1

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 2αν/15ην Φεβρουαρίου 2019, ἑωρτάσθη  ἡ ἑορτή τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου εἰς τό Πατριαρχεῖον, εἰς τήν ἱεράν μονήν τῆς Παναγίας Σεϊδανάγιας, κειμένην πλησίον τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν χριστιανικήν συνοικίαν.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει τό γεγονός τῆς προσαγωγῆς τοῦ Κυρίου ὡς βρέφους τεσσαρακονθημέρου ὑπό τῶν γονέων αὐτοῦ εἰς τόν Ναόν τοῦ Σολομῶντος μετά ζεύγους τρυγόνων καί δύο νεοσσούς περιστερῶν, ὅτε καί  ἐδέχθη Αὐτόν εἰς τάς ἀγκάλας αὐτοῦ ὁ δίκαιος Συμεών καί πεπληροφορημένος ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνεγνώρισεν Αὐτόν καί ἀνεφώνησε: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατά τό ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ,
ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου,
ὃ ἡτοίμασας κατά πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν.
φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καί δόξαν λαοῦ σου ᾿Ισραήλ». (Λουκ. 2, 29-32).

Διά τήν πανήγυριν τοῦ  γεγονότος αὐτοῦ ἐτελέσθη εἰς τήν ὡς ἄνω Μονήν Ἑσπερινός ἀφ’ ἑσπέρας καί θεία Λειτουργία τήν πρωΐαν, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί συλλειτουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί διακόνων, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κ. Κωνσταντίνου Σπυροπούλου καί τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών καί μετέχοντος πυκνοῦ ἐκκλησιάσματος ἐξ ἐντοπίων καί προσκυνητῶν.

Πρός τό ἐκκλησίασμα τοῦτο ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Σεβασμιώτατος (ἴδε βίντεο).

Διαρκούσης τῆς θείας λειτουργίας προσῆλθεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ.  Θεόφιλος μετά Πατέρων Ἁγιοταφιτῶν διά προσκύνησιν.

Τήν Πατριαρχικήν καί τήν Ἀρχιερατικήν συνοδείαν καί τό ἐκκλησίασμα ὅλον ἐδεξιώθη ἡ ἀνακαινίσασα τόν Ναόν  ὁσιολογιωτάτη μοναχή Σεραφείμα εἰς τό ἡγουμενεῖον καί τό προαύλιον τῆς Μονῆς.

Διά τήν Δεσποτικήν ἑορτήν ταύτην ἐχοροστάτησεν εἰς τόν Πατριαρχικόν καί Μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΩΝ ΧΟΖΕΒΙΤΩΝ

Τήν Δευτέραν, 8ην /21ην  Ἰανουαρίου 2019, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τῶν Ὁσίων Ἰωάννου καί Γεωργίου τῶν Χοζεβιτῶν εἰς τήν ἐπ’ ὀνόματι αὐτῶν Ἱεράν Μονήν, τήν κειμένην εἰς τήν ὄχθην τοῦ χειμάρρου Χορράθ, εἰς κοιλότητα ἀπορρῶγος βράχου εἰς τήν πρό τῆς Ἱεριχοῦς ἐκβολήν αὐτοῦ.

Τόν πρῶτον τῶν Ἁγίων τούτων Ἅγιον Ἰωάννην τιμᾷ ἡ Ἐκκλησία κατά τήν ἡμέραν ταύτην, ὡς τόν πρῴην Ἐπίσκοπον Καισαρείας, τόν ἐλθόντα τόν 5ον αἰῶνα καί ἐγκαταβιώσαντα εἰς τήν Μονήν ταύτην ὡς ἐφησυχάζων Ἐπίσκοπον καί καθοδηγητήν μοναχῶν.

Τόν δέ Ἅγιον Γεώργιον ὡς τόν Κυπριακῆς καταγωγῆς, τόν ἀνασυστήσαντα τήν Μονήν μετά τήν καταστροφήν, τήν ὁποίαν ὑπέστη ἐκ τῆς Περσικῆς εἰσβολῆς τοῦ 614 μ.Χ.

Πρός τιμήν τῶν Ἁγίων τούτων ὡς κτιτόρων καί ἱδρυτῶν τῆς Μονῆς ἐτελέσθη ὁλονύκτιος ἀγρυπνία, εἰς τήν ἀρχήν τῆς ὁποίας ὁ νῦν Ἡγούμενος καί ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος Περαματζῆς ὑπεδέχθη τήν Α.Θ.Μ. τόν Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ ἑλληνιστί:

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

 μετά τῆς Τιμίας Ἡμῶν Συνοδείας,

Πανηγύριζει σήμερον ἡ τοῦ Χοζεβᾶ Λαύρα τούς κτίτορας αὐτῆς Ἁγίους Ἰωάννην καί Γεώργιον.

 Μέ μοναδικό βασικό ἄξονα τήν λειτουργική ζωή, ὁ βίος τους ὑπῆρξε μία συνεχής θυσία· θυσία ἀγάπης καί ἀπολύτου ἀφοσιώσεως πρός τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, θυσίαν ἀγάπης ἐνθέου πρός τόν συνάνθρωπο.

 Στό βίο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου διαβάζουμε: «μιά μέρα, λοιπόν, ὁ ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Γεώργιος καθόταν στήν πέτρα καί θερμαινόμενος μές στόν ἥλιο (διότι ἦταν ἀδύνατος ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερβολικῆς ἐγκρατείας) καιόμενος δέ ὁλοκληρωτικά ἀπό τόν πόθο τοῦ πνευματικοῦ ἔρωτος, μέ σκοπό τήν πραγματοποίηση τοῦ θείου θελήματος καί μέ συνεχῆ δάκρυα παρακαλοῦσε τόν φιλάνθρωπο Θεό, νά λυπηθεῖ τόν λαό Του».

Τήν αὐτήν  ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τό συνάνθρωπο καί ἐμεῖς δαψιλῶς βιοῦμεν στό σεπτόν πρόσωπον τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος.

 Καί δή συνταυτιζόμενοι καί ἐμεῖς μέ τόν βιογράφο τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Γεωργίου στά ὅσα χαρακτηριστικά ἀναφέρει γιά τόν ἅγιο Γέροντά του:

«Διότι πιστέψατέ μοι, τίμιοι  πατέρες καί ἀδελφοίἐάν μέ εὕρισκε πειρασμός ἢ θλίψη καί μόνο νά τόν συναντοῦσα ἀμέσως, ὅλα ἑξαλείφονταν ἀπό μένα, σάν ἀπό σφουγγάρι καί στό ἑξῆς βρισκόμουν σέ πολλή γαλήνη καί εἰρήνηἜπειτα ἐπανέρχομαι εἰς αὐτόν, ἀναθυμούμενος τόν σεπτόν τρόπο ζωῆς τοῦ Ἁγίου πατρός, δηλαδή τήν σταθερότητα στίς νηστεῖες, τίς ὁλονυκτίες κατά τίς ἀγρυπνίες στάσεις, τίς ἀδιάκοπες πηγές  τῶν  δακρύων, τήν ὑπομονή στούς πειρασμούς. Καί γιά νά πῶ συντόμως, ἐνθυμούμενοι τόν σταθερό καί ὑπομονετικό τρόπο τῆς ἐναρέτου καί ἀγγελικῆς βιοτῆς του, γεμίζουμε καλές καί χρηστές ἐλπίδες».

Οὕτως καί ἡμεῖς τοιαύτην ψυχικήν ἀνάτασιν ἔχομεν ὑπό τήν Πατριαρχικήν καί Πατρικήν Ὑμῶν Εὐχήν καί Σκέπην.

Ἁγιόφιλε Πάτερ καί Δεσπότα!

Ὡς εὖ παρέστητε

Τῆς Ἀγρυπνίας μετά Ἀποδείπνου, Χαιρετισμῶν, Ὄρθρου καί Θείας Λειτουργίας προεξῆρξεν ὁ Μακαριώτατος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου καί λοιπῶν διακόνων, ψαλλόντων τοῦ Πρωτοψάλτου  τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ  Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰλίου κ. Λεωνίδα Δούκα, τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Παύλου Ἀθηνῶν κ.  Εὐσταθίου Καστελιώτου, τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς τοῦ  ὁμωνύμου δήμου Ἀττικῆς κ. Χρήστου Σταύρου καί τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Κυριακῆς Πύργου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἡλείας κ. Νικολάου Παπαδημητρίου, τῇ βοηθείᾳ τῶν μοναχῶν, ἐν συμμετοχῇ ἐκκλησιάσματος ἐκ μοναχῶν, μοναζουσῶν Πρεσβυτέρων καί προσκυνητῶν.

Πρός τούτους ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἑλληνιστί ἔχοντα ὡς ἕπεται:

«Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν», (Ματθ. 19,29-30)», λέγει Κύριος.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Δοξάζομεν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ, τόν ἀπάτορα ἐκ Μητρός καί ἀμήτορα ἐκ Πατρός· ἐν γάρ τῇ προλαβούσῃ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων νήπιον ἐκ Τελείου Τέλειον ἐπιφανέντα Θεόν ἡμῶν. Σήμερον γάρ ὁρῶμεν Αὐτόν ἐν τοῖς σκηνώμασιν τῆς Μονῆς τοῦ Χοζεβᾶ, καί τῆς περιχώρου τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ. Σήμερον ὁρῶμεν αὐτόν θαυμαζόμενον ἐν τοῖς ἁγίοις καί ὁσίοις Αὐτοῦ καί δή Ἰωάννῃ τε καί Ἰωάννῃ τῷ Νέῳ σύν Γεωργίῳ, οἵτινες ἐλυτρώθησαν ἐκ τοῦ σκότους καί τῷ φωτί τῆς θεογνωσίας καταυγάζονται μετά τῶν οὐρανίων δυνάμεων, αἰνούντων καί εὐλογούντων Αὐτόν.

Δοξάζομεν τόν ἅγιον Τριαδικόν Θεόν, τόν καλέσαντα πάντας ἡμᾶς ἐν τῇ ἱερᾷ ταύτῃ καί εὐχαριστιακῇ συνάξει, ἵνα ἑορτίως τιμήσωμεν τόν μέγαν ἐν ἀσκηταῖς τῆς ἐρήμου τοῦ Ἰορδάνου καί τοῦ χειμάρρου Χορράθ Γεώργιον τόν Ὅσιον τόν ἐκ Λευκάρων Κύπρου παραγενόμενον, ἐν τοῖς ἁγίοις τούτοις τόποις, ἔνθα ἠκούσθη τό κήρυγμα μετανοίας Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου λέγοντος: “ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμί ἱκανός κύψας λῦσαι τόν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ. ἐγώ μέν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτός δέ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ”. (Μάρκ 1,7-8).

Ὁ Πατήρ ἡμῶν Γεώργιος, θείῳ Πνεύματι φωτισθείς, ἦλθεν εἰς τόν ἔρημον τοῦτον τόπον ἀκολουθῶν τοῖς ἴχνεσιν ἁγίων ἀνδρῶν καί δή Ἡλιοῦ τοῦ Προφήτου ἀφ’ ἑνός καί  ἀκούων εἰς τούς Κυριακούς λόγους· «ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶός εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν», (Ματθ. 11,29)  «Ἁλούς θείῳ ἔρωτι παμμάκαρ, [Γεώργιε], τῶν τόπων ἁγίων τῆς Σιών, πρός τούτους ἐπεδήμησας, καί διαμεμένηκας, ἕως θανάτου πάνσοφε, πιέζων πόνοις τήν σάρκα σου, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, οὐκ ἠμέλησας ὅλως εἰ μή φθάσῃς δι’ ἀσκήσεως καί πόνων καί πρός Σιών τήν οὐράνιον», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ.

Τιμᾷ καί γεραίρει τήν μνήμην τῶν ἁγίων αὐτῆς, διότι οἱ μέν προφῆται καί οἱ τοῦ Νόμου ἅγιοι προκατήγγειλαν ἡμῖν τοῖς ἀνθρώποις τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν· «μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»,   (Ματθ. 3,2) ἐκήρυσσε ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής. «Ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε», κηρύσσει ὁ θεῖος Παῦλος, (Γαλ. 3,27).

Ὁ δέ Χριστός, τόν Ὁποῖον καλούμεθα νά ἐνδυθῶμεν, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν νέον Ἀδάμ, τόν καταυγασθέντα ὑπό τοῦ θείου καί ἀπροσίτου Πατρῴου φωτός, δηλονότι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ ἐν εἴδει περιστερᾶς καταβάντος ἐπ’ Αὐτόν ἐν τοῖς ρείθροις τοῦ Ἰορδάνου, βαπτιζόμενον ὑπό Ἰωάννου.

Αὐτόν τοῦτον τόν νέον Ἀδάμ, περί οὗ «φωνή ἐγένετο ἐκ τῶν οὐρανῶν· σύ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοί εὐδόκησα», (Μάρκ. 1, 11) ἐνεδύθη διά τοῦ ἐνδύματος τοῦ ἀνεσπέρου καί ἀκτίστου φωτός ὁ ἅγιος Γεώργιος. Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ὁ Χριστός εἶναι τό φῶς τό ἀληθινόν.  «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς», (Ἰωάν. 8,12). Ὁ δέ σοφός Παῦλος παραγγέλλει ἡμῖν λέγων: «Νά ἐνδυθῆτε τόν νέον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶναι νέα δημιουργία, ἡ ὁποία ἐκτίσθη σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά πολιτεύησθε μέ δικαιοσύνην πρός τούς ἀνθρώπους καί με ἀφοσίωσιν  καί ὁσιότητα ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, δηλαδή με ἀρετάς πού εἶναι καρπός τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας. «Ἐνδύσασθαι τόν καινόν ἄνθρωπον τόν κατά Θεόν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καί ὁσιότητι τῆς ἀληθείας», (Ἐφ’. 4,24)

Ὄντως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ ζυγός τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ εἶναι χρηστός καί τό φορτίον Αὐτοῦ ἐλαφρόν.  Μέ ἄλλα λόγια, ὁ ζυγός τῆς ὑπακοῆς πρός τόν Χριστόν καί τήν διδασκαλίαν Αὐτοῦ εἶναι μαλακός καί ὠφέλιμος εἰς αὐτόν πού τόν φέρει· ἀλλά καί τό φορτίον τῶν ὑποχρεώσεων καί καθηκόντων πού ζητᾷ ἀπό ἡμᾶς ὁ Κύριος εἶναι ἐλαφρόν.

Αὐτό τοῦτο κατέδειξε καί ὁ σήμερον ἑορταζόμενος Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Γεώργιος, ὁ ἀναδειχθείς κανών καί παράδειγμα ἀκριβέστατον τῶν μιμητῶν γενομένων αὐτοῦ ἁγίων καί ὁσίων Πατέρων τῶν ἐν τῷ σεμνείῳ τοῦ Χοζεβᾶ διαλαμψάντων, ἁγίου Ἰωάννου καί Ἰωάννου τοῦ νέου τοῦ ἀπό Ρουμανίας.

Δεηθῶμεν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ τοῦ «τούς χιτῶνας τῆς νεκρώσεως τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ ἐνεδύσατο τῇ θείᾳ γεννήσει σου [Θεοτόκε] καί τήν στολήν ἠμφιάσατο μόνος, ἣν ἐξύφανεν ἐν τῇ γαστρί σου ὁ Λόγος σωματούμενος», ἵνα ταῖς πρεσβείαις τοῦ ἁγίου Πατρός ἡμῶν Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου καί τῶν σύν αὐτῷ ὁσίων Χοζεβιτῶν, τύχωμεν καί ἡμεῖς οἱ τιμῶντες αὐτούς τοῦ φωτισμοῦ τῆς θείας ἐν Ἰορδάνῃ Ἐπιφανείας καί τῶν θείων αὐτῆς μεθέξεων. Ἀμήν».

Τήν κατανυκτικήν πανήγυριν ἠκολούθησε μοναστηριακή τράπεζα, παρατεθεῖσα διά τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν καί ὅλον τό ἐκκλησίασμα.

Μετά τῶν δύο ὡς ἄνω τιμωμένων Ἁγίων της Μονῆς, ἡ Μονή τιμᾷ πάντα τούς πρώτους πέντε ἀσκητάς τῆς Μονῆς τοῦ 4ου αἰῶνος ὡς Πρῶμον, Ἠλίαν, Αἴαν, Γανναῖον καί Ζήνωνα καί τόν νεοφανῆ Ἅγιον Ἰωάννην τόν ἐκ Ρουμανίας τόν πρότινος καταταχθέντα εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Τρίτην, 21ην Νοεμβρίου /4 Δεκεμβρίου 2018, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου εἰς τήν Ἱεράν Γυναικείαν Μονήν τῆς Μεγάλης Παναγίας τήν προσκειμένην εἰς τό Πατριαρχεῖον.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν Εἴσοδον τῆς Θεοτόκου, τριετοῦς οὔσης, προσενεχεθείσης ὑπό τῶν γονέων αὐτῆς εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, ἔνθα ἡτοιμάσθη ὡς σκεῦος ἐκλογῆς, ἵνα χωρήσῃ τόν Ἀχώρητον, ἐνσαρκώσῃ τόν πρίν ἄσαρκον Λόγον τοῦ Θεοῦ.

Διά τήν ἑορτήν ταύτην ἐτελέσθη Ἑσπερινός ἀφ’ ἑσπέρας καί θεία Λειτουργία ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Μαδάβων κ Ἀριστοβούλου, συλλειτουργούντων ἱερομονάχων καί διακόνων, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κ. Κωνσταντίνου Σπυροπούλου μετά τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς καί μετεχόντων πολλῶν μοναχῶν, μοναζουσῶν, λαϊκῶν, προσκυνητῶν καί ἐντοπίων.

Εἰς τήν ὥραν τοῦ Κοινωνικοῦ ἐκήρυξε τόν θεῖον Λόγον ὁ Σεβασμιώτατος, τονίζων τάς ἀρετάς τῶν ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, οἱ ὁποῖοι ὑπέμειναν ἀγογγύστως ἐπί σειράν ἐτῶν τόν ὀνειδισμόν τῶν Ἰουδαίων διά τήν ἀτεκνίαν αὐτῶν, ἔχοντες πίστιν ἀκλόνητον εἰς τόν Θεόν. Ἐπίσης ἐξῆρε τήν προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Προφήτου Ζαχαρίου, ὁ ὁποῖος ἔχων τό προφητικόν  χάρισμα καί ἀναγνωρίσας τήν μέλλουσαν νά τέξῃ τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, ἀντί νά τήν φιλοξενήσῃ ἐντός τοῦ Παρθεναγωγείου πλησίον τοῦ Ναοῦ, τήν εἰσήγαγεν εἰς τόν ἀπηγορευμένον ἱερόν χῶρον τοῦ Ναοῦ, εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων, προκαλέσας οὕτω τήν ὀργήν τῶν Ἰουδαίων, θέτων ἑαυτόν εἰς μέγα κίνδυνον.

«Δυνάμεθα, ὅθεν, νά τιμήσωμεν τήν μεγάλην ταύτην Θεομητορικήν ἑορτήν, μιμούμενοι τήν μεγάλην ὑπομονήν, τήν ἀκλόνητον πίστιν καί τήν θυσίαν τῶν ἁγίων Θεοπατόρων, ἀλλά καί τό ἡρωϊκόν φρόνημα, τό ὁποῖον ἐπέδειξεν ὁ ἅγιος προφήτης Ζαχαρίας. Καί ἐκεῖνοι μέν ἐπέδειξαν τοιαύτην ἀρετήν, ζῶντες εἰς  τό σκότος τοῦ Νόμου καί μή γνωρίζοντες εἰσέτι τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου. Ἡμεῖς ὅμως ἔχομεν τήν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν νά ζῶμεν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καταβάλλοντες μικράν προσπάθειαν, νά κληρονομήσωμεν τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἡ ἀνακαινίζουσα  τόν Ναόν τῆς Μονῆς καί συντηροῦσα τάς ἀρχαίας εἰκόνας αὐτοῦ ὁσιωτάτη μοναχή Μελάνη ἐδεξιώθη εἰς τό ἡγουμενεῖον  καί τό προαύλειον τοῦ Ναοῦ τήν Ἀρχιερατικήν Συνοδείαν καί τό ἐκκλησίασμα φιλοφρόνως.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΝ

Τήν πρωΐαν τοῦ Σαββάτου, 18ης Νοεμβρίου / 1ης Δεκεμβρίου 2018, ἀνεπέμφθη εὐχαριστήριος Δοξολογία πρός τόν Θεόν διά τήν βοήθειαν Αὐτοῦ εἰς τήν ἀπελευθέρωσιν καί ἑνότητα τοῦ Ρουμανικοῦ λαοῦ εἰς ἓν ἔθνος Ὀρθόδοξον, ἐπί ἐξέδρας ἐνώπιον τοῦ Καθεδρικοῦ ναοῦ ἐπ’ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τήν ὕπαιθρον ὑπό τόν ἥλιον καί ὑπό θερμοκρασίαν ἓξ βαθμοὺς ὑπό τό μηδέν, ὥστε τά δάκτυλα νά παρουσιάζουν δυσκαμψίαν, παρουσίᾳ τῆς πριγκιπίσσης καί ἀθρόου λαοῦ.

Εἰς τό τέλος τῆς Δοξολογίας ὡμίλησεν ὁ Πατριάρχης Ρουμανίας ἀγγλιστί:

“Let us defend and cultivate national freedom and unity as expressions of the dignity of the Romanian people”

The Great Union in Alba Iulia, since which we celebrate 100 years today, on DECEMBER 1, 2018, is the celebration of freedom, unity and dignity of the Romanian people, gained through many sacrifices and sufferings.

The War of Romanian Unification (1916-1919), as Romanians have called their participation in the First World War (1914-1918), aimed to unify all Romanians into one national state, “following centuries of sufferings endured in a Christian manner” with faith, patience, and hope.

The achievement of national unity on DECEMBER 1, 1918, was also possible with the contribution of the Romanian Orthodox Church, which supported the Great Union of all Romanians. The Church was together with the people in every effort to cultivate national consciousness and to affirm the wish of national unity, in all Romanian provinces, but particularly in Transylvania, Bessarabia, and Bukovina.

Through prayer, through speech, by printed books, with the personal presence and the concrete action of its servants, the Church was active in the unification process, involved in the achievement of this ideal through learned hierarchs, patriotic priests and deacons, theology professors and students with oratory, persuasion and mobilization skills, but also through monastics who have taken care of the wounded soldiers, in monasteries and parishes that organized money and food collections, all of them together morally encouraging and materially helping the Romanian fighters for national freedom and unity.

During the 1916-1918 Unification War, more than 250 Romanian Orthodox priests accompanied the troops of the Romanian army on the battlefields as military confessors. Some of them died on the front, others were taken prisoners and deported. Over 200 monks and nuns worked as nurses in various campaign hospitals or on the front, some dying on duty because of typhus exanthema. Hundreds of priests were investigated, robbed or expelled from their parishes by the enemy, others died after being shot in the territories occupied by German troops. In Transylvania, over 150 priests were thrown into the Hungarian prisons, some of them being sentenced to death or years of imprisonment. More than 200 priests were deported to Western Hungary, in Sopron County, where they lived in inhumane conditions until their release in 1919 by Romanian troops (Ref. Rev. Prof. Mircea Pacurariu, History of the Romanian Orthodox Church, 3rd ed. In Romanian: Basilica Publishing House, Bucharest 2013, pp. 471-473).  

Regarding the Great Union in Alba Iulia, on DECEMBER 1, 1918, the 1228 official delegates in the Constituent National Assembly included many Church servants. The two Romanian Churches in Transylvania (the Orthodox and the Greek- Catholic Churches) were represented in Alba Iulia by five bishops, four vicars, ten delegates of the Orthodox consistories (diocesan councils) and Greek-Catholic collegiate chapter, 129 deans, one representative of theological-pedagogical institutes, and two representatives of the students of theology, adding many other priests who came leading their believers to seal the century-long desire of the Romanian ancestors to live in one country without oppression.

Church servants were elected in the Great Council of the Romanian nation, as well as in the Conducting Council, while the Romanian Orthodox bishop Carasnebes, Miron Cristea, who later became a Primate Metropolitan (1919), and then the Patriarch of Greater Romania (1925), as well as the Greek-Catholic Bishop of Gherla, Iuliu Hossu, were elected as members of the four-person delegation who presented the Union Act to King Ferdinand in Bucharest.

Now, celebrating the 100th anniversary of the Great Union of December 1, 1918, we want to pay homage of gratitude to all those who contributed to the achievement of the greatest ideal of our history.

As an act of commemoration of the 1918 Great Union founders, on this Centennial anniversary, on NOVEMBER 25, together with His Holiness Bartholomew, Archbishop of Constantinople and Ecumenical Patriarch, and the hierarchs of the Holy Synod of the Romanian Orthodox Church, we consecrated the Romanian People’s Salvation Cathedral or the National Cathedral in Bucharest, a symbol of Romanian spirituality and unity, which draws together the love for God of a Christian, sacrificial, and generous nation and the gratitude we permanently owe to the National Heroes.

We are all called to keep and cultivate the gift of national freedom and unity as a symbol of the dignity of the Romanian people, acquired with many human sacrifices and many spiritual and material efforts!

For all the benefactors of the Great Union, we thank today the Most Holy Trinity, the Protector of the Coronation Cathedral in Alba Iulia, and we gratefully remember all Romanian heroes who sacrificed themselves for the freedom, unity and dignity of the Romanian people.

Today, all Romanian citizens have the duty to keep and cultivate not only the gift of freedom, but also the gift of national unity, as a symbol of the dignity of the Romanian people, in dialogue and cooperation with all peoples of the world.

Many and blessed years, Romania!

+ DANIEL

Patriarch of the Romanian Orthodox Church

Ἅμα τῇ Δοξολογίᾳ ἔλαβε χώραν εἰς πλησιόχωρον κτίριον τοῦ Μουσείου ἀναπαράστασις τοῦ γεγονότος τῆς προσελεύσεως τῶν 1220 ἀντιπροσώπων, τῶν ἐλθόντων ἐκ τῆς Τρανσυλβανίας, Βεσσαραβίας καί Μπουκοβίνης καί ὑπογραψάντων τήν ἕνωσιν. Ἡ ἀναπαράστασις ἐγένετο ὑπό προσώπων ἐνδεδυμένων τάς ἐνδυμασίας τῆς ἐποχῆς τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμφωνίας, πίλους, φράνκο, καί ἐθνικάς ἐνδυμασίας τῆς σήμερον ὑπό προσώπων κρατούντων σάλπιγγας μήκους δύο μέτρων, ὁμοίων ἐκείνων διά τῶν ὁποίων ἐσάλπισαν τό 1918 καί ἐκάλεσαν  διά πόλεμον τούς στρατιώτας καί εἰς ἑνότητα τόν Ρουμανικόν λαόν. Ἐνταῦθα ἐγένοντο καί τά ἀποκαλυπτήρια τριῶν πλακῶν μέ τά ὀνόματα τῶν συνελθόντων διά τήν ἕνωσιν. Ἠκολούθησε παρακολούθησις παρελάσεως ὁμάδων λαϊκῶν ἐνδεδυμένων μέ ἐνδύματα τῆς ἐποχῆς τοῦ 1918 καί τραγούδισμα ἐνθουσιαστικῶν πολεμικῶν ἐμβατηρίων καί ἁγιασμός ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ρουμανίας τοῦ ὑψηλοτάτου σταυροειδοῦς μνημείου τῶν πεσόντων τό 1918 καί μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως αὐτῶν.

Τήν μεσημβρίαν περετέθη ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Alba Julia  κ. Εἰρηναίου γεῦμα.

 

Τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας ἔλαβε χώραν ὑποδοχή τοῦ Προέδρου τῆς Ρουμανίας κ.  Werner Johannes εἰς τήν πλατεῖαν τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Alba Julia.

Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης ὁ Πρόεδρος καί οἱ συνεργάται αὐτοῦ καί οἱ Μακαριώτατοι Πατριάρχαι μετέβησαν καί πάλιν εἰς τό σταυροειδές μνημεῖον, σύμβολον τῆς ἐλευθερίας καί ἑνότητος τοῦ Ρουμανικοῦ λαοῦ καί ὁ Πρόεδρος μετά τοῦ Δημάρχου ἔκοψαν τήν κορδέλλαν διά τό ἄνοιγμα ἐπισκέψεως αὐτοῦ.

Ἐν συνεχείᾳ εἰς τήν πλατεῖαν τοῦ κέντρου τῆς πόλεως ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῆς χώρας, ἄλλων ἐπισήμων, τῶν Μακαριωτάτων καί λαοθαλάσσης πρωτοφανοῦς εἰς τάς ὁδούς καί διόδους καί ἐξώστας τῶν πολυκατοικιῶν ἔλαβε χώραν ἐν συνοδείᾳ φιλαρμονικῆς μουσικῆς χορῳδίας ἐν χαρᾷ καί ἐπευφημίαις τοῦ λαοῦ, παρέλασις παρατεταγμένων ὁμάδων στρατοῦ, ἁρμάτων μάχης, Πυροσβεστικῆς, Πυροβολικοῦ, Ἐλικοπτέρων, Ἀεροπορίας καί πολλῶν ἄλλων συγχρόνων ὅπλων ἀμύνης τοῦ Ρουμανικοῦ λαοῦ.

Ἐπηκολούθησε δεῖπνον παρατεθέν ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Alba Julia κ. Εἰρηναίου, ἀναχώρησις ὁδικῶς διά Sibiu, ἄφιξις εἰς Βουκουρέστιον ἀεροπορικῶς, ἀναχώρησις ἀπό τοῦ ἀεροδρομίου Βουκουρεστίου διά τῶν Ἀερογραμμῶν τῆς Ἐλ-Ἀλ, προσγείωσις σὺν Θεῷ ἀσφαλής εἰς Τέλ-Αβίβ καί ἄφιξις εἰς τά Ἱεροσόλυμα τά χαράματα τῆς Κυριακῆς, 2ας Δεκεμβρίου 2018. Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




Η 13Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Τήν Πέμπτην, 9ην/22αν Νοεμβρίου 2018, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἡ 13η ἐπέτειος τῆς Ἐνθρονίσεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου εἰς τόν ἔνδοξον Θρόνον τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν.

Διά τό λίαν σημαντικόν τοῦτο γεγονός διά τήν στερέωσιν καί ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων ἐτελέσθη Δοξολογία εἰς τον Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Τῆς Δοξολογίας ταύτης προεξῆρξεν ὁ Μακαριώτατος, συνιερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων Ἱερομονάχων καί διακόνων, Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων καί προσευχομένων μοναχῶν, μοναζουσῶν καί πολλῶν λαϊκῶν, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Χρήστου Σοφιανοπούλου καί τοῦ Πρέσβεως τῆς Γεωργίας εἰς Ἰσραήλ.

Μετά τήν Δοξολογίαν ὁ Μακαριώτατος καί ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης καί πᾶν τό ἐκκλησίασμα ἀνῆλθον εἰς τό Πατριαρχεῖον.

Ἐνταῦθα συνεχάρησαν προσφωνοῦντες τόν Μακαριώτατον ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος ὡς ἕπεται:

 

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

          Χαίρει καί ἀγάλλεται σήμερον Σιών ἡ Ἁγία, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Τόπων, τῶν τόπων φανερώσεως τῆς θείας ἀποκαλύψεως, μετά τῆς ἀπ΄ἀρχῆς ἐνσωματωμένης αὐτῇ γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ἐπί τῇ μνήμῃ γεγονότος, πρό δέκα καί τριῶν ἐτῶν συμβάντος, ἀποβάντος δέ λίαν σημαντικοῦ διά τήν ζωήν καί τήν ἀποστολήν αὐτῆς ἐν τῷ κόσμῳ.

           Ἐν ἔτει 2005, μετά περίοδον κρίσεως μέν καί κλυδωνισμοῦ,  οὐχί ὅμως καταποντισμοῦ τοῦ σκάφους τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας, ἐκ παρανόμων καί ἄνευ Συνοδικῆς διαγνώμης ὑπογραφεισῶν συμφωνιῶν ὑποθηκεύσεως ἀνεκτιμήτου ἀξίας περιουσίας τοῦ Πατριαρχείου, ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης, φρουρός τῶν Ἁγίων Τόπων καί  θεματοφύλαξ τῆς χριστιανικῆς παρουσίας καί περιουσίας εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, ἤρθη εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων καί τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς καί ψήφοις κανονικαῖς καί ὁμοφώνοις τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἐξέλεξε τήν Ὑμετέραν σεπτήν Μακαριότητα ὡς τόν 141ον Πατριάρχην τῆς Ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης καί ὡς ἡγούμενον αὐτῆς.

          Τό γεγονός τοῦτο ἑορτάζεται σήμερον πανηγυρικῶς διά Δοξολογίας εἰς τόν πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως ἐν πανδήμῳ συμμετοχῇ μοναχῶν, κλήρου καί λαοῦ, λόγῳ τῆς  σημασίας αὐτοῦ ὡς στερεωτικοῦ τῆς δομῆς τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς συσφιγγτικοῦ τῆς ἐνότητος αὐτῆς καί ὡς ἀσφαλιστικοῦ τῆς συνεχείας τῆς ἐπισκοπικῆς διαδοχῆς αὐτῆς ἀπό τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς ὑπό τοῦ Κυρίου καί ἀπό τοῦ πρώτου ἱεράρχου αὐτῆς ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

          Τήν συνέχειαν τῆς ἐξασκήσεως τῆς ποιμαντικῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων ἐν ὅλῃ τῇ δικαιοδοσίᾳ αὐτῆς εἰς τάς τρεῖς Παλαιστίνας ἕως καί Σαουδικῆς Ἀραβίας καί Κατάρ ἀνέθεσεν τότε ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης εἰς τάς χεῖρας τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, ἐκείνη δέ ἔκτοτε ἀνεδείχθη ἀξία τῆς ἐπιδειχθείσης Αὐτῇ ἐμπιστοσύνης διά λόγων καί πράξεων ἐπί δέκα καί τρία συναπτά ἔτη.

          Ἐκ τούτων μνημονευτέα πρωτίστως “ἡ καθ’ ἡμέραν ἐπίστασις Αὐτῆς καί μέριμνα πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν” (Β΄Κορ. 11, 28)-  ἐνοριῶν τοῦ εἰς πόλεις καί χωρία ἐγκατεστημένου Ἑλληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου Αὐτῆς ποιμνίου καί ἰδιαιτέρως ἡ μέριμνα Αὐτῆς ὑπέρ τῶν Ἀραβοφώνων Κοινοτήτων τῆς Ἰορδανίας διά τῶν πρό μηνῶν διορισμῶν καί Ἀρχιερατικῶν προαγωγῶν, ἐπί τῷ σκοπῷ τῆς καλλιτέρας διαποιμάνσεως τοῦ ποιμνίου ἐν Ἰορδανίᾳ, μετά τοῦ  Βασιλέως τῆς ὁποίας τό Πατριαρχεῖον διατηρεῖ σχέσεις ἀγαστάς πρός ὄφελος ὅλων τῶν χριστιανῶν καί τῶν πολιτῶν τοῦ Βασιλείου, οὐχ ἧττον κηδομένη ἐν ταὐτῷ καί τοῦ ἐν Ἰορδανίᾳ καί ἐν Ἰσραήλ Ρωσσοφώνου ποιμνίου Αὐτῆς.

          Καθ΄ὅλα τά ἔτη  τῆς Πατριαρχίας  Αὐτῆς ἡ Υμετέρα Μακαριότης ἰδιαιτέραν ἐπέδειξεν ὡσαύτως εὐαισθησίαν καί γενναιδωρίαν διαθέσεως χρόνου εἰς τήν ἐν τῷ Πατριαρχείῳ ὑποδοχήν τῶν ἐξ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συρρεόντων πολυπληθῶν προσκυνητῶν, εὐλογοῦσα τούτους καί διδάσκουσα τήν ἐκ τῆς προσκυνηματικῆς θεωρίας πνευματικήν ὠφέλειαν αὐτῶν, καλλιεργοῦσα ἐν ταυτῷ τήν μετά τῶν συνοδῶν αὐτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερέων ἀγαθάς σχέσεις ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας καί συνεργασίας καί παρουσιάζουσα ἐν καιρῷ μάλιστα κρίσεων τάς τοποθετήσεις τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου, συντελούσας πάντοτε εἰς τήν διατήρησιν τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης.

          Πέραν τῶν προσκυνηματικῶν ἐπισκέψεων ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης κατ’ ἐπανάληψιν ἐδέχθη καί ἐπισκέψεις κρατικῶν, πολιτικῶν καί διπλωματικῶν ἀποστολῶν καί ἀντιπροσωπειῶν καί εἰς αὐτάς ἐπαρουσίασε καί προέβαλε τό πολιτιστικόν καί εἰρηνευτικόν ἔργον τοῦ Πατριαρχείου εἰς τό ταραχῶδες καί εὔφλεκτον πολιτικόν περιβάλλον, εἰς τό ὁποῖον εἶναι τεταγμένον νά διακονῇ ἐκκλησιαστικῶς. Τό ἔργον τοῦτο τοῦ Πατριαρχείου ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἐξήγαγε καί πέραν τῶν τοπικῶν αὐτοῦ ὁρίων εἰς ὑπερποντίους ἐξόδους Αὐτῆς, ἀναζητοῦσα ἐπίσης εἰς αὐτάς συμπαραστάτας διά τήν ἀκύρωσιν τῶν παρανόμων συμφωνιῶν ὑποθηκεύσεως τῆς περιουσίας τοῦ Πατριαρχείου καί τήν ἀποτροπήν ψηφίσεως νόμων, ἐπιβαλλόντων δυσβαστάκτους φορολογίας καί μή ἐπιτρεπόντων τήν ἐλευθέραν διαχείρισιν τῆς περιουσίας αὐτοῦ.

          Τό ἐνδιαφέρον τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος διά τάς ἱστορικάς ἱεράς Μονάς τοῦ Πατριαρχείου ἐφάνη ἐκ τῶν καταλήλων ἐνεργειῶν Αὐτῆς, οὕτως ὥστε ἐν συνεργασίᾳ Παλαιστινίων καί Ἰσραηλινοῦ Στρατοῦ νά ἐπιτευχθῇ ἡ ἐγκατάστασις ὕδατος εἰς τήν ἱεράν Μονήν Χοζεβᾶ καί διά τῆς ἀδείας τοῦ Ἰσραηλινοῦ  Στρατοῦ νά ἀνακαινισθῇ ἡ ἱερά Μονή τιμίου Προδρόμου ἐν Ἰορδάνῃ καί νά καταστῇ καί πάλιν ἐπισκέψιμος διά τούς  προσκυνητάς.

          Διά τῶν ὁδηγιῶν καί ἐνεργειῶν τῆς Ὑμετέρας  Μακαριότητος ὑπῆρξεν ἀσυμβίβαστος ἡ ὑποστήριξις, διεκδίκησις, καί ἐπικύρωσις  ἡμετέρων προσκυνηματικῶν δικαιωμάτων, ἀμφισβητηθέντων ὑπό τῶν Ἀρμενίων ὡς ἐπί παραδείγματι τῆς παρουσίας δευτέρου φύλακος ἡμῶν παρά τόν λίθον τοῦ Ἀγγέλου τετράκις τοῦ ἔτους, τῆς παρουσίας τοῦ ἡμετέρου φύλακος εἰς τό ἐνδότερον τοῦ Ἁγίου Τάφου διά τήν ὑποδοχήν τῆς Συριανικῆς καί τῆς Κοπτικῆς Κοινότητος εὐθύς μετά τήν Πασχάλιον Ἀναστάσιμον νυκτερινήν λειτουργίαν ἡμῶν καί λίαν προσφάτως τοῦ δικαιώματος ἡμῶν εἰς τό σάρωμα τοῦ θεοδέγμονος Σπηλαίου ἐν Βηθλεέμ.

           Τό ἀνέκαθεν δεδομένον ἐνδιαφέρον τῆς μητρός Ἐλλάδος ὑπέρ τῆς διατηρήσεως τῶν ἀπαραγράπτων δικαιωμάτων τοῦ γένους ἡμῶν ἐπί τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἐνεργοποίησε προσφάτως  ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης διά τῆς προσκλήσεως Αὐτῆς πρός τόν ὑφυπουργόν Ἐξωτερικῶν κ. Μᾶρκον Μπόλαρην, ὁ ὁποῖος προθύμως ἀνταποκριθείς ἐπεσκέφθη τό Πατριαρχεῖον, τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, τήν Γεθσημανῆν, τήν Βασιλικήν τῆς Γεννήσεως εἰς Βηθλεέμ, τήν ἱεράν Μονήν τοῦ Ἁγίου Σάββα καί τήν ἱεράν Μονήν τοῦ τιμίου Σταυροῦ, προτιθέμενος, ὅπου δεῖ, ἀμερίστως νά συμπαρασταθῇ.

          Ὑψῶν τό ποτήριον ἐξ ὀνόματος τῆς Ἀδελφότητος καί τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς  Συνόδου ὑπέρ ὑγιείας, εὐσταθείας καί μακροημερεύσεως Ὑμῶν ἐν πληρότητι θείων εὐλογιῶν, διαβεβαιῶ ὅτι ἀφορμώμενοι ἐξ ὅλων τούτων, ἡμεῖς οἱ Ἁγιοταφῖται, Μακαριώτατε, ἐνθαρρυνόμεθα καί ἐνισχυόμεθα  καί συστρατευόμεθα καί συμπορευόμεθα μεθ΄ Ὑμῶν ὡς Κυρηναῖοι εἰς τό σταυρώσιμον Πατριαρχικόν Ὑμῶν ἔργον αὐξάνοντες τήν Ἁγιοταφιτικήν ἡμῶν καρποφορίαν πρός ὄφελος ψυχῶν, ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου ἡμῶν γένους καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν. Γένοιτο.

Προσφώνησιν ἀπηύθυνεν πρός τόν Μακαριώτατον καί ὁ  ἐκλαμπρότατος κ. Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα ὡς ἕπεται:

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Σεβαστοί Πατέρες,

Κυρίες καί κύριοι,

           Ἡ σημερινή ἑορτή ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά ὅλους μας, καθώς ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότητα καί τό εὐλαβές Ἐκκλησίασμα, οἱ προσκυνητές καί ἡ Ορθόδοξη Κοινότητα, τιμοῦν μέ τήν δέουσα μεγαλοπρέπεια τήν 13η ἐπέτειο τῆς Ἐνθρονίσεως τοῦ Προκαθήμενου τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας, τῆς Μητέρας τῶν Ἐκκλησιῶν, τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Μακαριότητος, τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ.

           Εἶναι ἰδιαίτερη τιμή καί χαρά γιά μένα νά παρευρίσκομαι στόν ἑορτασμό αὐτό καί θά ἤθελα Μακαριώτατε, νά Σᾶς ἀπευθύνω τίς ἐγκάρδιες εὐχές μας γιά ὑγιεία, δύναμη καί μακροημέρευση, προκειμένου νά συνεχίσετε τήν ὑψηλή ἀποστολή Σας, ἡ ὁποία ἀποκτᾶ ὅλο καί μεγαλύτερη σπουδαιότητα καί σημασία, τή δυσκολη αὐτή ἐποχή.

           Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή, θά ήθελα νά ἐκφράσω, τήν ἀπαρέγκλιτη στήριξη καί συμπαράσταση τῆς Ἐλλάδας πρός τό Ἱερό  Καθίδρυμα, τό Πρεσβυγενές Πατριαρχεῖο  Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖο, μέσα στούς αἰῶνες, ἔχει  διαδραματίσει ἕναν ἐξόχως σημαντικό ἱστορικό ρόλο καί, ὡς κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας στούς Ἁγίους Τόπους, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι μία ἀστείρευτη πηγή ἐλπίδας, προβάλλοντας, πρός πᾶσα κατεύθυνση, ἀπό τήν Ἁγία Πόλη, τίς ἀξίες τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τό μήνυμα τῆς σωτηρίας τοῦ Ἀνθρώπου.

          Τό Πατριαρχείο Ἱεροσολύμων εἶναι, βεβαίως, σταθερό σημεῖο ἀναφορᾶς γιά ὅλους τούς Ἕλληνες, ὅπου κι ἂν βρίσκονται, καί συμβολίζει τή μακραίωνη παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ στούς Ἁγίους Τόπους, ἐνῶ δέν μπορεῖ παρά νά ἀποτελεῖ ἄρρηκτο δεσμό φιλίας καί συνεργασίας με τούς ἄλλους λαούς, ὅπως ἄλλωστε νά εἶναι καί ἐκφραστής τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς περιοχῆς, διαφυλάττοντας πολύτιμες παραδόσεις καί μεταδίδοντας, πρός πᾶσα κατεύθυνση, τό οἰκουμενικό μήνυμα τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιά ὅλους ἐμᾶς, τό Παλαίφατο Πατριαρχεῖο εἶναι, βεβαίως, καί ὁ θεματοφύλακας τῶν πλέον σημαντικῶν Ἱερῶν Προσκυνημάτων τοῦ Χριστιανισμοῦ, τά ὁποῖα μέ ἀφοσίωση καί αὐταπάρνηση ὑπερασπίζονται καθημερινά οἱ Ἁγιοταφῖτες Πατέρες καί πού πάντοτε ἐμπνέουν καί ἐνισχύουν τήν πίστη καί τήν εὐλάβεια τῶν ἁπανταχοῦ πιστῶν, καθώς καί τούς δεσμούς με τή Σιωνίτιδα Ἐκκλησία.

          Μακαριώτατε,

          Μέ τίς ἐργῶδεις καί ἄοκνες προσπάθειές Σας προωθεῖτε τήν ἀνύψωση τοῦ κύρους τοῦ Πατριαρχείου, τήν ὑπεράσπιση τοῦ ἰσχύοντος καθεστῶτος στούς Ἁγίους Τόπους καί τήν προστασία τῆς ἐδῶ χριστιανικῆς παρουσίας. Μέ τήν εἰλικρινῆ διάθεση συνεννόησης καί συμφιλίωσης πού ἐπιδεικνύετε, καλλιεργεῖτε συστηματικά, τόσο τίς σχέσεις μέ τά ἄλλα δόγματα καί τίς ἄλλες θρησκεῖες, ὅσο  καί τήν εὐρύτερη προσπάθεια συμφιλίωσης καί εἰρήνευσης στήν πολύπαθη αὐτή περιοχή. Μέ σειρά πρωτοβουλιῶν Σας προωθεῖτε τήν ἀναστήλωση καί ἀνάδειξη τῶν πλέον Ἱερῶν Προσκυνημάτων τῆς Χριστιανοσύνης, ἐνῷ μεριμνᾶτε γιά τήν πνευματική συνοχή καί ἑνότητα τῆς Ἁγιοταφιτικής Ἀδελφότητας καί τήν πνευματική καθοδήγηση καί εὐημερία ἑνός ποιμνίου πού ὑφίσταται σημαντικές προκλήσεις καί δοκιμασίες.

          Μακαριώτατε,

          Τό φορτίο πού ἔχετε ἐπωμισθεῖ εἶναι μεγάλο καί ὁ ἀγώνας πού αὐτό συνεπάγεται εἶναι μακρύς καί ἐπίπονος. Εἶναι βαθειά μου πεποίθηση ὅτι, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐνεργό συμπαραστάση ὅλων μας, θά ὁλοκληρώσετε τό ἔργο Σας καί θά φέρετε εἰς πέρας τήν ἀποστολή Σας.

          Τόσο ἐγώ, ὅσο καί ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι στό Γενικό Προξενεῖο, προσευχόμαστε νά ἔχετε ὑγιεία, δύναμη καί μακροημέρευση γιά τό καλό τοῦ Πατριαρχείου, τῆς Ἀδελφότητας, τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Ποιμνίου Σας, τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς εἰρήνης στούς Ἁγίους Τόπους.

Χρόνια Πολλά.

 Ὁμοίως προσεφώνησαν τόν Μακαριώτατον ἐκπρόσωποι ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν καί τινες Ἁγιοταφῖται.

Πρός τούτους ἀντεφώνησεν εὐχαριστῶν ὁ Μακαριώτατος  διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

 

     Ἐκλαμπρότατε  κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

     Σεβαστοί  Ἅγιοι  Πατέρες καί Ἀδελφοί,

     Ἀγαπητοί  Χριστιανοί,

     Εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

«Εὐλογήσω τόν Κύριον ἐν παντί καιρῷ, διά παντός ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου» (Ψαλμ. 33, 2).

Ἡ ἐπί τῷ ἀπολυτρωτικῷ αἵματι τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ τεθεμελιωμένη ἁγία ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, γηθοσύνως ἑορτάζει σήμερον τήν συμπλήρωσιν δεκατριετοῦς διακονίας ἀπό τῆς ἀναρρήσεως τῆς Μετριότητος Ἡμῶν εἰς τόν Ἀποστολικόν καί Πατριαρχικόν θρόνον Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου καί πρώτου Ἱεράρχου τῶν Ἱεροσολύμων. Διό καί κατήλθομεν μετά τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα ἀνεπέμψαμεν εὐχαριστήριον Δοξολογίαν τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ, οὗ ἡ ἀγάπη τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ Κυρίου δέ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συνέχει ἡμᾶς (Β΄ Κορ. 5, 14).

Ἡ ἑόρτιος αὕτη δεκατριετής ἐπέτειος δέν ἀφορᾷ εἰς τήν ἀναξιότητα Ἡμῶν ἀλλ’ εἰς τόν Ἁγιοπνευματικόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας, δηλονότι τοῦ μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. «Αὐτός γάρ ὁ Χριστός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας: ὅς ἐστιν ἀρχή, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἵνα γένηται ἐν πᾶσιν αὐτός πρωτεύων, ὅτι ἐν αὐτῷ εὐδόκησε πᾶν τό πλήρωμα κατοικῆσαι καί δι’ αὐτοῦ ἀποκαταλλάξαι τά πάντα εἰς αὐτόν, εἰρηνοποιήσας διά τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ, δι’ αὐτοῦ εἴτε τά ἐπί γῆς εἴτε τά ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Κολ. 1, 18-20) κατά τόν θεῖον Παῦλον.

Ἡ μέχρι σήμερον ἱεραρχική, μοναστική καί ποιμαντική διακονία Ἡμῶν «ἐπί τοῦ θρόνου τῆς χάριτος τοῦ μεγάλου Ἀρχιερέως Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. 4, 15, 16), δηλονότι τῆς Ἁγιογραφικῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν καί Κατοικητηρίου τοῦ Θεοῦ Σιών τῆς ἁγίας ἕνα καί μοναδικόν σκοπόν ἔσχεν, τήν διαφύλαξιν τῆς Ἀποστολοπαραδότου ἡμῶν παρακαταθήκης τῆς ὑγιαινούσης πίστεως καί τῆς ὀρθοτομήσεως τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας, κατά τό παράγγελμα τοῦ σοφοῦ Παύλου: «Σπούδασον σεαυτόν δόκιμον παραστῆσαι τῷ Θεῷ, ἐργάτην ἀνεπαίσχυντον, ὀρθοτομοῦντα τόν λόγον τῆς ἀληθείας» (2 Τιμ. 2, 15). Προσέτι δέ εἰς τήν διατήρησιν τῶν παναγίων προσκυνημάτων ὡς τόπων τῆς λογικῆς λατρείας καί πηγῆς θείας καί θεραπευτικῆς ἐνεργείας, ἀλλά καί τῆς διαφυλάξεως τῶν ἐπ’ αὐτῶν ἀπαραγράπτων προνομίων καί κυριαρχικῶν δικαίων τοῦ εὐσεβοῦς καί βασιλικοῦ γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Οὐχ ἧττον δέ, ἀκούοντες εἰς τούς Παυλείους λόγους: «δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. 12, 1-2), οὐκ ἐπαύσαμεν τήν ἀνά τά πέρατα τῆς γῆς διεθνῆ ἡμῖν ἐκστρατείαν ὑπέρ ἐξεγέρσεως τῆς συνειδήσεως τῶν ἀγαπώντων τήν πόλιν τοῦ Βασιλέως τῶν βασιλευόντων, τήν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, τήν ἀποτελοῦσαν τό ὁρατόν σύμβολον εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί συνδιαλλαγῆς ἐθνῶν, λαῶν καί θρησκειῶν ἀφ’ ἑνός καί τήν ἐγγύησιν τῆς Χριστιανικῆς παρουσίας καί τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν τῇ Μέσῃ Ἀνατολῇ καί τῇ Ἁγίᾳ Γῇ ἀφ’ ἑτέρου.

Τοῦτο δέ ποιοῦμεν ἐν τῇ πνευματικῇ καί θρησκευτικῇ ἀποστολῇ τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν, δηλονότι τοῦ πρωτογενοῦς θεσμοῦ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, τοῦ διαφυλάσσοντος τό ὑφιστάμενον καθεστώς, τόσον τό προσκυνηματικόν, ὅσον καί τό δημογραφικόν ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει τῶν Ἱεροσολύμων, τό ἐπαπειλούμενον ἀπό τῶν ἀποκαραδοκούντων τήν ἀλλοίωσιν αὐτοῦ.

Λέγομεν τοῦτο, διότι ἡ Ἱερουσαλήμ οὖσα ἡ ἀρχέγονος καί ἀκένωτος πηγή τοῦ αἵματος τῆς δικαιοσύνης, ἀποτελεῖ καταφύγιον τῶν ἐπιποθούντων τόν Θεόν Πατέρα τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης κατά τόν ψαλμῳδόν λέγοντα: «Ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων, οὕτως ἐπιποθεῖ ἡ ψυχή μου πρός σέ, ὁ Θεός – ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρός τόν Θεόν τόν ζῶντα», (Ψαλμ. 41, 2-3).

Ἡ Ἐνθρονιστήριος αὕτη δεκατριετής ἐπέτειος τῆς Ἡμετέρας Μετριότητος καλεῖ ἡμᾶς «οὐχί εἰς καύχησιν τῶν ὑφ’ ἡμῶν πεπραγμένων ἀλλά εἰς τήν καύχησιν ἐν Χριστῷ» (Ρωμ. 15, 17). «Ἡ γάρ καύχησις ἡμῶν αὕτη ἐστί εἰς τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν» (Β΄ Κορ. 1, 12).

Δι’ αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς μαρτυρίας τῆς συνειδήσεως ἡμῶν καλούμεθα νά συνεχίσωμεν τήν ἐκκλησιαστικήν καί ἱεραρχικήν ἡμῶν ἀποστολήν ἐν τῷ ἐκ τῆς συγχύσεως πάσχοντι κόσμῳ γενικώτερον καί τῇ περιοχῇ ἡμῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς εἰδικώτερον. «Τό Πνεῦμα μή σβέννυτε» (Α΄ Θεσ. 5, 19), παραγγέλλει ὁ Μέγας Παῦλος.

Εἰς τήν ἱεράν ταύτην διακονίαν τοῦ μαρτυρικοῦ καί ἀποστολικοῦ θρόνου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ὡς καί τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας, ἔχομεν συνεργούς καί συγκοινωνούς τούς σεβαστούς καί ἀγαπητούς ἐν Χριστῷ ἡμῖν Πατέρας καί ἀδελφούς Ἁγιοταφίτας, Ἀρχιερεῖς, Ἱερομονάχους, διακόνους καί μοναχούς, μεθ’ ὧν, κατά τόν ἅγιον Ἰγνάτιον τόν Θεοφόρον, «ἐν ὁμονοίᾳ Θεοῦ σπουδάζομεν πάντα πράσσειν, Προκαθημένου τοῦ Ἐπισκόπου εἰς τύπον Θεοῦ καί τῶν Πρεσβυτέρων εἰς τύπον συνεδρίου τῶν ἀποστόλων καί τῶν διακόνων πεπιστευμένην διακονίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅς πρό αἰώνων παρά Πατρί ἦν καί ἐν τέλει ἐφάνη» (ΒΕΠ, τόμ. Β΄, σελ. 269).

Ἐπ’ ἀληθείᾳ λέγομεν ὁ ἀγών ἡμῶν εἶναι ἀγών «πρός τήν μεθοδείαν τῆς πλάνης» (Ἐφ. 4, 14), διά τοῦτο ὁ σοφός Παῦλος παραγγέλλει λέγων: «ἐνδύσασθε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρός τό δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρός τάς μεθοδείας τοῦ διαβόλου» (Ἐφ. 6, 14), «ὅτι ψεύστης ἐστί καί ὁ πατήρ αὐτοῦ» (Ἰωάν. 8, 44) κατά τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην. Τάς μεθοδείας ταύτας τῆς πλάνης καί τοῦ ψεύδους τοῦ Διαβόλου καταγράφει ἡ ἱερά ἱστορία τοῦ παρελθόντος ἀλλά καί τοῦ παρόντος αἰῶνος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, δηλονότι τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου, τοῦ ὑπό τούς υἱούς τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου (Λουκ. 16,8) βαλλομένου ἀλλ’ οὐ καταβαλλομένου.

Δεηθῶμεν τοῦ Θεοῦ Πατρός τῶν φώτων καί τῆς ἀληθείας, «ἵνα κατευθύνῃ τά διαβήματα ἡμῶν πρός ἐργασίαν τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ» διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας καί τῶν ἱκεσιῶν τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου Πενταπόλεως. Ἡ δέ χάρις τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ἐνισχύῃ πάντας ἡμᾶς ἐν τῇ διακονίᾳ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τῶν ἀδιαψεύστων τεκμηρίων καί μαρτυρίων τῆς πίστεως ἡμῶν ὡς καί τῆς διαποιμάνσεως τοῦ εὐσεβοῦς Χριστεπωνύμου ποιμνίου ἡμῶν.

Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας τούς συμπροσευχηθέντας Ἡμῖν καί τούς τιμήσαντας διά τῆς παρουσίας αὐτῶν τήν Ἐνθρονιστήριον ταύτην ἑορτήν, δύναμιν τήν ἐξ ὕψους, τήν χάριν τοῦ Παναγίου Τάφου, ὑπομονήν καί πᾶσαν παρά Θεοῦ εὐλογίαν, ἐκφράζοντες θερμάς εὐχαριστίας καί πρός τούς προσφωνήσαντας Ἡμᾶς, τόν Γέροντα Ἀρχιγραμματέα, Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τόν Ἐκλαμπρότατον Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος κ. Χρῆστον Σοφιανόπουλον, τόν Ἐξοχώτατον Πρέσβιν τῆς Γεωργίας, τόν Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀλέξανδρον, ἀντιπρόσωπον τῆς Ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, διαβιβάσαντα Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ.κ. Κυρίλλου, τόν Ὁσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Θεόφιλον, ἀντιπρόσωπον τῆς Ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, διαβιβάσαντα Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ρουμανίας κ.κ. Δανιήλ, τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Ναζαρέτ κ. Κυριακόν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ποιμνίου Ἡμῶν εἰς Ναζαρέτ,  τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἰόππης κ. Δαμασκηνόν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ποιμνίου Ἡμῶν εἰς Ἰόππην, τόν Αἰδεσιμώτατον π. Χαράλαμπον Μπαντούρ, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς ἐν Ἰορδανίᾳ Κοινότητος τῆς Μαδηβᾶς καί τῆς ἐν Μπέρ Σέβα Ρωσοφώνου Κοινότητος, τόν Ἀρχιμανδρίτην Φιλόθεον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῶν Κοινοτήτων τῆς περιοχῆς Ἄκκρης, τόν Αἰδεσιμώτατον Οἰκονόμον π. Σάββαν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς Κοινότητος τοῦ χωρίου τῶν Ποιμένων, τόν Αἰδεσιμολογιώτατον οἰκονόμον π. Γιοῦσεφ Χόδαλη, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς Κοινότητος Μπετζάλλας, τήν Σχολήν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τόν Ἐντιμότατον κ. Ἀμποῦ Ἀέτα καί ἅπαντας τούς μετασχόντας εἰς τόν ἑορτασμόν τοῦτον τῆς Ἐνθρονιστηρίου ταύτης ἐπετείου.

Εἰς ὑγιείαν πάντων ὑμῶν!

Τήν μεσημβρίαν  ἠκολούθησεν ἑόρτιος μοναστηριακή τράπεζα.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




  ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΩ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Τήν Κυριακήν, 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 2018, τήν 10.30 π.μ. ὥραν, ἐτελέσθη κατά τό ἔθος Δοξολογία εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως ἐπί τῇ μνήμη τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, ἤτοι τούς ἀγῶνας καί τήν ὑπερίσχυσιν τοῦ ἔθνους τῆς Ἑλλάδος ἐναντίον τῶν Ναζιστικῶν καί Φασιστικῶν δυνάμεων κατοχῆς τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ἐτελέσθη ἐπίσης ἐπιμνημόσυνος δέησις  ὑπέρ ἀναπαύσεως καί ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ψυχῶν τῶν ἀγωνισαμένων ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος καί ἡρωϊκῶς πεσόντων εἰς τούς ἀγῶνας τοῦ ἔθνους προπατόρων ἡμῶν.

Τῆς Δοξολογίας ταύτης προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων καί συμπροσευχομένου τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Χρήστου Σοφιανοπούλου ὁμοῦ μετά μελῶν τοῦ Προξενείου. Εἰς τήν τελετήν ταύτην συμμετεῖχαν ἐπίσης μοναχοί καί μονάζουσαι, μέλη τῆς Ἑλληνικῆς παροικίας τῆς Ἱερουσαλήμ καί παρεπιδημοῦντες εἰς Ἱεροσόλυμα Ἕλληνες προσκυνηταί.

Μετά τήν Δοξολογίαν, τῶν κωδώνων κρουομένων, ἠκολούθησε δεξίωσις εἰς τό Πατριαρχεῖον διά πάντας τούς τιμήσαντας τήν ἐθνικήν ἐπέτειον, ὅπου ὁ Μακαριώτατος ἀπηύθυνε  τήν κάτωθι προσφώνησιν:

«Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος

κ. Χρῆστε Σοφιανόπουλε,

Σεβαστοί ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου εἶναι ἡ ἡμέρα, καθ’ ἥν ἐπιτελοῦμεν τήν ἐτήσιον μνήμην τῶν ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς ἐδαφικῆς ἀκεραιότητος πεσόντων πατέρων καί ἀδελφῶν ἡμῶν κατά τῶν εἰσβολέων τοῦ Ναζισμοῦ, τοῦ γεννήσαντος τά τερατουργήματα τοῦ Ἄουσβιτς – Μπίρκεναου καί ἄλλων στρατοπέδων συγκεντρώσεως καί ἐξοντώσεως ἀθῴων συνανθρώπων ἡμῶν.

Πρός τοῦτο κλῆρος καί λαός μετά τῶν παρεπιδημούντων προσκυνητῶν κατήλθομεν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα ἀνεπέμψαμεν εὐχαριστήριον Δοξολογίαν τῷ Θεῷ καί Σωτῆρι ἡμῶν Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ, τῷ χαρίσαντι τήν νίκην τοῦ ἀγαθοῦ ἐπί τοῦ κακοῦ, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης. «Πᾶν δέ τό γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τόν κόσμον» (Ἰωάν. 5, 4).

Προσέτι δέ, ἐδεήθημεν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἡρωϊκῶς ἀγωνισαμένων καί δή τῶν μαρτυρησάντων ὑπέρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν ἔθνους καί τῆς πατρῴας γῆς.

Ἡ ὀδυνηρή ἐμπειρία τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἀπέδειξεν ὅτι ἡ ἀνθρωποκεντρική θεώρησις τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου καταντᾷ ἀναποφεύκτως εἰς τήν αὐτοκαταστροφήν καί τόν μηδενισμόν αὐτοῦ. «Εἶπεν ἄφρων ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ οὐκ ἔστι Θεός», (Ψάλμ. 13, 1).

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ὁ θυσιαστικός ἀγών τῶν Ἑλλήνων ὑπέρ ἑστιῶν καί βωμῶν ἐνεπνέετο ἀπό τήν θεοκεντρικήν θεώρησιν τοῦ λόγου ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, δηλονότι ἀπό τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν καί πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ  Ἑλληνορθοδόξου φρονήματος.

Αὐτό ἀκριβῶς τό Ἑλληνοχριστιανικόν καί Ἑλληνορθόδοξον φρόνημα ἐνσαρκώνει καί ἡ ἑόρτιος αὕτη ἐπέτειος τῆς μνήμης τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, τήν ὁποίαν καί ὀφειλετικῶς τιμῶμεν.

Ἡ ἐποποιΐα τοῦ 1940 κατέχει ἐξέχουσαν θέσιν εἰς τήν Παγκόσμιον ἱστορίαν καί δή τήν ἔνδοξον ἱστορίαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί βεβαίως τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἡ ἐποποιΐα τοῦ 1940 ἀπέδειξε περίτρανα εἰς τούς κοσμοκράτορας τοῦ αἰῶνος τούτου ὅτι «ἡ σκοτία παράγεται καί τό φῶς τό ἀληθινόν, τοὐτέστιν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, φαίνει». (Α΄ Ἰωάν. 2, 8).

Δυστυχῶς δέν δυνάμεθα νά παρασιωπήσωμεν τό γεγονός ὅτι ἡ ἰδεολογία τοῦ Ναζισμοῦ καί τοῦ Φασισμοῦ ἀπειλοῦν καί πάλιν τήν ἀνθρωπότητα ἀπό νέων παραπλανητικῶν κινημάτων καί συνθημάτων.

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι οἱ πάντες εἴμεθα μάρτυρες τῆς συγχρόνου ἡμῶν ἐμπειρίας τῶν πολεμικῶν ἐν τῷ κόσμῳ διενέξεων καί ἀκαταστασιῶν. Περιφερειακαί ἀλληλοκτονίαι καί ἀδελφοκτονίαι διαδέχονται ἡ μία τήν ἄλλην, ὁ θρησκευτικός φανατισμός καί τό μεσσιανικόν αὐτοῦ σύνδρομον καλλιεργοῦν τήν βίαν καί τά παράγωγα αὐτῆς, τρομοκρατικαί ἐνέργειαι καί ἀήθη οἰκονομικά συμφέροντα ὑπό τό πρόσχημα τῆς οἰκονομικῆς εὐημερίας ἀντιστρατεύονται τόν θεῖον νόμον τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἰδικώτερον καί τῶν λαῶν γενικώτερον.

Ἡ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 καλεῖ πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ «ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει» (Ἰούδα 1, 3). Μέ ἄλλα λόγια, καλούμεθα νά διαφυλάξωμεν τήν ἱεράν παρακαταθήκην τῶν ἠθικῶν καί πνευματικῶν ἀξιῶν τῆς παραδόσεως καί τῆς πίστεως, ὑπέρ τῶν ὁποίων οἱ Πατέρες καί ἀδελφοί ἡμῶν ἐθυσίασαν ἑαυτούς.

Κατακλείοντες ἀναβοήσωμεν:

Ζήτω ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940!

Ζήτω τό εὐσεβές ἔθνος τῶν Ρωμαίων!

Ζήτω ἡ Ἑλλάς!

Ζήτω ἡ Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης!»

 

Ἀκολούθως, ὁ Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἀπηύθυνε προσφώνησιν ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς,

Σεβαστοί Πατέρες,

Κυρίες και Κύριοι

Σήμερα είναι μια ημέρα τιμής και μνήμης για την Ελλάδα και για το έθνος μας. Εορτάζουμε μια από τις ενδοξότερες σελίδες της νεότερης ιστορίας μας και καλούμαστε να αποδώσουμε φόρο τιμής στους πρωταγωνιστές της και να αντλήσουμε τα διδάγματα που θα μας καταστήσουν ικανούς να φανούμε αντάξιοί τους και να ακολουθήσουμε, οψέποτε χρειαστεί, το παράδειγμά τους.

Το ιστορικό ΟΧΙ στο τελεσίγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1940 για παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας ήταν η ομόφωνη άρνηση των Ελλήνων ν’ απολέσουν την ελευθερία τους και την εθνική τους τιμή. Ηταν η συλλογική άρνησή τους να αποποιηθούν την ιστορία τους, τις αξίες τους και τα ιδανικά τους.  Ήταν επίσης μια ηχηρή αντίδραση στις σκοτεινές πολιτικές δυνάμεις του φασισμού και του ναζισμού και στα κατακτητικά σχέδιά τους, αντίδραση που έτυχε μεγάλης εκτίμησης και αναγνώρισης όλες τις σημαντικές χώρες, ως συμβάλλουσα ουσιαστικά στην τελική νίκη στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο.  Οι Ελληνες ήσαν εκείνοι που κατήγαγαν την πρώτη νίκη του πολέμου κατά των δυνάμεων του Άξονα.

Η ιστορική στιγμή, κατά την οποία οι Ελληνες είπαν το ΟΧΙ δεν ήταν μία περίοδος εύκολη για την Πατρίδα, αφού μερικά χρόνια νωρίτερα είχε περάσει απερίγραπτα δεινά. Η Ελλαδα φαινόταν αρκετά αποδυναμωμένη οικονομικά και στρατιωτικά, ώστε οι εχθροί της την υποτιμήσουν. Υπολόγισαν ότι οι Έλληνες δεν θα διέθεταν το σθένος και την κοινή βούληση να εμπλακούν σε μια απόλυτα άνιση σύγκρουση. Και όμως το ΟΧΙ κατέδειξε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τη βαθιά ιστορική συνείδηση των Ελλήνων, την ισχυρή κοινή αντίληψη της λαμπρής διαδρομής τους μέσα στους αιώνες που τροφοδότησε τότε και τροφοδοτεί πάντα τη φιλοπατρία τους, το σθένος, την αυταπάρνηση και το μεγάλο αίσθημα υπερηφάνειας, με το οποίο σπεύδουν να προασπίσουν τα ιερά και τα όσια. Το ΟΧΙ ήταν ακριβώς η άρνηση των Ελλήνων να λησμονήσουν την ιστορία τους και να ζήσουν ασήμαντοι και υποταγμένοι.

 Το μεγάλο ιστορικό γεγονός που γιορτάζουμε σήμερα κατέδειξε επίσης το ηθικό ανάστημα και το έντονο αίσθημα δικαιοσύνης των Ελλήνων. Χάρη σε αυτόν τον αλάνθαστο οδηγό δεν δίστασαν στιγμή να αντιτάξουν σε εκείνους που θέλησαν τους επιβάλουν το αυθαίρετο δίκαιο του ισχυρού.

 Σήμερα οι Έλληνες απανταχού της γης τιμούμε τους πεσόντες και τους αγωνιστές στα πεδία των μαχών του 1940-41, στην Πίνδο, στη Μακεδονία, στην Κρήτη και αλλού. Τιμούμε όσους συνεισέφεραν στην Εθνική Αντίσταση και όσους συνέχισαν να αγωνίζονται κατά των κατακτητών στα πεδία των μαχών του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου στη μέση Ανατολή και στην Ευρώπη στην ξηρά, στον αέρα και στη θάλασσα. Δεν λησμονούμε τα χιλιάδες αθώα θύματα της κατοχής

Στην εθνική ηρωϊκή προσπάθεια που ξεκίνησε με το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 όπως και σε κάθε άλλη εθνική προσπάθεια κρίσιμη ήταν η ενεργή συμμετοχή και η πολύτιμη συνεισφορά του ελληνισμού της διασποράς. Έχει καταγραφεί ιστορικά η σπουδαία συνδρομή της ομογένειας στη μέση Ανατολή και ειδικότερα του ελληνισμού των Ιεροσολύμων, για την οποία η Ελλάδα είναι υπερήφανη και ευγνώμων.

 Στην προσπάθεια συσπείρωσης όλων των δυνάμεων του έθνους με σκοπό την ηθική και πνευματική ανάταση και ανθεκτικότητά του στις πολλές αντιξοότητες, το πατριαρχείο Ιεροσολύμων η μητέρα των Εκκλησιών αποτέλεσε πάντοτε ξεχωριστό σημείο αναφοράς, μακραίωνο προπύργιο της ορθοδοξίας καί φάρο των οικουμενικών αξιών του ελληνισμού.

Η σημερινή επέτειος μας παρακινεί να αναλογιστούμε τη σημασία και συνάφεια του μηνύματος της 28ης Οκτωβρίου 1940 για το σύγχρονο Ελληνισμό. Η ένδοξη αυτή σελίδα της ιστορίας μας γράφτηκε από ανθρώπους που, όπως και εμείς σήμερα επιθυμούσαν όπως και εμείς σήμερα επιθυμούσαν να ζήσουν ειρηνικά, ελεύθεροι, με δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Η αδιάσπαστη ενότητα και η σύμπνοια που επέδειξαν, ο πατριωτισμός, το αίσθημα ιστορικής ευθύνης και αυτοθυσίας καθώς και το κουράγιο και η επιμονή που τους χαλύβδωσαν στα χρόνια του πολέμου και της κατοχής, μας υπενθυμίζουν ότι η ικανότητα μας να ανακάμπτουμε και να μεγαλουργούμε ήταν και παραμένει ανεξάντλητη.

 Είναι μεγάλη ευθύνη να κατανοήσουμε το μήνυμα

αυτό, να το μεταδώσουμε στη νέα γενιά και να πορευτούμε ενωμένοι όπως τότε, με αποφασιστικότητα και επαγρύπνηση.

Ζήτω η  28η Οκτωβρίου 1940

Ζήτω η Ελλάδα».

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν νύκτα τῆς Τετάρτης πρός Πέμπτην, 11ης πρός 12ην 24ην πρός 25ην Ὀκτωβρίου 2018, ἔλαβε χώραν ἡ εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Πανάγιον Τάφον χειροτονία εἰς διάκονον τοῦ κ. Σάββα Μαχούλη.

Ἡ χειροτονία αὕτη ἐτελέσθη, κατόπιν ἀποφάσεως τῆς ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, προκειμένου ὁ χειροτονούμενος νά ὑπηρετήσῃ ὡς διάκονος καί ἐν συνεχείᾳ ὡς ἱερεύς εἰς τήν ἐνορίαν τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου Κοινότητος τῆς Ταρσήχας, κώμης τοῦ βορείου Ἰσραήλ.

Πρό τῆς χειροτονίας ὁ Σεβασμιώτατος ἀπηύθυνε λόγους Πατρικούς εἰς τόν χειροτονούμενον ἑλληνιστί ὡς  ἕπεται:

“Εὐλαβέστατε ὑποδιάκονε Σάββα,

Αὐτή τήν ὥρα εὐλογούμαστε ἀπό τό Θεό νά εὑρισκόμαστε στόν πιό ἱερό τόπο τοῦ κόσμου. Στόν τόπο τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ καί τοῦ ἁγίου Τάφου. Στόν τόπο τῆς σταυρώσεως καί τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εὐλογούμαστε ἐπίσης νά τελοῦμε ἕνα ἱερό μυστήριο. Τό  μυστήριο τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Στό πλαίσιο τοῦ σωτηρίου μυστηρίου τούτου τελεῖται ἕνα ἄλλο ἅγιο μυστήριο. Τό μυστήριο τῆς χειροτονίας σου σέ διάκονο, τῆς ἐγκαταστάσεώς σου στόν πρῶτο βαθμό τῆς ἱερωσύνης.

Καλεῖσαι νά δεχθεῖς τό μυστήριο τοῦτο ὕστερα ἀπό θετική εἰσήγηση τοῦ σεβαστοῦ πατέρα σου οἰκονόμου π. Θεοδοσίου Μαχούλη, τοῦ οἰκονόμου π. Γρηγορίου Χούρη καί τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἑλληνορθοδόξου Κοινότητος Ταρσήχας καί τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Πτολεμαΐδος Ἄκκρης Ἀρχιμανδρίτου Φιλοθέου. Τήν εἰσήγηση αὐτή ἐνέκρινε καί εὐλόγησε ἡ Α.Θ. Μακαριότης ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ, Θεόφιλος καί ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, προκειμένου νά διακονήσεις τό Ἑλληνορθόδοξο ποίμνιο Ταρσίχας.

Εἶναι ὄντως μεγάλη ἡ τιμή καί μεγάλη ἡ εὐθύνη, πού ἡ Ἐκκλησία θέτει στούς ὤμους σου, γιατί ἔλαβε ὑπόψη της τήν ἀπό μικρᾶς ἡλικίας χριστιανική σου ἀνατροφή ἀπό τόν ἱερέα πατέρα σου καί ἀπό τήν πρεσβυτέρα μητέρα σου. Ἔλαβε φυσικά ὑπόψη καί τίς σπουδές  σου στή Θεολογία στό Πανεπιστήμιο τοῦ Ἁγίου Τύχωνος τῆς Πενσυλβανίας καί στά Παιδαγωγικά  στήν Οὐκρανία.

Εὐχαρίστησε πρῶτα τό Θεό γιά τήν ἐκλογή αὐτή, ὅλους ἐκείνους πού σέ πρότειναν, τό Πατριαρχεῖο πού ἐπεδοκίμασε τήν πρόταση καί δῶσε τήν ὑπόσχεση ὅτι ἀπό σήμερα θά ἀνταποδίδεις σέ ὅλα αὐτά μέ τήν τίμια, ἀφωσιωμένη καί ἁγνή διακονία σου. Ἀνάγνωσμά σου νά εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή  καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί κυρίως οἱ δύο Ἐπιστολές τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τό διάκονο Τιμόθεο καί ἔργο σου ἡ μετ’ εὐλαβείας λατρεία τοῦ Θεοῦ καί διακονία τοῦ ἀνθρώπων στήν Ἐκκλησία.

Πρόσελθε, λοιπόν, μέ πίστη, φόβο Θεοῦ ἀλλά καί μέ θάρρος καί ἐλπίδα, γονάτισε μπροστά στό λίθο τοῦ ἀγγέλου τοῦ Ἁγίου Τάφου καί μέ τήν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τοῦ ἀρχιερέως παρακάλεσε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά κατέλθει, νά σέ ἁγνίσει ἀπό κάθε ἁμαρτία καί νά σέ ἀναδείξει ἐκλεκτό δοχεῖο ἁγιότητος καί πάσης ἄλλης ἀρετῆς”.

Διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ Ἀρχιερέως ἐπί τῆς κεφαλῆς τοῦ χειροτονουμένου καί τῆς ἐπικλήσεως: «Ἡ θεία Χάρις…»  τό Πανάγιον Πνεῦμα ἐγκατέστησε εἰς αὐτόν εἰς τόν πρῶτον βαθμόν τῆς Ἱερωσύνης, μαρτυρηθέντος διά τοῦ « Ἄξιος, ἄξιος, ἄξιος», ὅπερ καί ἐπεβεβαίωσαν ἐν χαρᾷ οἱ τιμήσαντες τόν χειροτονηθέντα, Πατριαρχικός Ἐπιτρόπος Ἄκκρης Ἀρχιμανδρίτης π. Φιλόθεος, ὁ πατήρ αὐτοῦ ἱερεύς Θεοδόσιος ἡ μήτηρ αὐτοῦ, ἄλλοι συγγενεῖς του, ὁ ἱερεύς τῆς Ταρσήχας Οἰκονόμος π. Γρηγόριος, συμπατριῶται αὐτοῦ, Ἁγιοταφῖται Πατέρες καί μοναχοί καί προσκυνηταί.

Τούς τιμήσαντας αὐτόν διά τῆς παρουσίας αὐτῶν ἐδεξιώθη ὁ χειροτονηθείς εἰς τό Γραφεῖον τοῦ Γέροντος Σκευοφύλακος Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεραπόλεως κ Ἰσιδώρου, τόν ὁποῖον ἀντεπροσώπησε ὁ μοναχός Νικόλαος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΜΑΔΗΒΑΝ

Τό Σάββατον, 9ην/22αν Σεπτεμβρίου 2018, ἡμέραν μνήμης τῶν γεννητόρων τῆς Θεοτόκου, Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης ἔλαβε χώραν ἡ τελετή τῶν Ἐγκαινίων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἀνεγερθέντος εἰς τήν περιοχήν Χανῆνα τῆς ἱστορικῆς πόλεως Μαδηβᾶς, εἰς τήν ὁποίαν τό προσκύνημα τοῦ ψηφιδωτοῦ ἱστορικοῦ Χάρτου τοῦ 6ουμ.Χ. αἰῶνος, τοῦ ἀναπαριστοῦντος τήν Ἁγίαν Γῆν ἐπί τῆς ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐπιμελείᾳ καί δαπάναις τοῦ πρῴην Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Μαδηβᾶς Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰννοκεντίου.

Τῆς τελετῆς τῶν Ἐγκαινίων καί τῆς μετ᾽ αὐτήν θείας Λειτουργίας προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προσελθών ἐξ Ἱεροσολύμων καί ἐξ Ἀμμάν καί γενόμενος δεκτός ἐν θερμῇ ὑποδοχῇ τήν πρωΐαν τῆς ὡς ἄνω ἡμέρας, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου Γέροντος Ἀρχιγραμματέως, Καττάρων κ. Μακαρίου, Κυριακουπόλεως κ. Χριστοφόρου, συμπροσευχομένου τοῦ ἐν Μαδηβᾷ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Μαδάβων κ. Ἀριστοβούλου, συλλειτουργούντων καί Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ἐν οἷς ὁ Πνευματικός τῆς Λαύρας Ὁσίου Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου Ἀρχιμανδρίτης π. Εὐδόκιμος, ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Βορείου Ἰορδανίας-Ἴρμπετ Ἀρχιμανδρίτης π. Ραφαήλ, συλλειτουργούντων ὡσαύτως Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων, ἐν οἷς ὁ Πρεσβύτερος τοῦ Προσκυνήματος Μαδηβᾶς π. Ἰωσήφ,  ὡσαύτως συλλειτουργούντων τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου, τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου καί τοῦ διακόνου π. Γεωργίου, ψαλλόντων τῶν ἐξ Ἑλλάδος Ἱεροψαλτῶν κ. Μπαλογιώργου καί τῶν βοηθῶν αὐτοῦ ἐκ τοῦ ᾨδείου Ἀθηνῶν καί μετέχοντος  ἐν χαρᾷ πολλῇ ἀθρόου χριστεπωνύμου λαοῦ τῆς Μαδηβᾶς.

Πρός τό ἐκκλησίασμα τοῦτο ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἔχοντα ὡς ἕπεται ἑλληνιστί:

«Ὥστε εἰ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις·τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα», (Β´ Κορ. 5,17) κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος.

 Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Μαδάβων κύριε Ἀριστόβουλε,

Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Πανοσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα Ἰννοκέντιε, κτίτωρ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί τοῦ λοιποῦ περί αὐτοῦ συγκροτήματος,

        Σήμερον ἡ ἱστορική πόλις τῆς Μαδηβᾶ, ἡ ἀποτελοῦσα τό πολιτιστικόν (Cultural) κέντρον  τοῦ Χασημιτικοῦ Βασιλείου τῆς Ἰορδανίας, συγχαίρει μετά τῆς Μητρός πασῶν τῶν Ἐλλησιῶν, δηλονότι τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐπί τῇ ἐπιτελέσει τῶν ἐγκαινίων νέου περικαλλοῦς ναοῦ καί πνευματικοῦ κέντρου ἐν τῇ περιοχῇ τῆς Χανῆνα- ἐν – Μαδηβᾷ.

          Τό ἀναδειχθέν τοῦτο ἔργον πρός ἐξυπηρέτησιν τῶν κατοίκων τῆς εὐρυτέρας περιοχῆς τῆς Μαδηβᾶ καί ἰδιαιτέρως τῶν πνευματικῶν καί λατρευτικῶν ἀναγκῶν τῆς τοπικῆς ἑλληνορθοδόξου κοινότητος ἐνέχει μεγάλην σημασίαν, καί τοῦτο διότι τό ἔργον τοῦτο, ἀφ᾽ ἑνός μέν ὑποδηλοῖ τήν ἀδιάκοπον ἀποστολήν τῆς διακονίας τοῦ λόγου τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ πρός τόν πλησίον καί τόν συνάνθρωπον ἡμῶν· καί ἀφ᾽ ἑτέρου τήν ἐν τῷ Χασιμιτικῷ Βασιλείῳ τῆς Ἰορδανίας καλλιεργουμένην ἁρμονικήν συνύπαρξιν, τῶν ἐν αὐτῷ διαβιούντων διαφόρων θρησκευτικῶν κοινοτήτων.

          Τό παλαίφατον Ἑλληνορθόδοξον (Rum Orthodox) Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων οὐδέποτε ἔπαυσε ἐν τῇ μεγάλῃ ἱστορικῇ διαδρομῆ αὐτοῦ νά παράγῃ λόγῳ τε καί ἔργῳ τάς ἱεράς ἀξίας τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον καί τόν ἐχθρόν ἀκόμη, τῆς εἰρήνης καί τόν ἀπόλυτον σεβασμόν πρός τόν συνάνθρωπον, τόν ὑπό τοῦ Θεοῦ ποιηθέντα κατ᾽εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ.

          Αἱ ἱστορικαί μεγάλαι ἐθνικοθρησκευτικαί ἡγετικαί προσωπικότητες ὡς τοῦ Χαλίφου Ὀμάρ Ἴμπν Χατάμπ καί τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Σωφρονίου συνέβαλαν καθοριστικῶς ὄχι μόνον εἰς τόν σεβασμόν τῆς συνυπάρξεως τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων, ἀλλά καί τῆς ἐλευθέρας λατρείας τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ οἴκῳ Αὐτοῦ.

          Τοιοῦτον οἶκον Θεοῦ ἐγκαινιάσαμεν καί ἡμεῖς σήμερον πρός τιμήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί πρός δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ, ἀλλά καί πρός ἔπαινον τοῦ Χασημιτικοῦ Βασιλείου τῆς Ἰορδανίας, τοῦ τελοῦντος ὑπό τήν σοφήν κυβερνητικήν οἰακοστροφίαν τοῦ σεβαστοῦ ἡμῖν Βασιλέως κ. Ἀμπντάλλα τοῦ ΙΙ.

          Ὁ ἑκάστοτε ἐγκαινιζόμενος Ναός ἀποτελεῖ κατ᾽ οὐσίαν προέκτασιν τοῦ ἰδίου ἡμῶν ναοῦ, τουτέστιν τοῦ σώματος ἡμῶν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «Οὐκ οἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματός ἐστιν, οὗ ἔχετε ἀπό Θεοῦ, καί οὐκ ἐστέ ἑαυτῶν» (Α´ Κορ. 6,19).

          Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ὁ οἶκος λατρείας, δηλονότι ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ τόπος, ἔνθα κηρύττεται τά γράμματα τῶν ἁγίων Γραφῶν. «Πᾶσα δέ γραφή, διδάσκει ὁ σοφός Παῦλος, θεόπνευστος καί ὠφέλιμος πρός διδασκαλίαν, πρός ἔλεγχον, πρός ἐπανόρθωσιν, πρός παιδείαν τήν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν ἐξηρτισμένος», (Β´ Τιμ. 3, 16-17).

          Ἐπί δέ τούτοις, θέλομεν νά εὐχαριστήσωμεν ἐκ βάθους καρδίας τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλον καί τοῦς ἀγαπητούς ἡμῖν συνεργάτας αὐτοῦ, τούς Ἐπιτρόπους τῆς Ἐκκλησίας, ὡς καί πάντας τούς συμβαλόντας εἰς τήν ἀνάδειξιν τοῦ ἱεροῦ τούτου ἔργου ἀφ᾽ ἑνός καί τούς κοπιάσαντας εἰς τήν διοργώνωσιν τῆς ἑορτίου ταύτης τελετῆς τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἀφ᾽ ἑτέρου.

          Τέλος θεωροῦμεν καθῆκον ἐπιβεβλημένον, ὅπως ἐκφράσωμεν τήν βαθυτάτην  εὐγνωμοσύνην τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τοῦ εὐλαβοῦς ἡμῶν ποιμνίου τῆς Μαδηβᾶ, ὡς καί Ἡμῶν προσωπικῶς εἰς τόν ἀκάματον ἐργάτην τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου, τόν Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἰννοκέντιον, διακεκριμμένον μέλος τῆς γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, τόν καταστήσαντα τήν Ἑλληνορθόδοξον ἡμῶν Κοινότητα ἐνταῦθα εἰς κέντρον Ἐκκλησιαστικόν, ἐκπαιδευτικόν καί πνευματικόν. Δικαίως λοιπόν «ἀπόκειται αὐτῷ ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσει αὐτῷ ὁ Κύριος», (Β´ Τιμ. 4,8).

          Θερμάς εὐχαριστίας προσέτι ἐκφράζομεν εἰς πάντας τούς τιμήσαντας διά τῆς συμμετοχῆς αὐτῶν εἰς τήν ἑορτήν ταύτην τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ, ἰδιαιτέρως δέ εἰς τάς τοπικάς πολιτικάς, στρατιωτικάς καί ἀστυνομικάς ἀρχάς τῆς Μαδηβᾶ. Ἔτη πολλά καί εἰρηνικά”. 

Ἀντεφώνησε δε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰννοκέντιος λέγων περίπου τά κάτωθι:

         «Αὕτη ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ»

Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ὡς εὖ παρέστητε,

Ἐξοχώτατοι Κυβερνῆται, ἐκπρόσωποι τοῦ Συλλόγου Γονέων καί τῆς Ἐκκλησίας,

Κυρίαι καί Κύριοι,

         Πραγματοποιεῖται κατά τήν σημερινήν εὐλογημένην ἡμέραν  ὁ ἐγκαινιασμός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Μαδηβᾶ, τοῦ Ἱεροῦ Θυσιαστηρίου τοῦ Θεοῦ, ἔπειτα ἀπό σειράν 10 ἐτῶν καί διά συνεχῶν προσπαθειῶν καί πολλῶν κόπων. Τό ἔργον τοῦτο περιλαμβάνει τήν ἀνέγερσιν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί σχολικῶν αἰθουσῶν εἰς τά σχολικά συγκροτήματα τῆς περιοχῆς ταύτης καί καλύπτει συνολικῶς 8.000 τ.μ. κατασκευῆς εἰς 11.000 στρέμματα γῆς, μέ σκοπόν νά ἐξυπηρετήσῃ τάς ἀνάγκας τῆς πόλεως Μαδηβᾶς γενικώτερον καί τῆς Ὀρθοδόξου Κοινότητος εἰδικώτερον.

         Ἡ πόλις τῆς Μαδηβᾶς ὑπῆρξεν εἰς τό παρελθόν μεγάλον Ὀρθόδοξον Χριστιανικόν κέντρον ὡς ἡ πλέον σημαντική Ἐπισκοπή τῆς Ἀνατολικῆς Ἰορδανίας· καί μέχρι τῆς  σήμερον, ἡ Μαδηβᾶ ἀποτελεῖ ἀξιόλογον Προσκύνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀνατολικῆς Ἰορδανίας καί τοῦ Χασημιτικοῦ Βασιλείου.

         Ἐγκαινιάζομεν τόν νέον Ἱερόν Ναόν τοῦτον πρός τιμῆν τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, λόγῳ καί τῆς ὑπάρξεως πλησίον αὐτοῦ Τεμένους, εἰς τό ὁποῖον εὐηρεστήθησαν νά δώσουν τό ὄνομα “τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τῆς Μαρίας”, τοῦ Ὁποίου τήν ἱστορικήν παρουσίαν πιστεύουν,  γεγονός τό ὁποῖον γεφυρώνει τάς ἀντιθέσεις Χριστιανῶν καί Μουσουλμάνων  καί εὐνοεῖ τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν αὐτῶν ἐντός τῆς πόλεως τῆς Μαδηβᾶς.

         Εὐρίσκομαι εἰς τήν εὐχάριστον θέσιν νά μετρῶ 30 ἔτη ἱερατικῆς διακονίας εἰς τήν Ἰορδανίαν, συμπεριλαμβανομένων 25 ἐτῶν εἰς τήν Μαδηβᾶν. Θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω πάντα τά μέλη τῆς Κοινότητος καί τῆς χριστιανικῆς οἰκογενείας τῆς Μαδηβᾶς διά τήν ἀγάπην καί τήν ἀφοσίωσιν, τήν ὁποίαν μοῦ ἔχουν δείξει, καθώς καί πάντας τούς συμβαλόντας εἰς τό τελειωθέν ἔργον τοῦτο, ἀλλά καί εἰς ὅλα τά πρίν ἀπό αὐτό ἔργα, τά ὁποῖα ἦλθον εἰς πέρας εἰς τήν Πατριαρχικήν Ἐπιτροπείαν τῆς Μαδηβᾶς.

         Θα ἤθελα νά ἀποτίσω φόρον τιμῆς εἰς τόν μακαριστόν Πατριάρχην Διόδωρον Α΄, ὁ ὁποῖος μέ ὑποστήριξε εἰς τά πρῶτα μου βήματα ὡς Ἁγιοταφίτην, καί ὁ ὁποῖος συνέβαλε τά μέγιστα εἰς τήν ἀνάπτυξιν τῆς Παιδείας ἐν Ἰορδανίᾳ, ἤτοι εἰς τά σχολεῖα τοῦ Ρωμαιορθοδόξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἀλλά καί δι’ ὅλα τά ἔργα πού ἔχει ἐπιτελέσει τό Χασημιτικόν Βασίλειον τῆς Ἰορδανίας.

         Ὡσαύτως, θά ἤθελα θερμῶς νά εὐχαριστήσω τόν Μακαριώτατον Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον Γ’ διά τήν ἐμπιστοσύνην τήν ὁποίαν ἔδειξεν εἰς ἐμένα· «εἴη τά ἔτη Ὑμῶν, Μακαριώτατε, πολλά, εἰρηνικά καί εὐλογημένα».

          Καί τέλος, δέν θά ἠμποροῦσα νά παραλείψω ἐξόχως νά τιμήσω καί νά συγχαρῶ τόν νέον Πατριαρχικόν Ἐπίτροπον, Ἀρχιεπίσκοπον Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλον διά τήν ἐκλογήν αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστός εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροοσλύμων διά τό ἦθος, τήν καθαρότητα καί τήν εἰλικρίνεια αὐτοῦ, ἀλλά καί τάς ἰδιαιτέρας σημαντικάς ἰκανότητας καί δεξιότητας αὐτοῦ. Εὔχομαι ὁ λαός τῆς Μαδηβᾶς νά λάβῃ ὑπ’ ὄψει τόν νέον Ἀρχιεπίσκοπον,ὡς παράδειγμα καί νά ὠφεληθῇ ἀπό τάς ἀρετάς καί τάς ἰκανότητας αὐτοῦ”.

Τήν τελετήν, θείαν Λειτουργίαν καί πανήγυριν ταύτην ἠκολούθησε δεξίωσις εἰς τήν αἴθουσαν κάτωθι τοῦ Ναοῦ τοῦ Προσκυνήματος.

Εἰς ταύτην ὁ Μακαριώτατος καί πάλιν προσεφώνησεν ὡς ἕπεται:

         «Τά πάντα ἐφώτισε τῇ παρουσίᾳ Χριστός·τόν κόσμον ἀνεκαίνισε, Πνεύματι θείῳ αὐτοῦ· ψυχαί ἐγκαινίζονται· οἶκος γάρ ἀνετέθη, νῦν εἰς δόξαν Κυρίου, ἔνθα καί ἐγκαινίζει τῶν πιστῶν τάς καρδίας, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν, εἰς σωτηρίαν βροτῶν», ἀναφωνεῖ ὁ μελῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

          Ὁ προαιώνιος θεῖος Λόγος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ θέμενος πύργον ἰσχύος τήν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ καί θεμελιώσας αὐτήν ἐπί τήν πέτραν τῆς πίστεως, συνήγαγεν ἡμᾶς σήμερον, ἐν τῷ περικαλλεῖ τούτῳ νεοδμήτῳ Ναῷ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἵνα δοξολογικῶς καί εὐχαριστιακῶς τελέσωμεν τά ἐγκαίνια αὐτοῦ.

          «Σύ πάλαι ἐν Σινᾷ σκηνήν ἀχειροποίητον, ὑπέδειξας τῷ θεόπτῃ Μωϋσεῖ διαγράφων, Χριστέ τήν Ἐκκλησίαν σου», λέγει ὁ ὑμνῳδός ἀναφερόμενος εἰς τήν ἀνάβασιν τοῦ Μωϋσέως εἰς τό ὄρος Σινᾶ, ἔνθα κατέβη ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καί ἔλαβεν ὁδηγίας διά τήν κατασκευήν τῆς σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου» (Ἔξοδ. 24,15-16/ 25, 8-9), τήν ὁποίαν «κατεσκεύασεν ὁ Κύριος καί οὐχί ἄνθρωπος», ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων· «Κεφάλαιον δέ ἐπί τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν Ἀρχιερέα, ὅς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν Ἁγίων Λειτουργός καί τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἥν ἔπηξεν ὁ Κύριος καί οὐκ ἄνθρωπος», (Ἑβρ. 8,1-2).

          Περί δέ τῆς «ἀληθινῆς ταύτης σκηνῆς», δηλονότι τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ, ἰδού τί λέγει ὁ ὑμνῳδός: «Ἐπιδημήσαντος ἡμῖν τοῦ Λόγου κατά σάρκα, ὁ τῆς βροντῆς μέν γόνος (ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης) φησί καθυπογραφων· ἐθεασάμεθα φαιδρῶς τήν δόξαν, ἥν εἶχεν ὁ Υἱός παρά Πατρός, ἐν ἀληθείας χάριτι. Ὅσοι δέ πίστει τοῦτον ἐλάβομεν, ἔδωκε τοῖς πᾶσιν ἐξουσίαν, τοῦ γενέσθαι τέκνα Θεοῦ· οἵ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός ἀναγεννηθέντες, ἀλλ᾽ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου ἐπαυξηθέντες, οἶκον προσευχῆς ἐπήξαμεν καί βοῶμεν· τοῦτον τόν οἶκον στερέωσον Κύριε».

          Ὁ οἶκος οὗτος τῆς προσευχῆς δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν καινήν σκηνήν τοῦ μαρτυρίου, δηλονότι τήν Ἐκκλησίαν, ἥν ἐπήξατο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τῷ τιμίῳ καί ἀπολυτρωτικῷ Αὐτοῦ αἵματι. «Εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις· τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα», (Β´ Κορ. 5,17), λέγει ὁ θεῖος Παῦλος.

          Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ σήμερον ἐγκαινιζόμενος οὗτος ναός εἶναι ὁ οἶκος τῆς προσευχῆς, ἔνθα «λατρεύομεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας» (Ἑβρ. 12, 28). Καί ἔνθα διά τοῦ Ἀρχιερέως ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἀναφέρομεν θυσίαν αἰνέσεως διά παντός τῷ Θεῷ, τοὐτέστιν καρπόν χειλέων ὁμολογούντων τῷ ὀνόματι αὐτοῦ», (Ἑβρ. 13, 15). Καί ἀναλυτικώτερον: Ὅταν δέ λέγω, κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος, θυσίαν, δέν ἐννοῶ θυσίαν ζώων καί αἱμάτων, ἀλλά θυσίαν, ἡ ὁποία ὡς καρπός θερμῆς εὐγνωμοσύνης πρός τόν Θεόν θά βγαίνει ἀπό τά χείλη μας, τά ὁποῖα θά ἀνυμνοῦν καί θά δοξολογοῦν τό ὄνομά Του.

          «Κύριε ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου Σου καί τόπον σηκνώματος δόξης Σου», (Ψαλμ. 25, 8), ψάλλει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ. «Τά σκηνώματα Κυρίου ἠγαπημένα τοῖς κατιδεῖν ποθοῦσιν ἀνακεκαλυμμένως τήν δόξαν τοῦ προσώπου αὐτοῦ», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας. «Καί ἐγεμίσθη ὁ ναός ἐκ τοῦ καπνοῦ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καί ἐκ τῆς δυνάμεως Αὐτοῦ»,  (Ἀποκ. 15,8) λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐν τῇ Ἀποκαλύψει αὐτοῦ.

          Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὁ Κύριος ἐξεδήλωνε τήν παρουσίαν Του, καί τήν δόξάν Του εἰς τόπον ἰδιαίτερον, δηλαδή ἡγιασμένον. Κατά δε τήν ἀψευδῆ μαρτυρίαν τῶν Ἁγίων Γραφῶν (Ἔξοδ. 16,7- Ἔξοδ. 16,10 καί Γ´ Βασιλ. 8,11) ἡ δόξα Κυρίου δηλονότι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπλήρου τόν οἶκον δηλαδή τόν Ναόν αὐτοῦ ἐν σχήματι νεφέλης κατά τόν καιρόν τῆς λατρευτικῆς συνάξεως, τοὐτέστιν τῆς δημοσίας προσευχῆς. Οὐχ ἧττον ὅμως «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», (Ἰωάνν. 4,24), λέγει Κύριος.

          Σημειωτέον ὅτι ἡ ἱερουργική αὕτη πρᾶξις τῶν ἐγκαινίων Ἱεροῦ Ναοῦ ἔχει ὡς πηγήν καί ἀναφοράν αὐτῆς τόν ἐγκαινισθέντα παλαιόν Ἀδάμ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ νέου Ἀδάμ, δηλονότι τοῦ ἐνσαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ, τῆς ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, κατά τήν μαρτυρίαν τῶν ἁγίων Εὐαγγελιστῶν καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας: «Καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά Πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας», (Ἰωάν. 1,14), λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής. «Σήμερον ὁ δεύτερος Ἀδάμ, Χριστός ἀνέδειξε παράδεισον νοητόν, τήν νέαν ταύτην σκηνήν, φέρουσαν κατά ξύλου τοῦ τῆς γνώσεως, τό ζωηφόρον τοῦ Σταυροῦ ξύλον», ἀνακράζει ὁ ὑμνῳδός.

          Ὁ ἔγκριτος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, σχολιάζων τήν παρουσίαν τοῦ Ἰησοῦ εἰς τά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος λέγει: «Ἐγένετο δέ τά ἐγκαίνια ἐν Ἱεροσολύμοις καί χειμών ἦν», (Ἰωάν. 10,22), ὤ τῆς ἀπιστίας, καί Ἰησοῦς παρῆν, ὁ Θεός καί ναός, Θεός αἰώνιος, ναός πρόσφατος, ὁ αὐθημερόν λυόμενος καί τριήμερος ἀνιστάμενος καί μένων εἰς τούς αἰῶνας, ἵν᾽ ἐγώ σωθῶ καί τοῦ παλαιοῦ πτώματος ἀνακληθῶ καί γένωμαι κανή κτίσις, διά τῆς τοιαύτης φιλανθρωπίας ἀναπλαττόμενος».

          Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου, ὁ ναός τοῦ Θεοῦ, ὡς τόπος λατρείας εἶναι τό ἐργαστήριον τό ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργούμενον διά τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ἡ δέ προσευχή εἶναι ὁ τρόπος καί τό μέσον ἡμῶν τῆς κοινωνίας τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Διά τοῦτο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέγει ὅτι ἡ προσευχή ὡς πρός τήν ποιότητά της εἶναι συνουσία καί ἕνωσις τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεόν καί ὡς πρός τήν ἐνέργειάν της, σύστασις καί διατήρησις τοῦ κόσμου. Ἡ προσευχή εἶναι ἡ μητέρα ὅλων τῶν ἀρετῶν.

          Δεῦτε λοιπόν εὐχαριστήσωμεν τῷ Κυρίῳ ἐπί τῇ εὐσήμῳ καί ἑορτίῳ ταύτῃ ἡμέρᾳ τῶν ἐγκαινίων τοῦ ἱεροῦ τούτου Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν. «Τῷ οἴκῳ σου Κύριε πρέπει ἁγίασμα· ἐν τούτῳ γάρ τό ὄνομα, τό σόν φιλάνθρωπε, ἐνθέως δοξάζεται· ὅθεν σύν τῷ προφήτῃ ἐκβοῶμέν σοι πίστει· Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ νῦν ἐγκαίνισον πάντας, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, [καί τῶν ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης], μόνε φιλάνθρωπε». Ἀμήν.

Καί ἀντεφώνησεν ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλος, ὑπογραμμίζων τήν σημασίαν τοῦ ὑπό τοῦ προκατόχου αὐτοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰννοκεντίου ἐπιτελεσθέντος ἔργου, τό ὁποῖον θά συνεχίσῃ καί τήν σημασίαν τῆς παρουσίας τῆς ἐξ Ἑλλάδος χορῳδίας διά τήν συνέχισιν τῆς καλλιεργείας τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν νύκτα τῆς Δευτέρας, 31ης Ἰουλίου/13ης Αὐγούστου, πρός Τρίτην, 1ην/14ην Αὐγούστου 2018, ἔλαβε χώραν ἡ εἰς διάκονον χειροτονία τοῦ ὑποδιακόνου Γεωργίου – Χάδερ ἐκ τῆς οἰκογενείας Μπαράμκη ὑπό τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου.

Ὁ ὑποδιάκονος π. Γεώργιος ἐχειροτονήθη εἰς διάκονον συμφώνως πρός ἀπόφασιν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, προεδρευομένης ὑπό τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, μέ τήν προοπτικήν τῆς ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ καί εἰς ἱερέα χειροτονίας, ἵνα ὑπηρετήσῃ ὡς ἐφημέριος εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

Ὁ χειροτονῶν Ἀρχιερεύς πρό τῆς χειροτονίας προσεφώνησε τόν χειροτονούμενον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ ὡς ἕπεται:

Εὐλαβέστατε ὑποδιάκονε π. Γεώργιε (Χάδερ),

Μέ εἰσήγηση τῶν ἱερέων, τῶν Ἐπιτρόπων καί τῶν Προέδρων τῶν Ὀρθοδόξων Καθιδρυμάτων, τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου καί πρώτου ἱεράρχου τῶν Ἱεροσολύμων καί μέ εὐλογία καί ἔγκριση τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καί τῆς ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, σέ καλεῖ σήμερα ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά δεχθεῖς τόν πρῶτο βαθμό τῆς ἱερωσύνης, τοῦ ἱεροδιακόνου.

Στό πρόσωπό σου τό Πατριαρχεῖο Ἰεροσολύμων, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐξετίμησε τό ἦθός σου, τό χαρακτήρα σου, τήν χριστιανική ἀνατροφή πού ἔλαβες ἀπό τούς γονεῖς σου, τήν ἄριστη Γυμνασιακή σου μόρφωση, τήν Πανεπιστημιακή σου μόρφωση στό Πανεπιστήμιο τῆς Βηθλεέμ, τήν Θεολογική σου μόρφωση στό Ρωσσικό Ὀρθόδοξο Πανεπιστήμιο τοῦ ἁγίου Τύχωνος στήν Ἀμερική, τήν ἐκμάθηση τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας στό Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης, τήν εἰλικρινῆ ἀγάπη σου πρός τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία καί τήν ὑπηρεσία σου ὡς καθηγητοῦ τῶν Θρησκευτικῶν στή Ρωσσική Σχολή τῆς Βηθανίας.

Εἶναι ὄντως μεγάλη καί ἱερά ἡ ὥρα αὐτή, γιατί τελεῖται τό μυστήριο τῆς ἱερωσύνης στό πλαίσιο ἑνός ἄλλου μυστηρίου, τῆς Θείας Λειτουργίας, καί μάλιστα στόν Φρικτό Γολγοθᾶ, ὅπου ἔχυσε τό αἷμα Αὐτοῦ γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας ὁ Χριστός καί στό Ζωοδόχο Τάφο Του, στόν ὁποῖο ἐνταφιάσθηκε καί ἀπό τόν ὁποῖο ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

Δεχόμενος τό μυστήριο τοῦτο, θά ἔχεις τή χάρη νά εἰσέρχεσαι στό Ἅγιο Θυσιαστήριο, νά διακονεῖς τούς ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς μέχρις ὅτου ἔλθει ἡ στιγμή νά γίνεις ἱερέας καί νά διακονήσεις μέ πνεῦμα θυσίας καί προσφορᾶς καί μέ τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία στήν ἱστορική Καθεδρική ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου.

Εὐχαρίστησε τόν Θεό γιά τήν κλήση αὐτή καί δωρεά, ἀναλογίζου ὁποία εὐθύνη ἀναλαμβάνεις, ἐκτίμησε τήν ἐμπιστοσύνη πού σοῦ δείχνει ἡ Ἐκκλησία καί προσευχήσου θερμά, ὥστε μέ τήν ἐπίθεση τῶν χειρῶν τοῦ Ἀρχιερέως νά κατέλθει τό Ἅγιο Πνεῦμα καί νά σέ ἀναδείξει δοχεῖο τῆς Χάριτος τῆς Ἁγίας Τριάδος, γιά νά εὐαρεστεῖς πάντοτε Θεῷ καί ἀνθρώποις.

Ἔσο βέβαιος ὅτι τήν ὥρα αὐτή σέ συνοδεύουν οἱ προσευχές τῶν γονέων, τῆς συζύγου σου, τῶν συγγενῶν σου, τοῦ ἱερέως π. Φάραχ καί τοῦ ἐκκλησιάσματος τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου καί ὅλων ἐκείνων πού σέ τιμοῦν μέ τήν παρουσία τους.

Μέ τήν ἐπίκλησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν καθιέρωσιν εἰς τόν βαθμόν τοῦ διακόνου, ὁ Ἀρχιερεύς ἐνδύων τόν χειροτονηθέντα τά ἄμφια ἐξεφώνει «ἄξιος», τοῦ λαοῦ ἐν χαρᾷ ἐπιβεβαιοῦντος τοῦτο.

Μετά τήν Ἀπόλυσιν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ χειροτονηθείς ἐδεξιώθη εἰς τό Γραφεῖον τοῦ Γέροντος Σκευοφύλακος τούς τιμῶντας αὐτόν, ἤτοι τόν χειροτονοῦντα Ἀρχιερέα, τούς συλλειτουργούς ἱερεῖς, τούς γονεῖς, συγγενεῖς καί τήν σύζυγον αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι καί ηὐχήθησαν αὐτῷ νά εὐαρεστῇ Θεῷ καί ἀνθρώποις.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 28ην Ἰουλίου/ 10ην Αὐγούστου 2018, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ νέου Χοζεβίτου εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς μετανοίας καί τῆς ἀσκήσεως αὐτοῦ, μετά τήν ἐκ τῆς πατρίδος αὐτοῦ Ρουμανίας προσέλευσιν αὐτοῦ εἰς αὐτήν.

Οὗτος, διακριθείς ἐπί κατορθώμασι ἀσκητικοῖς, ἐπί συγγράμμασι πνευματικῆς οἰκοδομῆς καί μαρτυρηθείς ὑπό τοῦ Θεοῦ καί διά σημείων ἰάσεων ἀσθενειῶν ἐνέταγη εἰς τό ἁγιολόγιον ὑπό τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων τό ἔτος 2015.

Πρός τιμήν αὐτοῦ ἐτελέσθη τό ἑσπέρας τῆς Πέμπτης ὁλονύκτιος ἀγρυπνία, ἧς προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου και τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ καί Ἱερομονάχων καί ψαλλόντων τῶν Ἱεροψαλτῶν κ. Λεωνίδου Δούκα, Πρωτοψάλτου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰλίου,  Γρηγορίου Ζάρκου, Πρωτοψάλτου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, Χρήστου Σταύρου, Πρωτοψάλτου τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς και Διονυσίου Θανασούλη Λαμπαδαρίου τοῦ Ἱ. Ναοῦ Φανερωμένης Χολαργοῦ Ἀττικῆς καί μετεχόντων πολλῶν πιστῶν ἐν κατανύξει προσερχομένων.

Τόν Μακαριώτατον προσελθόντα προσεφώνησεν ὁ ἡγούμενος τῆς Κοινοβιακῆς Ἀδελφότητος καί ἀνακαινιστής τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης π. Κωνσταντῖνος, ὡς ἕπεται:

«Τῆς ἡσυχίας, προσευχῆς καί ταπεινώσεως λαμπρόν φωστῆρα Χοζεβᾶ σπηλαίων νέοικον Ἰωάννην, ἀνυμνήσωμεν εὐσχημόνως… πόθῳ·  κράζοντες: Χαίροις ἄφθαρτε Ὅσιε»,

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

μετὰ τῆς τιμίας Ὑμῶν Συνόδου,

Διά μίαν εἰσέτι φοράν ἑορτάζομεν σήμερον τόν ἅγιον Ἰωάννην τόν Νέον Χοζεβίτην, ἕναν ἐκ τῶν μυρίων Ἁγίων ἀσκητῶν, οἱ ὁποῖοι μετεμόρφωσαν τήν ἔρημον τῆς Ἰουδαίας εἰς θαυμάσιον πνευματικόν παράδεισον.

Ὁ τιμώμενος σήμερον ἅγιος τῆς τοῦ Χοζεβᾶ Λαύρας, ἂν καί ἐτελειώθη στήν μόνωση, εἶχε ἐν τούτοις πλήρη ἐπίγνωση τῶν προβλημάτων τῆς ἐποχῆς του καί μάλιστα ἔτι μακρύτερον αὐτῆς προέβλεπε.

Γράφει στήν ἐπιστολή του «Ὁ σημερινός πύργος τῆς Βαβέλ»:

«Ὁ σημερινός πύργος τῆς Βαβέλ δέν εἶναι πέτρινο ἢ πλίνθινο κτίριο, ἀλλά ἡ παράφορη ἐπιδίωξη εὑρημάτων. Ὁ κόσμος λέει ὅτι ἡ ἐφεύρεση νέων κατασκευῶν καί ὅπλων διευκολύνει τήν  ζωή τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ προσφέρει ἀσφάλεια, δηλαδή τόν προφυλάσσει. Πόσο ἀπατηλή ὅμως εἶναι ἡ γνώμη αὐτή! Βλέπουμε πώς ἐδῶ καί καιρό, ἀπό τότε πού ἔγινε μοντέρνος ὁ κόσμος καί πλήθυναν οἱ ἀνακαλύψεις, ἡ κακία αὐξήθηκε… στίς μέρες μας, ἂν καί προώδευσε ὁ πολιτισμός, ὁ κόσμος ἔγινε πιό ταραγμένος καί ἀπελπισμένος ἀπό ποτέ. Ὅπως βλέπουμε, αὐτή ἡ πρόοδος καί ἡ μόδα δίδαξε τούς ἀνθρώπους νά περπατοῦν γυμνοί, μέ ἄλλα λόγια ἐξεδίωξε τό αἴσθημα τῆς ντροπῆς. Δίδαξε τούς ἀνθρώπους νά μήν ψάχνουν πιά τό Θεό… Ἡ ἐπιστήμη ἔγινε πλούσια ἐνῷ ἡ πίστη φτωχή. Ὁ σημερινός πολιτισμός κόντυνε τά ροῦχα τῶν ἀνθρώπων, ἔκοψε τά γένια καί τά μαλλιά. Κατόπιν ἔκοψε καί τήν Ἱερά Παράδοση! Ἐν ὀλίγοις, μ’ αὐτή τήν ἄθλια πρόοδο, γιά τήν ὁποία καυχᾶται ὁ κόσμος, πλήθυναν περισσότερο ἀπό ποτέ τά δάκρυα, μεγάλωσαν φρικτά τά κοιμητήρια, λόγῳ τῶν πολέμων, σκοτείνιασε ὁ ὁρίζοντας ἀπό τόν καπνό τῶν κινητήρων, γέμισε ὁ οὐρανός ἀπό τά τεράστια «πτηνά» μέ τό σιδερένιο ράμφος, πού εἶναι ἕτοιμα νά σκοτώσουν κόσμο».

Ἡ ὡς ἄνω περιγραφή μέ ἐκπληκτική πιστότητα καταγράφει τήν ζοφεράν κατάστασιν τῆς ἐποχῆς, κατά τήν ὁποίαν ἡμεῖς αὐτοί διάγωμεν τόν βίον.

Παρά ταῦτα διακατεχόμενος ὁ ἅγιος ὑπό αἰσιοδοξίας – ἐκ τῆς θείας Χάριτος πηγαζούσης – σκιαγραφεῖ διά τῆς ποιητικῆς του γραφίδος τόν Νοέμβριον τοῦ 1952, τήν οὐσιαστική λαμπρά ἐλπίδα, ἡ ὁποία διαφαίνεται εἰς τό πνευματικόν μέλλον τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας. Καί προορατικῷ τῷ τρόπῳ ἀλληγορικῶς γράφει στό ποίημά του:

Τό γρανιτένιο κάστρο τοῦ Χοζεβᾶ

«Σήμερα ὅμως στήν Ἁγία Γῆ

ἐμφανίζεται ἀπό παλαιά ρίζα

ἕνα μικρό ἁπαλό φυτό,

πού ἀνατέλλει ἀνάμεσα στά ἀγκάθια!»

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ὡς εὖ παρέστητε!

Δεῦτε ἄρξωμεν τῆς Πανηγύρεως!

Τό εὐσεβές ἐκκλησίασμα προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἑλληνιστί:

«Δίκαιοι εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι καί ἐν Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν καί ἡ φροντίς αὐτῶν παρά Ὑψίστῳ. Διά τοῦτο λήψονται τό βασίλειον τῆς εὐπρεπείας καί τό διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρός Κυρίου, ὅτι τῇ δεξιᾷ σκεπάσει αὐτούς καί τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν», (Σοφία Σολομ. 5,15-16). [Οἱ δίκαιοι ὅμως ζοῦν αἰωνίως καί ὁ μισθός των εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τοῦ Κυρίου· ὁ Ὕψιστος φροντίζει δι’ αὐτούς. Διά τοῦτο οὗτοι θά λάβουν ἀπό τήν χεῖρα τοῦ Κυρίου τήν ἔνδοξον βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν καί τό ὡραῖον βασιλικόν διάδημα εἰς τάς κεφαλάς των, διότι ὁ Κύριος μέ τήν δεξιάν Του θά τούς σκεπάσῃ καί μέ τόν βραχίονά Του θά τούς προστατεύσῃ κατά τῶν ἐχθρῶν των], λέγει ὁ σοφός Σολομῶν.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐσεβεῖς φιλέορτοι καί προσκυνηταί,

Ἡ ἱερά μνήμη τοῦ ἐκλάμποντος φωστῆρος τοῦ Θεοῦ, Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ νέου Χοζεβίτου συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ πανσέπτῳ τούτῳ ναῷ, ἔνθα ἐπί σειράν ἐτῶν ἱερούργει ἐν αὐτῷ, ἵνα εὐχαριστιακῶς δοξάσωμεν τό ὄνομα τοῦ δοξάσαντος αὐτόν τόν Θεόν καί Σωτῆρα ἡμῶν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. Ὁ ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης παιδιόθεν ἠγάπησε τόν Χριστόν ἐξ ὅλης αὐτοῦ τῆς ψυχῆς καί διανοίας, ἀκούων εἰς τό παράγγελμα τῶν Κυριακῶν λόγων τοῦ Εὐαγγελίου: «ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καί ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καί ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου», (Ματθ. 22,37).

Πρός τοῦτο δέ ἀκολούθησε τόν τῆς ἀσκήσεως μοναστικόν δρόμον, τόν δρόμον τῆς δικαιοσύνης, τόν ἄγοντα εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Καί ὡς τόπον τοῦ ἀσκητικοῦ αὐτοῦ ἀγῶνος ἐπέλεξε τήν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου καί τά ἀφιλόξενα σπήλαια παρά τόν χείμαρρον Χοράθ, τήν μονήν τοῦ ἁγίου Γεωργίου καί Ἰωάννου τῶν Χοζεβιτῶν, ἔνθα πλειάς ἁγίων καί δικαίων ἐδέχθη τόν θεῖον φῶς, ὡς ἀναφωνεῖ ὁ ψαλμῳδός  «φῶς ἀνέτειλε τῷ δικαίῳ καί τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ εὐφροσύνη», (Ψάλμ. 96 11). Σχολιάζων τούς λόγους τούτους ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Τό ἀνέτειλε ἀντί τοῦ ἀνατέλλει. Πᾶς γάρ εἲ τις ἐστίν ἀγαθός καί δίκαιος τούτῳ εἰς νοῦν καί καρδίαν τό νοητόν καί θεῖον ἀνέτειλε φῶς».

Αὐτό ἀκριβῶς τό θεῖον καί νοητόν φῶς ἀνέτειλε εἰς τόν νοῦν καί τήν καρδίαν τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου.  «Διά τοῦτο λήψεται τό βασίλειον τῆς εὐπρεπείας καί τό διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρός Κυρίου», (Σοφ. Σολομ. 5,16).  Τό δέ θεῖον καί νοητόν τοῦτο φῶς ἀνέτειλεν εἰς τόν νοῦν καί τήν καρδίαν τοῦ ὁσίου Ἰωάννου ὄχι μόνον κατά τήν ἐπίγειον αὐτοῦ ζωήν, ἀλλά καί κατά τήν οὐράνιον αὐτοῦ ζωήν, ὡς ἀψευδῶς μαρτυρεῖ τό πρό τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν κείμενον ὁλόσωμον καί ἄφθαρτον σκήνωμα αὐτοῦ, τό εὐωδιάζον  τήν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Ἰδού λοιπόν διά τί ὁ Σοφός Σολομών λέγει «Δίκαιοι δέ εἰς τόν αἰῶνα ζῶσι καί ἐν  Κυρίῳ ὁ μισθός αὐτῶν καί ἡ φροντίς αὐτῶν παρά Ὑψίστῳ». (Σοφία Σολομῶντος 5,15) Καί ὁ προφητάναξ Δαυΐδ προτρέπει λέγων: «Ἐπίρριψον ἐπί Κύριον τήν μέριμνάν σου καί αὐτός σε διαθρέψει· οὐ δώσει εἰς τόν αἰῶνα σάλον τῷ δικαίῳ»,(Ψάλμ. 54, 23). Ὡσαύτως καί ὁ ἀπόστολος Πέτρος λέγει· «Πᾶσαν τήν μέριμναν ὑμῶν ἐπιρρίψαντες ἐπ’ Αὐτόν τόν Κύριον ὅτι Αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν», (Α΄ Πέτρ. 5,7).

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ ἐν Χριστῷ δίκαιος εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος φθάνει διά τῆς ἀρίστης αὐτοῦ πολιτείας «εἰς τό καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» κατά τόν Μέγαν Βασίλειον ἢ «εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» , (Ἐφ. 4,13) κατά τόν θεῖον Παῦλον. Δίκαιος εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἐπιτυγχάνει τήν θέωσιν αὐτοῦ, δηλονότι τήν ἐν Χριστῷ τελείωσιν αὐτοῦ ὄχι μόνον διά τῆς αὐτεξουσίου αὐτοῦ δυνάμεως, δηλαδή τῆς ἐλευθέρας αὐτοῦ θελήσεως, ἀλλά καί τῇ συνεργίᾳ τῆς Θείας Χάριτος.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀναφερόμενος εἰς τήν νέαν ἐν Χριστῷ ζωήν κηρύττει λέγων: «ἐνδύσασθαι τόν καινόν ἄνθρωπον τόν  κατά Θεόν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καί ὁσιότητι τῆς ἀληθείας», (Ἐφ. 4,24). Αὐτόν τοῦτον τόν καινόν ἄνθρωπον ἐνεδύθη καί ὁ ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης τόν κατά Θεόν κτισθέντα.

Ἡ σήμερον τελουμένη σεβάσμιος μνήμη τοῦ ἁγίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου μᾶς καλεῖ νά ἀναλογισθῶμεν τήν Χριστιανικήν ἡμῶν ἐπωνυμίαν. Νά ἀναλογισθῶμεν ὅτι ἡ Χριστιανική ἡμῶν πίστις ἔχει κτισθῆ ἐν δικαιοσύνῃ καί ὁσιότητι τῆς ἀληθείας. «Ἐγώ εἰμι ἡ ὀδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή», (Ἰωάν. 14,6),  λέγει Κύριος.

Μέ ἄλλα λόγια, δέν ἀρκεῖ νά ἀποθέσωμεν, δηλαδή νά ἀποδυθῶμεν τόν παλαιόν τῆς ἁμαρτίας ἄνθρωπον, ἀλλά πρέπει νά ἐνδυθῶμεν καί τόν νέον ἄνθρωπον τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὡς παραγγέλλει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «Ἡ  νύξ προέκοψεν ἡ δέ ἡμέρα ἤγγικεν, ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν,  μή κώμοις (=γλέντια)  καί μέθαις, μή κοίταις καί ἀσελγείαις, μή ἔριδι καί ζήλῳ, ἀλλ’ ἐνδύσασθε  ἐνδύσασθε τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν καί τῆς σαρκός πρόνοιαν μή ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας» (Ρωμ. 13, 12-14).

Τά θεόπνευστα ταῦτα παραγγέλματα τοῦ θείου Παύλου ἐφαρμόσας ἐν τῇ πράξει ὁ Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης ἀνεδείχθη ὄντως φῶς λάμπον «τοῖς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις» (Λουκ 1, 79), ἀνθρώποις τοῦ συγχρόνου ἡμῖν αἰῶνος τῆς συγχύσεως, ὅπου κατά τούς προορατικούς ποιητικούς στίχους τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν -«Ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἑτοιμάζει πάλι τόν πύργο τῆς Βαβέλ στή γῆ θέλοντας νά καταστρέψῃ τά θεμέλια τοῦ Θείου Νόμου. Οἱ γλῶσσες ὅλες σχεδόν πάλιν ἀναμείχθηκαν καί δέν θά ἀργήσει νά ἔλθῃ ἡ ὥρα τῆς συμπλοκῆς».

Διό παρακαλέσωμεν τόν ἐν ὑψίστοις μετ’  ἀγγέλων χορεύοντα ὅσιον Πατέρα ἡμῶν Ἰωάννην τόν νέον τοῦ Χοζεβᾶ φωστῆρα  καί φίλον τοῦ Χριστοῦ γενόμενον, ἵνα ἐκτενῶς πρεσβεύῃ μετά τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας ὑπέρ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν καί ὑπέρ ἐπικρατήσεως τῆς εἰρήνης ἐν τῇ δοκιμαζομένῃ περιοχή ἡμῶν. Ἀμήν».

Μετά τήν πνευματικήν καί ἁγιαστικήν πανδαισίαν τῆς θείας Λειτουργίας ἠκολούθησε φιλόξενος μοναστηριακή τράπεζα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας