1

H ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 9η/22α Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ὅλη, ἰδίᾳ τῶν Ἱεροσολύμων ποιεῖ μνείαν τοῦ γεγονότος, παραδιδομένου εἰς ἡμᾶς ὑπό τοῦ  Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου (Ἰωάν 4, 5-42), ὅτι γυνή ἐκ Σαμαρείας ἐκ τῆς κώμης Συχάρ, ἐλθοῦσα ἵνα ἀντλήσῃ ὕδωρ ἐκ τοῦ Φρέατος τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, συνήτησε εἰς αὐτό τόν Κύριον, ὁ Ὁποῖος εἰς τήν συνάντησιν καί τήν συνομιλίαν μετ’ αὐτῆς ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτήν ὅτι «Οὗτος εἶναι ὁ Μεσσίας ὁ Χριστός» καί ὅτι «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Ἐκ τῶν θεϊκῶν λόγων τούτων καί τοῦ ὅτι ὁ Χριστός ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτήν τά τῆς ζωῆς αὐτῆς, αὕτη ἐπίστευσεν, ἐκήρυξε τόν Χριστόν καί ἐμαρτύρησε μετά πολλῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας αὐτῆς ἀδελφῶν αὐτῆς καί υἱῶν, ἑορταζόντων τῇ 26 Φεβρουαρίου ἑκάστου ἔτους.

Πρός τιμήν τῆς ἁγίας Φωτεινῆς ἀνήγειρεν πρό εἰκοσαπενταετίας περικαλλῆ καί μεγαλοπρεπῆ Ναόν ἐπί τοῦ Φρέατος μετά τοῦ παρεκκλησίου τοῦ μαρτυρήσαντος εἰς τό Φρέαρ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Φιλουμένου καί τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Φιλοσόφου καί μάρτυρος, καταγομένου ἐκ τῆς πόλεως ταύτης Νεαπόλεως ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος Μάμαλος.

Εἰς τόν Ναόν τοῦτον προεξῆρξεν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί Πέλλης κ. Φιλουμένου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων ὡς τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱερωνύμου, καί Πρεσβυτέρων, ψάλλοντος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Λεοντίου δεξιά ἑλληνιστί καί τῆς χορῳδίας τῆς Κοινότητος ἀραβιστί καί προσευχομένων ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ πολλῶν πιστῶν ἐντοπίων καί προσκυνητῶν ἐκ διαφόρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἐκ τῶν κατεχομένων περιοχῶν τῆς Σαμαρείας, Μπετζάλλας, Μπεϊτ-σαχούρ καί Βηθλεέμ.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:

«Ἐπί τήν πηγήν ἐπέστη, ἡ πηγή τῶν θαυμάτων, ἐν τῇ ἕκτῃ ὥρᾳ, τῆς Εὔας ζωγρῆσαι καρπόν· ἡ γάρ Εὔα ἐν ταύτῃ ἐξελήλυθεν ἐκ τοῦ Παραδείσου, ἀπάτῃ τοῦ ὄφεως. Ἤγγικεν οὖν ἡ Σαμαρεῖτις ἀντλῆσαι ὕδωρ· ἣν ἰδών ἔφη ὁ Σωτήρ· Δός μοι ὕδωρ πιεῖν, κἀγώ ὕδατος ἁλλομένου ἐμπλήσω σε, καί εἰς τήν πόλιν δραμοῦσα ἡ σώφρων, τοῖς ὄχλοις ἀνήγγειλεν εὐθύς· Δεῦτε, ἴδετε Χριστόν τόν Κύριον, τόν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τῆς ἁγίας Σαμαρείτιδος γυναικός συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ τοῦ Πατριάρχου, ἔνθα ὁ Ἰησοῦς συνήντησεν αὐτήν ὑπέρ τῆς παρ’ ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων γνώσεως τῆς σωζούσης ἀληθείας Αὐτοῦ.

«Ἔρχεται γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· δός μοι πιεῖν. …καί εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον. λέγει πρός αὐτόν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τό ὕδωρ, ἵνα μή διψῶ μηδέ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν», (Πρβλ. Ἰωάν. 4, 7-15).

Εἰς τήν συνάντησιν καί συνομιλίαν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ μετά τῆς Σαμαρείτιδος ἀπεκαλύφθη ἡ ἄπειρος φιλανθρωπία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, «ὅς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», (Α΄ Τιμ. 2,4). Αὐτός Οὗτος ὁ Κύριος ἀπεκάλυψεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἰπών τῇ Σαμαρείτιδι, «ὅς δ΄ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ… γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον», (Ἰωάν. 4,14).

Ἑρμηνεύων τούς Κυριακούς τούτους λόγους, ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρέιας λέγει: «Ἰστέον δέ πάλιν, ὡς ὕδωρ ἐν τούτοις τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Χάριν ὁ Σωτήρ ἀποκαλεῖ, ἧς εἴπερ τις γένοιτο μέτοχος, ἀναπηγάζουσαν ἔξει λοιπόν ἐν ἑαυτῷ τῶν θείων μαθημάτων τήν χορηγίαν». Καί ἀναλυτικώτερον: πρέπει νά γνωρίζωμεν ὅτι ὁ Σωτήρ ἀποκαλεῖ ὡς ὕδωρ τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐάν κάποιος γίνῃ μέτοχος αὐτῆς [τῆς χάριτος], τότε θά ἔχῃ ὡς ἐφόδιον τήν γνῶσιν τήν ἐκπηγάζουσαν ἀπό τάς θείας Γραφάς καί ἔτσι δέν θά ἔχῃ ἀνάγκην τήν νουθεσίαν ἀπό ἄλλους.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου, ἡ φωτιστική χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐπιλάμπει καί φαίνεται» ὄχι μόνον εἰς τάς ψυχάς τῶν ἀγραμμάτων καί ἀπαιδεύτων, ὅπως εἰς τήν Σαμαρείτιδα, ἀλλά καί εἰς τάς ψυχάς ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μέσα τους τήν πίστιν καί ἐπιθυμοῦν νά γνωρίζουν τά τελειότερα μυστήρια, λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Οὐ ταῖς ἀπαιδεύτοις ψυχαῖς ἤ καί ἀμαθέσι παντελῶς ἑαυτόν ἀνακαλύπτει Χριστός, ἀλλ’ ἐκείναις μᾶλλον ἐπιλάμπει καί φαίνεται, αἵπερ ἄν εἶεν ἤδη πρός τό βούλεσθαί τι μαθεῖν ἑτοιμότεραι καί τῆς πίστεως τήν ἀρχήν ἐν ἁπλοῖς ὠδίνουσαι λόγοις πρός τήν τῶν τελειοτέρων ἐπείγονται γνῶσιν».

Ἐπειδή ἀκριβῶς ἡ Σαμαρεῖτις γυνή ἐπέδειξε ζῆλον διά μάθησιν τῶν δογμάτων καί τῶν ἀληθειῶν τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί τόν ὀρθόν τρόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς ἀπεκάλυψεν αὐτῇ δύο τινά: Πρῶτον ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα, «καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», (Ἰωάν. 4,24)· καί δεύτερον, ὅτι Αὐτός ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μεσσίας, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι», (Ἰωάν. 4, 25-26).

Ἀξιοσημείωτον ὅτι μετά τήν γενομένην εἰς αὐτήν ἀποκάλυψιν, ἡ Σαμαρεῖτις «Ἀφῆκεν οὖν τήν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνή καί ἀπῆλθεν εἰς τήν πόλιν, καί λέγει τοῖς ἀνθρώποις· δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὅς εἰπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;» (Ἰωάν. 4-28,29).

Ἑρμηνεύοντες τήν πρᾶξιν ταύτην τῆς Σαμαρείτιδος, ὁ μέν Θεοφύλακτος λέγει: «Οὕτως ἄρα ταχέως προετίμησε [ἡ Σαμαρεῖτις] τό ὕδωρ τοῦ Χριστοῦ τῆς τοῦ Ἰακώβ πηγῆς». Ὁ δέ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Κρείττων ἤδη καί ὑψηλοτέρα φαίνεται τῶν εἰς τό σῶμα φροντίδων ἡ κατά τήν ἐχθές καί τρίτην πολύανδρος οὖσα γυνή, καί ἡ ψυχραῖς πολλάκις εὐάλωτος ἡδοναῖς, πλεονεκτεῖ τῆς σαρκός τήν ἐξ ἀνάγκης χρείαν, δίψης τε ὁμοῦ καί ποτοῦ ἀλογήσασα πρός ἑτέραν ἕξιν διά τῆς πίστεως ἀνεχαλκεύετο». [Καί ἀναλυτικώτερον· ἡ πρό δύο ἤ τριῶν ἡμερῶν πολλούς ἔχουσα ἄνδρας γυναῖκα, τώρα ἐμφανίζεται ἰσχυροτέρα καί ἀνωτέρα τῶν φροντίδων τῆς σαρκός. Καί αὐτή, ἡ ὁποία ἐγένετο πολλάκις εὐάλωτος [=ὑποχείριος] τῶν ψυχρῶν [= ἐλεεινῶν] ἡδονῶν, ὑπερισχύει τῶν ἀναγκῶν τῆς σαρκός, δηλονότι τῆς δίψης καί τῆς πόσεως. Καί μετέβαλεν ἐκ νέου τήν διάθεσίν της πρός τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ]. Διά τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός λέγει: «Σαμαρείτιδι, Κύριε, αἰτησαμένῃ παρέσχες ὕδωρ τήν ἐπίγνωσιν τοῦ κράτους Σου· ὅθεν εἰς αἰῶνας, οὐ διψῇ ἀνυμνοῦσα σε».

Ἐξ ἄλλου, Αὐτός οὗτος ὁ Κύριος, ἐπικαλούμενος τάς Γραφάς λέγει: «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ καθώς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος», (Ἰωάν. 8,38). Τοῦτο δέ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς κατά τήν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, περί τοῦ Πνεύματος [τοῦ Ἁγίου], «οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν», (Ἰωάν. 7,39).

Τοῦ ἁγίου τούτου Πνεύματος, τοὐτέστιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Μεσσίου, τοῦ Χριστοῦ, ἐγένετο δοχεῖον ἡ Σαμαρεῖτις γυνή, ἡ μετονομασθεῖσα Φωτεινή καί ἀναδειχθεῖσα κῆρυξ καί ἀπόστολος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καί ἐπισφραγίσασα τήν ἀποστολήν αὐτῆς διά τοῦ μαρτυρικοῦ αἵματος αὐτῆς ἐπί τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος Νέρωνος, ὡς ἀναφέρει ὁ Συναξαριστής αὐτῆς.

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ τιμῶντες τήν σεπτήν μνήμην τῆς Ἁγίας ἰσαποστόλου καί μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, καλούμεθα νά μιμηθῶμεν τήν ἁπλότητα τῆς πίστεως αὐτῆς εἰς τόν Θεόν καί Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ Σαμαρεῖτις γυνή προετίμησε τό ὕδωρ τῆς γῆς εἰς τήν ἄνωθεν τοῦ Θεοῦ σοφίαν, δηλονότι τήν μετουσίαν τῆς θεότητος τοῦ Σωτῆρος, ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός τῆς Θεοτόκου καί Μητέρας τοῦ Θεοῦ: «Ὁ κατ’ οὐσίαν ἀθεώρητος Λόγος καί παντουργός, ὤφθης τοῖς ἀνθρώποις ἄνθρωπος ἐξ ἁγνῆς, Θεομήτορος, τόν ἄνθρωπον ἀνακαλούμενος πρός μετουσίαν τῆς σῆς Θεότητος», Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά εὐλογημένα καί εἰρηνικά».

Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ἠκολούθησε λιτανεία ἐν Ἀναστασίμῳ ψαλμῳδίᾳ πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί ἑόρτιον κέρασμα εἰς τό ἡγουμενεῖον.

Τήν μεσημβρίαν ὁ ἡγούμενος καί κτίτωρ τοῦ Ναοῦ καί ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰουστῖνος παρέθεσε τράπεζαν καί ἐπέδωσεν εἰς τόν Μακαριώτατον ὡραιότατον σταυρόν, ὅμοιον τοῦ σταυροῦ τοῦ τοποθετηθέντος εἰς τήν κορυφήν τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου μετά τήν ἀνακαίνισιν αὐτοῦ, τό ἔτος 2017, ἵνα χρησιμοποιῆται εἰς τάς λιτανείας κατά τό τυπικόν τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

 




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΝ ΟΥΡΑΝΩ ΦΑΝΕΝΤΟΣ ΣΗΜΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 7ην /20ήν Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντος σημείου τοῦ Σταυροῦ.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία, ἰδίᾳ ἡ τῶν Ἱεροσολύμων  πανηγυρίζει τό γεγονός ὅτι τό ἔτος 351 μ.Χ.  εἰς ὥραν τρίτην, ἤτοι ἐνάτην πρωϊνήν τῆς ἡμέρας, ἐφάνη σταυρός ἐξ ἀστέρων λαμπρότερος ὑπέρ τάς ἀκτῖνας τοῦ ἡλίου ἀπό τοῦ Γολγοθᾶ ἕως τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, τόν ὁποῖον πολλοί ἐκ τῶν κατοίκων τῶν Ἱεροσολύμων εἶδον ἐν θαυμασμῷ καί ἐδοξολόγησαν τόν Θεόν, συμφώνως πρός περιγραφήν Κυρίλλου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων τοῦ Κατηχητοῦ, πρός Κωνστάντιον τόν βασιλέα, υἱόν τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου.

Διά τό γεγονός τοῦτο ἐτελέσθη θεία Λειτουργία ἐπί τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, συλλειτουργούντων Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων Πρεσβυτέρων καί Ἱερέων ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί διακόνων, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί τοῦ κ. Βασιλείου Γκοτσοπούλου καί προσευχομένων μοναζουσῶν καί εὐλαβῶν πιστῶν.

Ἅμα τῷ τέλει τῆς θείας Λειτουργίας ἤρξατο ἀπό τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως τῇ συμμετοχῇ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων λιτανεία τρίς πέριξ τοῦ Ἁγίου Τάφου.

Μετά ταύτην ἀνεγνώσθη πρό τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου ὑπό τοῦ λειτουργοῦ Ἀρχιερέως ἡ Εὐαγγελική Περικοπή τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα καί  ἡ ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, ἡ περιγράφουσα τό ὑπερφυσικόν γεγονός τοῦτο ἑλληνιστί, ὁμοίως καί ἀραβιστί ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου καί ἀνεπέμφθη δέησις.

Ἐν τέλει, τῶν κωδώνων κρουομένων, ἡ Ἀρχιερατική συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα καί ἀπέδωσε τά σέβη αὐτῆς εἰς τόν Μακαριώτατον Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον, ἔνθα ὁ Σεβασμιώτατος προσεφώνησεν Αὐτόν ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε, Πάτερ και Δέσποτα,

Πριν από είκοσι αιώνες ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες.

Σήμερα ο σταυρός κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη ζωή των πιστών χριστιανών, σ’ ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας μας, ως όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος. Όπως γράφει ο ιερός Χρυσόστομος, «αυτό το καταραμένο και αποτρόπαιο σύμβολο της χειρότερης τιμωρίας, τώρα έχει γίνει ποθητό και αξιαγάπητο». Παντού το βλέπεις: «Στην αγία Τράπεζα, στις χειροτονίες των ιερέων, στη θεία λειτουργία, στα σπίτια. Τόσο περιπόθητο σ’ όλους έγινε το θαυμαστό αυτό δώρο, η ανέκφραστη αυτή χάρη.»

Ο ίδιος ο Κύριος, με υπερφυσικά γεγονότα και θαυμαστές αποκαλύψεις, φανέρωσε σε διάφορες περιστάσεις, με τρόπο κραυγαλέο, πώς το σημείο του Σταυρού αποτελεί το σύμβολό Του και το αήττητο τρόπαιο των πιστών.

1.Ο γνωστός εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος Καισαρείας (+340), σύγχρονος του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, περιγράφει εναργέστατα και αδιάψευστα το πασίγνωστο περιστατικό της εμφανίσεως του φωτεινού σταυρού στον Μεγάλο Κωνσταντίνο με την επιγραφή «εν τούτω νίκα», και μάλιστα μέρα μεσημέρι, με μάρτυρες όλους τους άνδρες του στρατεύματός του.

2. Εκτός από την παραπάνω υπερφυσική φανέρωση του σημείου του σταυρού, έγινε και μία άλλη, πάλι μπροστά σε αναρίθμητους αυτόπτες μάρτυρες, όταν βασιλιάς ήταν ο Κωνστάντιος, γιος του αγίου Κωνσταντίνου, και αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων ο άγιος Κύριλλος. Το θαύμα διηγείται ο ίδιος ο άγιος Κύριλλος στον βασιλιά με μία επιστολή του, στην οποία αναφέρει ότι την ημέρα εκείνη (7 Μαΐου του 346 μ.Χ., την περίοδο της Πεντηκοστής), γύρω στην τρίτη ώρα (9 π.μ.), φάνηκε στον ουρανό το σημείο του Τιμίου Σταυρού, τεράστιο, ολοφώτεινο, εκτεινόμενο από τον άγιο Γολγοθά μέχρι το Όρος των Ελαιών. Δεν το είδαν ένας και δυο, αλλά όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων. Και δεν φάνηκε για μία στιγμή μόνο, αλλά για ώρες πολλές κρεμόταν στο στερέωμα. Και ήταν τόσο λαμπρό, ώστε ξεπερνούσε στη Λάμψη τις ακτίνες του ήλιου, για αυτό και μπορούσαν να το δουν φανερά μέρα-μεσημέρι. Βλέποντας αυτό το θαύμα, ο λαός της πόλεως έτρεξε στο ναό της Αναστάσεως.

Αν η 14η Σεπτεμβρίου αποτελεί την εορτή της Υψώσεως του Τίμιου και Ζωοποιού Σταυρού, εορτή κατά την οποία ανθρώπινα χέρια, Πατριαρχικά και Βασιλικά, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό, προβάλλοντάς Τον ως το σύμβολο της χριστιανικής πίστης και το «κλείθρον του Παραδείσου», διότι αποτελεί το σημείο της αναφοράς μας σ’ Εκείνον που έχυσε το πανάγιο αίμα Του επάνω Του, η 7η Μaΐου αποτελεί μία άλλη εορτή Υψώσεώς Του, όχι από ανθρώπινα χέρια αυτήν τη φορά, αλλά από τα «χέρια» του ίδιου του Θεού. Διότι Εκείνος θέλησε, όταν η χριστιανική πίστη είχε ήδη γίνει αποδεκτή και είχε επεκταθεί, να φανερώσει τον Σταυρό στον Ουρανό, σαν μία επέκταση, θα λέγαμε, της φανέρωσής Του επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου, με το γνωστό «Έν τούτω νίκα». Η υμνολογία της Εκκλησίας μας προβάλλει το γεγονός και το διατρανώνει σε όλες τις παραμέτρους του: «Σήμερα χαίρεται το θεϊκό πλήθος των πιστών. Διότι φάνηκε ο Σταυρός στον Ουρανό σε μεγάλη έκταση. Λάμπει ο αέρας από φως άκτιστο. Φωτίζεται ο αέρας και γίνεται ωραίο το πρόσωπο της γης. Τραγουδά θεία άσματα η Εκκλησία του Χριστού. Δείχνει η Εκκλησία τον σεβασμό της, τιμώντας τον θείο και υπερθαύμαστο Σταυρό που την διαφυλάσσει από τον Ουρανό». (Σήμερον χαίρει πιστῶν πληθύς ἡ θεία. Φαίνει γάρ οὐράνιος Σταυρός ἐν πέρασι. Λάμπει αἰθήρ φῶς ἀπρόσιτον. Ἀήρ αὐγάζει καί γῆς τό πρόσωπον ὡραΐζεται.  Μέλπει θείοις ᾂσμασιν ἡ Ἐκκλησία Χριστοῦ. Σέβει τιμῶσα τόν ἄνωθεν αὐτήν φρουροῦντα Σταυρόν τόν θεῖον καί ὑπερθαύμαστον), (Στιχηρόν Ἑσπερινοῦ).

Το Παλαίφατο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, κατακολουθώντας την τάξη και πράξη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τιμά και γεραίρει τας εορτάς , μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και η σημερινή εορτή, «του εν ουρανώ φανέντος σημείου του Τίμιου Σταυρού» , η οποία, αν και είναι τοπική εορτή έχει επηρεάσει την ανά την υφήλιον Ορθοδοξίαν.

Ευχηθείτε Μακαριώτατε, όπως η γεραρά ημών Αδελφότης συνεχίσει την παράδοσιν ταύτην εις τους αιώνες των αιώνων».

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Τήν μεσημβρίαν τῆς Δευτέρας, 3ης/ 16ης Μαΐου 2022, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἡλιουπόλεως κ. Θεόδωρος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, πνευματικός ὁδηγός ὁμάδος Ἑλληνορθοδόξων προσκυνητῶν ἐπεσκέφθη τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων.

Τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ἡλιουπόλεως κ. Θεόδωρον ἐδέχθη ἐγκαρδίως ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά Πατέρων Ἁγιοταφιτῶν.

Εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐπισκέψεως ταύτης, ὁ Μακαριώτατος καί ὁ Σεβασμιώτατος Ἡλιουπόλεως «ἀνεμνήσθησαν ἡμερῶν ἀρχαίων», ὅτε ἀπό πεντηκονταετίας ὁ Σεβασμιώτατος Ἡλιουπόλεως ἐπεσκέπτετο τό Πατριαρχεῖον ὡς Ἀρχιμανδρίτης Θεόδωρος (Δημητρίου) καί συνοδός τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός του, κυροῦ Μητροπολίτου Λάμπης καί Σφακίων Θεοδώρου (Τζεδάκη) μετά τοῦ τότε ὡσαύτως Ἀρχιμανδρίτου Θεοδώρου Χορευτάκη καί νῦν Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, μετά τοῦ Συλλόγου τόν ὁποῖον εἶχεν ἱδρύσει ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Θεόδωρος (Τζεδάκης), τά Πανάγια Προσκυνήματα  καί τόν νῦν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον ὡς ἡγούμενον τότε τοῦ ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας Προσκυνήματος.

Ὁ Μακαριώτατος ἀπένειμεν ἐπί τῇ ἐπισκέψει ταύτῃ Ἀρχιερατικόν ἐγκόλπιον εἰς τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ἡλιουπόλεως κ. Θεόδωρον καί εἰκόνας τῆς Θεοτόκου καί τοῦ Ἱεροῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 2α/ 15η Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Κυριακή τοῦ Παραλύτου, Δ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα, συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Κατ’ αὐτήν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά τήν ἐν ἀρχῇ ὑποδοχήν ὑπό τῶν Προσκόπων, προεξῆρξε θείας Λειτουργίας εἰς τήν Κοινότητα τῆς κώμης Ρένε πλησιοχώρου τῆς πόλεως Ναζαρέτ.

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου συνελειτούργησεν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός καί ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, συλλειτουργούντων ἐπίσης τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀρτεμίου, τοῦ Προϊσταμένου τῆς ἐνορίας ταύτης Πρεσβυτέρου π. Συμεών, τοῦ Πρεσβυτέρου π. Στεφάνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἄλλων Πρεσβυτέρων, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου.

Ἔψαλον δέ οἱ ψάλται τῆς ἐνορίας ταύτης δεξιά καί ἀριστερά ἀραβιστί καί συμμετεῖχον ἐν προσευχῇ πολλοί τῶν πιστῶν τῆς Κοινότητος ταύτης.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας  ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:

«Ἐπί τῇ Προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἄνθρωπος κατέκειτο ἐν ἀσθενείᾳ, καί ἰδών σε Κύριε ἐβόα· Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με ἐν αὐτῷ· ἐν ᾧ δέ πορεύομαι, ἄλλος προλαμβάνει με, καί λαμβάνει τήν ἴασιν, ἐγώ δέ ἀσθενῶν κατάκειμαι, καί εὐθύς σπλαγχνισθείς ὁ Σωτήρ, λέγει πρός αὐτόν· Διά σέ ἄνθρωπος γέγονα, διά σέ σάρκα περιβέβλημαι, καί λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω; ἆρόν σου τόν κράββατον καί περιπάτει. Πάντα σοι δυνατά, πάντα ὑπακούει, πάντα ὑποτέτακται, πάντων ἡμῶν μνήσθητι, καί ἐλέησον Ἅγιε, ὡς φιλάνθρωπος», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Θαυμαστός ὁ Θεός, ὅστις συνήγαγε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῇ ἐν Reine φιλοχρίστῳ ἡμῶν Κοινότητι, ἵνα ἐν ἀγαλλιάσει καί εὐφροσύνῃ ἑορτάσωμεν «Πάσχα Κυρίου», μνείαν ποιοῦντες τοῦ θαύματος τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου τοῦ ἐν τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχοντος ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. (Πρβλ. Ἰωάν 5,9).

Κατά τήν ἐπίγειον αὐτοῦ παρουσίαν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐποίησε σημεῖα καί τέρατα, ἵνα ἀφ’ ἑνός μέν φανερώσῃ τήν θείαν αὐτοῦ δόξαν καί οὕτω πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν· καί ἀφ’ ἑτέρου δέ καταδείξῃ τήν δι’ ὑπακοῆς καί πίστεως εἰς αὐτόν δηλονότι τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, χαριζόμενον θεραπευτικήν καί ἰαματικήν δύναμιν καί ἐνέργειαν παντί  τῷ αἰτοῦντι.

«Ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδών ὁ ᾿Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιής γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν» (Ἰωάν. 5, 5-7)

Ἑρμηνεύοντες τό ἀνωτέρω Εὐαγγελικόν χωρίον οἱ ἅγιοι καί ἔγκριτοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διερωτῶνται: «διά τι ὁ Σωτήρ ἡμῶν ἐπέλεξε τοῦτον τόν παράλυτον;»

Διότι οὗτος ἔπασχε ἀπό ἀνίατον νόσημα: «τίνος ἕνεκεν τούς ἄλλους [ἀσθενεῖς] πάντας παραδραμών ὁ Ἰησοῦς πρός τοῦτον ἦλθεν; Ἵνα καί τήν δύναμιν καί τήν φιλανθρωπίαν ἐνδείξηται· τήν δύναμιν μέν ὅτι τό νόσημα λοιπόν ἀνίατον ἐγεγόνει, καί εἰς ἀμηχανίαν περιειστήκει [= εἶχε περικυκλώσει/ καταλάβει] τά τῆς ἀρρωστίας αὐτοῦ· τήν δέ φιλανθρωπίαν, ὅτι τόν μάλιστα ἄξιον ὄντα ἐλέους καί εὐεργεσίας  τοῦτον πρό τῶν ἄλλων [=ἀσθενῶν] εἶδε ὁ κηδεμών =[ὁ Χριστός] καί φιλάνθρωπος», λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, (Εἰς τόν Παραλυτικόν, PG 48, 804).

Εἰς τήν ἐπιτακτικήν ἐρώτησιν τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν παράλυτον «θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» (Ἰωάν. 5,6) ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὡς Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν ἀνεφέρετο εἰς τήν διπλῆν παράλυσιν, τήν τῶν ἁμαρτημάτων καί τήν τοῦ σώματος. Μέ ἄλλα λόγια, ὅταν εἰς τάς ἁγίας Γραφάς γίνεται λόγος περί ἁμαρτίας, δέον ὅπως ἐννοῶμεν τήν ψυχικήν καί σωματικήν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν, ἡ ὁποία καί ἐπέφερε τόν θάνατον τήν φθορᾶς, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, ἔχων ὑπ’ ὄψιν τόν Παλαιόν Ἀδάμ, «ὥσπερ δι’ ἑνός ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τόν κόσμον εἰσῆλθεν καί διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος καί οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν», ( Ρωμ. 5,12).

Ὁ δέ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἐπικαλούμενος τούς λόγους τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου λέγει: «οὗτος τουτέστι ὁ Χριστός, τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει» (Ἡσ. 53,4), ἰδών τόν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρός αὐτόν λέγει : «ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. 1,29). Καί ὁ σοφός Παῦλος λέγει: «παρέδωκα γάρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καί παρέλαβον, ὅτι Χριστός ἀπέθανεν ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατά τάς γραφάς» (Α΄  Κορ. 15,3)

Ἐξ ἄλλου, κατά τόν ἅγιον Κύριλλον Ἱεροσολύμων ὁ Κύριος ἦλθεν εἰς τήν γῆν «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14) καί «τοῦ δοῦναι γνῶσιν σωτηρίας  τῷ λαῷ αὐτοῦ ἐν ἀφέσει τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ», (Λουκ. 1, 77). Ἀκούσωμεν τοῦ ἱεροῦ Πατρός λέγοντος:

«Ὅπου ἄν φανῇ Ἰησοῦς ἐκεῖ καί ἡ σωτηρία. Κἄν τε γάρ ἴδῃ τελώνην καθήμενον ἐπί τοῦ τελωνίου, τοῦτον ἀπόστολον ποιεῖ καί εὐαγγελιστήν. Κἄν τε μετά νεκρῶν ταφῇ, νεκρούς ἐγείρει . Καί τυφλοῖς μέν τό βλέπειν χαρίζεται, κωφοῖς δέ τό ἀκούειν· καί τάς κολυμβήθρας περιέρχεται =[ἐπισκέπτεται] οὐ τάς οἰκοδομάς ζητῶν ἀλλά τούς νοσοῦντας ἰατρεύων».

Ἀξιοσημείωτον ὅτι τόν παράλυτον ἐθεράπευσε οὐχί τό ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας ἀλλά ἡ ἐνέργεια τῆς δυνάμεως τοῦ λόγου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστόν ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός: «Κύριε τόν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν ἀλλ’ ὁ σός λόγος ἀνεκαίνισε· καί οὐδέ ἡ πολυχρόνιος αὐτῷ ἐνεπόδισε νόσος· ὅτι τῆς φωνῆς σου ὀξυτέρα ἡ ἐνέργεια ἐδείχθη· καί τό δυσβάστακτον βάρος ἀπέρριψε, καί τό φορτίον τῆς κλίνης ἐβάστασεν εἰς μαρτύριον τοῦ πλήθους τῶν οἰκτιρμῶν σου, δόξα σοι».

Ὁ παράλυτος ἄνθρωπος, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, εὐθέως ἐγένετο ὑγιής ἀκούσας τῆς φωνῆς τοῦ Ἰησοῦ λέγοντος: «ἔγειρε ἄρον τόν κράβατόν σου καί περιπάτει» (Πρβλ. Ἰωάν. 5, 8-9). Ἡ ὀξυτέρα, δηλονότι ἡ ταχυτέρα τῆς φωνῆς θεραπευτική ἐνέργεια δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ἐπισκιάσασαν τῷ παραλυτικῷ χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ.

Λέγομεν τοῦτο, διότι ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία εἶναι ἡ κολυμβήθρα, δηλαδή τό ἰατρεῖον τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν, τά δέ ἱερά μυστήρια, τά ὁποῖα τελοῦνται τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τά φάρμακα τῆς θεραπείας. Κατά τόν ἅγιον Χρυσόστομον, ὁ τρόπος τῆς ἰατρείας εἶναι κοινός καί τά φάρμακα ὑπάρχουν δι’ ὅλους. Ἡ θεραπεία ὅμως δέν εἶναι κοινή, ἀλλά ἐπιτυγχάνεται μέ τήν προαίρεσιν ἐκείνων πού τήν χρησιμοποιοῦν. «Ἡ τε οὖν ἰατρεία κοινή τά τε φάρμακα ἅπασι πρόκειται· ἡ δέ θεραπεία λοιπόν οὐ κοινή, ἀλλά παρά τήν τῶν χρωμένων προαίρεσιν γίνεται».

Πάσχα Κυρίου ἑορτάζοντες σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀκούσωμεν τῆς τοῦ Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν θείας φωνῆς: «Ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», (Ματθ. 28,20).

Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, συνεξανέστησας ἡμᾶς ἐκ τῶν παθῶν τῇ ἀναστάσει σου Κύριε· τοῦ δέ θανάτου πᾶσαν τήν δυναστείαν ὤλεσας Χριστέ· δία τοῦτο πίστει κραυγάσωμεν. Μνήσθητι καί ἡμῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».

Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά καί εὐλογημένα” .

Τήν μεσημβρίαν ἡ Κοινότης παρέθεσε τράπεζαν, εἰς τήν ὁποίαν παρεκάθισαν ὅλοι οἱ ἑορτασταί ἀλλά καί ὁ Δήμαρχος τῆς πόλεως καί ὁ Σεΐχης.

Εἰς τήν τράπεζαν πάλιν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

«Ὑποστηρίζει Κύριος πάντας τούς καταπίπτοντας καί ἀνορθοῖ πάντας τούς κατερραγμένους», (Ψαλμ. 144,14), ἀναγγέλλει ὁ ψαλμῳδός.

Σεβαστοί ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε Πρόεδρε καί σεβαστά μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Τό φῶς τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, τό πληρῶσαν τόν οὐρανόν τε καί τήν γῆν ἀλλά καί τά καταχθόνια συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐπί τό αὐτό, ἵνα μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ εἴπωμεν: «Ἑκουσίως πτωχεύσας, τήν πτωχείαν τοῦ Ἀδάμ Χριστέ ὁ Θεός, ἦλθες ἐπί γῆς ἐκ Παρθένου σαρκωθείς, καί Σταυρόν κατεδέξω ἵνα ἡμᾶς ἐλευθερώσῃς τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ, Κύριε, δόξα σοι».

Καί διερωτώμεθα ποῖος εἶναι ὁ ἐχθρός τῆς δουλείας τοῦ ἀνθρώπου; Ὁ διάβολος τοὐτέστιν ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, (Πρβλ. Ἐφ. 6 12) ὁ καταδυναστεύων τούς ἀνθρώπους. Ἐκ ταύτης ἀκριβῶς τῆς τοῦ διαβόλου καταδυναστείας ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς ὁ Χριστός διά τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἐν ταῖς Πράξεσιν τῶν Ἀποστόλων:  «ὑμεῖς οἴδατε …Ἰησοῦν τόν ἀπό Ναζαρέτ, ὡς ἔχρισεν αὐτόν ὁ Θεός Πνεύματι Ἁγίῳ καί δυνάμει, ὃς διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου, ὅτι ὁ Θεός ἦν μετ᾿ αὐτοῦ», (Πράξ. 10, 37-38).

Διά τῆς ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἐνσαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Κύριος δέ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐγένετο σύμμορφος ἡμῖν τοῖς ἀνθρώποις, ἵνα μετασχηματίσῃ τό σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τό γενέσθαι αὐτό σύμμορφον  τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ (Πρβλ. Φιλιπ. 3,21) δηλαδή τοῦ σώματος τῆς Ἀναστάσεως αὐτοῦ.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Χριστός ἐπάτησε, δηλονότι ἐνίκησε τόν θάνατον τῆς φθορᾶς, τόν θάνατον τῆς ἁμαρτίας καί ἀναλυτικώτερον τόν θάνατον τῆς παραλύσεως τῆς ψυχικῆς τε καί σωματικῆς διά τοῦ ἰδίου Αὐτοῦ θανάτου. Τοῦτο δέ γέγονεν κατά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον: «ἵνα καί ἡ καταλλαγή τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον γένηται καί ἡ ἐλευθερία τοῦ παντός ἀνθρώπου δι’ ἀνθρώπου ὑπάρξῃ ἐν τῇ καινότητι τῆς εἰκόνος τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν» [Διά νά συμφιλιωθῇ ἔτσι ὁ Θεός πρός τόν ἄνθρωπον καί διά νά ὑπάρξῃ ἡ ἐλευθερία ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους δι’ ἀνθρώπου μέ τήν νέαν μορφήν τῆς εἰκόνος τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,  ὄντες μέλη τίμια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἔχομεν τήν κατ’ οἶκον ἡμῶν «Προβατικήν κολυμβήθραν», τοὐτέστιν τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ἡμῶν, ἔνθα ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν εἶναι πάντοτε παρών ὁρατῶς καί ἀοράτως. Τήν μεγάλην ταύτην μοναδικήν εὐεργετικήν καί φιλάνθρωπον Οἰκονομίαν ἐχαρίσατο ἡμῖν ὁ Θεός.

Ἡ θεία δέ αὐτή Οἰκονομία δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν Μητέρα ἡμῶν καί φυσικήν τροφόν, τήν Ἐκκλησίαν Ἱεροσολύμων, τοὐτέστιν τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖον διά μέσου τῶν αἰώνων ἀπεδείχθη στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας, στερέωμα τῆς εἰς Χριστόν πίστεως, φύλαξ πατρῴων θεσμῶν καί ἐχθρός πάσης καινοφανοῦς ἐθελοθρησκείας, ὡς τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καί τῆς Νέας Τάξεως.

Ὁ Χριστός καί μόνον ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Αὐτοῦ εἶναι ἡ κολυμβήθρα τῆς ζωῆς καί ὁ λιμήν τῆς καταφυγῆς ἡμῶν. Πουθενά ἀλλοῦ ἅς μη στρέφωμεν τά βλέμματά μας καί τήν προσοχήν μας παρά μόνον εἰς τόν Χριστόν, πού εἶναι ἀρχηγός καί θεμελιωτής τῆς πίστεως καί μᾶς τελειοποιεῖ εἰς αὐτήν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος: «…ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν», (Ἑβρ. 12,2).

Χριστός Ἀνέστη! Εὐλογημένα καί ἐν ἐλευθερίᾳ Χριστοῦ ἔτη”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 25η Ἀπριλίου/ 8η Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Κυριακή τῶν Μυροφόρων συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Κατά τήν Κυριακήν αὐτήν  ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τήν μνήμην Ἰωσήφ, τοῦ κηδευτοῦ τοῦ Κυρίου, καταγομένου ἐξ  Ἀριμαθαίας -σημερινῆς Ρέμλης -εὐσχήμονος βουλευτοῦ, τοῦ ζητήσαντος παρά τοῦ Πιλάτου (Μάρκ. 15, 43-46) καί ἐνταφιάσαντος μετά τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν τό ἄχραντον Σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Α΄ Τό γεγονός αὐτό ἑωρτάσθη εἰς Ρέμλην, εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Πατριαρχείου, διά θείας Λειτουργίας τήν πρωΐαν, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἰόππης κ. Δαμασκηνοῦ, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί  Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων ἐν συμμετοχῇ πυκνοῦ λαοῦ Ὀρθοδόξων τῆς πόλεως.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:

«Ἐλθών ᾿Ιωσήφ ὁ ἀπό ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καί αὐτός ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ὁ δέ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καί προσκαλεσάμενος τόν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτόν εἰ πάλαι ἀπέθανε·  καί γνούς ἀπό τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τό σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ· καί ἀγοράσας σινδόνα καί καθελών αὐτόν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καί κατέθηκεν αὐτόν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καί προσεκύλισε λίθον ἐπί τήν θύραν τοῦ μνημείου», (πρβλ. Μάρκ. 15, 43-46).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Σήμερον ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τιμᾷ καί γεραίρει τήν μνήμην τῶν ἁγίων Γυναικῶν Μυροφόρων, ὡς καί τήν μνήμην Ἰωσήφ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας, τοὐτέστιν ἐκ τῆς πόλεως ὑμῶν Ρέμλης, κεκρυμμένου ὄντος μαθητοῦ. Κατά δέ τήν μαρτυρίαν τῶν Εὐαγγελιστῶν, αἱ μέν Μυροφόροι γυναῖκες ἐγένοντο ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως οἱ δέ Ἰωσήφ καί Νικόδημος τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τῆς θεανθρωπίνης φύσεως Αὐτοῦ.

«Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες πρῶται τήν Ἀνάστασιν εἶδον καί τοῖς μαθηταῖς ταύτην εὐηγγελίσαντο» κατά τόν συναξαριστήν. Πρῶται αὗται αἱ γυναῖκες ἐγένοντο μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ: «μή ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν», ( Μάρκ. 16,6). Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος διεκρίθησαν διά τήν τόλμην καί παρρησίαν αὐτῶν, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος: «Ἐλθών ᾿Ιωσήφ ὁ ἀπό ᾿Αριμαθαίας, … τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ», (Μάρκ. 15,43).

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, ἀποτελεῖ τό πλήρωμα τοῦ νόμου καί τῶν Προφητῶν, τοὐτέστιν τήν ἀποκάλυψιν τοῦ σκοποῦ τοῦ μυστηρίου τῆς ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας ἐνσαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Μέ ἄλλα λόγια, εἰς τάς Μυροφόρους γυναῖκας καί τούς κρυφούς μαθητάς τοῦ Χριστοῦ Ἰωσήφ καί Νικοδήμῳ ἐδόθη ἡ χάρις τοῦ μαρτυρῆσαι καί λαλῆσαι «ὅ ἀκηκόασιν, ὅ ἑωράκασιν, ὅ ἐθεάσαντο καί αἱ χεῖρες αὐτῶν ἐψηλάφησαν», (πρβλ. Α΄ Ἰωάν. 1,1).

Αὐτή αὕτη ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐδόθη εἰς τόν πρότερον ὄντα βλάσφημον καί διώκτην καί ὑβριστήν, (Α΄ Τιμ. 1,13) θεῖον Παῦλον, ὅτε ἐκλήθη εἰς τό Ἀποστολικόν ἀξίωμα αὐτοῦ. Ἀκούσωμεν αὐτοῦ λέγοντος: «ἐμοί τῷ ἐλαχιστοτέρῳ πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη ἡ χάρις αὕτη, ἐν τοῖς ἔθνεσιν εὐαγγελίσασθαι τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ καί φωτίσαι πάντας τίς ἡ οἰκονομία τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, τῷ τά πάντα κτίσαντι διά ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα γνωρισθῇ νῦν ταῖς ἀρχαῖς καί ταῖς ἐξουσίαις ἐν τοῖς ἐπουρανίοις διά τῆς ἐκκλησίας ἡ πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ», (Ἐφ. 3, 8-9).

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὄντες μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλονότι τῆς ἁγίας αὐτοῦ Ἐκκλησίας, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου Αὐτοῦ αἵματος, (Πράξ. 20,28) κατέστημεν κοινωνοί καί μέτοχοι τοῦ ἀνεξιχνιάστου πλούτου τοῦ Χριστοῦ, καί τοῦ φωτισμοῦ τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, ἀλλά καί τῆς πολυποικίλου σοφίας τοῦ Θεοῦ.

Ὄντως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ κενός, ὁ ἄδειος Αὐτοῦ Τάφος, ἔνθα «λαμβάνομεν τήν πεῖραν», (πρβλ. Ἑβρ. 11,36) τῆς συναναστάσεως ἡμῶν ἐν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ κατά τήν θείαν Λειτουργίαν: «ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ», (Ἰωάν. 6,54) λέγει Κύριος. Ἡ ἁγία ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος καί ὁ χῶρος «τοῦ Πάσχα τοῦ Κυρίου», δηλαδή ὁ τόπος ἤ καλύτερον εἰπεῖν τό κενόν μνῆμα ἐκ τοῦ ὁποίου Χριστός ὁ Θεός ἡμᾶς διαβιβάζει ἐκ τοῦ θανάτου τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας (= τῆς ἀσθενείας) πρός ζωήν αἰώνιον καί ἐκ τῆς γῆς πρός οὐρανόν, ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν Ἅιδου τήν καθαίρεσιν ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν Πατέρων, Θεόν καί ὑπερένδοξον».

Ὁ Ἱερώτατος Παῦλος ἐπιτιμᾷ αὐτούς οἱ ὁποῖοι λέγουσι ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἐστι (Α΄ Κορ. 15, 12), λέγων ὅτι ἐάν ὁ Χριστός δέν ἀνέστη εἶναι ματαία καί ἄνευ περιεχομένου ἡ πίστις τῶν Χριστιανῶν: «εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15, 14). Ἐπισημαίνοντες τήν δύναμιν τῆς πίστεως, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί Εὐαγγελισταί παραγγέλλουσι, ὁ μέν Παῦλος, «Ὡς οὖν παρελάβετε τόν Χριστόν ᾿Ιησοῦν τόν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι καί ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ καί βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθώς ἐδιδάχθητε», (Κολ. 2,6-7).

Ὁ δέ Ἰούδας ὁ ἀδελφός τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου γράφει ἐν τῇ ἐπιστολῇ αὐτοῦ «Ἀγαπητοί, …ἀνάγκην ἔσχον γράψαι ὑμῖν παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει», (Ἰούδ. 1,3). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος κηρύσσει λέγων «Αὕτη ἐστιν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν», (Α΄ Ἰωάν. 5,34). Οὐδείς δύναται νά ἀντιμετωπίσῃ τήν πίστιν ἡμῶν, ἡ ὁποία διά τῶν ἔργων ἔχει ἀποκομίσει εἰς ἡμᾶς τά νικητήρια. Οὐδείς δύναται πρός αὐτήν, ἅπαξ τοῖς ἔργοις τά νικητήρια τῆς καθ’ ἡμᾶς πίστεως ἀπενεγκαμένης», σχολιάζει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας.

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν ᾅδου τήν καθαίρεσιν ἄλλης βιοτῆς», δηλαδή τήν ἀπαρχήν τῆς αἰωνίου ζωῆς, λέγει ὁ ὑμνῳδός, ἀκούων εἰς τό κήρυγμα τοῦ θείου Παύλου: «Νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο», (Α΄ Κορ. 15,20).

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Χριστός τέλειος ὤν Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος γέγονεν ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων, διότι πρῶτος ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἐπάτησε τόν θάνατον, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ προπάτωρ Ἀδάμ εἰσῆλθεν εἰς τόν θάνατον τῆς ἁμαρτίας «καί γέγονεν ἀπαρχή τῶν ὠλισθηκότων (=πεσόντων) εἰς φθοράν», λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας.

Κατά δέ τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, «ἡ τοῦ Κυρίου Ἀνάστασις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς ἐστιν ἀνανέωσις καί τοῦ πρώτου διά τήν ἁμαρτίαν θανάτῳ καταποθέντος Ἀδάμ, καί διά θανάτου πρός γῆν ὅθεν ἐπλάσθη παλινδρομήσαντος, ἀναζώωσις καί ἀνάπλασις καί πρός ζωήν ἀθάνατον ἐπανέλευσις» ( Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωσις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, εἶναι ἀναζώωσις καί ἀνάπλασις καί ἐπάνοδος πρός τήν ἀθάνατον ζωήν τοῦ πρώτου Ἀδάμ πού καταβροχθίσθηκε ἀπό τόν θάνατον λόγῳ τῆς ἁμαρτίας καί διά τοῦ θανάτου ἐπαλινδρόμησε πρός τήν γῆν ἀπό τήν ὁποίαν ἐπλάσθη).

Ὅπως τόν Ἀδάμ πρώτη τόν εἶδε ἡ Εὔα, ἔτσι καί τόν Χριστόν ἀναστάντα εἶδε ἡ γυναῖκα, ὡς λέγει καί πάλιν ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Πρώτη τῶν ἄλλων εἶδε γυνή.  Τό γάρ τῆς τοῦ Κυρίου Ἀναστάσεως Εὐαγγέλιον πρώτη πάντων ἀνθρώπων, καθάπερ καί προσῆκον ὑπῆρχε καί δίκαιον ἡ Θεοτόκος παρά τοῦ Κυρίου ἐδέξατο, καί αὕτη τοῦτον ἀναστάντα πρό πάντων εἶδε καί τῆς αὐτοῦ θείας ὁμιλίας ἀπήλαυσε».

Διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐγκαινίασε τήν εἴσοδον εἰς τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν διό καί ἡμεῖς ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, παρακαλέσωμεν τήν ὑπερευλογημένην Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τάς Μυροφόρους γυναῖκας ὡς καί τούς ἐνταφιαστάς τοῦ Κυρίου, Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας καί τόν θεολόγον Νικόδημον, ἵνα ταῖς ἱκεσίαις αὐτῶν ἀξιωθῶμεν τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά καί εἰρηνικά».

Τήν ἐπιμέλειαν τῆς ὅλης πανηγύρεως ἀνέλαβεν ὁ δραστήριος Ἀρχιμανδρίτης π. Νήφων,  προσφωνήσας τόν Πατριάρχην καί παραθέσας μετά τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου μεσημβρινήν τράπεζαν, κατά τήν ὁποίαν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε καί πάλιν ὡς ἕπεται:

«Ἀλαλάξατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, ψάλατε δή τῷ ὀνόματι αὐτοῦ· δότε δόξαν αἰνέσει αὐτοῦ»,  (Ψαλμ.  65, 1-2) ὅτι ἀνέστη Χριστός.

 Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε Πρόεδρε καί τίμια μέλη του Δημοτικοῦ Συμβουλίου,

Ὁσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα π. Νήφων,

 Ἡ χάρις τοῦ κεκρυμμένου μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ Ἰωσήφ ὡδήγησε τά διαβήματα ἡμῶν εἰς τήν γενέτειραν αὐτοῦ πόλιν τήν Βιβλικήν Ἀριμαθαίαν, δηλονότι τήν σημερινήν Ρέμλην, ἵνα συνεορτάσωμεν μετά τοῦ ἐνταῦθα διαβιοῦντος εὐσεβοῦς Ρωμαιορθοδόξου Rum-Οrthodox ποιμνίου ἡμῶν τό Πάσχα Κυρίου, δηλαδή τήν τριήμερον ταφήν καί λαμπροφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τό γεγονός τοῦτο τῆς εὐλογημένης Πασχαλίου ἡμῶν συνάξεως κλήρου καί λαοῦ ἀναδεικνύει τήν ὑποστατικήν δύναμιν τῆς ἀληθείας τῆς χριστιανικῆς ἡμῶν πίστεως κατά τήν ἀψευδῆ μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου λέγοντος: «καί ὁ λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας», (Ἰωάν. 1,14).

Τήν δόξαν ταύτην τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Ἀθανάτου ὑπάρχοντος, κηρύττει καί ὁμολογεῖ μετά παρρησίας ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καί ἰδιαιτέρως ἡ μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, τοὐτέστιν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία εἶναι τεθεμελιωμένη ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ τόπου τοῦ Γολγοθᾶ τοῦ καθαγιασμένου διά τοῦ θείου καί σταυρικοῦ αἵματος, ἀλλά καί ἐπί τοῦ καινοῦ καί κενοῦ Τάφου, ἐκ τοῦ ὁποίου ἐξέλαμψεν ἡ ἀλήθεια, τό φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

Αὐτό τοῦτο τό ἀνέσπερον φῶς τῆς δόξης τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, τοὐτέστι τήν ἀλήθειαν, τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀγάπην Αὐτοῦ ὡς καί τήν ἄπειρον Αὐτοῦ φιλανθρωπίαν διακονεῖ διά μέσου τῶν αἰώνων εἰς τήν εὑρυτέραν περιοχήν τῆς Ἁγίας Γῆς διά τῆς ὁρατῆς καί ἀοράτου παρουσίας αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, τό παλαίφατον δηλονότι (Rum Οrthodox) Πατριαρχεῖον, ἀκούουσα πάντοτε εἰς τά τοῦ Κυρίου παραγγέλματα: «μήν φοβηθεῖτε … ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον»,  (Ἰωάν. 16,33)· «καί αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν· τίς ἐστίν ὁ νικῶν τόν κόσμον, εἰ μή ὁ πιστεύων ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ;»,  (Α΄ Ἰωάν. 5, 4).

Λέγομεν τοῦτο, διότι ἐν ταῖς ἡμέρες ἡμῶν ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας εἶναι εἰς ἐνέργειαν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος «τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας»,  (Β΄ Θεσ. 2,7). Ἡμεῖς ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐνισχυόμενοι ὑπό τόν θεῖον τῆς Ἀναστάσεως φωτισμόν καί τήν ἐλπίδα, δέν πτοούμεθα οὔτε δειλιοῦμεν, διότι ὡς λέγει ὁ ἱερώτατος Παῦλος, ὁ Θεός καί Σωτήρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν «ἔδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνομίας καί καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαόν περιούσιον, ζηλωτήν καλῶν ἔργων», (Πρβλ. Τιτ. 2,13 -14).

 Χριστός Ἀνέστη! Ἔτη πολλά, εὐλογημένα καί εἰρηνικά”.

 

Β΄Τό γεγονός τοῦτο ἑωρτάσθη καί εἰς τό παρεκκλήσιον τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν, προσκείμενον ἐσωτερικῶς εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου διά θείας Λειτουργίας, προεξάρχοντος ἐν χοροστασίᾳ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Γεράσων κ. Θεοφάνους, συλλειτουργούντων τῶν ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ Πρεσβυτέρων π. Φάραχ Μπαντούρ καί π. Γεωργίου Μπαράμκη, ψάλλοντος τοῦ μοναχοῦ Ἰωσήφ Ἁγιορείτου καί των κ. Φάντη καί κ. Γαβριήλ δεξιά ἑλληνιστί καί τῆς χορῳδίας τοῦ Ναοῦ ὑπό τόν κ. Ριμόν Κάμαρ ἀριστερά ἀραβιστί ἐν συμμετοχῇ τῶν Ἱεροσολυμιτῶν ἐνοριτῶν τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τούτου.

Εἰς τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σύλλογος τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν  τῆς Κοινότητος του Ναοῦ τούτου καί οἱ Ἐπίτροποι ἔδωσαν ἀναψυχήν  εἰς τό κέντρον Οὐζούντ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 23ην Ἀπριλίου/6ην Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τοῦ μαρτυρίου τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται ὅτι ὁ ἅγιος Γεώργιος κατήγετο πρός πατρός ἐκ Καππαδοκίας πρός μητρός δέ ἐκ Παλαιστίνης, πόλεως Λύδδης, στρατιωτικός ὤν τό ἐπάγγελμα, ἀντήλλαξε τό ἐπάγγελμα τοῦτο δι’ οὐρανίου ἐπαγγέλματος τοῦ μαρτυρίου, ὁμολογήσας τόν Χριστόν καί μαρτυρήσας εἰς Ρώμην ἐπί Διοκλητιανοῦ τό ἔτος 305 μ.Χ.

Τό Πατριαρχεῖον ἑώρτασε τήν μνήμην τοῦ μεγαλομάρτυρος τούτου καί οἰκουμενικῶς ἀποδεκτοῦ μάρτυρος εἰς τάς κάτωθι Μονάς καί Ἐκκλησίας:

Α΄. Εἰς τήν ἐν Μπετζαλλᾷ Ἱεράν Μονήν αὐτοῦ πλησίον τῆς Βηθλεέμ δι’ Ἑσπερινοῦ καί θείας Λειτουργίας ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου.

Β΄ Εἰς τήν Ἱεράν Μονήν αὐτοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ τοῦ ἀγίου Γεωργίου τοῦ Νοσοκομείου  ὑπό τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀθανασίου τῇ ἐπιμελείᾳ τῆς ἡγουμένης μοναχῆς Πανσέμνης.

Γ΄ Εἰς τήν Ἱεράν Μονήν αὐτοῦ τῆς Ἐβραϊκῆς συνοικίας δι’ Ἑσπερινοῦ καί θείας Λειτουργίας ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχουτῇ ἐπιμελείᾳ τῆς ἡγουμένης μοναχῆς Μαριάννης.

Δ΄. Εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου τῆς κώμης Ζαπάμπδε τῆς Βορείου Σαμαρείας προεξῆρξε τῆς θείας Λειτουργίας καί τῆς ὅλης πανηγύρεως ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Γεράσων κ. Θεοφάνης, συλλειτουργοῦντος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Κλαυδίου καί τοῦ Πρεσβυτέρου τῆς Κοινότητος π. Ἤσσα.

Ε’ . Εἰς τόν ἐν Ἄκκρη-Ἀρχαίᾳ Πτολεμαϊδι ἱερόν Ναόν αὐτοῦ τοῦ Πατριαρχείου, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, συλλειτουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου καί ἐπιμελουμένου τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου.

Τό Σάββατον ἐπίσης, εἰς τόν ἐν Λύδδῃ Ἱερόν Ναόν αὐτοῦ λειτουργοῦντος τοῦ ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου π. Μαρκέλλου.

Εἰς ὅλας τάς ὡς ἄνω πανηγύρεις μετέσχον προσευχητικῶς ἐν εὐλαβείᾳ μοναχοί, μοναχαί, καί πιστοί  Ἑλληνόφωνοι, Ἀραβόφωνοι, Ρωσόφωνοι, Ρουμανόφωνοι καί ἄλλοι .

Εἴθε αἱ πρεσβεῖαι αὐτοῦ νά προστατεύουν τούς τιμήσαντας αὐτόν καί πάντας τούς ἐκ τοῦ πολέμου δοκιμαζομένους.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ/ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 18η Ἀπριλίου / 1η Μαΐου 2022 ,ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Δευτέρα Κυριακή μετά τό Πάσχα καί ὡς Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.

Κατά τήν Κυριακήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται τό γεγονός τῆς μετά τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἐμφανίσεως Αὐτοῦ τήν ὀγδόην ἡμέραν, τῶν θυρῶν κεκλεισμένων εἰς τό ὑπερῷον εἰς τούς μαθητάς, ὅτε καί ὁ Θωμᾶς ἦτο μετ’ αὐτῶν καί προτραπείς ὑπό τοῦ Κυρίου ὅπως ψηλαφήσῃ  Αὐτόν, ἐψηλάφησε τάς χεῖρας καί τήν πλευράν Αὐτοῦ καί εἶδε καί ἐπίστευσεν καί ὁ Κύριος εἶπεν Αὐτῷ «ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες», (Ἰωάν. 20, 24-31) .

Α. Τό γεγονός τοῦτο ἑωρτάσθη εἰς Κανᾶν τῆς Γαλιλαίας, ὁμοῦ μετά τοῦ γεγονότος, τοῦ ἐκεῖ συμβάντος, τῆς μετατροπῆς δηλονότι τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον καί τῆς εὐλογίας τοῦ γάμου, ἑορταζομένου τήν Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ, λόγῳ τῆς Περικοπῆς τοῦ ἐν Κανᾷ γάμου, ἀναγιγνωσκομένης τήν Δευτέραν μετά τήν Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ.

Τῆς πανηγύρεως εἰς Κανᾶν προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου,  Ἁγιοταφιτῶν Ἱεροδιακόνων καί Ἀραβοφώνων Ἱερέων τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ὡς ἕπεται:

«Ταύτην ἐποίησε τήν ἀρχήν τῶν σημείων ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καί ἐφανέρωσε τήν δόξαν αὐτοῦ, καί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν οἱ μαθηταί αὐτοῦ», (Ἰωάν. 2,11).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ θεία Χάρις τοῦ ἀναστάντος Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, ἔνθα ἔστησαν οἱ πόδες τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῆς μητρός Αὐτοῦ τῆς Θεοτόκου ἀειπαρθένου Μαρίας, ἵνα μετά παρρησίας καταγγείλωμεν τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί τοῦτο διότι, ὡς κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος: «εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν», (Α΄ Κορ. 15,14).

Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ὡς καί ἡ αὐριανή τοιαύτη ἀναφέρεται εἰς τά σημεῖα, τά ὁποῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ, ἵνα αὐτοί καί ἡμεῖς πιστεύσωμεν ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί «ἵνα πιστεύοντες ζωήν ἔχωσιν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ», (Ἰωάν 20,31).

Εἰς μέν τήν σημερινήν Εὐαγγελικήν περικοπήν τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου ἀκούομεν τοῦ Κυρίου λέγοντος τῷ Θωμᾷ «ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες», (Ἰωάν. 20,29) εἰς δέ τήν ἄλλην Εὐαγγελικήν περικοπήν ἀκούομεν ὅτι ἐποίησεν τήν ἀρχήν τῶν σημείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καί ἐφανέρωσε τήν δόξαν αὐτοῦ καί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν οἱ μαθηταί Αὐτοῦ», (Ἰωάν. 2,11).

Τήν ἀνάγκην καί τήν δύναμιν τῆς πίστεως διά τήν κατανόησιν τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας ἐπικαλεῖται καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγων: «Πεφανέρωται τά θαύματα τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει τό μυστήριον».

«Καί μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταί αὐτοῦ καί Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν· ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καί ἔστη εἰς τό μέσον καί εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν· εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε καί ἴδε τάς χεῖράς μου, καί φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου, καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός·  καί ἀπεκρίθη Θωμᾶς καί εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου», (Ἰωάν. 20, 26-28).

Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει:«εὐλογώτατα τοιγαροῦν τάς ἁγίας συνόδους ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις ποιούμεθα κατά τήν ὀγδόην. Καί εἰ χρή τι καί μυστικώτερον εἰπεῖν, ἀποκλείομεν μέν τάς θύρας ἐπιφοιτᾷ δέ καί ἐπιφαίνεται πᾶσιν ἡμῖν ὁ Χριστός, ἀοράτως τε καί ὁρατῶς ἀοράτως μέν ὡς Θεός, ὁρατῶς δέ πάλιν ἐν σώματι. Ἐπιτρέπει δέ καί δίδωσι τῆς ἁγίας αὐτοῦ σαρκός ἀποθίγειν. Πρόσιμεν γάρ κατά χάριν Θεοῦ τῇ μεθέξει τῆς μυστικῆς εὐλογίας εἰς χεῖρας δεχόμενοι τόν Χριστόν, ἵνα καί ἡμεῖς ἀραρότως πιστεύσωμεν ὅτι τόν ἴδιον ἀληθῶς ἤγειρε ναόν… Παραιτώμεθα τοίνυν ὡς ὀλέθριόν τι χρῆμα τήν ἀπιστίαν καί μετά τό ἅψασθαι τοῦ Χριστοῦ πιστότατοι δέ μᾶλλον καί βέβαιον ἔχοντες εὑρισκόμεθα φρόνημα».

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ συμμετοχή μας εἰς τό μυστήριον τῆς μυστικῆς εὐλογίας, τοὐτέστιν τῆς κοινωνίας τοῦ τιμίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀποτελεῖ ἀληθῆ ὁμολογίαν καί ἀνάμνησιν, ὅτι ὁ Κύριος ἀπέθανε καί ἀνέστη δι’ ἡμᾶς καί ὑπέρ ἡμῶν.

«Καί τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, καί ἦν ἡ μήτηρ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐκεῖ·  ἐκλήθη δέ καί ὁ ᾿Ιησοῦς καί οἱ μαθηταί αὐτοῦ εἰς τόν γάμον», (Ἰωάν. 2,1-2).

Σχολιάζοντες τήν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν ἐν Κανᾷ Γάμον, ὁ μέν Ζιγαβηνός λέγει: «Ὁ τόν γάμον νομοθετήσας ἦλθε τιμήσων τόν γάμον καί ἁγιάσων αὐτόν τῇ παρουσίᾳ Αὐτοῦ [τοῦ Ἰησοῦ]. Ὁ δέ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐπικαλούμενος τόν θεῖον Παῦλον λέγει «Φιλάνθρωπος ὤν ὁ Σωτήρ τετίμηκε τῇ παρουσίᾳ Αὐτοῦ τόν γάμον, [αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος ὄντος] ἡ πάντων εὐθυμία καί χαρά, ἵνα τῆς τεκνογονίας τήν ἀρχαίαν ἐξελάσῃ [= ἀπομακρύνῃ] κατήφειαν [= τήν κατάραν]. Καί τοῦτό διότι, αὐτός ὁ ὁποῖος εἶναι ἡνωμένος μέ τόν Χριστόν ἀποτελεῖ νέον δημιούργημα. Ἡ ἀρχαία κατάστασις, τήν ὁποίαν εἶχε δημιουργήσει ὁ Μωσαϊκός νόμος καί ἡ ἁμαρτία ἐπέρασεν. Ἰδού ἔχουν γίνει ὅλα νέα «εἰ τις ἐν Χριστῷ καινή κτίσις. Τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα»,  (Β΄ Κορ. 5,17).

Κατά δέ τήν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁμιλῶν περί τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τόν Χριστόν ὡς νυμφίον, λέγων «ὁ ἔχων τήν νύμφην νυμφίος ἐστιν»,  (Ἰωάν. 3,29). Ἑρμηνεύων τό χωρίον τοῦτο ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἀναφέρεται εἰς τόν γάμον τόν πνευματικόν μεταξύ ἀνθρωπότητος καί Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος γάμος, ἐπιτυγχάνεται διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Κατά δέ τόν ἑρμηνευτήν Ζιγαβηνόν, ἡ νύμφη εἶναι «ὁ λαός τῶν πιστῶν, τοὐτέστιν ἡ Ἐκκλησία, ἡ μυστικῶς συναπτομένη τῷ Χριστῷ διά πίστεως».

«Δίκην [κατά τρόπον] ἡλιακῆς ἀκτῖνος ἡ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ἀνέλαμψε δόξα», λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, «ὅταν ἐποίησε τήν ἀρχήν τῶν σημείων ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, ἐνώπιον τῆς Μητρός καί τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ», (Πρβλ. Ἰωάν. 3, 1-11). Μεταξύ δέ τῶν πολλῶν καί ἄλλων σημείων, τά ὁποῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ εἶναι ἡ ὑπό τοῦ ἀπιστοῦντος μαθητοῦ Αὐτοῦ Θωμᾶ, ψηλάφησις τῆς πλευρᾶς Αὐτοῦ τῆς ἐκ τῆς στρατιωτικῆς λόγχης κεντηθείσης.

Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀφ’ ἑνός μέν ἐνίκησε τόν θάνατον τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας, ἀφ’ ἑτέρου δέ διέλυσε τήν ἔχθραν μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί ἐχαρίσατο τήν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν (Φιλιπ. 4,7) εἰρήνην Αὐτοῦ. «Αὐτός γάρ ὁ Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἕν καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» (Ἐφ. 2,14), κατά τόν θεῖον Παῦλον.

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν εἰρήνην τοῦ Χριστοῦ, δηλονότι τήν εἰρήνην τοῦ ἁγίου Πνεύματος Αὐτοῦ ἐπικαλεῖται ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἐν παντί καιρῷ καί τόπῳ. Αὐτήν τήν εἰρήνην τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἀνάγκην ὅσον ποτέ ἄλλοτε ὁ ἐν συγχύσει καί ἀκαταστασίᾳ εὑρισκόμενος κόσμος. «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγώ δίδωμι ὑμῖν· μή ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδέ δειλιάτω»,  (Ἰωαν. 14,27), παραγγέλλει εἰς ἡμᾶς ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Κύριος καί Θεός ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά, εὐλογημένα καί εἰρηνικά».

Τήν μεσημβρίαν ὁ ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος καί τό Ἐκκλησιαστικόν Συμβούλιον παρέθεσαν τράπεζαν, ὅτε ὁ Μακαριώτατος καί πάλιν προσεφώνησεν εἰς πρόποσιν τά κάτωθι:

«Αὕτη ἡ ἡμέρα, ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ», (Ψαλμ. 117, 24), ἀναφωνεῖ ὁ ψαλμῳδός.

Σεβαστοί ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Τίμια μέλη τῶν Ἐπιτρόπων τῆς Ἐκκλησίας,

Ὁσιολογιώτετε Ἀρχιμανδρῖτα π. Χρυσόστομε,

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἀγάλλεται καί εὐφραίνεται ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἰδιαιτέρως ἡ τοπική ἐκκλησία τῆς ἀγιογραφικῆς ὑμῶν Πόλεως Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας ἐπί τῇ ἑορτίῳ καί Πασχαλίῳ ταύτῃ ἡμέρᾳ.

Εὐχαριστοῦμεν τόν ἅγιον Τριαδικόν ἡμῶν Θεόν διά τήν εὐλογίαν ἥν ἐχαρίσατο ἡμῖν, ἵνα συναχθῶμεν ἐπί τῷ αὐτῷ μετά ἀπό τήν δοκιμασίαν τῆς θανατηφόρου νόσου τοῦ κορωνοϊοῦ.

Τό γεγονός τοῦ σταυρικοῦ πάθους καί τῆς τριημέρου ταφῆς καί τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τό πλήρωμα τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας.

Ἡ ζῶσα παρουσία τῶν Χριστιανῶν ἐν τῇ ἁγίᾳ Γῇ καί δή ἐν τῷ ἱερῷ καί προσκυνηματικῷ τούτῳ τόπῳ, ἀποτελεῖ τρανήν ἀπόδειξιν ὅτι «καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς, τῆς Ἐκκλησίας», (Ματθ. 16,18) κατά τό εἰρημένον ὑπό τοῦ Κυρίου.

Τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ εἶναι κήρυγμα δικαιοσύνης, ἀγάπης, εἰρήνης καί θείας φιλανθρωπίας «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν», (Ματθ. 9,13) λέγει Κύριος. Τοῦτο ἐπιβεβαιοῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγων «ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις», (Ἐφ. 6,12).

Ἰδού καί πάλιν διά τι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό πλήρωμα τοῦ μυστηρίου τῆς ἐνανθρωπήσεως καί ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἔσχατος ἐχθρός καταργεῖται ὁ θάνατος», (Α΄ Κορ. 15,26) κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, ἐπικαλούμενος τόν Προφήτην Ἡσαΐαν λέγοντα: «Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. Πού σοῦ θάνατε τό κέντρον, πού σοῦ ᾅδη τό νῖκος», (Α΄ Κορ. 15, 54-55/ Ἡσ. 25, 8).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ κατοικοῦντες καί παρεπιδημοῦντες ἐν τῇ κώμῃ τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ἔνθα ὁ Κύριος  ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐποίησε τό πρῶτον Αὐτοῦ θαῦμα καί ἐφανέρωσεν τήν δόξαν Αὐτοῦ ἤλθομεν μετά τῆς τιμίας συνοδείας ἡμῶν ἀπό τόν τόπον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, δηλονότι τήν ἁγίαν πόλιν Ἱερουσαλήμ, διά νά ἀναφωνήσωμεν ἀπό κοινοῦ τόν νικητήριον κατά τοῦ θανάτου χαιρετισμόν «Χριστός Ἀνέστη».

Περιττόν νά εἴπωμεν ὅτι Ἡμεῖς προσωπικῶς θεωροῦμεν τόν ἑαυτόν ἡμῶν κάτοικον τῆς Κανᾶ καί μέλος τῆς εὐλογημένης ἡμῶν Χριστιανικῆς Κοινότητος. Διά τοῦτο καί παραγγέλλομεν ὑμῖν διά στόματος τοῦ σοφοῦ Παύλου «τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα», (Β΄ Κορ. 5,17).

Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά καί καρποφόρα ἐν Χριστῷ».

 

Β΄. Εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως

Ἑωρτάσθη δι’ Ἑσπερινοῦ  ἀφ’ἑσπέρας μετά προσκυνήσεως εἰς τήν Ἁγίαν Ἀποκαθήλωσιν καί τόν Ἅγιον Τάφον, θυμιάματος, Μεγάλης Εἰσόδου καί Ἀρτοκλασίας εἰς τό Καθολικόν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, τοῦ ὁποίου προεξῆρξεν ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος, συνιερουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί ψαλλόντων τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί τοῦ Τυπικάρη τοῦ μοναστηριακοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀλεξίου καί προσευχομένων ἐντοπίων πιστῶν καί εὐαρίθμων προσκυνητῶν.

Ἡ ἑορτή ἑωρτάσθη καί τήν πρωΐαν διά θείας Λειτουργίας ὡς «Μικρά Παρρησία» εἰς τόν Ἅγιον Τάφον, προεξάρχοντος ὡσαύτως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί συλλειτουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί διακόνων καί προσευχομένων Ἱεροσολυμιτῶν πιστῶν καί προσκυνητῶν, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών, βοηθούντων τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών.

Τῆς πανηγύρεως ληξάσης ἡ Ἀρχιερατική Συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα.

Ἐνταῦθα ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος ηὐχήθη τό φῶς καί τήν δύναμιν τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἰς τούς προσελθόντας πιστούς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΟΜΑΣ ΤΟΥ ΡΩΣΟΦΩΝΟΥ ΠΟΙΜΝΙΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Πέμπτην, 15ην/28ην Ἀπριλίου 2022, ὁμάς τοῦ Ρωσοφώνου ποιμνίου τοῦ Πατριαρχείου ἐξ ἱερέων καί λαϊκῶν, συνοδευόμενη ὑπό τοῦ  Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, ἐπεσκέφθησαν τό Πατριαρχεῖον ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Πάσχα.

Τήν εὐσεβῆ ὁμάδα ταύτην ἐδέχθη καί ηὐλόγησεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος καί ὡμίλησεν αὐτοῖς Πατρικῶς περί τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος καί συναναστήσαντος ἡμᾶς καί ὡς τοῦ ἀκρογωνιαίου τῆς Ἐκκλησίας καί  κέντρου τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν τῇ δυνάμει καί τῷ φωτί Αὐτοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ ΕΙΣ ΤΟ QATAR

Μέ τήν ἐφαρμογήν τῶν χαλαρῶν ὁδηγιῶν τοῦ Ὑπουργείου Ὑγιείας, λόγῳ τοῦ covid-19, καί κατά τήν τάξιν τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἐτελέσθησαν αἱ ἱεραί Ἀκολουθίαι τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί τῆς Λαμπροφόρου Ἀναστάσεως εἰς τόν Ἱερόν Καθεδρικόν Ναόν τῆς  Ντόχας.

Τάς ἱεράς ἀκολουθίας ἐτέλεσεν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Μακάριος μετά τοῦ ἐφημερίου π. Δημητρίου. Ἡ προσέλευσις τῶν πιστῶν ἦτο πολυπλυθεστέρα τῶν παρελθόντων ἐτῶν,    μετ’ εὐλαβείας καί κατανύξεως συμμετέσχον εἰς τήν Θείαν Κοινωνίαν, ἐκ διαφόρων πόλεων τοῦ Ἐμιράτου καί ἐκ τοῦ Ριάντ τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας.

Αἱ ἀκολουθίαι ἐτελέσθησαν εἰς τήν Ἑλληνικήν, Ἀραβικήν, Σλαυονικήν, Σερβικήν, Ρουμανικήν καί Ἀγγλικήν γλῶσσαν διά τήν πληρεστέραν συμμετοχήν τοῦ πολυγλώσσου ποιμνίου. Οἱ ἱεροψάλται ἀπέδωσαν μέ θαυμάσιον τρόπον τούς ὕμνους καί τά Ἐγκώμια τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τήν Ἀραβικήν, Ἑλληνικήν καί Σερβικήν γλῶσσαν.

Τήν νύκτα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς καί τοῦ Μεγάλου Σαββάτου προσῆλθον εἰς τάς ἱεράς Ἀκολουθίας οἱ Πρέσβεις τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ρωσσίας, τῆς Μολδαβίας καί ἐκπρόσωπος τῆς Πρεσβείας τῆς Σερβίας εἰς τό Κάταρ.

Εἰς τό τέλος τῆς Θ. Λειτουργίας τῆς Ἀναστάσεως ἠκολούθησεν ἡ εὐλογία τῶν Πασχαλινῶν αὐγῶν καί ὁ Σεβασμιώτατος διένειμε τό ἀντίδωρον καί κόκκινα αὐγά εἰς τούς πιστούς, εὐχόμενος τήν Πασχάλιον χαράν τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

Ἐπισυνάπτεται  φωτογραφικόν ὑλικόν.

   Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Καττάρων




Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Δευτέραν τῆς Διακαινησίμου, 12ην/25ην Ἀπριλίου 2022, ἑωρτάσθη ἡ ἑορτή τοῦ Πάσχα εἰς τήν Ἀγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα εἰς τόν ἱερόν Ναόν αὐτῆς τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης.

Τῆς πανηγυρικῆς Πασχαλίου λειτουργίας ταύτης προεξῆρξεν ἐν χοροστασίᾳ ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συμπροσευχομένων τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα καί μελῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Γενικοῦ Προξενείου, τῶν ἐκπροσώπων τῶν Πατριαρχείων Μόσχας καί Ρουμανίας καί πολλῶν προσκυνητῶν, τῶν κατακλυσάντων τόν Ναόν.

Τήν θείαν Λειτουργίαν ἠκολούθησεν ἡ ἄνοδος εἰς τά Πατριαρχεῖα, ὁ Πατριαρχικός Ἀδελφικός χαιρετισμός καί ἡ εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου εἰς τούς προσκυνητάς καί ἡ ἀπονομή τῶν Πασχαλίων ᾠῶν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας