1

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΦΑΝΕΝΤΟΣ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 7ην /20ήν Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντος σημείου τοῦ Σταυροῦ.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία, ἰδίᾳ ἡ τῶν Ἱεροσολύμων  πανηγυρίζει τό γεγονός ὅτι τό ἔτος 351 μ.Χ.  εἰς ὥραν τρίτην, ἤτοι ἐνάτην πρωϊνήν τῆς ἡμέρας, ἐφάνη σταυρός ἐξ ἀστέρων λαμπρότερος ὑπέρ τάς ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου ἀπό τοῦ Γολγοθᾶ ἕως τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, τόν ὁποῖον πολλοί ἐκ τῶν κατοίκων τῶν Ἱεροσολύμων εἶδον ἐν θαυμασμῷ καί ἐδοξολόγησαν τόν Θεόν, συμφώνως πρός περιγραφήν Κυρίλλου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων τοῦ Κατηχητοῦ, πρός Κωνστάντιον τόν βασιλέα, υἱόν τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου.

Διά τό γεγονός τοῦτο ἐτελέσθη θεία Λειτουργία ἐπί τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, συλλειτουργούντων Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων Πρεσβυτέρων καί Ἱερέων ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί διακόνων, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί τοῦ κ. Βασιλείου Γκοτσοπούλου καί προσευχομένων μοναζουσῶν καί εὐλαβῶν πιστῶν.

Ἅμα τῷ τέλει τῆς θείας Λειτουργίας ἤρξατο ἀπό τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως τῇ συμμετοχῇ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων λιτανεία τρίς πέριξ τοῦ Ἁγίου Τάφου.

Μετά ταύτην ἀνεγνώσθη πρό τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου ὑπό τοῦ λειτουργοῦ Ἀρχιερέως ἡ Εὐαγγελική Περικοπή τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα καί  ἡ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, ἡ περιγράφουσα τό ὑπερφυσικόν γεγονός τοῦτο ἑλληνιστί, ὁμοίως καί ἀραβιστί ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου καί ἀνεπέμφθη δέησις.

Ἐν τέλει, τῶν κωδώνων κρουομένων, ἡ Ἀρχιερατική συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα καί ἀπέδωσε τά σέβη αὐτῆς εἰς τόν Μακαριώτατον Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον, ἔνθα ὁ Σεβασμιώτατος προσεφώνησεν Αὐτόν ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε, Πάτερ και Δέσποτα,

Πριν από είκοσι αιώνες ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες.

Σήμερα ο σταυρός κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη ζωή των πιστών χριστιανών, σ’ ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας μας, ως όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος. Όπως γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, «αυτό το καταραμένο και αποτρόπαιο σύμβολο της χειρότερης τιμωρίας, τώρα έχει γίνει ποθητό και αξιαγάπητο». Παντού το βλέπεις: «Στην αγία Τράπεζα, στις χειροτονίες των ιερέων, στη θεία λειτουργία, στα σπίτια. Τόσο περιπόθητο σ’ όλους έγινε το θαυμαστό αυτό δώρο, η ανέκφραστη αυτή χάρη.»

Ο ίδιος ο Κύριος, με υπερφυσικά γεγονότα και θαυμαστές αποκαλύψεις, φανέρωσε σε διάφορες περιστάσεις, με τρόπο κραυγαλέο, πώς το σημείο του Σταυρού αποτελεί το σύμβολό Του και το αήττητο τρόπαιο των πιστών.

1.Ο γνωστός εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας (+340), σύγχρονος του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, περιγράφει εναργέστατα και αδιάψευστα το πασίγνωστο περιστατικό της εμφανίσεως του φωτεινού σταυρού στον Μεγάλο Κωνσταντίνο με την επιγραφή «εν τούτω νίκα», και μάλιστα μέρα μεσημέρι, με μάρτυρες όλους τους άνδρες του στρατεύματός του.

2. Εκτός από την παραπάνω υπερφυσική φανέρωση του σημείου του σταυρού, έγινε και μία άλλη, πάλι μπροστά σε αναρίθμητους αυτόπτες μάρτυρες, όταν βασιλιάς ήταν ο Κωνστάντιος, γιος του αγίου Κωνσταντίνου, και αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων ο άγιος Κύριλλος. Το θαύμα διηγείται ο ίδιος ο άγιος Κύριλλος στον βασιλιά με μία επιστολή του, στην οποία αναφέρει ότι την ημέρα εκείνη (7 Μαΐου του 346 μ.Χ., την περίοδο της Πεντηκοστής), γύρω στην τρίτη ώρα (9 π.μ.), φάνηκε στον ουρανό το σημείο του Τιμίου Σταυρού, τεράστιο, ολοφώτεινο, εκτεινόμενο από τον άγιο Γολγοθά μέχρι το Όρος των Ελαιών. Δεν το είδαν ένας και δυο, αλλά όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων. Και δεν φάνηκε για μία στιγμή μόνο, αλλά για ώρες πολλές κρεμόταν στο στερέωμα. Και ήταν τόσο λαμπρό, ώστε ξεπερνούσε στη Λάμψη τις ακτίνες του ήλιου, για αυτό και μπορούσαν να το δουν φανερά μέρα-μεσημέρι. Βλέποντας αυτό το θαύμα, ο λαός της πόλεως έτρεξε στο ναό της Αναστάσεως.

Αν η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί την εορτή της Υψώσεως του Τίμιου και Ζωοποιού Σταυρού, εορτή κατά την οποία ανθρώπινα χέρια, Πατριαρχικά και Βασιλικά, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό, προβάλλοντάς Τον ως το σύμβολο της χριστιανικής πίστης και το «κλείθρον του Παραδείσου», διότι αποτελεί το σημείο της αναφοράς μας σ’ Εκείνον που έχυσε το πανάγιο αίμα Του επάνω Του, η 7η Μaΐου αποτελεί μία άλλη εορτή Υψώσεώς Του, όχι από ανθρώπινα χέρια αυτήν τη φορά, αλλά από τα «χέρια» του ίδιου του Θεού. Διότι Εκείνος θέλησε, όταν η χριστιανική πίστη είχε ήδη γίνει αποδεκτή και είχε επεκταθεί, να φανερώσει τον Σταυρό στον Ουρανό, σαν μία επέκταση, θα λέγαμε, της φανέρωσής Του επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου, με το γνωστό «Έν τούτω νίκα». Η υμνολογία της Εκκλησίας μας προβάλλει το γεγονός και το διατρανώνει σε όλες τις παραμέτρους του: «Σήμερα χαίρεται το θεϊκό πλήθος των πιστών. Διότι φάνηκε ο Σταυρός στον Ουρανό σε μεγάλη έκταση. Λάμπει ο αέρας από φως άκτιστο. Φωτίζεται ο αέρας και γίνεται ωραίο το πρόσωπο της γης. Τραγουδά θεία άσματα η Εκκλησία του Χριστού. Δείχνει η Εκκλησία τον σεβασμό της, τιμώντας τον θείο και υπερθαύμαστο Σταυρό που την διαφυλάσσει από τον Ουρανό». (Σήμερον χαίρει πιστῶν πληθύς ἡ θεία. Φαίνει γάρ οὐράνιος Σταυρός ἐν πέρασι. Λάμπει αἰθήρ φῶς ἀπρόσιτον. Ἀήρ αὐγάζει καί γῆς τό πρόσωπον ὡραΐζεται.  Μέλπει θείοις ᾂσμασιν ἡ Ἐκκλησία Χριστοῦ. Σέβει τιμῶσα τόν ἄνωθεν αὐτήν φρουροῦντα Σταυρόν τόν θεῖον καί ὑπερθαύμαστον), (Στιχηρόν Ἑσπερινοῦ).

Το Παλαίφατο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, κατακολουθώντας την τάξη και πράξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τιμά και γεραίρει τας εορτάς , μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η σημερινή εορτή, «του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Τίμιου Σταυρού» , η οποία, αν και είναι τοπική εορτή έχει επηρεάσει την ανά την υφήλιον Ορθοδοξίαν.

Ευχηθείτε Μακαριώτατε, όπως η γεραρά ημών Αδελφότης συνεχίσει την παράδοσιν ταύτην εις τους αιώνες των αιώνων».

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΕΠΙ ΤΩ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Τήν πρωΐαν τῆς Μεγάλης Τρίτης, 6ης/19ης Ἀπριλίου 2022, ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης, συμφώνως πρός τήν κρατοῦσαν συνήθειαν, συμβάλλουσαν εἰς τήν εἰρηνικήν προσκυνηματικήν συνύπαρξιν, ἐπεσκέφθη ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα αὐτῆς τήν Ἀδελφότητα τῶν Φραγκισκανῶν, Κουστωδίαν τῆς Ἁγίας Γῆς.

Ἐπί τῇ ἐπισκέψει ταύτῃ ὁ Ἡγούμενος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

Your Paternity, dear Father Francesco,

Beloved Members of our Respective Brotherhoods,

Dear Fathers,

We greet you today as you celebrate the Feast of Easter with joy and in Paschal hope. As Saint John of Damascus says on this feast:

For it is meet that the heavens should rejoice,

and that the earth should be glad,

and that the whole world, both visible and invisible,

should keep the feast;

for Christ, our everlasting joy, hath risen.

(The Canon of Pascha)

We celebrate the Paschal Feast with joy and hope, even in the face of so many challenges around the world and throughout our region. We celebrate the Paschal Feast with joy and hope, even in the face of conflicts and wars around the world. We celebrate the Paschal Feast with joy and hope, even in the face of grave difficulties facing our communities in this Holy City.

For we are privileged to celebrate Easter on the very spot where the blood of the Righteous One was shed and in the very place from which He was raised from the dead. This alone is a cause of joy and hope.

We remind ourselves at Easter that ours is an apostolic mission as the guardians and servants of the Holy Places, a mission of prayer, peace, reconciliation, and salvation.

And we have seen remarkable fruits of this mission in our common work to continue and complete the restoration of the Church of the Holy Sepulchre. At no time in our history have our two Brotherhoods been in closer alliance and collaboration, and this is itself a cause of both joy and hope. We wish to take this opportunity to express our gratitude to you for your unwavering commitment to this work.

In our common mission, we continue to work to defend the rights of Christians to worship at the Holy Places and especially in the Church of the Holy Sepulchre during this holiest of seasons in the face of the attempts by the authorities to restrict the number of worshipers. Together, we are standing against increasing threats from Israeli radical groups at Jaffa Gate and at New Gate, which have been exacerbated by the trespass into the Little Petra Hostel. And these incidents are in addition to the increase in the daily insults and intimidation to which our clergy and people are subjected.

As we celebrate this joyful and hopeful Paschal season, we recommit ourselves to our shared responsibility to do all in our power to preserve the Christian character of Jerusalem and to make it possible morally, spiritually, and materially for Christians to remain here in Jerusalem and in the Middle East. This is our home, and the power of the witness of the Gospel of peace, forgiveness, and reconciliation in our broken and confused world depends on a vibrant Christian presence in the Holy Land.

We wish you, dear Father Francesco, your Brotherhood and the communities that you serve, a joyful and hope-filled Easter.

Christ is risen!

Thank you.

Ἐν συνεχείᾳ τῆς ἐπισκέψεως ταύτης ἔλαβε χώραν ἡ ἐπίσκεψις εἰς τό Λατινικόν Πατριαρχεῖον εἰς Ἱεροσόλυμα ὑπό τόν Πατριάρχην αὐτοῦ κ. Pierre Batista Pizzabala.

Ἐν τῇ ἐπισκέψει ταύτῃ ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

Your Beatitude, dear Archbishop Pizzaballa,

Your Eminences,

Your Graces,

Dear Fathers,

We greet you, Your Beatitude, on the occasion of your celebration of the Easter Feast with the joyful words of the hymnographer:

Rejoice, O peoples, and be glad.

An angel sat upon the stone of the tomb;

He himself proclaimed the glad tidings to us, saying:

Christ is risen from the dead,

the Saviour of the world,

and he has filled all things with fragrance.

Rejoice, O peoples and be glad.

(Matins of Bright Week)

We keep this joyful Paschal season at a time of great difficulty. Around the world, in our region, and in this Holy City, the human family faces a tremendous challenge. There are wars and conflicts abroad, and here at home, the Christian communities are enduring unprecedented threats to our very existence and to the integrity of the true character of Jerusalem and the Holy Land.

And yet, we keep the Paschal Feast with joy and confidence. We are bound together in our common mission here, and we have shown our united witness in the face of those who would undermine both our way of life as well as the historic and universally recognised basis of our rights and privileges as those who have lived and worshipped here for centuries. We are the living witness that Jerusalem and the Holy Land belong to one community exclusively; this is a home to peoples of diverse faiths and traditions, and our mission is to ensure that all may live and worship in Jerusalem and the Holy Land safely and in harmony.

We wish to take this opportunity to commend you, Your Beatitude, for your ongoing commitment to your own pastoral work and mission. In times like the present, when our people are living under such tremendous pressure, the pastoral vocation of the Church I sour the utmost importance. We have the responsibility to do all that is in our power – morally, spiritually and practically – to support and help our communities so that Christians are able to remain here in their homes and with their livelihoods. At no other time in recent history has the health and strength of the Christian presence here been more vital.

The good relations that we share and the common witness in the face of challenges that we show are of crucial importance in maintaining the Christian presence here. We are committed to deepening these relations and strengthening our common witness so that the world may know and understand the seriousness of our mission.

Among these commitments is the defence of the rights of Christians to worship at the Holy Places and especially in the Church of the Holy Sepulchre during this holiest of seasons in the face of the attempts by the authorities to restrict the numbers of worshipers. Also, we stand together to protect the Christian Quarter against increasing threats from Israeli radical groups at Jaffa Gate and at New Gate, which have now found a new extreme in the trespass into the Little Petra Hostel. And we continue to raise our collective voice in the face of increased daily insults and intimidation to which our clergy and people are subjected.

Our shared commitment to defend and preserve the Christian presence here gives us joy and confidence in this Paschal season, and this is why we can rejoice, even in the face of all that is happening in our world and in our region. For in the resurrection of our Lord Jesus Christ from the dead we have been given the assurance of the ultimate victory of life over death. As Saint Paul reminds us,

I am convinced that neither death,

nor life, nor angels, nor rulers, nor things present,

nor things to come, nor powers,

nor height, nor depth, nor anything else in all creation,

will be able to separate us from the love of God in Christ Jesus our Lord.

(Romans 8:38-39)

We wish you, Your Beatitude, and your communities, the joy of this Easter Feast, and the confidence that is our in the resurrection. MAY God bless you and you care for those who are entrusted to your pastoral oversight.

Christ is risen!

Thank you.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος μετά τοῦ Γέροντος Δραγουμάνου Ἀρχιμανδρίτου π. Ματθαίου καί τοῦ Γέροντος  Ἀρχιγραμματέως, Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, ἐπεσκέφθη τόν Ἀποστολικόν Δελεγᾶτον/ Νούτσιον, ἀντιπρόσωπον τοῦ Βατικανοῦ εἰς τά Ἱεροσόλυμα καί τόν Ἀρχιεπίσκοπον τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας εἰς τά Ἱεροσόλυμα Σεβασμιώτατον Ναούμ Χουσάμ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΠΕΤΕΙΩ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1821

Τήν Πέμπτην, 11ην /24ην Μαρτίου 2022, ἐτελέσθη εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως Δοξολογία ἐπί τῇ ἐπετείῳ τῆς Ἐθνικῆς ἑορτῆς τῆς 25ης Μαρτίου τοῦ 1821.

Ἡ Δοξολογία αὕτη ἀνεπέμφθη κατά πρῶτον ὡς δέησις πρός τόν Θεόν διά τήν ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς τῶν πεσόντων εἰς τάς μάχας τῶν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, ἀφ΄ ἑτέρου δέ ὡς εὐχαριστία πρός τόν Θεόν διά τήν βοήθειαν Αὐτοῦ πρός τό ἔθνος ἡμῶν εἰς τήν ἀποτίναξιν τοῦ Ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ καί τήν ἑδραίωσιν τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας.

Τῆς Δοξολογίας ταύτης προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων καί διακόνων, ψαλλόντων τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών δεξιά καί τοῦ κ. Βασιλείου Γκοτσοπούλου ἀριστερά, βοηθούντων τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών, μετεχόντων δέ τῶν μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς παροικίας, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα καί μελῶν τοῦ Προξενείου.

Μετά τήν Δοξολογίαν ἔλαβε χώραν ἡ ἄνοδος εἰς τό Πατριαρχεῖον, ἔνθα ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

«Ἐλᾶτε μ’ ἕναν ζῆλον σέ τοῦτον τόν καιρό, νά κάμωμεν τόν ὅρκον ἐπάνω στόν Σταυρόν … ψηλά στά μπαϊράκια σηκῶστε τόν Σταυρόν καί σάν ἀστροπελέκια χτυπᾶτε τόν ἐχθρό». Ἀναφωνεῖ  ὁ Ρήγας Φεραῖος εἰς τόν ἐπαναστατικόν αὐτοῦ παιᾶνα, «Θούριο».

Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος κ. Εὐάγγελε Βλιώρα,

Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί,

Ἡ σήμερον τελουμένη ἐπέτειος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τῆς 25ης Μαρτίου τοῦ 1821, κατά τῆς βαρβαρικῆς Ὀθωμανικῆς δουλείας ἀποτελεῖ γεγονός μοναδικόν καί ἀνεπανάληπτον ἐν τῇ παγκοσμίῳ ἱστορίᾳ καί τοῦτο, διότι τό θεῖον ἀγαθόν τῆς ἐλευθερίας συνδέεται ἀρρήκτως μετά τῆς ἐν Χριστῷ συνειδητῆς διαθέσεως τῆς αὐτοθυσίας τοῦ εὐσεβοῦς γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καί τοῦ εὐλογημένου Ἑλληνικοῦ ἔθνους ἡμῶν.

Ὁ Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός ὕψωσε τό ἱερόν Λάβαρον τῆς Ἐπαναστάσεως  τήν 25ην Μαρτίου 1821, ἡμέραν τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ἀκούων εἰς τό ἀπολυτρωτικόν κήρυγμα τοῦ σοφοῦ Παύλου «τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν, ᾗ ἡμᾶς Χριστός ἠλευθέρωσε, στήκετε, καί μή πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» (Γαλ. 5,1).

Ἡ θεώρησις τῆς ἰδέας τῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία προσέλαβεν ὑπόστασιν ἐν τῷ Χριστιανισμῷ ἦτο ἐκείνη, ἡ ὁποία διέκρινε τήν Ἑλληνικήν Ἐπανάστασιν τοῦ ’21 ἀπό συγχρόνους αὐτῇ ἐπαναστάσεις ἄλλων λαῶν. Τοῦτο ἄλλωστε καταγγέλλει καί τό ἐθνεγερτικόν σύνθημα τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη: «νῦν ὁ ἀγών διά τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ τήν ἁγίαν καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερίαν». Τοῦτο ἐπίσης μαρτυρεῖ καί τό κάλεσμα τοῦ Ρήγα Φεραίου εἰς τόν ἐπαναστατικόν αὐτοῦ παιᾶνα «Θούριο»: «Ἐλᾶτε νά κάμωμεν τόν ὅρκον ἐπάνω στόν Σταυρόν».

Οἱ Ἕλληνες, τῶν ὁποίων ἡ φιλοπατρία καί ἡ ἐλευθερία ἀποτελοῦν τά ἰδιαίτερα γνωρίσματα τῆς μακραίωνος καί πολυσχιδοῦς ἱστορίας αὐτῶν, δέν ἦτο δυνατόν νά συμβιβασθοῦν μέ τό εἶδος τῆς δουλείας τοῦ Ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, ὁ ὁποῖος προσέβαλε τήν πολιτισμικήν, πνευματικήν καί ἐθνικοθρησκευτικήν αὐτῶν κληρονομίαν, ἡ ὁποία συνέβαλε καθοριστικῶς εἰς τήν ὑπερύψωσιν καί κατακόσμησιν τῶν ἠθῶν ἀλλά καί εἰς τόν φωτισμόν τῆς διανοίας τῶν «ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένων ἀνθρώπων» (πρβλ. Λουκ. 1,79).

Τό δέ μεγαλεῖον τῆς θυσίας τῶν ἐξεγερθέντων Ἑλλήνων διά τήν ἐλευθερίαν καί τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἀποτυποῦται ἐναργέστατα τόσον εἰς τό σύνθημα «ἐλευθερία ἤ θάνατος» ὅσον καί εἰς τήν ὁμολογίαν τῶν ἀναδειχθέντων νεομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας, «Χριστιανός γεννήθηκα καί Χριστιανός θ’ ἀποθάνω!». Οἱ ἥρωες καί νεομάρτυρες οὗτοι τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγῶνος τοῦ ’21 ἤκουον ἀναμφιβόλως εἰς τούς Κυριακούς λόγους τοῦ Εὐαγγελίου: «Μη φοβηθῆτε ἀπό τῶν ἀποκτεινόντων τό σῶμα, τήν δε ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι» (Ματθ. 10,28).

Λέγομεν τοῦτο διότι ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ κλήρου αὐτῆς εἰς τόν ἀγῶνα τῆς ἐθνεγερσίας τοῦ 1821 ὑπῆρξε ὄντως μεγάλη καί ἀπαράμιλλος. Ἡ Ἐκκλησία ὡς πνευματικός θεσμός ἀνεγνωρίσθη ὡς ἡ κατ’ ἐξοχήν ἡγετική δύναμις τοῦ ὑπό δουλείαν τελουμένου λαοῦ τῆς Ρωμηοσύνης. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία ἐξεπροσώπει τήν ἐθνικήν καί θρησκευτικήν ὀντότητα τῶν Ἑλλήνων.

Ἡ ἑορτή τῆς ἐθνεγερσίας τοῦ 1821 δέν εἶναι ἁπλῶς γεγονός ἱστορικῆς μνήμης, ἀλλά μᾶλλον ἱερᾶς Παρακαταθήκης σφραγισμένης μέ τό ἡρωικόν καί μαρτυρικόν αἷμα «τῆς ἐλευθερίας, ἀπ’ τά κόκκαλα βγαλμένης τῶν Ἑλλήνων τά ἱερά». Αὐτήν τήν ἱερά Παρακαταθήκην καλούμεθα, ἀφ’ ἑνός μέν νά διαφυλάξωμεν, ἀφ’ ἑτέρου δέ νά παραδώσωμεν εἰς τάς ἐπερχομένας γενεάς.

Ἡ Γεραρά Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης συμμετέχουσα εἰς τόν ἐπετειακόν ἑορτασμόν τῆς ἱερᾶς μνήμης τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας τοῦ εὐσεβοῦς καί βασιλικοῦ γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων καί τοῦ Ἔθνους ἡμῶν καί χρεωστικῶς ἀποδίδουσα «τοῖς τήν τιμήν τήν τιμήν» (Ρωμ. 13,7) κατῆλθεν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα ἀνεπέμψαμεν εὐχαριστήριον αἶνον καί δοξολογίαν εἰς τόν ὑπέρ ἡμῶν Σταυρωθέντα καί ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἔτι δέ ἱκετηρίους ἐντεύξεις καί δεήσεις προσηνέγκαμεν ὑπέρ αἰωνίου ἀναπαύσεως ἐν χώρ ζώντων τῶν μακαρίων ψυχῶν τῶν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος ἀγωνισαμένων καί μαρτυρικῶς ἀναιρεθέντων ἐν τοῖς ἱεροῖς τοῦ γένους ἡμῶν ἀγῶσιν.

Ἐπί δέ τούτοις ἐπιτρέψατε Ἡμῖν, ὅπως ὑψώσωμεν τό ποτήριον Ἡμῶν καί ἀξιοχρέως ἀναφωνήσωμεν,

Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου τοῦ 1821!

Ζήτω τό εὐσεβές καί βασιλικόν γένος τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων!

Ζήτω ἡ Ἑλλάς!

Ζήτω ἡ Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης!

 

Ἐν συνεχείᾳ ὁ κ. Βλιώρας προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

«Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς,

Σεβαστοί Πατέρες,

Κυρίες και κύριοι,

Σήμερα ο Οικουμενικός Ελληνισμός, με υπερηφάνεια, γιορτάζει και τιμά την επέτειο της Επανάστασης του 1821, της λαμπρότερης σελίδας της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, ενός αγώνα, υπέρ βωμών και εστιών, σημείο αναφοράς και σύμβολο για το Ελληνικό έθνος, που είχε ως ευτυχή κατάληξη του, την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους και την αναγέννηση της Δημοκρατίας στην κοιτίδα της.

Σε κάθε ιστορική περίοδο υπάρχει ένας πόλος, ένα ιστορικό γεγονός που την σημαδεύει, και γίνεται σημείο αναφοράς για όλους εμάς τους μεταγενέστερους.

Η 25η Μαρτίου του 1821, αποτελεί αυτό το ορόσημο για την νεότερη ιστορία του Ελληνισμού, σηματοδοτώντας το σημείο τομή, όταν οι Έλληνες, έπαιρναν την ηρωϊκή απόφαση να ξεσηκωθούν, μόνοι έναντι πολλών, εναντίον της Οθωμανικής τυραννίας και να διεκδικήσουν με το αίμα τους τη λευτεριά. Άνοιξη ήταν και τότε, πριν από δύο σχεδόν αιώνες, όταν ο Ελληνισμός πήρε τα όπλα τα ιερά, για να διεκδικήσει την ελευθερία του. Αυτό το ιδανικό που λάτρεψε ο λαός μας μέσα στο ανυπέρβλητο μεγαλείο της θυσίας αγραμμάτων, ρακένδυτων και πεινασμένων ανδρών, αρματολών και κλεφτών, ιερωμένων, γυναικών και παιδιών.

Η Εθνεγερσία μας αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι, πάνω από οποιαδήποτε συμφέροντα, δυσκολίες και εμπόδια, υπερέχει η ψυχή και το πνεύμα ενός λαού με υψηλό φρόνημα, άξιον της ιστορικής αποστολής του.

Σε εκείνους λοιπόν τους καιρούς, όπως σε κάθε δύσκολο καιρό, πολλοί ήταν εκείνοι που ξεπέρασαν εαυτούς και επέδειξαν ηρωισμό, υπεράνω αυτού που ονομάζουμε καλώς νοούμενο καθήκον. Επιφανείς προσωπικότητες αλλά και άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, που βρέθηκαν ξαφνικά στο προσκήνιο της Ιστορίας, ανταποκρίθηκαν μέχρι ενός, στο κάλεσμα του αγώνα, χωρίς να κιοτέψουν, χωρίς να λακίσουν σημαδεύοντας ανεξίτηλα την Ιστορία και τη ζωή του Ελληνισμού.

Σε σταυροθόλωτους ναούς και σε φτωχά ξωκλήσια, ο πόθος της λευτεριάς φούντωνε στις ψυχές των σκλαβωμένων Ελλήνων. Με μέσα πενιχρά ή και ανύπαρκτό, με το θάρρος να αναπληροί την έλλειψη οπλισμού, έσπρωξαν για τα καλά το ρου της ιστορικής μας πορείας προς τη δικαιοσύνη και την ελευθερία. Σε αυτόν τον αγώνα όλοι υπηρέτησαν την ιδέα της ελευθερίας, με μοναδική φιλοπατρία, αυτοθυσία και αυταπάρνηση. «Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη», παρατηρεί ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «παρηγοριόμαστε μ ένα τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και όταν οι ολίγοι αποφασίσουν να πεθάνουν λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν».

Οι εθνικές επέτειοι είναι χρήσιμες για όλους μας, όταν αποτελούν ευκαιρία ανανέωσης, με παρρησία και αποφασιστικότητα, της προσήλωσής μας στα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν οι γεννήτορες της ελευθερίας μας και συνειδητοποίησης ότι η δικαιοσύνη, η πρόοδος και η ευημερία μας είναι αποτέλεσμα της δικής μας προσπάθειας και του δικού μας αγώνα, ατομικού και συλλογικού. Ας αφουγκραστούμε τα λόγια του στρατηγού Μακρυγιάννη, πως «τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι».

Η συμπλήρωση 201 ετών από την Εθνική μας Παλιγγενεσία, μας καλεί να αναλογιστούμε τις επιτυχίες και τις προκλήσεις του Εθνικού μας Βίου, αλλά και τη συνέχεια της συλλογικής μας πορείας, μιας και είναι χαρακτηριστικό της εθνικής μας ταυτότητας να γιορτάζουμε όχι τον προορισμό αλλά το ταξίδι, γεμάτο ανακαλύψεις, γεμάτο περιπέτεια, όπως έγραψε ο Κωνσταντίνος Καβάφης, για να προσπαθούμε, για να αναζητούμε, να ανακαλύπτουμε και να μη παραδινόμαστε όπως έγραψε για τον Οδυσσέα ο Τέννυσον

Ας σταθούμε λοιπόν με σεβασμό μπροστά στη θυσία των προπατόρων μας, των ηρώων του ’21, και ας παραδειγματιστούμε από την φιλοπατρία και την αυταπάρνησή τους, ώστε με σθένος να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις της ταραγμένης εποχής μας.

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι αρχιερείς,

Σεβαστοί Πατέρες,

Κυρίες και κύριοι,

Για την Αγία Γη και την παρουσία μας σε αυτή, το παλαίφατο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η Αγιοταφιτική Αδελφότητα, με την μακραίωνη και πολύπτυχη προσφορά και το ύψιστο ποιμαντικό έργο αποτελεί θεματοφύλακα των ηθικών και πνευματικών αξιών της ορθόδοξης πίστης μας.

Το καθ’ ημάς Πατριαρχείο Ιεροσολύμων μαρτυρεί τη διαχρονία της δυναμικής παρουσίας της Ελληνικής και Ορθόδοξης παράδοσης στη Μέση Ανατολή. Το υψηλό φρόνημα και οι αγώνες του, υπό αντίξοες συνθήκες, μέχρι σήμερα, αποτελούν για όλους μας ανεκτίμητο εθνικό κεφάλαιο και πηγή έμπνευσης και εμψύχωσης.

Για όλους μας, η 25η Μαρτίου 1821 αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να ανανεώσουμε την προσήλωσή μας στα ιδανικά που αποτελούν την πεμπτουσία της Ελληνικής και Ορθόδοξης παράδοσής μας και για τα οποία αγωνίστηκαν οι πρόμαχοι της ελευθερίας μας, «….ποτέ από το χρέος μη κινούντες». Ιδανικά που στις μέρες μας δεν μπορούμε να θεωρούμε ως δεδομένα και που οφείλουμε να διαφυλάξουμε με το δικό μας αγώνα.

Με τις σκέψεις αυτές, καλώ όλους να αναφωνήσουμε

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821!

Ζήτω η Ελλάδα!»

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

 




Η ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Τήν Κυριακήν, 9ην /20ήν  Μαρτίου 2022, ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, τῶν μαρτυρησάντων εἰς τήν λίμνην Σεβαστείας τοῦ Πόντου ἐπί Λικινίου τό 320 μ.Χ. ἑωρτάσθη ἡ ὀνομαστική ἑορτή τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. κ. Θεοφίλου, καθ’ ὅτι εἷς τῶν καλλινίκων τούτων μαρτύρων ὠνομάζετο Θεόφιλος.

Ἡ ἑορτή αὕτη ἑωρτάσθη ὡς «Παρρησία. Ἀφ’ ἑσπέρας ἐτελέσθη Μέγας Ἑσπερινός εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου.

Τήν ἑπομένην προσηνέχθη ἡ ἀναίμακτος Θυσία εἰς τό Καθολικόν, προεξάρχοντος καί πάλιν τοῦ Μακαριωτάτου καί συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων  Γεράσων κ. Θεοφάνους, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, Ἱεραπόλεως κ. Ἰσιδώρου, Ἀνθηδῶνος κ. Νεκταρίου,  Πέλλης κ. Φιλουμένου καί Μαδάβων κ. Ἀριστοβούλου, συμπροσευχομένων τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιερέων Μητροπολίτου Διοκαισαρείας κ. Βενεδίκτου καί Ἀρχιεπισκόπου  Ἰόππης κ. Δαμασκηνοῦ, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί διακόνων ὧν πρῶτος ὁ Δραγουμᾶνος Ἀρχιμανδρίτης π. Ματθαῖος, ἐκπροσώπων τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Πατριαρχείων Μόσχας καί Ρουμανίας, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών Γραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ κ. Βασιλείου Γκοτσοπούλου καί τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα καί μελῶν τοῦ Προξενείου καί τοῦ Πρέσβεως τῆς Γεωργίας κ. Λάσια καί προσευχομένων μοναχῶν, μοναζουσῶν καί ἐντοπίων μελῶν τῆς Κοινότητος Ἱεροσολύμων καί προσκυνητῶν.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἠκολούθησεν Δοξολογία. Μετά ταῦτα, ἔλαβε χώραν ἄνοδος εἰς τό Πατριαρχεῖον. Ἐνταῦθα προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς ὡς ἕπεται:

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ἐνῷ ἀνερχόμεθα τάς πνευματικάς βαθμίδας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πρός ὑποδοχήν  τοῦ Ἁγίου Πάσχα, προσλαμβάνομεν παρά τῆς Ἐκκλησίας ὡς δρόσον Ἀερμών παραμυθητικήν τήν μνήμην τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, τῶν ἐν τῆ λίμνῃ Σεβαστείας τοῦ Πόντου ἐπί Λικινίου τό ἔτος 320 καλῶς ἀθλησάντων καί στεφανωθέντων. Ἡ εἰς  Χριστόν ζέουσα πίστις αὐτῶν, ἡ ὑπομονή καί ἡ καρτερία, ἡ ἀψηφήσασα καί νικήσασα τό δριμύ ψῦχος, ἐνισχύει καί ἐνθαρρύνει ἡμᾶς τά μέγιστα  διά τήν συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος τῆς νηστείας οὐχί ὡς ἀποχῆς βρωμάτων μόνον ἀλλά πρωτίστως ὡς ἀλλοτριώσεως ἀπό τῶν παθῶν καί ὡς κατακτήσεως τῶν ἀρετῶν τοῦ Χριστοῦ, ἵνα καί συνδοξασθῶμεν μετ’ Αὐτοῦ.

Εἰς τούς καλλινίκους μάρτυρας τούτους, τούς κοσμοῦντας τό ἑορτολόγιον τοῦ μηνός Μαρτίου, ἀποδίδει ἰδιαιτέραν τιμήν ἡ Ἐκκλησία  Ἱεροσολύμων καί διά τόν λόγον ὅτι ὁ Προκαθήμενος αὐτῆς, ἡ Ὑμετέρα σεπτή Μακαριότης, φέρει τό ὄνομα ἑνός τούτων, τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοφίλου. Πρός τιμήν τοῦ μάρτυρος τούτου καί τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος τῇ πλήρει συμμετοχῇ  τῶν μελῶν τῆς γεραρᾶς ἡμῶν Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καί τοῦ εὐσεβοῦς ποιμνίου προσηνέχθη ἡ ἀναίμακτος θυσία καί ἀνεπέμφθη Δοξολογία εἰς τόν πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως καί δή κατά τήν τάξιν «Παρρησίας».

Προσευχηθέντες λειτουργικῶς ὑπέρ ὑγιείας, εὐσταθείας καί μακροημερεύσεως τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, νῦν ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ τοῦ Πατριαρχείου ἀποπληροῦμεν, ὅσα ὀφείλομεν Αὐτῇ μνείας, ἐπαίνου καί εὐχαριστίας ἄξια.

Ἐν πρώτοις ὅτι ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης εὐήκοον ἔτεινεν οὖς εἰς τάς αἰτήματα Ἑληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου ποιμνίου εἴτε διά τήν οἰκονομικήν ἐνίσχυσιν τῶν ἔργων αὐτοῦ, ἰδίᾳ τῆς στηρίξεως  τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ  συστήματος τῆς  λειτουργίας  τῶν σχολείων αὐτοῦ εἴτε διά τήν Θεολογικήν κατάρτισιν νέων, ἵνα ὑπηρετήσωσιν ἀκολούθως ὡς ἱερεῖς, πνευματικοί ὁδηγοί τῶν ἐνοριῶν τῶν Κοινοτήτων αὐτῶν. Ταὐτοχρόνως τό ἱδρυθέν ὑπ’ Αὐτῆς Κυριακάτικον φυλλάδιον «Νούρ Ἰλ Μασίχ» καί ἡ συνοδεύουσα τοῦτο μηνιαία Ἐκκλησιαστική ἐφημερίς, ἐσυνέχισαν διανεμόμενα δωρεάν νά ἐπιτελοῦν τό διαπαιδαγωγικόν Κατηχητικόν αὐτῶν ἔργον, τό καλλιεργοῦν τήν διατήρησιν τῆς Ἑλληνορθοδόξου ταυτότητος εἰς τάς ψυχάς τῶν μελῶν τοῦ ποιμνίου ἐν τῷ συνδέσμῳ αὐτῶν μετά τοῦ Πατριαρχείου. Ἔνδειξις ἐπίσης τοῦ ζωηροῦ ἐνδιαφέροντος τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ὑπέρ τῆς διατηρήσεως, προβολῆς καί ἀξιοποιήσεως τῆς ἐκπαιδευτικῆς καί πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς τοῦ Πατριαρχείου τυγχάνει ἡ ἀπό διετίας καί πλέον ἀναληφθεῖσα καί συνεχίζουσα διενουργουμένη συντήρησις ὑπό τοῦ ἐκ Κύπρου εἰδικοῦ συντηρητοῦ κ. Σταύρου Ἀνδρέου παλαιτύπων καί ἐντύπων τῆς Κεντρικῆς Βιβλιοθήκης, τῆς Βιβλιοθήκης τῆς περιωνύμου Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Σταυροῦ καί ἡ  ἀναδιοργάνωσις  τοῦ πολυτίμου ὑλικοῦ τοῦ Ἀρχείου.

Εἰς τόν προσκυνηματικόν τομέα ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἐπέδειξεν ἰδιαιτέραν εὐαισθησίαν διά τήν προάσπισιν καί διατήρησιν ἀφ’ ἑνός μέν τῶν δικαιωμάτων τοῦ γένους ἡμῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ διά τήν ἐν ἡγετικῷ ρόλῳ τοῦ Πατριαρχείου συνεργασίαν μετά τῶν ἄλλων Κοινοτήτων. Καρπός τοῦ πνεύματος τούτου ὑπῆρξεν ἡ πρό τετραετίας συνῳδά μελέτῃ τοῦ Μετσοβίου Πολυτεχνείου Ἀθηνῶν συντήρησις καί ἀνακαίνισις τοῦ Ἱεροῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου, συνέχεια δέ τοῦ ἱστορικοῦ τούτου ἔργου εἶναι τό πρό ὀλίγων μόνον ἡμερῶν συνῳδά μελέτῃ τοῦ Πανεπιστημίου Sapienza τῆς Ρώμης ἀρξάμενον ἔργον συντηρήσεως τῶν πλακῶν τῶν χώρων τοῦ βορείου τμήματος  τοῦ δαπέδου τῆς ροτόντας, τοῦ ἑπτακαμάρου, τοῦ πρό τοῦ ἱεροῦ Κουβουκλίου καί ἀνασκαφῆς τοῦ ὑπεδάφους τούτων διά στερεωτικάς ἐργασίας. Ἐκ τῶν ἔργων τούτων τῆς εὐπρεπείας τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἐκπέμπεται μήνυμα συνδιαλλαγῆς, συνεργασίας  καί εἰρήνης ἐκ τοῦ Ἁγίου Τάφου πρός τήν διεθνῶς ἐν διχασμοῖς καί πολέμοις δοκιμαζομένην ἀνθρωπότητα. Ἡ Βασιλική τῆς Γεννήσεως τῆς Βηθλεέμ ὡσαύτως οὐδόλως ἐστερήθη τοῦ ἐνδιαφέροντος καί τῆς μερίμνης τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ὡς ἐμφαίνεται ἐκ τῆς ὁλοέν ὁλοκληρουμένης ἐπιστημονικῆς συντηρήσεως τοῦ εἰκονοστασίου αὐτῆς ὑπό εἰδημόνων τῆς ἑταιρείας ARTIS καί ἐκ τῆς προετοιμαζομένης ὁσονούπω ἀνακαινίσεως τοῦ θεοδέγμονος Σπηλαίου ὑφ΄ ἡμῶν καί τῶν Φραγκισκανῶν μόνον συμφώνως  τῷ Προσκυνηματικῷ Καθεστῶτι.

Ἐξ ὅλων τούτων πλέον ἀξιομνημόνευτος τυγχάνει ἡ ἀναληφθεῖσα  ὑπό τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος πρωτοβουλία ὑπέρ τῆς προστασίας τῆς χριστιανικῆς ὀντότητος  εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν. Εἰς τό πλαίσιον τῆς πρωτοβουλίας ταύτης κατηγγέλθησαν πρῶτον ἀπό τοῦ διακυβευομένου ἐκ τῶν παρανόμων συμφωνιῶν εἰς τήν Πύλην τοῦ Δαβίδ ξενοδοχείου Imperial τοῦ Πατριαρχείου κατά τήν τελετήν ἀνάμματος τοῦ δένδρου τῶν Χριστουγέννων ἐνέργειαι καταπιέσεως τῶν χριστιανῶν ὑπό ἀκραίων ἐξτρεμιστικῶν στοιχείων. Ἐκ τῆς ἀπευκταίας ἐπικρατήσεως τῶν στοιχείων τούτων διακινδυνεύεται ἡ ἀπ’ αἰώνων διά τῆς πύλης τοῦ Δαβίδ εἴσοδος τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τάς ἕδρας αὐτῶν καί ἡ εἴσοδος τῶν προσκυνητῶν καί διέλευσις αὐτῶν πρός τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως. Εἰς τήν πρωτοβουλίαν ταύτην ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης συνεκάλεσε καί προσέλαβε συνεργούς τούς Ἀρχηγούς τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν. Διά τῆς συνεντεύξεως δέ Αὐτῆς εἰς τήν ἐφημερίδα Times τοῦ Λονδίνου ἐκίνησε τό ἐνδιαφέρον συνηγορίας, τόσον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κανταρβουρίας, κ. John Welby, ὅσον καί τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ. Κυρίλλου καί τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος καί ἄλλων παραγόντων σημαντικῆς πολιτικῆς ἐπιρροῆς. Αἱ ἐνέργειαι αὗται ἔφερον τό ἀποτέλεσμα αὐτῶν εἰς τό  Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν τοῦ Ἰσραήλ, ὥστε νά ἐπιδείξῃ ἐνδιαφέρον πρός διάλογον καί ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος διά Κυβερνητικῆς καί οὐχί διά Δικαστικῆς διαδικασίας.

Ἐκ τῶν τελεσφόρων καί λίαν λυσιτελῶν ἐνεργειῶν τούτων τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος παραδειγματιζόμεθα καί ἐνθαρρυνόμεθα οἱ Ἁγιοταφῖται Πατέρες, ὥστε μετά ζήλου ἕκαστος κατ’  ἰδίαν καί ἐν συλλογικῇ συνεργασίᾳ νά ἐπιτελῶμεν τήν Ἁγιοταφιτικήν ἡμῶν διακονίαν καί νά θέτωμεν τόν λίθον ἡμῶν εἰς τήν συμπληρουμένην οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Πατριαρχείου διά τήν ἔτι εὐπρεπεστέραν προβολήν αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον καί τήν ἔτι πλουσιωτέραν αὐτοῦ προσφοράν εἰς τό κοινωνικόν σύνολον.

Ἐν τῷ πνεύματι τῆς χαρᾶς τῆς Ὀνομαστικῆς Ὑμῶν ἑορτῆς, Μακαριώτατε καί τῆς ἐλπίδος, τῆς πηγαζούσης ἐκ τῶν ἔργων Ὑμῶν, ὑψῶ τό ποτήριον ἐξ ὀνόματος τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ὅλης καί εὔχομαι Ὑμῖν ἔτη ὅσα πλεῖστα, εἰρηνικά, εὐφρόσυνα, εὐσταθῆ, δημιουργικά καί καρποφόρα πρός ἔπαινον τοῦ παλαιφάτου ἡμῶν Πατριαρχείου καί τοῦ εὐλογημένου ἡμῶν γένους καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν. Γένοιτο.

 

Ὁ κ. Βλιώρας προσεφώνησεν ὡς ἕπεται:

“Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Σεβαστοί Πατέρες,

Κυρίες και κύριοι,

 Η συμμετοχή στο σημερινό εορτασμό αποτελεί ιδιαίτερη τιμή και χαρά για όλους μας, καθώς η Αγιοταφιτική Αδελφότητα και το ευλαβές Ποίμνιο, ανάμεσά τους και οι υπηρετούντες στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στα Ιεροσόλυμα, τιμούμε τα Ονομαστήρια του Προκαθήμενου της Σιωνίτιδος Εκκλησίας, της Μητέρας των Εκκλησιών, της Αυτού Θειοτάτης Μακαριότητος, του Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλου Γ΄

Με την ευκαιρία αυτή, Μακαριώτατε, εκφράζουμε εξ ονόματος της Ελληνικής Πολιτείας, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπό Σας για το ποιμαντικό Σας έργο, για το σημαντικό έργο της διαφύλαξης και ανάδειξης των Ιερών προσκυνημάτων της Πίστης μας στους Αγίους Τόπους, για την προάσπιση των δικαίων και δικαιωμάτων του καθ’ ημάς Πατριαρχείου και για τη διαφύλαξη της Ελληνικής και Ελληνορθοδόξου παρουσίας στην Αγία Γη.

Η αφοσίωσή και η προσήλωσή Σας στο πολυδιάστατο αυτό έργο και στα ιερά Σας καθήκοντα με εκκλησιαστικό φρόνημα και ακεραιότητα, οι άοκνες προσπάθειες, με τις οποίες φέρετε εις πέρας την υψηλή αποστολή Σας, σε μια ταραχώδη περιοχή, που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις, τυγχάνουν γενικής αναγνώρισης και έχουν καθιερώσει, στην κοινή συνείδηση, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ως κορυφαίο παράγοντα ενότητας, ειρήνευσης και συνεννόησης στην Αγία Γη.

Με δικές Σας πρωτοβουλίες, προωθείται η αναστήλωση και ανάδειξη των Ιερών Προσκυνημάτων, ενώ μεριμνάτε για τη διατήρηση του Προσκυνηματικού Καθεστώτος στην Αγία Γη και για την πνευματική καθοδήγηση και ευημερία ενός ποιμνίου, που αντιμετωπίζει σημαντικές και πολυποίκιλες προκλήσεις.

Σε μια εποχή που ταλανίζεται από συγκρούσεις, ανακατατάξεις και αναζήτηση νέων ισορροπιών, όπου ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία ενισχύονται, η ειλικρινής Σας διάθεση για συνεννόηση, συμφιλίωση και καταλλαγή, τόσο σε σχέση με τις άλλες ομολογίες και τις άλλες θρησκείες, στο ιδιαίτερο περιβάλλον των Ιεροσολύμων και των Αγίων Τόπων, όσο και στο πλαίσιο της ευρύτερης προσπάθειας για ειρήνευση στην πολύπαθη αυτή περιοχή, αναδεικνύει το κύρος του Ιερού Καθιδρύματος, καθιστώντας το παράγοντα μετριοπάθειας και σταθερότητας.

Με την ευκαιρία των σημερινών ονομαστηρίων Σας, θα ήθελα για άλλη μια φορά να διαβεβαιώσω τόσο Εσάς όσο και τα μέλη της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος ότι η συμπαράταξη και συμπαράσταση της Ελληνικής Πολιτείας και των συμπατριωτών μας, προς το καθ’ ημάς Πατριαρχείο, προς την Αδελφότητα και Εσάς είναι και παραμένει ομόπνοη και ουσιαστική, και να Σας εκφράσω, την αναγνώριση και το θαυμασμό μας για το πολυσήμαντο έργο που επιτελείτε με απαράμιλλη αφοσίωση, ζήλο και αυταπάρνηση.

Με την αφορμή αυτή, επιτρέψτε μας να εκφράζουμε, εκ μέσης καρδίας, τις ευχαριστίες μας, για την απαράμιλλη φιλοξενία της οποίας έχουμε τύχει, τόσο ο ομιλών, όσο και το προσωπικό της Αρχής μας κατά τις επισκέψεις μας στα Άγια Προσκυνήματα, όπου έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε τον ιδιαίτερα συγκινητικό μόχθο, την έγνοια και τη φροντίδα για τα Άγια Προσκυνήματα, ιδιαίτερα στις συνθήκες που δημιουργεί η τρέχουσα πανδημία,

Μακαριώτατε,

Η προάσπιση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, των δικαίων και των δικαιωμάτων του, αποτελεί σπουδαιότατη προτεραιότητα για την Πατρίδα μας, όπως διαμηνύεται με κάθε ευκαιρία, δεδομένης και της συνεισφοράς Σιωνίτιδος Εκκλησίας στην Ορθοδοξία και στον Ελληνισμό, ως μακραιώνου μάρτυρα και θεματοφύλακα μιας πολύτιμης θρησκευτικής και ιστορικής παρακαταθήκης.

Επιτρέψτε μου, τη γιορτινή αυτή μέρα, να Σας απευθύνω τις πλέον ειλικρινείς και εγκάρδιες ευχές μας, για υγεία, μακροημέρευση και από Κυρίου στήριξη, ούτως ώστε να συνεχίσετε να φέρετε εις πέρας την υψηλή αποστολή Σας, επ’ ωφελεία του Πατριαρχείου, της Αδελφότητας, του Ελληνορθόδοξου Ποιμνίου Σας και της αδιάλειπτης Ορθόδοξης Μαρτυρίας στην Αγία Γη”.

Ἐν συνεχείᾳ προσεφώνησεν ὁ Πρέσβυς τῆς Γεωργίας, οἱ Ἐκπρόσωποι τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καί Ρουμανίας καί Ἁγιοταφῖται Πατέρες.

Τούτους ηὐχαρίστησε ὁ Μακαριώτατος διά τῆς κάτωθι ἀντιφωνήσεως Αὐτοῦ:

«Ὡς λίαν φαιδρά, εὐπρεπής τε τοῦ Σταυροῦ Χριστὲ ἡ δύναμις, δι’ ἐναντίων στέφη πλέκουσα, τοῖς τεσσαράκοντα Μάρτυσιν· ὕδωρ γὰρ καὶ πῦρ διελθόντες, ἐν ἀφθαρσίᾳ κραυγάζουσιν· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν». Ἀναφωνεῖ  ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἐκλαμπρότατε κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος

κ. Εὐάγγελε Βλιώρα,

Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς χριστιανοί καί προσκυνηταί

«Ἐξαπόστειλον [ὁ Θεός] τό φῶς σου καί τήν ἀλήθειάν σου· αὐτά μέ ὡδήγησαν καί ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καί εἰς τά σκηνώματά σου», (Ψαλμ. 42,3) ἀναφωνεῖ ἡ σεβάσμιος χορεία τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων τῶν ἐν Σεβαστείᾳ τῇ πόλει μαρτυρησάντων, ὧν καί τήν ἐτήσιον αὐτῶν μνήμην φαιδρῶς πανηγυρίζομεν σήμερον.

Οἱ ἅγιοι οὗτοι Τεσσαράκοντα μάρτυρες, «ἐπί τῆς γῆς ἡγωνίσαντο, τῷ ἀέρι ἐνεκαρτέρησαν, τῷ πυρί παρεδόθησαν, τό ὕδωρ αὐτούς ὑπεδέξατο. Ἐκείνων ἐστίν ἡ φωνή «Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν», (Ψαλμ. 65,12), λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Τοῦτο ἐποίησαν οἱ ἅγιοι μάρτυρες ἀκούοντες εἰς τούς λόγους τοῦ σοφοῦ Παύλου λέγοντος «ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διά τό ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι’ ὅν τά πάντα ἐζημιώθην, καί ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστόν κερδήσω», (Φιλ. 3,8).

Κατά δέ τόν ἅγιον Γρηγόριον Νύσσης, «τοῖς μεγάλοις τούτοις ἀγωνισταῖς οὐδέ αὐτός ὁ ἥλιος ἐφάνη γλυκύς· ἀλλά καί τούτου ἑκουσίως ἠλλοτριοῦντο, ἵνα μή τοῦ ἀληθινοῦ φωτός ἀποπέσωσι … ἐκείνοις πάντα ἐχθρά, πάντα ἀλλότρια ἦν. Ἕν μόνον ἀγαθόν, ὁ Χριστός. Πάντα ἠρνήσαντο, ἵνα τοῦτον κερδήσωσιν».

Τοῦτο ἀποδεικνύει τήν μεγάλην ὄντως ἀγάπην τῶν μαρτύρων πρός τόν Θεόν καί Σωτῆρα ἡμῶν Χριστόν «τοῦ ἐκ σκότους καλέσαντος αὐτούς εἰς τό θαυμαστόν αὐτοῦ φῶς», (Α΄ Πετρ. 9). Οἱ θεόλεκτοι οὗτοι μάρτυρες ἐτόλμησαν, ἵνα ἀποθάνωσιν διά τό μοναδικόν «ἀγαθόν» τόν δίκαιον, δηλονότι τοῦ Θεοῦ τόν Χριστόν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «Μόλις γάρ ὑπέρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπέρ γάρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καί τολμᾷ ἀποθανεῖν», (Ρωμ. 5,7).

Ὁ χορός ὁ Ἅγιος, οἱ ἴσοι τήν ἄθλησιν, ἴσοι τήν γνώμην καί οἱ ἴσοι τούς στεφάνους δεξάμενοι, ἔνθεοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, ὡς ἄλλοι τρεῖς παῖδες ἐν τῇ καμίνῳ, ὡς ἐξ ἑνός στόματος ὕμνουν καί ἐδόξαζον καί ηὐλόγουν τόν Θεόν (πρβλ. Δαν. 3,23, Προσευχή 27) λέγοντες «εἰ γάρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλά καί τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα … εἰ δέ ἀπεθάνομεν σύν Χριστῷ, πιστεύομεν ὅτι καί συζήσομεν αὐτῷ, εἰδότες ὅτι Χριστός ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνήσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει», (Ρωμ. 6,5,8-9).

Ἔχοντες βεβαίαν τήν πίστιν οἱ ἅγιοι Μάρτυρες, ὅτι «εἰ ἀπεθάνομεν σύν Χριστῷ, συζήσωμεν αὐτῷ» οὐκ ἐπτοήθησαν οὐδέ ἐφοβήθησαν, ἀλλά τοὐναντίον θείῳ πνεύματι κινούμενοι, ἐζήτουν «τήν ἀπολύτρωσιν αὐτῶν διά τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τήν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων, δηλονότι τοῦ καθαρισμοῦ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν, κατά τόν πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ» (πρβλ. Ἐφ. 1,7).

Ἡ ἐτήσιος αὕτη ἑορτή τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων καί ἰδιαιτέρως τοῦ συμμάρτυρος αὐτῶν Θεοφίλου, οὗτινος τήν σεπτήν ἐπωνυμία φέρει καί ἡ Ἡμετέρα Ταπεινότης, ἀποτελεῖ «μνημόσυνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Πραξ. 10,4). Καί τοῦτο, διότι «οἱ τήν γῆν οὐρανώσαντες, καί τά πάντα φωτίσαντες» ἅγιοι Τεσσαράκοντα ἀνεδείχθησαν ἀψευδεῖς μάρτυρες καί κήρυκες τῇ οἰκουμένῃ τῶν τοῦ Χριστοῦ παθημάτων καί τῆς ἀναστάσεως Αὐτοῦ, ἀλλά καί -κατά τόν Γρηγόριον Νύσσης- δορυφόροι τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτοῦ οἰκοδόμοι, ἐποικοδομηθέντες, κατά τόν θεῖον Παῦλον, ἐπί τῷ θεμελίῳ τῶν Ἀποστόλων καί Προφητῶν καί δή ἐπί τοῦ τιμίου καί μαρτυρικοῦ αἵματος Ἰησοῦ Χριστοῦ ὄντος ἀκρογωνιαίου [λίθου] αὐτοῦ» (πρβλ. Ἐφ. 2,20).

Οἱ ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες ἀνεδείχθησαν οἰκοδόμοι τῆς Ἐκκλησίας, διότι, κατά τόν Μέγαν Βασίλειον, «θέατρον γενόμενοι [οὗτοι] τῷ κόσμῳ, καί ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις» (πρβλ. Α΄ Κορ. 4,9), «τούς πεπτωκότας ἤγειραν, τούς ἀμφιβόλους ἐβεβαιώσαντο, τοῖς εὐσεβέσι τήν ἐπιθυμίαν ἐδιπλασίασαν»· κατά δέ τόν ὑμνῳδόν αὐτῶν: «Τό σεπτόν στερέωμα, τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἀστέρες μέγιστοι, καταλαμπρύνετε ἀεί, καί τούς πιστούς καταγαύζετε, Μάρτυρες θεῖοι, Χριστοῦ τεσσαράκοντα».

Ἡ ἁγία ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία ἐν ἀγαλλιάσει καί χαρᾷ τιμῶσα τήν μνήμην τῆς γενεθλίου ἡμέρας τοῦ μαρτυρίου τῶν ὑπέρ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀγάπης ἀθλησάντων ἁγίων Τεσσαράκοντα ὡς καί τοῦ συναθλήσαντος αὐτοῖς ἀθλοφόρου Θεοφίλου, ἐπετέλεσε ἐν τῷ Πανιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως τό μέγα τῆς Θείας Εὐχαριστίας μυστήριον, τῆς Ἡμῶν Μετριότητος προεξαρχούσης καί περιστοιχουμένης ὑπό τῶν τιμίων τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος μελῶν, Ἀρχιερέων, Ἱερέων καί Ἱεροδιακόνων, συμπροσευχομένων Ἡμῖν εὐλαβῶν Χριστιανῶν ἐκ τοῦ Χριστεπωνύμου ποιμνίου ἡμῶν, δοξάζοντες οὕτως τόν «θαυμαστώσαντα τούς ἁγίους αὐτοῦ» (Ψαλμ. 4,4).

Προσέτι δέ, ἀνεπέμψαμεν εὐχαριστήριον δοξολογίαν τῷ ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ ἐπί τοῖς, τῇ ἐπωνύμῳ τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοφίλου, ἀγομένοις σεπτοῖς Ἡμῶν Ὀνομαστηρίοις· καί «εὐλογήσαμεν, κατά τόν ἅγιον Πολύκαρπον Σμύρνης, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν καί κυβερνήτην τῶν σωμάτων ἡμῶν καί ποιμένα τῆς κατά τήν οἰκουμένην Καθολικῆς Ἐκκλησίας».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ἀναφερόμενος εἰς τήν σημασίαν τῆς ἀποδιδομένης τιμῆς τῶν ἁγίων ἐπικαλεῖται τήν μαρτυρίαν τοῦ Θεολόγου Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου καί τοῦ σοφοῦ Παύλου, κατά τούς ὁποίους οἱ ἅγιοι γενικώτερον [καί οἱ μάρτυρες εἰδικώτερον] εἶναι φίλοι Χριστοῦ, τέκνα καί κληρονόμοι Θεοῦ· «ὅσοι δέ ἔλαβον αὐτόν [τόν Χριστόν], ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι» (Ἰωαν. 1,12). «Ὥστε οὐκέτι εἰσίν δοῦλοι, ἀλλ’ υἱοί· εἰ δέ υἱοί, καί κληρονόμοι, κληρονόμοι μέν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δέ Χριστοῦ» (πρβλ. Γαλ. 4,7 & Ρωμ. 8,17).

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ σημερινή ἑορτή τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων καί ἰδιαιτέρως τοῦ συμμάρτυρος αὐτῶν Θεοφίλου, δέν ἀφορᾷ εἰς τήν Ἡμετέραν Ταπεινότητα μόνον ἀλλά κυρίως εἰς τόν τῆς Ἐκκλησίας Ἀποστολικόν καί Πατριαρχικόν θεσμόν, διά τοῦ ὁποίου «ἱκανούμεθα εἰς τήν μερίδα τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων ἐν τῷ φωτί … τοῦ Υἱοῦ τῆς ἀγάπης αὐτοῦ [τοῦ Θεοῦ]» (πρβλ. Κολ. 1,12-13). «Αὐτός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Χριστός ἐστί προπάντων, καί τά πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε, καί αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας» (Κολ. 1,17-18), «ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πραξ. 20,18). Τοῦ αἵματος τούτου τοῦ Χριστοῦ κοινωνοί καί μέτοχοι ἐγένοντο καί οἱ ἀθλοφόροι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες.

Ἀκούοντες εἰς τό κήρυγμα τοῦ θείου Παύλου, «ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφ. 6,12), «οἱ ἅγιοι Μάρτυρες οἱ ἀγαπήσαντες τόν Χριστόν, ὑπερεῖδον τά τῆς προσκαίρου ζωῆς, ἵνα δοξάσωσι τόν Θεόν ἐν τοῖς μέλεσιν αὐτῶν», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Διό καί ἡ ἔνδοξος μνήμη αὐτῶν τῶν ἁγίων μαρτύρων καί φίλων τοῦ Θεοῦ προβάλλει ὡς ἀστραπή τῆς νοερᾶς φωταγωγίας τοῦ Χριστοῦ, πρός ἀκτῖνα θείαν ὁδηγοῦσα πάντας ἡμᾶς.

Κατά δέ τόν Κλήμεντα Ἀλεξανδρείας: «τελείωσιν τό μαρτύριον καλοῦμεν οὐχ ὅτι τέλος τοῦ βίου ὁ ἄνθρωπος ἔλαβεν ὡς οἱ λοιποί, ἀλλ’ ὅτι τέλειον ἔργον ἀγάπης ἐνεδείξατο». Αὐτό τοῦτο ἀκριβῶς «τό τέλειον ἔργον ἀγάπης» τοὐτέστιν τήν ἑνότητα τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν παραγγέλλουσιν ἡμῖν, ὅπως ἐπιδείξωμεν, οἱ ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, ὡς λίαν εὐστόχως διατυπώνει τό παράδειγμα πρός μίμησιν τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ὁ ἔγκριτος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας Μέγας Βασίλειος λέγων: «Οὐκ ἦν μία πατρίς τοῖς ἁγίοις, ἄλλος γαρ ἀλλαχόθεν ὥρμητο … Γένος δέ, τό μέν ἀνθρώπινον, ἄλλο ἄλλου, τό δέ πνευματικόν, ἕν ἁπάντων. Κοινός γάρ αὐτῶν Πατήρ, ὁ Θεός, καί ἀδελφοί πάντες, οὐκ ἀπό ἑνός καί μιᾶς γεννηθέντες, ἀλλ’ ἐκ τῆς υἱοθεσίας τοῦ Πνεύματος εἰς τήν διά τῆς ἀγάπης ὁμόνοιαν ἀλλήλοις συναρμοσθέντες». Μέ ἄλλα λόγια, ἐκείνων τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ἐστί ἡ τοῦ θείου Παύλου φωνή «σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης», (Ἐφ. 4,3).

Εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ παραγγέλματος τούτου, δηλονότι τῆς ἑνότητος, τῆς εἰρήνης, τῆς καταλλαγῆς καί τῆς ἀγάπης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ καλούμεθα καί ἡμεῖς, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἰδιαιτέρως κατά τό εὐλογημένον τοῦτο στάδιον τῆς νηστείας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, «ἵνα συνεργοί γινώμεθα τῇ ἀληθείᾳ» (Γ΄ Ἰωάν. 8). Καί τοῦτο, διότι ὡς λέγει ὁ θεῖος Παῦλος, αὐτός ὁ ἐν τῷ Χριστῷ Θεός ἀνέθεσε εἰς ἡμᾶς τό κήρυγμα τῆς συμφιλιώσεως. «Καί θέμενος ἐν ἡμῖν τόν λόγον τῆς καταλλαγῆς», (Β΄ Κορ. 5,19).

Ἔχοντες λοιπόν συνεργούς καί ἀντιλήπτορας τούς ἁγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας καί τόν συμμάρτυρα αὐτῶν καί προστάτην ἡμῶν Θεόφιλον καί τήν Ὑπερευλογημένην Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἀειπάρθενον Μαρίαν ἱκετεύσωμεν αὐτούς, ἵνα ἐν εἰρήνῃ, ταπεινοφροσύνῃ καί μετανοίᾳ ἀξιωθῶμεν καταντῆσαι εἰς τήν λαμπροφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας τούς συμπροσευχηθέντας Ἡμῖν καί τούς τιμήσαντας τήν ἑόρτιον ταύτην μνήμην τῶν ἁγίων Μαρτύρων, δύναμιν τήν ἐξ ὕψους, τήν δωρεάν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν χάριν τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, ὑπομονήν καί πᾶσαν παρά Θεοῦ εὐλογίαν, ἐκφράζοντες θερμάς εὐχαριστίας καί πρός τούς προσφωνήσαντας Ἡμᾶς, τόν Γέροντα Ἀρχιγραμματέα, Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τόν Ἐκλαμπρότατον Γενικόν Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος κ. Εὐάγγελον Βλιώραν, τόν Ἐκλαμπρότατον Πρέσβυν τῆς Γεωργίας εἰς Ἰσραήλ κ. Λάσια, τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Ναζαρέτ κ. Κυριακόν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ποιμνίου ἡμῶν εἰς Ναζαρέτ, τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἰόππης  κ. Δαμασκηνόν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ποιμνίου ἡμῶν εἰς Ἰόππην, τόν Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀλέξανδρον, ἀντιπρόσωπον τῆς ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, διαβιβάσαντα Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ.κ. Κυρίλλου, τόν Ὁσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Θεόφιλον, ἀντιπρόσωπον τῆς ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας, διαβιβάσαντα Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ρουμανίας κ.κ. Δανιήλ, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Διοκαισαρείας κ. Βενέδικτον, Πατριαρχικόν Ἐπίτροπον Βηθλεέμ, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ἐν Βηθλεέμ ποιμνίου καί τοῦ Συλλόγου Βηθλεέμ,  τόν Σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς νεοσυστάτου Κοινότητος Beersheba καί τῶν Ἐφημερίων τοῦ Ρωσοφώνου ποιμνίου τοῦ Βορείου Ἰσραήλ, τήν Κοινότητα Ρέμλης,  τόν Αἰδεσιμώτατον π. Γεώργιον Μπαράμκη, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, τούς διδασκάλους κ. Παναγιώταν Καφετζῆ καί κ. Σωτήριον Γκόγκον καί τούς μαθητάς ὁμιλησάντας  ἐξ ὀνόματος τοῦ Σχολείου τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Πατριαρχείου, τόν ἐντιμότατον κ. Ἀθανάσιον Ἀμποῦ – Ἀέτα ἐκ τοῦ Χωρίου τῶν Ποιμένων, καί ἅπαντας τούς μετασχόντας εἰς τόν ἑορτασμόν τοῦτον.

Εἰς ὑγιείαν πάντων ὑμῶν!

Τήν μεσημβρίαν παρετέθη μοναστηριακή Τράπεζα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Εἰς τήν νυκτερινήν Λειτουργίαν ἐπί τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, τήν νύκτα τῆς 31ης Ἰανουαρίου/13ης Φεβρουαρίου 2022, Κυριακῆς τοῦ Τελώνου καί τοῦ Φαρισαίου, προεχειρίσθη εἰς Πρεσβύτερον ὁ Ἱερομόναχος Ἁγιοταφίτης Ἀναστάσιος Κυρμιτσάκης, διακονητής ὤν εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Τήν χειροτονίαν ταύτην ἐτέλεσεν ὁ Γέρων Σκευοφύλαξ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἱεραπόλεως κ. Ἰσίδωρος, προετοιμάζων τόν χειροτονούμενον διά τῶν κάτωθι Πατρικῶν λόγων αὐτοῦ:

“Εὐλαβέστατε Ἱεροδιάκονε Ἀναστάσιε,

Εὐλογημένη ἡ ὥρα τήν ὁποία ἐπέλεξε ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης κ. κ. Θεόφιλος, νά σέ προαγάγει στόν δεύτερο βαθμό τῆς Ἱερωσύνης. Ἡ χειροτονία σου σέ Πρεσβύτερο συμπίπτει μέ τήν ἔναρξη τῆς πλέον σημαντικῆς περιόδου τῆς Ἐκκλησίας μας. Τῆς προετοιμασίας γιά τήν λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁρίστε λοιπόν, ἀνοίγεται ἔμπροσθέν σου τό “στάδιον τῶν ἀρετῶν”[1]. Σοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νά ἐγκαταλείψεις τά ἔργα τοῦ σκότους, δηλαδή τίς κοσμικές μέριμνες, τήν σύγχυση τοῦ μάταιου τούτου κόσμου καί νά φορέσεις τά ὅπλα τοῦ φωτός, δηλαδή νά προετοιμαστεῖς πνευματικά γιά νά ἀξιωθεῖς νά ἀτενίσεις τό Ἅγιο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, τό ὁποῖο πηγάζει ἀπό τόν ἴδιο Ἅγιο Τόπο, τόν Πανάγιο καί Ζωοδόχο Τάφο τοῦ Κυρίου μας, στόν ὁποῖο ἐντός ὀλίγου πρόκειται νά κατέλθει τό Ἅγιο Πνεῦμα, γιά νά σέ ἀλλοιώσει γιά μία εἰσέτι φορά καί νά σέ καταστήσει σκεῦος ἐκλογῆς του.

Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού καιρός μετανοίας”[2]. Καί ἡ ταπεινότης μου θά συμπληρώσει: Ἰδού Τόπος Πανάγιος, ἰδού τό κέντρον τῆς σωτηρίας. Ὁποία τιμή σοῦ ἐπεφύλαξε ἡ Θεία Χάρις μετά ἀπό μία μεγάλη διαδρομή καί περιπλάνηση στά κοσμικά μονοπάτια καί ἀφοῦ σέ ἔβγαλε ἀπό τήν “πλατεία ὁδό, τήν ἀπάγουσαν εἰς τήν ἀπώλειαν”[3], σέ εἰσήγαγε στήν “στενήν καί τεθλιμμένην ὁδόν, τήν ἀπάγουσαν εἰς τήν ζωήν”[4].

Ὁ Θεός ὁδήγησε τά βήματά σου, ὅταν πρώτη φορά εἰσῆλθες ὡς Προσκυνητής στόν Πανίερο Ναό τῆς Ἀναστάσεως καί ἡ σπίθα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἄναψε μέσα σου. Δέν ἀρκέστηκες μόνο στό Ἱερό Προσκύνημα, τό ὁποῖο ἐπί αἰῶνες ἐπιτέλεσαν ἐκατομμύρια προσκυνητῶν.

Ὁ θεῖος ἔρωτας ἔτρωσε τήν καρδιά σου καί ἔσβησε τήν σαρκική ἀγάπη, τήν ὁποία ἔτρεφες ὡς πατέρας καί σύζυγος στήν κατά κόσμον οἰκογένειά σου. Ἀνακάλυψες τόν θεῖον Μαργαρίτην καί πώλησες ὅλα σου τά ὑπάρχοντα γιά νά τόν ἀποκτήσεις. Κατάλαβες ὅτι τίποτα δέν συγκρίνεται μέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Θυμήθηκες τά λόγια τοῦ Κυρίου μας, τά ὁποῖα εἶπε στούς Ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς καί Ἀποστόλους: “Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καί ὁ φιλῶν υἱόν ἢ θυγατέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καί ὃς οὐ λαμβάνει τόν σταυρὸν αὐτοῦ καί ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος”[5].

Σάν ἄλλος Παῦλος ὁ ἁπλοῦς ἄφησες πίσω σου τήν σύζυγο καί τά τέκνα σου καί ἔφυγες γιά νά σωθεῖς. Καί ἐνῶ στήν περίπτωση τοῦ ὁσίου Παύλου τοῦ ἁπλοῦ ἡ γυναίκα καί οἱ θυγατέρες του ζοῦσαν μέσα στήν ἀνομία καί δέν τούς ἄγγιξε καθόλου ὁ πόθος τοῦ πατρός τους γιά τήν ἀληθινή ἐν Χριστῷ ζωή, ἡ δική σου οἰκογένεια ὄχι μόνο ὠφελήθηκε ἀπό τήν ἀπόφασή σου, ἀλλά καί ἀκολούθησε τό παράδειγμά σου. Ζωντανή ἀπόδειξη στέκεται δίπλα σου ὁ κατά σάρκα γιός σου, ὁ ὁποῖος παρά τό νεαρό τῆς ἡλικίας του δέν ἐντυπωσιάστηκε ἀπό τίς σειρῆνες τοῦ κόσμου, ἀλλά ἀντιθέτως προτίμησε νά σέ ἀκολουθήσει στήν Ἁγία Γῆ.

Ἀφοῦ λοιπόν μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ ξέφυγες ἀπό τίς παγίδες, τίς ὁποῖες σοῦ ἔστησε ὁ διάβολος ἀπό τά ἀριστερά σου, στέκεσαι σήμερα ἐνώπιον ὅλων μας καί ἀναμένεις νά μπεῖς στό ἐνδότερον τοῦ καταπετάσματος.

Σέ αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο θέλω νά σοῦ ἐπιστήσω τήν προσοχή, διότι ὁ κίνδυνος πού σέ περιμένει εἶναι πολύ μεγαλύτερος καί οἱ πειρασμοί εἶναι πολύ πιό δυσδιάκριτοι διότι, ἀφοῦ ὁ διάβολος ἀπέτυχε ὡς τώρα νά σέ ρίξει στούς ἐξ εὐωνύμων πειρασμούς, τώρα σοῦ ἐτοιμάζει τούς ἄλλους πειρασμούς, οἱ ὁποῖοι θά σοῦ ἔρθουν ἐκ δεξιῶν. Θά σέ πολιορκήσουν λογισμοί ὑπερηφανείας.

Θά νομίσεις ὅτι εἶσαι ἀνώτερος ἀπό ἄλλους ἱερεῖς, οἱ ὁποίοι διακονοῦν σέ ἄλλα μέρη τῆς Γῆς. Ἡ τιμή καί ὁ σεβασμός πού θά σοῦ ἀποδίδεται ἀπό τούς εὐλαβεῖς προσκυνητές μπορεῖ πολύ εὔκολα νά σέ παραπλανήσει καί νά νομίσεις ὅτι ἤδη ἔχεις φτάσει σέ μέτρα ἁγιότητος καί ὅτι ἐσύ εἶσαι τό κέντρο τοῦ κόσμου. Ὁ θαυμασμός καί τά κολακευτικά λόγια, τά ὁποῖα συνήθως ἀπευθύνουν οἱ διάφοροι ἐπισκέπτες σέ ὅλα τά μέλη τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, θά ἠχοῦν διαρκῶς στά αὐτιά σου.

Γιά νά σέ προστατεύσω ἀπό αὐτές τίς ἐπικίνδυνες σκέψεις θά σοῦ θυμίσω τί εἶπε ὁ Κύριός μας στόν ἐκλεκτό του λαό, τούς Ἰουδαίους, τούς ὁποίους εἶχε προωρίσει νά ἀποτελέσουν ἀναπόσπαστο μέρος τῆς Θείας Οἰκονομίας. Αὐτόν τόν ἴδιο ἐκλεκτό λαό, τόν ἀποκάλεσε “Γεννήματα ἐχιδνῶν”[6], ἐπαναλαμβάνοντας τά προφητικά λόγια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου καί Βαπτιστοῦ, ὅταν προέτρεπε τούς ὁμογενεῖς του νά “ποιήσουν καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας καί νά μήν σκέφτονται ὅτι θά σωθοῦν ἐπειδή τυχαίνει νά ἔχουν πατέρα τόν Ἀβραάμ γιατί ὁ Θεός μπορεῖ ἀκόμα καί τίς πέτρες νά μεταμορφώσει καί νά τίς μετατρέψει σέ παιδιά τοῦ Ἀβραάμ”[7].

Ἔτσι καί ἐσύ νά μήν νομίσεις ὅτι μόνο ἡ φυσική σου παρουσία στόν Πανάγιο Τάφο τοῦ Κυρίου μας ἀρκεῖ γιά νά σοῦ ἀνοίξει τόν δρόμο πρός τήν σωτηρία. Κανείς ἄνθρωπος, ὅσο ἀκόμα ἀναπνέει δέν μπορεῖ νά θεωρήσει δεδομένη τήν σωτηρία του. “Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν”[8].

Οὔτε πάλι νά νομίσεις ποτέ ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ προστάτες καί φύλακες τοῦ Παναγίου Τάφου καί τῶν λοιπῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, σάν νά ἦταν ὁ Κύριος καί Θεός μας ἀδύναμος καί νά εἶχε τήν ἀνάγκη ἀπό ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς νά τόν προστατεύσουμε.

Μήν τυχόν καί συμβεῖ καί σέ ἐμᾶς αὐτό πού βλέπουμε νά συμβαίνει στόν περιούσιο λαό του, ὁ ὁποῖος ἐνῶ κλήθηκε ἀπό τό Θεό καί προετοιμάστηκε γιά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἐν τούτοις ἡ Φαρισαϊκή του ὑπερηφάνεια τόν τύφλωσε καί δέν ἀναγνώρισε τόν Σωτῆρα.

Γιά αὐτό, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα τά τροπάρια τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τοῦ Ὄρθρου θά σοῦ ἀπευθύνω καί προσωπικά τίς ἴδιες συμβουλές. Φρόντισε μέ ὅλες σου τίς δυνάμεις νά διατηρήσεις ταπεινό φρόνημα. Αὐτό θά τό κατορθώσεις ἀρχικά μέ τήν ὑπακοή, τήν ὁποία θά ἐπιδείξεις στήν ἀγόγγυστη ἐπιτέλεση τοῦ διακονήματός σου. Ἐάν ὁ Διάβολος σοῦ σπείρει σκέψεις σάν ζιζάνια ὅτι δῆθεν θά ἔπρεπε τό διακόνημά σου νά εἶναι ἀνάλογο μέ τήν ἡλικία σου, τότε ἀμέσως νά ἐπαναλάβεις τά παντοδύναμα λόγια τοῦ Κυρίου μας στό Σαραντάριο Ὄρος “ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ”[9] καί νά διώξεις ἀμέσως τούς πονηρούς λογισμούς.

Ἰδιαιτέρως, ὅταν ὁ κόπος τῆς ἡμέρας θά σοῦ κλείνει τά βλέφαρα καί θά σοῦ φέρνει λογισμούς ἐξαντλήσεως, ἐσύ θά σκέφτεσαι τήν αἰώνια ἀνάπαυση στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ πού θά ἔχουν ὅσοι νίκησαν τό σαρκίο τους καί ὑπερέβησαν τή φύση τους, ὅπως ἀκριβῶς βλέπουμε τήν τοιχογραφία τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου στήν Τράπεζα τῆς Ἱερᾶς αὐτοῦ Λαύρας νά μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι: “ὅστις σάρκα ἐνίκησεν, οὗτος φύσιν ἐνίκησε. Ὁ δέ φύσιν νικήσας, πάντως ὑπέρ φύσιν ἐγένετο”[10].

Νά μοιάσεις στήν ἀνεξικακία τόν νεοφανέντα καί λαοφιλή Ἅγιο Νεκτάριο, ὁ ὁποῖος παρά τούς σκληρούς διωγμούς, τούς ὁποίους ὑπέστη ὄχι ἀπό ἀλλοθρήσκους καί ἀλλοεθνεῖς, ἀλλά ἀπό τούς ἰδίους του τούς ἀδελφούς Ἀρχιερεῖς καί Ἱερομονάχους, ἐν τούτοις οὐδέποτε ἐγόγγυσε καί πολύ περισσότερο οὐδέποτε παραπονέθηκε ἐναντίον τινός καί ὑπέμεινε τίς ἀπάνθρωπες συκοφαντίες μέ ὑπομονή καί ἀνεξικακία.

Στήν πλήρη ἀποταγή, ἄς ἔχεις μπροστά σου ζωντανό παράδειγμα τόν Ἅγιο Μάξιμο τόν Καυσοκαλυβίτη καί νά εἶσαι πάντοτε ἔτοιμος ὅπως ὅλοι οἱ Ἁγιοταφίτες νά ἐγκαταλείψεις τήν θέση, στήν ὁποία βολεύτηκες καί ἀναπαύτηκες καί νά προσαρμοστεῖς σέ ὁποιαδήποτε νέα κατάσταση προκύψει.

 Πάνω ἀπό ὅλα νά τιμήσεις τό θεῖο δῶρο τῆς Ἱερωσύνης, τό ὁποῖο πρόκειται νά λάβεις ἐντός ὀλίγου ἐντός τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου. Νά τελεῖς τήν Θεία καί Ἱερά Λειτουργία μετά φόβου Θεοῦ καί ἀγάπης μή ἔχων λογισμούς μνησικακίας ἐναντίον τῶν ἀδελφῶν σου. Νά ἔχεις τό θάρρος νά ζητᾶς συγγνώμη ἀπό τούς ἀδελφούς σου ὅταν σφάλλεις καί νά συγχωρεῖς ὅσους σοῦ προκάλεσαν ἄθελά τους θλίψη.

Τηρώντας τά παραπάνω δέν θά εἶσαι μακρυά ἀπό ἐκεῖνον τόν δοῦλο τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νά ἀκούσει ἀπό τόν Κύριό του τό: “Εὖ, δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ! ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου”[11].

Καί τώρα κλίνε τό γόνυ καί ἄνοιξε τήν καρδιά σου γιά νά δεχθεῖς τήν Θεία Χάρη τοῦ Παναγίου καί Τελεταρχικοῦ Πνεύματος, πού θά σοῦ θεραπεύσει τήν οἱαδήποτε πνευματική ἀσθένεια καί θά ἀναπληρώσει τίς ἐλλείψεις σου, γιά νά σέ καταστήσει ἄξιο Λειτουργό ἁγιάζοντας ἐμᾶς καί ἁγιαζόμενος ὁ ἴδιος. Ἀμήν”.

Ἅμα τῇ ἐπιθέσει τῶν χειρῶν τοῦ Ἀρχιερέως ἐπί τῆς κεφαλῆς τοῦ χειροτονουμένου, τῇ ἐπικλήσει τῆς θείας Χάριτος καί τῇ ἀναγνώσει τῶν μυστικῶν εὐχῶν καί τῇ ἐπιδόσει τῶν ἱερῶν ἀμφίων, ὁ λαός ἀνεφώνησεν “ἄξιος! ἄξιος!” καί ὡλοκληρώθη τό Μυστήριον τῆς χειροτονίας διά τοῦ “αὕτη ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς  τοῦ Ὑψίστου”.

Τόν χειροτονούμενον καί τούς τιμήσαντας αὐτόν ἐδέχθη ἐν συνέχειᾳ ὁ Γέρων Σκευοφύλαξ εἰς τό Γραφεῖον αὐτοῦ.

Κατά τήν τάξιν, ὁ χειροτονηθείς ὑπέβαλε τά σέβη αὐτοῦ καί ἔλαβε την εὐλογίαν τοῦ Μακαριωτάτου τήν πρωΐαν τῆς Δευτέρας, 1ης /14ης  Φεβρουαρίου 2022.

Εἰς τό πλαίσιον τοῦτο ὁ Μακαριώτατος ηὐλόγησε καί τά ρᾶσα τοῦ δοκίμου Γεωργίου Κυρμιτσάκη, υἱοῦ τοῦ χειροτονηθέντος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

[1] Ἰδιόμελον τῶν Αἴνων τοῦ Ὄρθρου Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς

[2] Ἰδιόμελον τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς

[3] Ματθ. 7, 13

[4] Ματθ. 7, 14

[5] Ματθ. 10, 37-38

[6]  Ματθ. 23, 33

[7] Λουκ. 3, 7

[8] Ματθ. 11, 12

[9] Ματθ. 4, 10

[10] Τοιχογραφία Τράπεζας Ἱερᾶς Λαύρας ὁσίου Σάββα

[11] Ματθ. 25, 21




H ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΧΟΖΕΒΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 8ην /21ην Ἰανουαρίου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χοζεβᾶ, ἤτοι τῆς μνήμης τῶν ἱδρυτῶν αὐτῆς Ἁγίου Ἰωάννου καί Ἁγίου Γεωργίου τῶν Χοζεβιτῶν.

Ἐξ αὐτῶν ὁ μέν Ἅγιος Ἰωάννης ὑπῆρξεν στῦλος καί φάρος τῆς Μονῆς, προσελθών εἰς αὐτήν ἐκ τῆς ἐπαρχίας αὐτοῦ Μητροπόλεως Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης καί ὁ Ἅγιος Γεώργιος ,ἐπίσης προερχόμενος ἐκ Κύπρου καί ἀνακαινίσας τήν Μονήν ἐκ τῶν ἐρειπίων τῆς Περσικῆς εἰσβολῆς τοῦ 614 μ.Χ. καί προσελκύσας μοναχούς εἰς αὐτήν καί ἐμψυχώσας αὐτούς καί πλῆθος Χριστιανῶν.

Ἐπί τῇ μνήμῃ αὐτῶν ὁ νῦν ἡγούμενος καί ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς καί ἀνασυγκροτήσας αὐτήν Κοινοβιακῶς Ἀρχιμανδρίτης π. Κωνσταντῖνος ἐδέχθη τόν Μακαριώτατον Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον  διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ:

«Τούς ἐν ἁγίοις συνασκήσαντας τόποις, ἐν τῇ Μονῇ του Χοζεβᾶ… ὕμνοις εὐφημήσωμεν τόν σοφόν Ἰώαννην· σύν αὐτῷ Γεώργιον…»

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Μετά τῆς Τιμίας Ὑμῶν Συνοδείας,

Οἱ Ἅγιοι Κτίτορες τῆς Ἱερᾶς τοῦ Χοζεβᾶ Λαύρας Ἰωάννης καί Γεώργιος, ἐν ταύτῃ συνησκήθησαν, οὐχί ἀσφαλῶς ἀμφότεροι ἅμα, ἀλλά τοῖς συγχρόνοις αὐτοῦ Πατράσιν ἕκαστος ἐν εἰλικρινείᾳ, ἐν ἀκεραιότητι, ἐν ἀγάπῃ καί εἰρήνῃ. Ἀπλῶς εἰπεῖν, ἐν ὁμονοίᾳ καί ἑνότητι! Ἀρετάς, διά τάς ὁποίας ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος σημειοῖ:

«Καί οὕτω δύναται ὁμοφωνία πολλή καί εἰρήνη καί συμφωνία ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης κρατεῖν ἀλλήλους καί συνδιάγειν μετ’ ἀλλήλων ἐν ἀκεραιότητι καί ἀφελότητι καί εὐδοκίᾳ Θεοῦ» (ΒΕΠΕΣ Τόμος 41, Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος, Ὁμιλ. Γ’ 21,31, p. 156).

Καί πόσον πολυπόθητος καθίσταται εἰς τάς ἡμέρας κατά τάς ὁποίας διάγομεν, Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα, τηλικαύτη ὁμόνοια, ὁμοψυχία καί σύμπνοια ἐν τῇ Ἀγίᾳ ἡμῶν Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ!

Ἥν (ὁμόνοιαν) καί εὐχόμεθα, ὅπως -διά πρεσβειῶν τῶν Ἁγίων Χοζεβιτῶν Ἰωάννου καί Γεωργίου καί δι’ εὐχῶν τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος -ἐπιτευχθῇ ἐν τέλει. Ἀμήν!

Υἱκῶς καλωσορίζομεν τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα, εὐχόμενοι: Καλήν Πανήγυριν!»

Ἀκολούθως ἐτελέσθη ἀγρυπνία, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου, συλλειτουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, τοῦ Ἱερομονάχου τῆς Μονῆς π. Χρυσογόνου, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψαλλόντων τοῦ Ἱεροδιακόνου Συμεών καί τῶν μοναχῶν Κλήμεντος καί Δανιήλ καί μετεχόντων μοναχῶν τινων ἄνευ προσκυνητῶν, κωλυομένων εἰσέτι ἐκ τοῦ covid.

Εἰς το Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τον θεῖον λόγον ἔχοντα ὡς ἕπεται :

«Μωϋσῆς καί Ἀαρών ἐν τοῖς ἱερεῦσιν αὐτοῦ καί Σαμουήλ ἐν τοῖς ἐπικαλουμένοις τό ὄνομα αὐτοῦ. Ἐπεκαλοῦντο τόν Κύριον, καί αὐτός εἰσήκουσε αὐτῶν ἐν στύλῳ νεφέλης ἐλάλει πρός αὐτούς. Ὅτι ἐφύλασσον τά μαρτύρια αὐτοῦ καί τά προστάγματα αὐτοῦ, ἅ ἔδωκεν αὐτοῖς», λέγει ὁ ψαλμῳδός (Ψαλμ. 98,6-7).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἅγιοι Πατέρες καί ἀδελφοί,

Τό ἐν εἴδη περιστερᾶς καταβάν Ἅγιον Πνεῦμα ἐπί τῷ ἐν Ἰορδάνῃ ποταμῷ βαπτισθέντι Ἰησοῦ Χριστῷ καί Υἱῷ τοῦ Θεοῦ συνήγαγεν ἡμᾶς ἐν τῷ θείῳ τούτῳ εὐναστηρίῳ τοῦ Χοζεβᾶ, ἵνα τιμήσωμεν τήν ἱεράν μνήμην τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου.

Φαιδρά μέν ἡ παρελθοῦσα ἑορτή τῶν Ἁγίων Θεοφανείων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔνδοξος ἡ παροῦσα ἡμέρα τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ. Καί τοῦτο διότι «θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. 67,36) κατά τόν ψαλμῳδόν.

Ὁ θεομακάριστος Γεώργιος, ἀκούων εἰς τούς λόγους τοῦ ψαλμῳδοῦ  «προσεδόκων τό σωτήριόν σου, Κύριε, καί τάς ἐντολάς σου ἠγάπησα. ἐφύλαξεν ἡ ψυχή μου τά μαρτύριά σου καί ἠγάπησεν αὐτά σφόδρα» (Ψαλμ. 118, 166-167) καί «ἐπεπόθησα τό σωτήριόν σου Κύριοε καί ὁ νόμος σου μελέτη μου ἐστίν» (Ψαλμ. 118, 174), ἐγκατέλειπε τόν τόπον τῆς γεννήσεως αὐτοῦ, δηλονότι τήν νῆσον Κύπρον καί προσέδραμεν εἰς τόν τόπον τοῦ σωτηρίου μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας. Τόν τόπον δηλαδή τῆς Γεννήσεως, τῆς Σταυρώσεως καί τῆς Τριημέρου Ταφῆς καί Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ὡς μαρτυρεῖ τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ λέγων: «Τοῦ ἀεί ὄντος τόν τάφον ἐπεθύμησας, ἄκρως θεάσασθαι καί προσκυνῆσαι σοφέ· κἄν τούτῳ γενόμενος ἔκρινας ὅσιον δι’ ἀσκήσεως συννεκρωθῆναι, Ὅσιε, τῷ δι’ οἶκτον νεκρωθέντι».

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ μακάριος Γεώργιος ἐπεζήτει τήν «ἀκήρατον καί ἄπονον βιωτήν» τῶν φίλων τοῦ Χριστοῦ, τῶν πολιτῶν δηλονότι «τῆς ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν μενούσης πόλεως», (Ἑβρ. 13,14). Ἐπεζήτει οὗτος, ἵνα ἐνδυθῇ τόν Χριστόν, τόν «φῶς οἰκοῦντα ἀπρόσιτον», (Α’ Τιμ. 6,16). Διό καί ἐλήλυθεν ἐν τῇ περιχώρῳ ἐρήμῳ τοῦ Ἰορδάνου, ἵνα βαπτισθῇ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ἀκούων εἰς τό κήρυγμα τοῦ θείου Παύλου: «ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε», (Γαλ. 3,27).

Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους τοῦ Παύλου ὁ Ἱερός Φώτιος λέγει: «Τόν Χριστόν καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον οὐχ ὡς ἱμάτιον ἔξωθεν περικείμενον περιβαλλόμεθα, ἀλλ’ ὡς τήν καρδίαν καί τούς λογισμούς πληρούμενοί τε φωτός καί τό πρόσωπον χάριτος». Ὁ πληρούμενος δέ τήν καρδίαν αὐτοῦ φωτός καί τό πρόσωπόν του χάριτος γίνεται ἅγιος κατά τόν καλέσαντα ὑμᾶς Ἅγιον καί αὐτοί ἅγιοι ἐν πάσῃ ἀναστροφῇ γενήθητε, διότι γέγραπται ἅγιοι ἔσεσθε ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμι», (Α΄ Πέτρ 1, 15-16) κηρύττει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, παραθέτων ἐκ τοῦ βιβλίου τοῦ Λευϊτικοῦ (Λευϊτ. 11, 44) ἀφ’ ἑνός, καί ἀκούων εἰς τήν προτροπήν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀφ’ ἑτέρου, «ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ Πατήρ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν», (Ματθ. 5,48).

Σημειωτέον ὅτι τό ἅγιοι καί τέλειοι ἔσεσθε ἀφορᾷ οὐχί εἰς τήν οὐσίαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἰς τάς ἀγαθάς πράξεις καί ἐνεργείας καί γενικῶς εἰς ὅλας τάς ἀρετάς. «Καί γάρ καί ἡμεῖς καίτοι μή δυνάμενοι ὅμοιοι κατ’ οὐσίαν τοῦ Θεοῦ γενέσθαι, ὅμως ἐξ ἀρετῆς βελτιούμενοι μιμούμεθα τοῦ Θεοῦ», λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος.

«Τό πάσης κακίας ἀλλοτριοῦσθαι, καθώς ἄν ἤ δυνατόν, ἔργῳ τε καί λόγῳ καί διανοίᾳ τῶν παρ’ αὐτῆς [τῆς κακίας] μολυσμῶν καθαρεύοντας, τοῦτο μίμησίς ἐστιν ὡς ἀληθῶς τῆς θείας τελειότητος, λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης.

Αὐτῆς ἀκριβῶς τῆς θείας τελειότητος καί ἁγιότητος μιμητής ἐγένετο καί ὁ σήμερον τιμώμενος ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Γεώργιος διά τῶν ἀσκητικῶν αὐτοῦ ἀγώνων, ὡς ἄλλος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἐν τῇ περιχώρῳ ἐρήμῳ τοῦ Ἰορδάνου καί δή ἐν Χοζεβᾶ, κηρύττων διά τοῦ παραδείγματος αὐτοῦ τήν τοῦ Χριστοῦ ἄκραν ταπείνωσιν καί τελείαν αὐτοῦ ἀγάπην. Τοῦτο ἐξ ἄλλου μαρτυρεῖ καί ὁ μελῳδός τῆς Ἐκκλησίας ἀναφωνῶν καί λέγων:

Εὗρεν ἡ μονή τοῦ Χοζεβᾶ σε, κανόνα καί ἀκριβέστατον παράδειγμα, ἅπαν μετερχόμενον, ἐναρέτων πράξεων, εἶδος Ὁσίων καύχημα, σοφέ Γεώργιε· διό βεβιωκότες ἐνθέως, μετά σοῦ σκιρτῶσιν, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

Ὄντως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ θεσπέσιος Γεώργιος ἀνεδείχθη τῶν μοναζόντων τό σεμνόν ἐγκαλλώπισμα καί ἡ μονή αὐτοῦ δηλονότι ἡ τοῦ Χοζεβᾶ «τόπος ἁγιάσματος καί ἐξομολογήσεως τῆς μνήμης τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ» κατά τόν  ψαλμῳδόν, ἔνθα τό φῶς καί ἡ ἀλήθεια τοῦ ἐν Ἰορδάνῃ ποταμῷ βαπτισθέντος Χριστοῦ ὡδήγησαν πλειάδα ὁσίων καί δικαίων μεταξύ δέ αὐτῶν διακρίνονται ὁ συνασκητής τοῦ ἁγίου Γεωργίου Ἰωάννης ὁ γενόμενος Ἐπίσκοπος Καισαρείας καί ὁ νέος ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐκ Ρουμανίας ὁρμώμενος, οὗτινος τό ἄφθαρτον καί εὐωδιάζον λείψανον αὐτοῦ καταγγέλλει τήν πίστιν τῶν ἁλιέων Ἀποστόλων καί μαρτυρεῖ τήν λαμπροφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, τοὐτέστιν τήν νίκην τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ θανάτου τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας. Δεηθῶμεν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἵνα καί ἡμεῖς ἑορτάζοντες τήν μνήμην τοῦ Ὁσίου Γεωργίου τύχωμεν τοῦ σωτηριώδους φωτός τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ. Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Τόν ἐκ Θεοῦ Θεόν Λόγον, τόν ἀρρήτῳ σοφίᾳ, ἥκοντα καινουργῆσαι τόν Ἀδάμ, βρώσει φθορᾷ πεπτωκότα δεινῶς, ἐξ ἁγίας Παρθένου, ἀφράστως σαρκωθέντα δι’ ἡμᾶς, οἱ πιστοί ὁμοφρόνως, ἐν ὕμνοις μεγαλύνομεν». Ἀμήν. Ἔτη πολλά».

Μετά τήν ἀπόλυσιν ὁ ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Κωνσταντῖνος παρέθεσε μοναστηριακήν τράπεζαν.

Τήν ἑπομένην, Σάββατον 9ην /22αν Ἰανουαρίου 2022 ἐτελέσθη θεία Λειτουργία εἰς τό προσκείμενον τῇ Μονῇ καί προσφάτως ἀνακαλυφθέν Κοιμητήριον τῶν Χοζεβιτῶν ὁσιομαρτύρων, εἰς τό ὁποῖον καί ἀνηγέρθη παρεκκλήσιον ἐπί τῇ μνήμῃ αὐτῶν ὑπό τοῦ νῦν ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου π. Κωνσταντίνου. Ἀναρτᾶται ἡ εἰκών τῶν ὁσιομαρτύρων καί τοῦ παρεκκλησίου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




H ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΔΑΓΓΑΛΑ

Τήν πρωΐαν τοῦ Σαββάτου 2ας/15ης Ἰανουαρίου 2022 ἐξεδήμησε πρός Κύριον ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρχιμανδρίτης Εὐσέβιος Δαγγαλᾶς. Ὁ μακαριστός ἀδελφός ἡμῶν εὑρέθη νεκρός εἰς τό κελλίον αὐτοῦ ὑπό του Γέροντος Δραγουμάνου Ἀρχιμανδρίτου π. Ματθαίου.

Πρό τούτων εἶχεν ἔλθει εἰς τόν μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί ἔψαλεν ὡς Πρωτοψάλτης αὐτοῦ εἰς τήν ἑορτήν τῆς Ἀποδόσεως τῶν Χριστουγέννων, ἡμέραν Πέμπτην, τήν νύκτα δέ τῆς ἡμέρας ταύτης ἐθεάθη δι’ ἐπίσκεψιν εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως διά τήν λειτουργίαν τῆς ἑορτῆς τῆς Περιτομῆς του Χριστοῦ καί του Μεγάλου Βασιλείου.

Ἡ ἐξόδιος αὐτοῦ ἀκολουθία ἐτελέσθη τήν 3:30 μ.μ. ὥραν τῆς ὡς ἄνω ἡμέρας τοῦ Σαββάτου 2ας/15ης Ἰανουαρίου 2022 εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς Ἁγίας Θέκλης, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καί συνιερουργούντων πάντων τῶν Ἀρχιερέων τοῦ Πατριαρχείου καί πολλῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων ἐν συμμετοχῇ μοναχῶν, μοναζουσῶν καί λαϊκῶν ἐκ τοῦ Ρωσσοφώνου καί Ἀραβοφώνου  ποιμνίου ἡμῶν καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

Τόν ἐπικήδειον ἐξεφώνησεν ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, περιέχοντα  τά τῆς κατά Θεόν πολιτείας αὐτοῦ καί διακονίας ἐν τῷ Πατριαρχείῳ καί ἔχοντα ὡς ἕπεται:

“Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἐκλαμπρότατε κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Πατέρες καί ἀδελφοί,

Ἑορτάσαντες πρό τινος σύν Θεῷ ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει τήν Μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν, τῶν Χριστουγέννων, ἐν Βηθλεέμ καί ἐν τῇ Ἁγιοταφιτικῇ ἡμῶν Ἀδελφότητι καί χθές τήν ἑορτήν τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου καί τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί τοῦ Νέου Πολιτικοῦ Ἔτους, μετά λύπης πολλῆς καί ὀδύνης ψυχῆς, τήν σήμερον, Σάββατον, ἡμέραν τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Σιλβέστρου Πάπα Ρώμης καί τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, εὕρομεν τόν ἀδελφόν ἡμῶν, Ἀρχιμανδρίτην Εὐσέβιον αἰφνιδίως θανόντα εἰς τό κελλίον αὐτοῦ. Εἴχομεν ἴδει τοῦτον διά τελευταίαν φοράν ψάλλοντα εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης τήν ἡμέραν τῆς Ἀποδόσεως τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων.

Τήν θλῖψιν ἡμῶν ἐπί τῇ αἰφνιδίᾳ ἁρπαγῇ ταύτῃ καί  ἐπί τῷ θλιβερῷ χωρισμῷ τούτῳ, δύναται νά παραμυθήσῃ Αὐτός ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ θανών ὡς ἄνθρωπος ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν. Μόνον ἐν τῷ προσώπῳ καί τῇ  διδασκαλίᾳ Αὐτοῦ δίδοται ἡ ἴασις τῆς θλίψεως τῆς τετρωμένης ψυχῆς ἡμῶν.

Ἀναθαρροῦντες ὅθεν ἀποδίδομεν εἰς τον ἐκλιπόντα ἀγαπητόν ἀδελφόν ἡμῶν ὅσα ἡ Ἐκκλησία καθιερωμένα νεκρώσιμα καί ἐξόδια ὁρίζει ἐν τῇ τελετῇ ταύτῃ καί ὅσα εὔφημα καί ἀξιέπαινα ἡ Ἀδελφότης ἡμῶν ἀναγνωρίζει αὐτῷ ὅτι οὗτος ἐκ Ἀχλαδοχωρίου Σινικῆς Σερρῶν ὁρμώμενος καί ἐν εὐσεβεῖ οἰκογενείᾳ ἀνατραφείς, προσῆλθεν εἰς νεαράν ἡλικίαν εἰς τήν Πατριαρχικήν Σχολήν καί φοιτήσας ἐν αὐτῇ καί ἀποφοιτήσας ἐνετάχθη ὡς μοναχός εἰς τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα ἐπιδοθείς καί ἀριστεύσας εἰς τόν Ἕλληνα λόγον καί τήν ἀκριβῆ Παράδοσιν τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Χειροτονηθείς εἰς διάκονον καί Πρεσβύτερον καί λαβών τό ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου, ἀπεστάλη διά Θεολογικάς σπουδάς  εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Λένινγκραντ εἰς Ρωσσίαν, ἔνθα ἠρίστευσεν καί εἰς τήν Ρωσσικήν Γλῶσσαν.

Ἐπανελθών εἰς Ἱεροσόλυμα, διηκόνησε μετά ζήλου καί ἀφοσιώσεως  εἰς διαφόρους Ἀγιοταφιτικάς διακονίας, ὡς εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως καί τήν Βασιλικήν τῆς Γεννήσεως ἐν  Βηθλεέμ, τήν Ἀρχιγραμματείαν, τήν Ἱεράν Μονήν τῆς Καπερναούμ, τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, τήν Ἱεράν Μονήν τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης καί τό Ἀρχεῖον.

Διετέλεσε Λαμπαδάριος τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί ἐπί ἔτη πολλά Πρωτοψάλτης εἰς τόν Πατριαρχικόν καί Μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί διά τῆς μελιρρύτου φωνῆς αὐτοῦ καί τῆς ἀκριβοῦς Βυζαντινῆς Μουσικῆς  ἀποδόσεως τῶν ὕμνων ηὔφραινε, συνεκίνει τάς ψυχάς ἡμῶν καί ἔφερε εἰς κοινωνίαν μετά τοῦ Ὑψίστου.

«Ἐπελθών, ὅμως, ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται». Οὐδέποτε θά ἀκούσωμεν τοῦτον καί πάλιν εἰς τον παρόντα αἰῶνα ἡδύνοντα τάς ἀκοάς καί καταπραΰνοντα τάς καρδίας ἡμῶν, ἀλλά εἰς τόν μέλλοντα αἰῶνα ἐν τῇ Ἀναστάσει τῶν νεκρῶν.

Ἐν τῇ πίστει καί ἐλπίδι ταύτῃ, παρακαλοῦμεν τόν ἔχοντα ἐξουσίαν ζωῆς καί θανάτου καί ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ὅπως συγχωρήσῃ αὐτῷ, εἴ τι ἥμαρτεν ὡς ἄνθρωπος ἐκουσίως ἤ ἀκουσίως καί δεχθῇ αὐτόν νά ὑμνῇ Αὐτόν καί εἰς τά οὐράνια σκηνώματα Αὐτοῦ μετά τῶν ὁσίων καί δικαίων, ἔνθα φωτίζει τό ἄπλετον καί ἄσχετον φῶς τῆς Τρισηλίου Θεότητος καί παραμυθεῖ ἡ ἀγάπη Αὐτοῦ ἡ τελεία καί ἡ εὐσπλαγχνία Αὐτοῦ ἡ ἀμέτρητος καί ἀνείκαστος.

Εἴη ἡ μνήμη αὐτοῦ αἰωνία!”

Τῇ συνοδείᾳ τῆς νεκρικῆς πομπῆς ὑπό τόν Σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλον ἐνετάφη εἰς τό ἐν Σιών Κοιμητήριον τοῦ Πατριαρχείου.

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν 1.00 π.μ. ὥραν εἰς θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως καί εἰς τόν Πανάγιον καί Ζωοδόχον Τάφον, ἔλαβε ώραν ἡ εἰς διάκονον χειροτονία τοῦ μοναχοῦ Δοσιθέου Κονίδη.

Ὁ μοναχός Δοσίθεος κατά κόσμον Ἠλίας Κονίδης προσῆλθεν εἰς τά Ἱεροσόλυμα καί εἰς τό Πατριαρχεῖον ὡς δόκιμος ἐκ τῆς Μονῆς τῆς δοκιμασίας αὐτοῦ, ἔλαβε τό μοναχικόν σχῆμα.

Δοκιμασθείς εἰς τό Πατριαρχεῖον καί τό Κεντρικόν Μοναστήριον εἰς τά ἀνατεθέντα αὐτῷ διακονήματα ἐκρίθη ἄξιος ἀποφάσει τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου νά χειροτονηθῇ διάκονος.

Ἡ χειροτονία ἔλαβε χώραν εἰς τό πλαίσιον τῆς θείας Λειτουργίας, ὡς ὁρίζει τό Τυπικόν τῆς Ἐκκλησίας. Πρό τῆς χειροτονίας ὁ χειροτονῶν Ἀρχιεπίσκοπος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος ἀπηύθυνεν αὐτῷ λόγους Πατρικούς διά τήν σημασίαν καί τήν ἱερότητα τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱεροδιακονίας διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ:

«Ἀγαπητέ ὑποδιάκονε Δοσίθεε,

μεγάλη καί εὔσημος ὄντως ἡ σήμερον ἡμέρα διά σέ, ὅτε σεπτῇ ἀποφάσει τοῦ φιλοστόργου ἡμῶν Πατρός καί Πατριάρχου κ.κ. Θεόφιλου τοῦ Γ΄ καί Συνοδικῇ διαγνώμῃ καταξιοῦσαι νῦν τῆς ὑψίστης τιμῆς τῆς εἰς Διάκονον χειροτονίας.

Μετά περισσῆς ἀγάπης πρός τόν Κύριον καί Σωτῆρα ἡμῶν Χριστόν καί ὁλοθύμου ἀφοσιώσεως πρός τήν Ἁγιωτάτην ἡμῶν Μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν ἐγκατέλειψας γονεῖς, ἀδελφούς, συγγενεῖς καί φίλους καί ἦλθες εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, προκειμένου ἵνα ὑπηρετήσῃς μέ ὅλας σου τάς δυνάμεις καί ἀφιερώσῃς τόν ἑαυτόν σου εἰς τά Πανάγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν σκηνώματα, τά ὁποῖα ὡς συνδεόμενα μέ τήν ἐπί γῆς παρουσίαν τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν ἀναβλύζουν νάματα ζῶντα καί χάριν θεϊκήν, παρέχοντα ποταμούς εὐλογίας εἰς τούς προσερχομένους ἐν πίστει πρός προσκύνησιν αὐτῶν.

Ἐντός τοῦ μικροῦ χρονικοῦ διαστήματος τῆς παρουσίας σου ὡς μοναχοῦ εἰς το παλαίφατον ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Πατριαρχεῖον ἐπέδειξες ὑπακοήν ἀρίστην, προθυμίαν ὑποδειγματικήν εἰς τήν ἐπιτέλεσιν τοῦ καθήκοντός σου, σεβασμόν πρός τούς πρεσβυτέρους, ἀγάπην πρός τούς μικροτέρους.

 Διά τοῦτο καί ὡς ὄντως ἐντός μικροῦ διαστήματος πληρώσας χρόνους μακρούς, ἀξιοῦσαι σήμερον τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Τάφου τῆς εἰσδοχῆς σου δηλονότι εἰς τόν πρῶτον βαθμόν τῆς Ἱερωσύνης.

Εἶμαι πλέον ἤ βέβαιος περί τῶν πολλῶν καί ποικίλων συναισθημάτων, τά ὁποῖα διακατέχουν καί κατακλύζουν τήν εὐγενῆ σου ψυχήν καί καρδίαν. Τήν χαράν καί τήν ἀγαλλίασιν διαδέχονται ὁ φόβος καί τό δέος, καθότι ἀσφαλῶς συναισθάνεσαι τό μέγεθος τῆς εὐθύνης, τήν ὁποίαν ἀναλαμβάνεις.

Μή δειλιᾷς ὅμως, ἀλλά θάρσει τῷ εὐεργέτῃ Χριστῷ, τόν Ὁποῖον ἀπό τῆς σήμερον θά ὑπηρετῇς πλέον ἐνεργῶς. Μέ ταπεινόν φρόνημα ἀντίκρυσον τόν ἐπί Σταυροῦ τάς χεῖρας ἐκτείναντα ἐξ ἀρρήτου φιλανθρωπίας πρός τό γένος τῶν ἀνθρώπων. Οὗτός ἐστιν ἡ παρηγορία καί ἡ δύναμις ἡμῶν, εἰς Αὐτόν μόνον ἐλπίζομεν· διά τοῦτο νά προσπαθῇς δι’ ὅλης σου τῆς βιοτῆς νά ἀκολουθῇς τῷ παραδείγματι Αὐτοῦ ὡς ἀσφαλοῦς τύπου καί ὑπογραμμοῦ τῆς σωτηρίας.

Αἱ ἀσθενεῖς σου δυνάμεις σέ ἐπηρεάζουν, ὥστε νά θεωρῇς δυσβάστακτον τό τόλμημα, ἔχε ὅμως πρό ὀφθαλμῶν πάντοτε καί τείνων εὐήκοον τό οὖς εἰς τά ἀλάνθαστα λόγια τοῦ Κυρίου, φιλανθρώπως λέγοντος  ἡμῖν «ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστί».

Διά τοῦτο πρόσελθε ἐν νηφούσῃ διανοίᾳ, οὐ μήν ἀλλά καί συντετριμμένῃ καρδίᾳ, ἵνα λάβῃς ὑπό τῶν ἀναξίων χειρῶν μου τήν χάριν τοῦ πανσθενουργοῦ Παναγίου Πνεύματος, τοῦ διέποντος καί διαφυλάσσοντος τήν στρατευομένην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν. 

Αἱ εὐχαί τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου, τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου καί πάντων τῶν Ἁγιοταφιτῶν ἀδελφῶν σου σέ συνοδεύουν πάντοτε, ἰδίᾳ δέ κατά τήν εὔσημον ταύτην καί ἱεράν στιγμήν τῆς ζωῆς σου. Εὔχομαι, ὅπως ἡ χάρις τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ σέ διαφυλάττῃ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου».

Ἀντιφωνῶν ὁ μέλλων χειροτονηθῆναι εἶπε τά κάτωθι:

«Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!

«Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!

Πανιερώτατε Μητροπολίτη Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιε,

Σεβασμιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἱεραπόλεως καί Σκευοφύλαξ τοῦ Παναγίου Τάφου κ. Ἰσίδωρε,

Πανοσιολογιώτατε Γέρον Δραγουμᾶνε π. Ματθαῖε,

Πανοσιολογιώτατε Ἔξαρχε τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν Ἑλλάδι π. Ραφαήλ,

Σεβαστοί πατέρες,

Εὐλογημένο ποίμνιο,

Μέ τίς εὐχές τοῦ Θειοτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου κ.κ. Θεοφίλου συναθροιστήκαμε σήμερα νά τιμήσουμε τούς ἑορταζόμενους Ἁγίους μας, νά ἐνισχυθοῦμε καί νά προετοιμαστοῦμε γιά τήν μεγάλη ἡμέρα τῆς κατά σάρκα γεννήσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τέλος γιά νά μοῦ δώσετε διπλή χαρά ἀπ’ ὅ,τι θά λάμβανα, ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ παρουσία σας, τήν εὐλογημένη αὐτή στιγμή τῆς προσωπικῆς μοῦ Πεντηκοστῆς.

Ἀρχικά θέλω νά εὐχαριστήσω ὅλους ὅσους συνετέλεσαν στήν βιολογική καί πνευματική μου εὐημερία, πράγμα πού μέ ἔκανε νά βρίσκομαι ἐδῶ σήμερα. Ξεκινώντας ἀπό τούς κατά σάρκα συγγενεῖς μου, τούς διδασκάλους μου, τόν Σεβ. Μητροπολίτη Μονεμβασίας καί Σπάρτης κ. Εὐστάθιο, τήν ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Λακωνίας καί τοῦ καθηγουμένου αὐτῆς πανοσιολογιωτάτου π. Ἐφραίμ, πού μέ ἐνίσχυσαν καί μέ στερέωσαν στά πρῶτα βήματά μου στήν μοναδική πολιτεία, καταλήγω εὐχαριστώντας ἐγκάρδια τό Ἱερό Κοινό τοῦ Παναγίου Τάφου καί τόν αὐτοῦ καθηγούμενο Πατέρα καί Πατριάρχη ἡμῶν κ.κ. Θεόφιλο, τόν Ἅγιο Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιο γιά τήν τιμή πού λαμβάνω νά χειροτονοῦμαι ἀπό τά χέρια τοῦ Γενικοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου, τόν Γέροντα Δραγουμᾶνο, πανοσιολογιώτατο π. Ματθαῖο, πού μέ ἐμπιστεύθηκε καί μέ στήριξε στό ξεκίνημά μου στά θεοβάδιστα αὐτά μέρη. Συνολικά εὐχαριστῶ ὅλην τήν Ἱερά Σύνοδο γιά τήν ἐμπιστοσύνη πού μοῦ δείχνει. Ἡ χαρά εἶναι μεγάλη. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ μέ ἔφερε στά μέρη πού ὁδηγήθηκε ὁ δίκαιος Ἀβραάμ, ὅταν ὑπακούοντας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐξῆλθε τῆς συγγενείας καί τοῦ τόπου πού τόν μεγάλωσε. Ἐδῶ, πού ὁ προφητάναξ Δαυΐδ, ὅταν τόν κυνηγοῦσε ὁ γιός του Ἀβεσσαλώμ νά τόν σκοτώσει γιά νά πάρει τόν θρόνο του, προσευχόταν στόν Θεό νά εὐσπλαχνιστεῖ τό παιδί του, γιατί αὐτό τοῦ συμβαίνει λόγῳ τῶν δικῶν του σφαλμάτων.

Στόν τόπο πού γεννήθηκε ἡ Παναγία μας, στόν ὁποῖο μᾶς προσέφερε τόν Κύριό μᾶς Ἰησοῦ Χριστό καί Σωτήρα μας. Στόν τόπο, πού ἀκόμα καί σήμερα οἱ προγονοί μας ἄφησαν  ἀνεξίτηλο τό πέρασμά τούς εἰς τούς αἰῶνες. Θά κλείσω τόν εὐχαριστήριο λόγο μου μέ μία εὐχή. Τό Ἱερό Κουβούκλιό μας, πού δεσπόζει στόν Ναό τῆς Ἀναστάσεως, μετά τήν μεγάλη καταστροφή πού ὑπέστη τό 1810, ἕνωσε τούς ἁπανταχοῦ Ἕλληνες στήν ἀνοικοδόμησή του, ὥστε ἔκτοτε νά ἀποκαλεῖται «τό θαῦμα τῆς πίστεως τῶν Ἑλλήνων». Εὔχομαι καί στίς ἰδιαίτερες αὐτές στιγμές πού περνοῦμε, νά διατηροῦμε τήν ὁμόνοια καί τήν ἑνότητά μᾶς. Σᾶς εὐχαριστῶ ὅλους γιά τήν ἀγάπη σας καί συγχωρῆστε τά ὅποια σφάλματά μου!»

Τόν χειροτονούμενον ἅμα τῇ ἐπικλήσει τῆς θείας Χάριτος ἐπευφήμησαν διά τοῦ «ἄξιος» οἱ συμμετέχοντες εἰς τό μυστήριον μοναχοί, μοναχαί καί λαϊκοί.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ χειροτονούμενος προσέφερε κέρασμα εἰς τούς τιμῶντας αὐτόν εἰς τό Γραφεῖον τοῦ Γέροντος Σκευοφύλακος Ἀρχιεπισκόπου Ἱεραπόλεως κ. Ἰσιδώρου.

Πρό τῆς μεσημβρίας ὁ χειροτονούμενος προσῆλθεν εἰς τό Πατριαρχεῖον καί ἔλαβε τήν εὐλογίαν καί τάς Πατρικάς νουθεσίας τοῦ Μακαριωτάτου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

https://www.facebook.com/100024003007073/videos/1259410547888120/




H 16H ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜAΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Τήν Δευτέραν, 9ην/22αν Νοεμβρίου 2021, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ 16η ἐπέτειος τῆς ἐκλογῆς καί Ἐνθρονίσεως εἰς τόν ἔνδοξον Θρόνον τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.

Διά τό αἴσιον καί σημαντικόν γεγονός τοῦτο ἔλαβε χώραν Δοξολογία εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, τήν 10.30 π.μ. ὥραν. Τῆς Δοξολογίας ταύτης προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων, Ἱερομονάχων καί διακόνων καί προσευχομένων μοναχῶν καί μοναζουσῶν ἐξ ὅλων τῶν περιοχῶν τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου, καί λαϊκῶν πιστῶν, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

Τῆς Δοξολογίας τελειωθείσης, τῶν κωδώνων κρουομένων, πάντες ἀνῆλθον εἰς τό Πατριαρχεῖον.

Ἐνταῦθα προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος ἐξ ὀνόματος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος  ὡς  ἕπεται:

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

 Γεγονός λίαν εὐχάριστον καί λίαν σημαντικόν συνήγαγε σήμερον τά τίμια μέλη τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος καί τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος  τῆς Ἐκκλησίας εἰς Δοξολογικήν Σύναξιν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Τό γεγονός τοῦτο εἶναι ἡ πρό δέκα καί ἕξ ἐτῶν ἐκλογή καί Ἐνθρόνισις τῆς Ὑμετέρας σεπτῆς Μακαριότητος ψήφοις κανονικαῖς καί ὁμοφώνοις τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου ἡμῶν ποιμνίου εἰς τόν ἔνδοξον καί  μαρτυρικόν Θρόνον τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν καί δή κατόπιν περιόδου δεινῆς δοκιμασίας, ἡ ὁποία ἐκλυδώνισε, ἀλλ’ εὐτυχῶς δέν κατεπόντισε, τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ Ἀδελφότης ἤρθη εἰς τό ὕψος τῶν περιστάσεων καί τῶν ἐπιταγῶν τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, κατεδίκασε καί ἀπεκήρυξε παρανόμους συμφωνίας ἀπεμπολήσεως ἀνυπολογίστου ὑλικῆς καί πολιτιστικῆς ἀξίας περιουσίας τοῦ Πατριαρχείου, διακυβευούσας τό καθεστώς τῆς Παλαιᾶς Πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων καί ἔθεσε ἐπί τῆς Πατριαρχικῆς Ἐξέδρας τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα, ἵνα ὁδηγῇ τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τοῦ τρικυμιώδους πελάγους τῆς ὁμιχλώδους διαφθορᾶς εἰς τόν εὔδιον λιμένα τῆς ἐντιμότητος, δικαιοσύνης καί διαφανείας.

   Τήν ἐντολήν λαβοῦσα ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης, οὐδόλως ὠλιγώρησε οὐδέ ἐφείσθη κόπων καί μόχθων καί προσπαθειῶν, ἀλλ’ ἀντιθέτως δι’ ὅλων Αὐτῆς τῶν δυνάμεων ἀπεδύθη εἰς δικαστικούς δαπανηρούς ἀγῶνας καί συναντήσεις μετ’ ἐντοπίων καί ἐξωτερικῶν παραγόντων ἰσχύος καί ἐπιρροῆς διά τήν ἀναίρεσιν τῶν ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί γνώσεως τῆς Ἀδελφότητος γενομένων παρανόμων  συμφωνιῶν. Τό ἐνδιαφέρον  τοῦτο ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἐπεξέτεινε καί εἰς τήν ἀξιοποίησιν τῆς ἐν Ἑλλάδι ἀκινήτου περιουσίας τοῦ Παναγίου Τάφου διά συστήματος οἰκονομικῆς διαφανείας, δυναμένου νά ἀποφέρῃ εἰς τό Πατριαρχεῖον ἔσοδα ἀνταποκρινόμενα εἰς τά βαρέα ἔξοδα αὐτοῦ. Μετά τῆς αὐτῆς ὑπευθυνότητος καί εὐαισθησίας ἡ ὑμετέρα Μακαριότης ἀνταπεκρίθη καί εἰς τάς ὑποβαλλομένας ἑκάστοτε οἰκονομικάς ἐκθέσεις τοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Κύπρου Ἐξάρχου τοῦ Παναγίου Τάφου.

 Ζωηρόν, ἔμπρακτον καί ἀποτελεσματικόν ἐνδιαφέρον ἐπέδειξεν ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης καί εἰς τήν διαφύλαξιν τῶν Προσκυνηματικῶν δικαιωμάτων τῆς Ἀδελφότητος καί τοῦ γένους ἡμῶν ἐν συνεργασίᾳ μετά τῆς Κουστωδίας τῆς Ἁγίας Γῆς τῶν Φραγκισκανῶν διά τήν ἀποσόβησιν ἀποπειρῶν δημιουργίας τετελεσμένων καταστάσεων ὑπό τῶν Ἀρμενίων, ὡς συνέβη εἰς τήν περίπτωσιν τῆς ὑφ’ ἡμῶν ἀναρτήσεως τῶν παραπετασμάτων τοῦ θεοδέγμονος  Σπηλαίου τῆς Βηθλεέμ, τῆς καθόδου τῆς ἡμετέρας εἰκόνος εἰς τό Σπήλαιον, διαρκοῦντος τοῦ ἡμετέρου Ἑσπερινοῦ, ὅταν ἡ ἡμετέρα ἑορτή τῶν Ἐπιφανείων συμπέσῃ μετά τῶν Χριστουγέννων τῶν Ἀρμενίων ἐν ἡμέρᾳ Κυριακῇ ἤ Δευτέρᾳ, τῆς   ἀπομακρύνσεως τῶν κιγκλιδωμάτων, τῶν τοποθετηθέντων ὑπό τῶν Ἀρμενίων εἰς τήν πρόσοψιν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, τῆς ἐξασκήσεως τοῦ δικαιώματος ἡμῶν τοῦ θυμιάματος ἐντός τοῦ ἀλταρίου τοῦ παρεκκλησίου τῆς Ἁγίας Ἑλένης τῶν Ἀρμενίων καί τῆς στάσεως ἡμῶν ἐν αὐτῷ κατά τήν ἡμετέραν ἑορτήν τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ καί τῆς παύσεως τῶν ἐργασιῶν τῶν Ἀρμενίων εἰς τό ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως παρεκκλήσιον αὐτῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἄχρι διευθετήσεως διά κοινῆς συμφωνίας τῶν Τριῶν Μειζόνων Κοινοτήτων.

 Αἱ ἐνέργειαι καί αἱ προσπάθειαι τῆς ὑμετέρας Μακαριότητος διά τήν διαφύλαξιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καί τῶν Προσκυνηματικῶν δικαιωμάτων τοῦ Πατριαρχείου οὐδόλως ἀπέσπασαν Αὐτήν ἐκ τῆς ἐξασκήσεως τοῦ καθαρῶς Ποιμαντικοῦ ἔργου ὑπό τήν ἰδιότητα Αὐτῆς εἴτε ὡς ἡγουμένου τῆς Ἀδελφότητος εἴτε ὡς Πατριάρχου τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου ποιμνίου ἡμῶν. Κατά τό παρελθόν καί κατά τό τρέχον ἔτος τῆς πανδημίας ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἐπεσκέφθη ἑορταζούσας ἱεράς Μονάς καί Κοινότητας καί ἐνίσχυσε τό φρόνημα τῶν μοναχῶν καί τῶν πιστῶν εἴτε διά τοῦ λόγου εἴτε διά βοηθείας οἰκονομικῆς. Ὡσαύτως ἐδέχθη εἰς τό Πατριαρχεῖον ἱερεῖς καί ἐπιτρόπους τοῦ ποιμνίου καί κατηύθυνεν αὐτούς εἰς τήν πρός τό συμφέρον αὐτῶν ἐπίλυσιν τῶν προβλημάτων τῶν Κοινοτήτων αὐτῶν. Ἡ πλέον ὅμως ἔμπρακτος συμπαράστασις τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος καί τοῦ Πατριαρχείου πρός τό ποίμνιον ὑπῆρξεν ἡ πρόσφατος συναφθεῖσα συμφωνία μεταξύ τοῦ Πατριαρχείου καί τῆς διεθνοῦς Ἑταιρείας Raouabi, κατόπιν λήψεως τῆς  σχετικῆς ἀδείας παρά τῆς Δημαρχίας Ἱεροσολύμων, διά τήν ἀνέγερσιν εἰς τήν ἐν Μπίρ Ναμπάλα-Μπετ-Χανίνε τῆς Νέας Ἀνατολικῆς Ἱερουσαλήμ ἰδιοκτησίαν τοῦ Πατριαρχείου τετρακοσίων διαμερισμάτων κατοικήσεως, σχολείου, καταστημάτων, γραφείων, ἐμπορικοῦ κέντρου, χώρων ἀναψυχῆς καί χώρων σταθμεύσεως εἰς τό κτιριακόν συγκρότημα «AlQuds Lana / τά Ἱεροσόλυμά μας», ἔργον προοριζόμενον νά προσφέρῃ μεγάλην ἀνακούφισιν εἰς τό ἀσφυκτικόν στεγαστικόν πρόβλημα τῆς Κοινότητος τῶν Ἱεροσολύμων. Εἰς τήν καλλιτέραν περίθαλψιν τῆς ὑγιείας τῶν μελῶν τοῦ ποιμνίου ἀλλά καί παντός ἀσθενοῦντος ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος καί ἐθνικότητος θά συντελέσῃ τό προσφάτως ἀγορασθέν διά τήν Πολυκλινικήν «Ἅγιος Βενέδικτος» ἀκτινογραφικόν μηχάνημα, δωρεά τοῦ κ. Ἀθανασίου Μαρτίνου ἐνεργείαις τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

 Διά τήν εὐημερίαν τῶν χριστιανῶν τῆς Ἁγίας Γῆς ἐκαλλιεργήθη ἡ συνεργασία μεταξύ τῶν τοπικῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τό Πατριαρχεῖον. Μετά τῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν διετηρήθη ἡ ἐν Χριστῷ κοινωνία, τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος τονιζούσης πάντοτε τήν ἀναγκαιότητα συνεχίσεως τοῦ διαλόγου διά τήν ἐπίλυσιν καί τῶν πλέον ἀκανθωδῶν  προβλημάτων.

  Διά τήν συνέχισιν, αὔξησιν καί τόν ἐμπλουτισμόν τοῦ θεαρέστου ἔργου τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος συμπορεύεται μετ’ Αὐτῆς καί συμπαρίσταται εἰς αὐτήν ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος καί πᾶσα ἡ Ἀδελφότης, ἑκάστου μέλους αὐτῆς διαθέτοντος τά προσόντα αὐτοῦ, τήν πεῖραν, τήν παιδείαν, τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπην, ὑπακοήν καί τόν σεβασμόν πρός τόν Πατριαρχικόν θεσμόν καί πρός Ὑμᾶς τόν Προκαθήμενον αὐτοῦ, «ἱστάμενον εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ».

  Ἐξ ὀνόματος  τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί  τῆς Ἀδελφότητος  ὑψῶ τό ποτήριον, Μακαριώτατε, εὐχόμενος Ὑμῖν ἔτη ὅσα πλεῖστα, εἰρηνικά, εὐφρόσυνα, εὐσταθῆ καί καρποφόρα, ἐν κραταιᾷ κυβερνητικῇ δυνάμει Πνεύματος Ἁγίου ἄνωθεν καί ἐν ἀγαλλιάσει ἐκ τῆς θέας τῶν τέκνων Ὑμῶν, ὡς νεοφύτων ἐλαιῶν καρποφορούντων πέριξ τῆς τραπέζης Ὑμῶν πρός ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου γένους ἡμῶν καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν. Γένοιτο». 

Ἐν συνεχείᾳ προσεφώνησεν ὁ Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος κ. Βλιώρας, ἀντιπρόσωποι τῶν Κοινοτήτων τοῦ ποιμνίου, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ρωσικῆς  Ἐκκλησίας καί ἄλλοι.

Τούτους εὐχαριστῶν ὁ Μακαριώτατος ἀντιπροσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἑλληνιστί:

«Ὑψώσω σε, ὁ Θεός μου ὁ βασιλεύς μου, καί εὐλογήσω τό ὄνομά σου εἰς τόν αἰῶνα καί εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος» (Ψαλμ. 144,1), ψάλλει ὁ Προφητάναξ Δαβίδ.

Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος κ. Εὐάγγελε Βλιώρα,

Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Ἀγαπητοί Χριστιανοί.

Ἡ ἄμπελος τοῦ Κυρίου, δηλονότι ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, ἥν ἐφύτευσεν ἡ δεξιά Αὐτοῦ καί ἐπότισεν τῷ ἰδίῳ αὐτοῦ αἵματι (πρβλ. Ψαλμ. 79,15-16), ἑορτάζει σήμερον τήν Δεκαεξαετῆ ἐπέτειον τῆς ἐλέῳ Θεοῦ ἐγκαταστάσεως τῆς Ἡμετέρας Μετριότητος ἐπί τοῦ Ἀποστολικοῦ Θρόνου τοῦ ἁγίου καί δικαίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου καί πρώτου Ἱεράρχου αὐτῆς.

Ἡ ἑόρτιος αὕτη ἐπέτειος δέν ἀφορᾷ εἰς τήν ἀναξιότητα Ἡμῶν ἀλλ’ εἰς τόν θεοΐδρυτον καί ἀποστολικόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας «καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τήν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος» (Πράξ. 20,28) κατά τόν Εὐαγγελιστήν Λουκᾶν.

Διό καί κατήλθομεν μετά τῶν τιμίων μελῶν τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα ἀνεπέμψαμεν εὐχαριστήριον Δοξολογίαν τῷ ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ «τῷ ἐνεργοῦντι ἐν ὑμῖν καί τό θέλειν καί τό ἐνεργεῖν ὑπέρ τῆς εὐδοκίας» (Φιλιπ. 2,13) κατά Παῦλον.

Ἡ ἄχρι τοῦδε Πατριαρχική, ἡγουμενική, μοναστική καί ποιμενική Ἡμῶν διακονία «ἐπί τοῦ θρόνου τῆς χάριτος τοῦ Ἀρχιερέως τοῦ μεγάλου τοῦ διεληλυθότος τούς οὐρανούς Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐξ οὗ λαμβάνομεν ἔλεον καί χάριν» (πρβλ. Ἑβρ. 4,14-15), τοῦ θρόνου, δηλονότι τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν καί κατοικητητρίου τοῦ Θεοῦ Σιών τῆς ἁγίας, ἕνα καί μοναδικόν σκοπόν ἔσχεν, τήν διαφύλαξιν τῆς θεοσδότου Ἀποστολικῆς παραδόσεως, τήν παρακαταθήκην τῆς ὑγιαινούσης πίστεως καί τῆς ὀρθοτομήσεως τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας, τῆς γενομένης διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατά τήν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου «καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας» (Ἰωάν. 1,14).

Προσέτι δέ, εἰς τήν διατήρησιν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τῶν ἀποτελούντων τά ἁπτά καί ἀψευδῆ μαρτύρια τοῦ μεγάλου μυστηρίου τῆς εὐσεβείας (Α΄ Τιμ. 3,16) ἀλλά καί τῶν ἱερῶν τόπων τῆς λογικῆς λατρείας ὡς καί τῆς προασπίσεως τῶν ἐπ’ αὐτῶν ἀπαραγράπτων προνομίων καί κυριαρχικῶν δικαιωμάτων τοῦ εὐσεβοῦς καί βασιλικοῦ γένους τε καί ἔθνους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Οὐχ ἧττον ἀκούοντες εἰς τό παράγγελμα τοῦ Κυρίου: «ἀπό ῾Ιεροσολύμων μή χωρίζεσθαι, ἀλλά περιμένειν τήν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρός ἥν ἠκούσατέ μου» (Πράξ. 1,4), οὐκ ἐπαύσαμεν ὑψώνειν τήν φωνήν ἡμῶν πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν ἐπιχωρίως καί διεθνῶς ὑπέρ τῆς μή ἀλλοιώσεως τοῦ ὑφισταμένου πολυπολιτισμικοῦ, πολυθρησκευτικοῦ καί πολυεθνικοῦ χαρακτῆρος τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ, τῆς ἀποτελούσης τήν πνευματικήν πρωτεύουσαν ὅλου τοῦ κόσμου, ἰδιαιτέρως δέ ὑπέρ τῆς ἐνισχύσεως ἠθικῶς τε καί ὑλικῶς τῶν ἐν τῇ ἁγίᾳ Γῇ διαβιούντων Χριστιανῶν.

Τοῦτο δέ πράττομεν ἐν τῷ ὑπό τῆς θείας Προνοίας ἀνατεθέντι προτάγῳ θεσμικῷ ῥόλῳ τοῦ Παλαιφάτου ἡμῶν Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, τοῦ διεθνῶς ἀνεγνωρισμένου, ἐν τῇ ἐξασκήσει τῆς πνευματικῆς καί θρησκευτικῆς αὐτοῦ ἀποστολῆς, ἀλλά καί τῆς μερίμνης ὑπέρ διαφυλάξεως τοῦ ὑφισταμένου καθεστῶτος, τόσον τοῦ προσκυνηματικοῦ, ὅσον καί τοῦ δημογραφικοῦ, ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει Ἱερουσαλήμ, τοῦ ἐπαπειλουμένου ἀπό τῶν ἀποκαραδοκούντων τήν ἀλλοίωσιν αὐτοῦ. Οὐ μήν ἀλλά «πᾶσαν τήν μέριμναν ὑμῶν ἐπιρρίψαντες ἐπ’ αὐτόν, ὅτι αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν» (Α΄ Πετρ. 5,7) παραγγέλει ὁ θεσπέσιος Πέτρος.

Ἡ ἐνθρονιστήριος αὕτη δεκαεξαετής ἐπέτειος τῆς Ἡμετέρας Μετριότητος καλεῖ ἡμᾶς οὐχί εἰς καύχησιν ἀλλ’ εἰς ἐγρήγορσιν. «Νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πετρ. 5,8) λέγει ὁ Πρωτοκορυφαῖος Πέτρος. Ἡ γάρ καύχησις ἡμῶν, δηλονότι ἐν Χριστῷ, αὕτη ἐστίν, κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν (πρβλ. Β΄ Κορ. 1,12).

Στοιχοῦντες «τῷ κανόνι τούτῳ» (Γαλ. 6,16), δηλονότι τῷ λόγῳ τοῦ Παύλου, «τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν», καλούμεθα ἵνα «πληροφορήσωμεν τήν διακονίαν ἡμῶν ποιοῦντες ἔργον Εὐαγγελιστοῦ» (πρβλ. Β΄ Τιμ. 4,5) ἐν τῷ συγχρόνῳ ἡμῖν κόσμῳ τῆς παγκοσμιοποιήσεως διά τῆς ὁποίας «τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας» (Β΄ Θεσ. 2,7), τουτέστιν «βλασφημία, ὑπερηφανία καί ἀφροσύνη» (Μάρκ. 7,22).

Εἰς τήν Πατριαρχικήν καί ἡγουμενικήν Ἡμῶν διακονίαν τοῦ ἀποστολικοῦ καί μαρτυρικοῦ θρόνου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ἔχομεν συνεργούς καί συλλειτουργούς τούς σεβαστούς καί ἀγαπητούς ἐν Χριστῷ Ἡμῖν Πατέρας καί Ἁγιοταφίτας ἀδεφλούς, Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, ἱερομονάχους, διακόνους καί μοναχούς, τούς διακρινομένους διά τόν ἔνθεον αὐτῶν ζῆλον καί τήν θυσιαστικήν τοῦς Ἁγιοταφιτισμοῦ αὐταπάρνησιν, ἀκούοντες εἰς τούς λόγους τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας: «Πάντες οὖν ἐν ὁμονοίᾳ ἀλλήλους ἀγαπήσωμεν, καί μηδείς κατά σάρκα βλεπέτω τόν πλησίον, ἀλλ’ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Μηδέν ἔστω ἐν ὑμῖν, ὅ δυνήσεται ὑμᾶς μερίσαι, ἀλλ’ ἑνώθητε τῷ ἐπισκόπῳ, ὑποτασσόμενοι τῷ Θεῷ δι’ αὐτοῦ ἐν Χριστῷ».

Ἐπ’ ἀληθείᾳ λέγομεν ὁ ἀγών ἡμῶν εἶναι ἀγών «πρός τήν μεθοδείαν τῆς πλάνης» (Ἐφ. 4,14) καί τοῦ μερισμοῦ, δηλονότι τοῦ σχίσματος τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας. «Πᾶσα πόλις ἤ οἰκία μερισθεῖσα καθ’ ἑαυτήν οὐ σταθήσεται» (Ματθ. 12,25) λέγει Κύριος. Διό καί ἡμεῖς οἱ διακονοῦντες ἐν τοῖς ἱεροῖς τόποις τῆς Γεννήσεως, τῆς Σταυρώσεως καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ «δι’ οὗ τήν καταλλαγήν ἐλάβομεν» (Ρωμ. 5,11), οὐ παυόμεθα προσεύχεσθαι ὑπέρ τῆς τηρήσεως τῆς ἑνότητος τοῦ Πνεύματος ἐν «τῷ συνδέσμῳ τῆς Εἰρήνης» (Ἐφ. 4,3).

Τάς μεθοδείας ταύτας τῆς πλάνης, τοῦ μερισμοῦ καί τοῦ ψεύδους τοῦ Διαβόλου καταγράφει ἡ ἱερά ἱστορία τοῦ παρελθόντος, ἀλλά καί τοῦ παρόντος αἰῶνος, τῆς Ἐκκλησίας γενικώτερον καί τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων εἰδικώτερον, δηλονότι τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, τοῦ ὑπό τῶν υἱῶν τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου (Λουκ. 18,8) διαβαλλομένου ἀλλ’ οὐ καταβαλλομένου.

Δεηθῶμεν τοῦ Θεοῦ Πατρός τῶν φώτων καί τῆς ἀληθείας, «ἵνα κατευθύνῃ τά διαβήματα ἡμῶν πρός ἐργασίαν τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ» διά τῶν πρεσβειῶν τῆς Ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας καί τῶν ἱκεσιῶν τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου Πενταπόλεως. Ἡ δέ χάρις τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ἐνισχύῃ πάντας ἡμᾶς ἐν τῇ διακονίᾳ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τῶν ἀδιαψεύστων μαρτυρίων τῆς πίστεως ἡμῶν ὡς καί τῆς διαποιμάνσεως τοῦ ὑπό τῆς λοιμώδους πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ δοκιμαζομένου εὐσεβοῦς Χριστεπωνύμου ποιμνίου ἡμῶν.

Ἐπί δέ τούτοις, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας τούς συμπροσευχηθέντας Ἡμῖν καί τούς τιμήσαντας διά τῆς παρουσίας αὐτῶν τήν Ἐνθρονιστήριον ταύτην ἑορτήν Ἡμῶν, δύναμιν τήν ἐξ ὕψους, τήν φωτιστικήν ἐνέργειαν τοῦ Παναγίου Τάφου, ὑπομονήν καί πᾶσαν παρά Θεοῦ εὐλογίαν, ἐκφράζοντες θερμάς εὐχαριστίας καί πρός τούς προσφωνήσαντας Ἡμᾶς, τόν Γέροντα Ἀρχιγραμματέα, Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῶν τιμίων μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τόν Ἐκλαμπρότατον Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος κ. Εὐάγγελον Βλιώραν, τόν Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀλέξανδρον, ἀντιπρόσωπον τῆς Ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, διαβιβάσαντα Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ.κ. Κυρίλλου, τόν Ἱερώτατον Μητροπολίτην Ναζαρέτ κ. Κυριακόν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ποιμνίου Ἡμῶν εἰς Ναζαρέτ, τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἰόππης κ. Δαμασκηνόν, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ ποιμνίου Ἡμῶν εἰς Ἰόππην, τόν Αἰδεσιμώτατον π. Χαράλαμπον Μπαντούρ, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, τόν Ἀρχιμανδρίτην π. Φιλόθεον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς Κοινότητος Ἄκκρης-Πτολεμαΐδος, τόν Διευθυντήν τῆς Σχολῆς Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Πατριαρχείου κ. Σαμήρ Ζανανήρη καί τήν καθηγήτριαν κ. Καφετζῆ καί τόν καθηγητήν κ. Κόγκον, τόν κ. Μορίς Σαμπέλα, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς Πολυκλινικῆς «Ἅγιος Βενέδικτος», τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῆς ἐν Ἀσντόντ Ρωσοφώνου Κοινότητος, τούς Ἐντιμοτάτους κ. Ἀθανάσιον Ἀμποῦ Ἀέτα καί Ὄντε Ἀΐσα, τόν Ἁγιογράφον Γαβριήλ καί ἅπαντας τούς μετασχόντας εἰς τόν ἑορτασμόν τοῦτον τῆς Ἐνθρονιστηρίου ταύτης ἐπετείου».

Μετά τήν λῆξιν τῆς τελετῆς ἐν τῷ Πατριαρχείῳ παρετέθη μεσημβρινή μοναστηριακή τράπεζα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Τρίτην, 3ην / 16ην Νοεμβρίου 2021, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου εἰς τόν προς τιμήν αὐτοῦ ὑπό τῆς Ἁγίας Ἑλένης ἀνεγερθέντα προσκυνηματικόν Ναόν ἐπί τοῦ τάφου αὐτοῦ εἰς Λύδδαν.

Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ἔχει μνήμην οὐχί τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου, ἀλλά τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ τιμίου λειψάνου αὐτοῦ ἐκ Ρώμης, ἔνθα ἐμαρτύρησεν ὑπέρ Χριστοῦ, εἰς Λύδδαν πόλιν τῆς ἐκ μητρός καταγωγῆς αὐτοῦ.

Διά τό γεγονός τοῦτο ἐτέλεσε θείαν Λειτουργίαν ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, συλλειτουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί Πρεσβυτέρων, τοῦ ἡγουμένου Ἱερομονάχου π. Μαρκέλλου, τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψαλλούσης τῆς χορῳδίας τῆς Κοινότητος Λύδδης ἀραβιστί καί προσευχομένων ἀθρόως πιστῶν καί προσκυνητῶν εἰς τόν ἐν τῇ κρύπτῃ τάφον αὐτοῦ τῇ τιμητικῇ παρουσίᾳ τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας εἰς Τέλ-Ἀβίβ κ. Ἀναστασίου Κωνσταντάρα καί τῆς Γεωργιανῆς Πρεσβείας κ. Δαβίδ.

Εἰς τό ἐκκλησίασμα τοῦτο ὡμίλησεν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ:

Σεβαστοί Πατέρες καί ἐν Χριστῷ Ἀδελφοί,

«Τήν μνήμη τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ τροπαιοφόρου γιορτάζει, ὡς γνωστό, ἡ Ἐκκλησία τήν 23η Ἀπριλίου. Σήμερα, 3η Νοεμβρίου, γιορτάζει τήν μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου του καί τῶν Ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ του στήν Λύδδα.

Ποιά εἶναι ἄραγε ἡ ἀλήθεια γύρω ἀπ’ αὐτά τά δύο γεγονότα; Τήν ἀνακομιδή τῶν λειψάνων καί τά Ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ του;

Ἡ μνήμη τῆς ἐκκλησίας μας διασώζει ὅτι πρίν νά μαρτυρήσει ὁ ἅγιος Γεώργιος στή Ρώμη ἐπί αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ, ἄφησε ὑποθήκη στόν ὑπηρέτη του νά μεταφέρει τό σῶμα του καί τή διαθήκη διανομῆς τῆς περιουσίας του στήν πατρίδα τῆς μητέρας του. Ἀπό πλευρᾶς τοῦ πατέρα του, ὁ ἅγιος ἦταν Καππαδόκης, Μικρασιάτης. Ἀπό πλευρᾶς τῆς μητέρας του ἦταν Παλαιστίνιος.

Συνεπής στήν ἐντολή τοῦ ἁγίου Γεωργίου ὁ ὑπηρέτης του, μετά τό μαρτύριό του, μετέφερε τό λείψανό του στήν πόλη τῆς καταγωγῆς τῆς μητέρας του, τή Λύδδα. Ἡ μεταφορά αὐτή συνέπεσε μέ τήν ἐπίσκεψη καί τήν δράση στούς ἁγίους τόπους τῆς Ἁγίας Ἑλένης. Σ’ αὐτήν τήν περίοδο, ἡ Ἁγία Ἑλένη ἔκτισε τό Ναό τῆς Ἀναστάσεως, τή Βασιλική τῆς Γεννήσεως στή Βηθλεέμ κι ἄλλες ἐκκλησίες, πάνω στούς τόπους, ἀπό τούς ὁποιους πέρασε κι ἔζησε ὁ Κύριος. Σ’ αὐτούς τούς τόπους, ὕστερα ἀπό ὑπόδειξη καί παράκληση τῶν χριστιανῶν τῆς Λύδδας, πού τιμοῦσαν ἤδη τόν ἅγιο καί τό λείψανό του, συμπεριέλαβε ἡ Ἁγία Ἑλένη καί τόν τάφο του στή Λύδδα κι ἔκτισε μεγαλοπρεπῆ ναό. Ὁ ναός αὐτός εἶναι ἕνας ἀπό τούς πιό ἀρχαίους τῆς χριστιανοσύνης καί συγκαταλέγεται ἀνάμεσα στά ἅγια προσκυνήματα τῆς ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων.

Σ’ αὐτό τό ναό προσκυνεῖται τεμάχιο τοῦ τιμίου λειψάνου τοῦ ἁγίου Γεωργίου, τό μικρό πού ἐναπέμεινε, γιατί ἡ ἐκκλησία Ἱεροσολύμων ἔδωσε ἀπ’ αὐτό καί σ’ ἄλλες ἐκκλησίες. Προσκυνώντας τό λείψανο τοῦ ἁγίου, ὅπως τίς ἅγιες εἰκόνες, ἁγιαζόμαστε, μᾶς μεταδίδεται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού περιέχει ἄφθονη τό λείψανο, γιατί ἀπ’ αὐτό ἔρρευσε αἷμα γιά τό Χριστό, μᾶς μεταδίδονται ἰάσεις, ὅταν ἀσθενοῦμε, γιατί τά λείψανα τῶν ἁγίων ἔχουν ἰαματικές ἰδιότητες.

Πολυάριθμοι εἶναι οἱ προσκυνητές, πού ἔχουν μεταβῆ σήμερα στή Λύδδα, τήν κατ’ ἐξοχή πόλη τοῦ ἁγίου, πού ἀπ’ ἐκεῖνον ὀνομάζεται καί Γεωργιούπολη, γιά νά προσκυνήσουν τό λείψανο τοῦ ἁγίου καί νά ζητήσουν τή βοήθεια του.

Ἡ πανηγυρική αὐτή ἑορτή σήμερα μέ ἐπίκεντρο τήν Θεία Εὐχαριστία εἶναι μεγάλη εὐλογία γιά ὅλη τήν πόλη τῆς Λύδδας καί ἰδιαίτερα γιά τήν Ἑλληνορθόδοξη Κοινότητα. Μεταφέρομε σ’ αὐτή τίς εὐχές καί τίς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου στό δραστήριο ἡγούμενο π. Μάρκελλο, στούς ἐπιτρόπους, στό Ὀρθόδοξο ποίμνιο, σέ ὅλους τούς ἑορταστές, στούς ἀγαπητούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς συλλειτουργούς ἱερεῖς καί στούς διπλωματικούς ἀντιπροσώπους τῶν διαφόρων κρατῶν πού τιμοῦν μέ τήν παρουσία τους τήν ἑορτή. Παρακαλοῦμε τόν Ἅγιο Γεώργιο νά εἶναι πρέσβυς πρός Κύριο καί βοηθός μας στίς δυσκολίες τῆς ζωῆς μας καί προστάτης τῆς ὑγιείας μας ἀπό κάθε ἀσθένεια καί κυρίως ἀπό τόν ἰό τοῦ covid – 19.  Γένοιτο».

Εἰς τόν Σεβασμιώτατον, τήν συνοδείαν καί εἰς ἄλλους παρέθεσε τράπεζαν ὁ ἡγούμενος Ἱερομόναχος π. Μάρκελλος καί τό Συμβούλιον τῆς Κοινότητος.

Διά τήν ἑορτήν ταύτην ἐτελέσθη θεία Λειτουργία καί εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νοσοκομείου ὑπό τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου, δεξιουμένης τῆς μοναχῆς Πανσέμνης καί εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίου Γεωργίου Ἑβραϊκῆς ὑπό τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μακαρίου δεξιουμένης τῆς μοναχῆς Χριστίνης καί εἰς Ἅγιον Γεώργιον Μπετζαλλᾶ ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, δεξιουμένου ὑπό τοῦ ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀνανίου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας