1

H ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Τό Σάββατον, 29ην Αὐγούστου/11ην Σεπτεμβρίου 2021, τό Πατριαρχεῖον ἐτέλεσε τήν μνήμην τῆς ἀποτομῆς τῆς κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου εἰς τήν ἐπ’ ὀνόματι αὐτοῦ παλαιάν Ἱεράν Μονήν τήν κειμένην ἐν συνεχείᾳ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως νοτιοδυτικῶς εἰς τήν καρδιάν τῆς Χριστιανικῆς συνοικίας.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ἐν πένθει χαροποιῷ ἐνθυμεῖται τάς διηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων, (Μάρκ. κεφ. 6, Ματθ. κεφ.14), συμφώνως πρός τάς ὁποίας ὁ Ἡρώδης ὁ Τετράρχης δέν ἠνείχετο νά ἀνθέξῃ τόν ἔλεγχον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, διά τό ὅτι συνέζη μετά τῆς Ἡρωδιάδος, γυναικός τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Φιλίππου, διό καί ἐφυλάκισεν αὐτόν. Γενεθλίων τοῦ Ἡρώδου τελουμένων, ἡ Σαλώμη, κόρη τῆς Ἡρωδιάδος ἐχόρευσε καί ἤρεσε τοσοῦτον εἰς αὐτόν, ὥστε ὑπεσχέθη αὐτῇ νά δώσῃ ἕως καί τό ἥμισυ τῆς βασιλείας αὐτοῦ. Ἐκείνη συμβουλευθεῖσα τήν μητέρα αὐτῆς ἐζήτησε τήν κεφαλήν τοῦ Βαπτιστοῦ. Ὁ Ἡρώδης ἐλυπήθη, διότι ἐφοβεῖτο τόν λαόν, ὁ ὁποῖος ἐσέβετο τόν Ἰωάννην, ὅμως διά τούς ὅρκους  καί τούςσυνανακειμένους ἀπέστειλε σπεκουλάτορα καί ἀπέτεμε τήν κεφαλήν του Ἰωάννου καί ἔδωσε αὐτήν εἰς τό ἀναιδές καί ἀσεβές κοράσιον, τό ὁποῖον ἔφερεν αὐτήν ἐπί πίνακι ὡς ὀψώνιον εἰς τήν μητέρα αὐτοῦ.

Πρός τιμήν τοῦ «μείζονος ἐν γεννητοῖς γυναικός» καί ἀποκεφαλισθέντος Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, ἐτελέσθη ἀφ’ ἑσπέρας Ἑσπερινός προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ καί θεία Λειτουργία τήν πρωΐαν προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί συλλειτουργούντων τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου καί τῶν Ἀρχιμανδριτῶν π. Μελετίου, π. Πορφυρίου (ἐν τῷ Ἑσπερινῷ), π. Δομετιανοῦ τῆς Ρωσικῆς Πνευματικῆς Ἀποστολῆς, τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψάλλοντος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Εὐσεβίου, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα καί μοναχῶν, μοναζουσῶν καί λαϊκῶν εὐλαβουμένων τόν Τίμιον Πρόδρομον.

Διαρκούσης τῆς θείας Λειτουργίας προσῆλθε διά προσκύνησιν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά Πατέρων Ἁγιοταφιτῶν.

Τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν καί τό ἐκκλησίασμα ἐδεξιώθη διά κεράσματος νηστησίμου ὁ ἀνακαινιστής τοῦ ναοῦ καί τῆς Μονῆς Τελετάρχης Ἀρχιμανδρίτης π. Βαρθολομαῖος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΩYΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΙΘΙΟΠΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΡΑΦΙΔΙΑ

Τήν Παρασκευήν, 28ην Αὐγούστου / 10ην Σεπτεμβρίου, ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ ὁσίου Μωϋσέως τοῦ Αἰθίοπος, ἐτελέσθη Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία εἰς τόν ὁμώνυμον αὐτοῦ Ναόν εἰς τά Ραφίδια τῆς Σαμαρείας, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί συλλειτουργούντων τοῦ Ἡγουμένου τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰουστίνου καί τοῦ ἐφημερίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναζαρέτ, Οἰκονόμου π. Συμεών Μπετζάλη.

Αὕτη ἦτο ἡ πρώτη ἐπίσημος πανήγυρις, ἥτις ἐτελέσθη μετά τήν ἐκ βάθρων ἀνακαίνισιν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἀπό τοῦ φθινοπώρου 2019, λόγῳ τῆς ἐνσκηψάσης ἀπό διετίας Πανδημίας τοῦ covid-19.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λείτουργίας, ὁ Ἡγούμενος, Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Λεόντιος μετά τῶν ἐπιτρόπων τῆς Ἐνορίας τῶν Ραφιδίων παρέθεσε ἑόρτιον Τράπεζαν εἰς τούς Πατέρας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΤΗΣ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗΣ

Τήν Κυριακήν, 23ην Αὐγούστου/5ην Σεπτεμβρίου 2021, ἔλαβε χώραν ἡ τελετή τῆς ἀνόδου τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου ἐκ τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος ἐν Γεθσημανῇ εἰς τό Πατριαρχεῖον ἐπί τῇ συμπληρώσει ἐννέα ἡμερῶν ἀπό τῆς Κοιμήσεως καί τῇ Ἀποδόσει τῆς ἑορτῆς.

Διά τήν τελετήν ταύτην ἐτελέσθη πρῶτον τήν πρωΐαν τῆς ἡμέρας ταύτης θεία Λειτουργία εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα ὑπό τῶν ἐφημερίων τοῦ σεπτοῦ Προσκυνήματος.

Ἀκολούθως ἤρχισεν ἡ λιτανεία ἀπό Γεθσημανῆς εἰς τό Πατριαρχεῖον, διερχομένη πρό τῶν Ἱερῶν Μονῶν  τοῦ Ἁγίου Στεφάνου ἀρχικῶς καί τῆς ἁγίας Ἄννης καί τοῦ Πραιτωρίου. Διερχομένη ἐν συνεχείᾳ πρό τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους καί τῆς Παναγίας Σεϊδανάγιας, ἐν ᾧ ἐψάλλοντο τά τροπάρια «ἐν τῇ Γεννήσει τήν Παρθενίαν ἐφύλαξας…», «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων συνανθροισθέντες ἐνθάδε…» καί οἱ πιστοί ἱστάμενοι δεξιά καί ἀριστερά τῆς ὁδοῦ προσεκύνουν ἐν εὐλαβείᾳ, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

Εἰς τήν διασταύρωσιν τῆς Χριστιανικῆς Ὁδοῦ μετ’ αὐτῆς τοῦ Πατριαρχείου προσῆλθε διά προσκύνησιν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος καί οἱ Ἅγιοι Συνοδικοί καί ἄλλοι Ἁγιοταφῖται Πατέρες.

Ἀκολούθως ὁ φέρων ἐπί στήθους καθ’ ὅλην τήν λιτανείαν τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων κ. Δωρόθεος ἐσυνέχισε μετά τῶν μοναχῶν, μοναζουσῶν καί τοῦ λαοῦ καί διαβάς πρό τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἀναπέμπων δέησιν, ἐτοποθέτησε τήν εἰκόνα εἰς τήν ἐν τῷ Μετοχίῳ τῆς Γεθσημανῆς θέσιν αὐτῆς, διά φύλαξιν ἕως τοῦ ἑπομένου ἔτους.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




H ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τό Σάββατον, 15ην / 28ην Αὐγούστου 2021, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἰς Γεθσημανῆν, εἰς τόν Ἱερόν Ναόν, ἐν ᾧ τό Θεομητορικόν Μνῆμα.

Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ὑπομιμνῄσκει εἰς τούς πιστούς της τήν πίστιν αὐτῆς ὅτι ἡ Θεοτόκος, ἡ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου συλλαβοῦσα καί τεκοῦσα τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, θανοῦσα καί ταφεῖσα εἰς Γεθσημανῆν, μετέστη Δεσποτικαῖς παλάμαις τοῦ Υἱοῦ αὐτῆς εἰς οὐρανούς, τοῦ ἀχράντου σώματος αὐτῆς διαφυλαχθέντος ἀδιαλύτου καί παρέστη ἐκ δεξιῶν Αὐτοῦ πεποικιλμένη καί πρεσβεύουσα  ἀδιαλείπτως ὑπέρ ζωῆς καί σωτηρίας τῶν ἀληθῶς προσκυνούντων αὐτήν ὡς Θεοτόκον.

Τήν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου ἡ Ἐκκλησία χαρκτηρίζει “ἀθάνατον”, διά τοῦτο ψάλλει: “τῇ ἀθανάτῳ Κοιμήσει σου, Θεοτόκε, μήτερ της ζωής, νεφέλαι τούς ἀποστόλους αἰθερίους διήρπαζον καί κοσμικῶς διεσπαρμένους ὁμοχώρους παρέστησαν τῷ ἀχράντω σου σώματι…“,  ὁ δέ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγει:  “ὧ καλλίστης ἐκδημίας, ἥτις τήν πρός Θεόν ἐνδημίαν χαρίζεται”.

Διά τήν ἑορτήν αὐτήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἔλαβε χώραν Ἑσπερινός ἀφ᾽ ἑσπέρας εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Λύδδης κ. Δημητρίου καί θεία Λειτουργία τήν πρωΐαν, προεξάρχοντος τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καί συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Λύδδης κ. Δημητρίου, Καττάρων κ. Μακαρίου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων,  ὧν πρῶτος ὁ Γέρων Καμαράσης Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος, τῶν Ἀρχιμανδριτῶν π. Ἰσιδώρου καί π. Διονυσίου, τοῦ Πρεσβυτέρου π. Φάραχ, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών, τῇ συμμετοχῇ πολλοῦ λαοῦ, ἐντοπίων, προσκυνητῶν μή ἐλθόντων εἰσέτι, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ὡς ἕπεται:

«Ὤ, τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ πηγή τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται καί κλῖμαξ πρός οὐρανόν ὁ τάφος γίνεται», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Χάριτι Θεοῦ εὑρισκόμεθα σήμερον ἐνώπιον τοῦ μνημείου τῆς Γεθσημανῆς, ἔνθα ἐτέθη τό δεδοξασμένον σῶμα τῆς Ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, ἵνα ἑορτίως τιμήσωμεν τήν μνήμην τῆς σεβασμίας Μεταστάσεως Αὐτῆς.

Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου εἶναι ὄντως θαῦμα παράδοξον, ὡς τοῦτο ἐναργέστατα διατυπώνει ὁ ὑμνῳδός λέγων: «Ἐν τῇ Γεννήσει σου, σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει σου, νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν, συνέδραμε Θεοτόκε· πῶς γάρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; πῶς δέ ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα; Διό σύν τῷ Ἀγγέλῳ βοῶμέν σοι· Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη».

Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη καί πάλιν βοῶμεν μετά τοῦ Ἀγγέλου, διότι ἐν τῷ προσώπῳ τῆς Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας ὑμνολογοῦμεν τό θεῖον καί ἐξαίσιον μυστήριον τῆς Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ οἰκονομίας, τοὐτέστιν τήν ἐνσάρκωσιν καί ἐνανθρώπισιν τοῦ Θεοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τά πλήθη τῶν ἀγγέλων ἐν οὐρανῷ καί τό γένος τῶν ἀνθρώπων ἐπί γῆς μακαρίζομεν τήν πάνσεπτον Κοίμησιν τῆς Παναγίας Παρθένου, διότι ἐγένετο Μήτηρ τοῦ Ποιητοῦ τῶν ἁπάντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἀφ’ ἑνός, καί αἰτία τῆς θεώσεως ἡμῶν ἀφ’ ἑτέρου, ὡς ἀναφωνεῖ καί ὁ ὑμνῳδός: «Ἡ γάρ ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, δι’ ἧς ἡμεῖς ἐθεώθημεν ἐν ταῖς χερσί τοῦ ἑαυτῆς Υἱοῦ καί Δεσπότου ἐνδόξως καί ὑπέρ λόγον μετατίθεται».

«Ὤ, πῶς ἡ πηγή τῆς ζωῆς πρός τήν ζωήν διά μέσου θανάτου μετάγεται! Ὤ πῶς ἡ ἐν τῷ τόκῳ τούς ὅρους ὑπερβᾶσα τῆς φύσεως, νῦν ὑποκύπτει τοῖς ταύτης θεσμοῖς καί θανάτῳ τό ἀκήρατον καθυποβάλλεται σῶμα. Δεῖ γάρ αὐτό τό θνητόν ἀποθέμενον τήν ἀφθαρσίαν ἀμφιάσασθαι, ἐπεί καί ὁ Δεσπότης τῆς φύσεως τήν τοῦ θανάτου πεῖραν οὐκ ἀπηνῄνατο. Θνῄσκει γάρ σαρκί καί θανάτῳ λύει τόν θάνατον καί φθορᾷ τήν ἀφθαρσίαν χαρίζεται καί τήν νέκρωσιν ποιεῖ πηγήν τῆς ἀναστάσεως. [Καί ἀναλυτικώτερον: ὤ, πῶς ἡ πηγή τῆς ζωῆς μεταφέρεται εἰς τήν ζωήν, περνώντας ἀπό τόν θάνατον! Πῶς αὐτή, ἡ ὁποία ἐξεπέρασε εἰς τήν γένναν της τά ὅρια τῆς φύσεως, σκύβει τώρα εἰς τούς νόμους της καί ὑποτάσσεται εἰς τόν θάνατον τό ἀθάνατον σῶμα. Διότι πρέπει αὐτό [τό σῶμα] νά ἀποθέσῃ τήν θνητότητα καί νά ντυθῇ τήν ἀφθαρσίαν, ἀφ’ οὗ καί ὁ κυρίαρχος τῆς φύσεως δέν ἀρνήθηκε νά ὑποβληθῇ εἰς τόν θάνατον].

Ἡ Θεοτόκος Μαρία καλεῖται «ἡ πηγή τῆς ζωῆς», διότι ἀνεδείχθη Μήτηρ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δέ Χριστός εἶναι ἡ ζωή: «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή», (Ἰωάν. 14,6), λέγει Κύριος. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής κηρύττει ὅτι αἴτιος καί πηγή τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός: «ἐν αὐτῷ ζωή ἦν καί ἡ ζωή ἦν τό φῶς τῶν ἀνθρώπων», (Ἰωάν. 1,4).

Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἕνεκα τῆς σχέσεως καί ἑνώσεως τῶν ἀνθρώπων μέ τόν παλαιόν Ἀδάμ, ὅλοι οἱ ἀπόγονοι αὐτοῦ ἀποθνῄσκουν, ἔτσι καί διά μέσου τῆς σχέσεως καί ἑνώσεώς των μέ τόν Νέον Ἀδάμ, τόν ἀναστάντα Χριστόν, ὅλοι θά ζωοποιηθοῦν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος: «Ὥσπερ γάρ ἐν τῷ Ἀδάμ πάντες ἀποθνῄσκουσιν, οὕτω καί ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται», (Α΄ Κορ. 15,22).

Ἡ Θεοτόκος καί Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, ἐπί τῆς ὁποίας ἐπῆλθε τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἡ δύναμις τοῦ Ὑψίστου ἐπεσκίασεν αὐτήν, (Λουκ. 1,35), ἀποτελεῖ τήν ἀπαρχήν τῶν ζωοποιηθησομένων. Διά τοῦτο καί ὁ θάνατος τῆς Παναγίας ὑπερβαίνει τήν ἔννοιαν τοῦ φυσικοῦ θανάτου, ὡς τοῦτο ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ θεομητορικοῦ αὐτῆς Τάφου, ὁ ὁποῖος ὁρᾶται καί προσκυνεῖται μέχρι σήμερον, «σώματος μένων κενός». Τοῦ ὑπέρ ἔννοιαν τούτου γεγονότος, δηλονότι τῆς σεβασμίας Κοιμήσεως καί μεταστάσεως τῆς Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, διατυπώνει μέ σαφήνειαν ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας λέγων: «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι, ἐν σοί Παρθένε ἄχραντε. Παρθενεύει γάρ τόκος καί ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετά τόκον Παρθένος καί μετά θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τήν κληρονομίαν σου».

Ἡ Παναγία καί ὑπερευλογημένη Θεοτόκος Μαρία, Μήτηρ οὖσα τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἐγένετο μήτηρ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, πολλῷ δέ μᾶλλον τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν, ὡς ἀναφωνεῖ καί ὁ ψαλμῳδός: «Μακάριον τό [Χριστεπώνυμον] ἔθνος, οὗ ἐστι Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ, λαός ὅν ἐξελέξατο εἰς κληρονομίαν ἑαυτῷ», (Ψαλμ. 32, 12).

Ἡμεῖς δέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εὐγνώμονες ὄντες διά τάς ἀπείρους πρός ἡμᾶς εὐεργεσίας τῆς Παναγίας Θεοτόκου, εὐχαριστήσωμεν καί ἐν ταὐτῷ ἱκετεύσωμεν Αὐτῇ, ἵνα μεσιτεύῃ τῷ Υἱῷ Αὐτῆς καί Θεῷ ἡμῶν ὑπέρ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ἡ χάρις τοῦ πανσέπτου καί Θεομητορικοῦ Μνήματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.

Μετά τήν πανηγυρικήν θείαν Λειτουργίαν, ὁ ἡγούμενος τοῦ προσκυνήματος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων κ. Δωρόθεος παρέθεσε κέρασμα ἀναψυχῆς εἰς τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν τόν κ. Γενικόν καί ἄλλους.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΕΓΚΩΜΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΧΕΙΟΝ

Τήν Παραμονήν τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, 14ην /27ην Αὐγούστου 2021, ἔλαβε χώραν ἡ τελετή τῶν Ἐγκωμίων τῆς Θεοτόκου-Ἐπιταφίου εἰς τόν ἐν Γεθσημανῇ ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως.

Τῆς τελετῆς ταύτης κατελθών πεζῇ ἀπό τοῦ Πατριαρχείου διά τῆς Ὁδοῦ τοῦ Μαρτυρίου, συνοδείᾳ τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνιερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων: Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων, Γεράσων κ. Θεοφάνους, Καττάρων κ. Μακαρίου, Πέλλης κ. Φιλουμένου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ.  Ἰωακείμ , Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὧν πρῶτος ὁ Γέρων Καμαράσης Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος καί τῶν Ἀρχιμανδριτῶν π. Ἀλεξίου, π. Διονυσίου, π. Θαδδαίου, π. Μελετίου καί π. Ἰσιδώρου, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί προσευχομένου εὐσεβοῦς ἐκκλησιάσματος παρά τούς περιορισμούς λόγῳ τοῦ ἐπικρατοῦντος εἰσετι covid-19, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

Κατά τήν τελετήν ταύτην ἐψάλησαν τά Ἐγκώμια εἰς τρεῖς Στάσεις:

Α. Ἡ Ἁγνή ἐν Τάφῳ κατετέθης βαβαί…

Β. Ἀξιόν ἐστιν μεγαλύνειν σε τήν Θεοτόκον…

Γ. Αἱ γενεαί πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου…

Μετά τό Ἐξαποστειλάριον καί πρό τῶν Αἴνων τῆς τελετῆς ταύτης ἐξεφώνησε τό κήρυγμα τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου ὁ Γραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεροδιάκονος Συμεών ὡς ἕπεται:

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Ἐκλαμπρότατε κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Εὐλαβές ἱερατεῖον,

Εὐσεβεῖς προσκυνηταί,

Ὄντες εὐλογημένοι ἀπό τό Θεό νά εἴμαστε μέλη  τοῦ σώματος τῆς  Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γνωρίζουμε ὅτι ὅλες οἱ προσευχές, ὅλες οἱ ἀκολουθίες τῶν ἡμερῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κύκλου, ἰδίᾳ τῶν Παρακλήσεων τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ἔχουν ἱκετευτική ἤ τιμητική ἀναφορά στό ἄχραντο πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἀειπαρθένου Μαρίας. Ὅλες οἱ ᾠδές τῶν κανόνων τῶν ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων, Παρακλητικῆς, Μηναίων, Τριῳδίου, Πεντηκοσταρίου, καταλήγουν ἀπαραιτήτως στό Θεοτοκίο, τό τροπάριο, τό ἀφιερωμένο στή Θεοτόκο. Στά τροπάρια αὐτά, ἰδίᾳ τῆς Θ΄ ὠδῆς, πού εἶναι ἀποκλειστικῶς ἀφιερωμένη στή Θεοτόκο, ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ, μακαρίζει καί μεγαλύνει Μαριάμ τήν ἁγνή, τήν πάναγνο κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἡ ὁποία γιά τήν ἁγνότητα καί τήν ὑπερβάλλουσα καθαρότητα τῆς ζωῆς της, ἐπελέγη καί προορίστηκε ἀπό τό Θεό νά γίνει τό δοχεῖο τῆς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου συλλήψεως, σαρκώσεως καί Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου Του.

Τό ὑπερφυές μυστήριο τοῦτο ἡ Ἐκκλησία ὑπομιμνήσκει, ὑπενθυμίζει στούς πιστούς της σέ ἄριστο καί εὐμνημόνευτο ποιητικό λόγο τῶν ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων της ψάλλουσα στίς Καταβασίες : «ρήσεις  προφητῶν καί αἰνίγματα τήν σάρκωσιν ὑπέφηναν τήν ἐκ Παρθένου Σου Χριστέ» καί σέ μεγαλειῶδες Βυζαντινό μέλος: «ἄνωθεν οἱ προφῆται σέ προκατήγγειλαν». Πολυάριθμες εἶναι οἱ εἰκόνες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πού συμβολίζουν τή Θεοτόκο ἐν σχέσει μέ τό μυστήριο, τό ὁποῖο ὁ Θεός Πατήρ εὐδόκησε νά συντελεσθεῖ δι’ αὐτῆς. Ἡ φλεγομένη καί μή καιομένη βάτος τοῦ Σινᾶ, «ἡ ἀβρόχοις ποσί διάβασις» τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης ἀπό τόν «πεζοπεντοπορήσαντα» Ἰσραηλίτη λαό, ἡ κλῖμαξ τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, εἶναι ἐλάχιστες ἀπό τίς πολλές εἰκόνες, πού προεικονίζουν τό γεγονός, τό ὁποῖο  ψάλλει ἡ Ἐκκλησία, «ὁ τόκος σου ἄφθορος ἐδείχθη, Θεός ἐκ λαγόνων σου προῆλθε» καί τίς προβάλλει, γιά νά γίνουν κτῆμα καί βίωμα τῶν πιστῶν μελῶν της.

Ἡ φιλάνθρωπος αὐτή ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας, πού  προαναγγέλλεται παραβολικῶς καί αἰνιγματωδῶς στήν Παλαιά Διαθήκη, ἀποκαλύπτεται ἐκτυπώτερον καί ἐμφανέστερον στούς χρόνους τῆς Καινῆς,  «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» ( Γαλ. 4, 4). Τότε ἡ Μαριάμ τῆς Ναζαρέτ δέχεται ἐπίσκεψη καί προσκαλεῖται ἀπό τό Θεό νά γίνει συνεργός τῆς εὐδοκίας Του νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Προσφωνεῖται διά στόματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ: «κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ» (Λουκ.1, 28), μέ χαιρετισμό πού οὐδείς θνητός ἤκουσε ποτέ καί τῆς ἀποκαλύπτεται ὅτι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου θά συλλάβει καί θά γεννήσει ὡς ἄνθρωπο τό Μονογενῆ Υἱό τοῦ Θεοῦ. Ἅμα δέ τῇ συγκαταθέσει αὐτῆς διά τοῦ: «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λουκ. 1, 38), «ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται»,  ὁ πρίν ἄσαρκος Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκοῦται, δανείζεται σάρκα ἀπό τή σάρκα της, σωματοῦται καί ἐκείνη ἀναδεικνύεται Θεοτόκος. Κατοικεῖ ἐντός της σωματικῶς Ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν λέγει ὅτι: «ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς Θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2, 9).

Τό μυστήριο τοῦτο δέν «καλύπτεται ὑπό τόν μόδιον», ἀλλά «τίθεται ἐπί τήν λυχνίαν», γιά νά φωτίζει τόν κόσμο. Ὅταν «ἡ Παρθένος ἔχουσα θεοδόχον τήν μήτραν, ἐπορεύθη εἰς τήν  Ὀρεινήν μετά σπουδῆς» (Λουκ.1, 39), τότε ἡ συγγενής της Ἐλισάβετ «ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου καί ἀνεφώνησε, εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου καί «πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με;» (Λουκ.1, 42-43).   Ἡ Ἐλισάβετ δέχεται Θεοῦ πληροφορία ὅτι ἡ Μαριάμ φέρει στά σπλάγχνα της τό Θεό Λόγο σεσαρκωμένο, ὅτι εἶναι δοχεῖο τοῦ Ἀστέκτου, χωρίο τοῦ Ἀχωρήτου, ὅτι Ἐκεῖνος πού βαστάζει στά σπλάγχνα της εἶναι ὁ βαστάζων τά πάντα. Πληροφορία περί τούτου ἔχει καί τό κυοφορούμενο ἀπό αὐτή ἔμβρυο Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, γι’ αὐτό «καί σκιρτᾷ  ἐν ἀγαλλιάσει εἰς τήν κοιλίαν τῆς μητρός του» (Λουκ. 1, 41). Στό  γεγονός τοῦτο ἔχουμε συνάντηση καί ἀσπασμό τῶν μητέρων, «ἠσπάσαντο ἀλλήλας αἱ μητέρες» -ψάλλει ἡ ὑμνολογία- καί συνάντηση τοῦ τιμίου Προδρόμου μετά τοῦ Κυρίου, «τοῦ ἀστέρος μετά τοῦ ἡλίου», ἀμφοτέρων κυοφορουμένων καί προφητεία τῆς Θεοτόκου ὅτι «ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσι με πᾶσαι  αἱ γενεαί» (Λουκ.1, 48).

Στήν πρόρρηση αὐτή τῆς Θεοτόκου στηρίζεται ὅλη ἡ τιμή καί ἡ εὐλάβεια πού τῆς ἀποδίδει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μέ τούς ὕμνους καί τίς Ὁμιλίες τῶν Πατέρων στίς ἑορτές της, τοῦ Γενεθλίου, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καί τῆς Κοιμήσεως.

Τήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, τήν ὁποία ἑορτάζει προεορτίως σήμερα ἡ Σιωνῖτις Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν στή μοναδική αὐτή ἀνά τόν κόσμο Ἐπιτάφιο τελετή, προεξαρχούσης τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, ἡ Ἐκκλησία δέν θεωρεῖ  θάνατο, γι’ αὐτό καί τή χαρακτηρίζει «ἀθάνατο», ψάλλουσα: «τῇ ἀθανάτῳ σου Κοιμήσει οὐρανοί ἐπαγάλλονται καί ἀγγέλων γέγηθε τά στρατεύματα καί νεφέλαι τούς ἀποστόλους αἰθερίους διήρπαζον καί ὁμοχώρους παρέστησαν τῷ ἀχράντῳ σου σώματι». Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει ὅτι «ἑορτάζομεν ἁγίαν κοίμησιν ἤ μεταβίωσιν». (Ὁμιλία ΛΖ, PG 151, 461 A’). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός στό « Α΄ Ἐγκώμιόν του εἰς τήν Κοίμησιν», ( Ἔκδοσις Εὐαγοῦς Ἱδρύματος «Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος», Ἄθῆναι 1979),  λέγει ὅτι «ἡ πηγή τῆς ζωῆς πρός τήν ζωήν διά μέσου θανάτου ἄγεται (σ. 128) καί χαρακτηρίζει τήν κοίμηση «ὡς καλλίστην ἐκδημίαν, ἡ ὁποία τήν πρός Θεόν ἐνδημίαν χαρίζεται» (σ.130) καί ὅτι «τῆς Θεοτόκου μεθισταμένης, ἀδιάλυτον τό σῶμα πεφύλακται» (σ.130) καί ὅτι «ὁ ταύτης δι’ ἄφατον εὐσπλαγχνίαν υἱός γενέσθαι καταδεξάμενος Δεσποτικαῖς παλάμαις τῇ παναγίᾳ ταύτῃ καί θειοτάτῃ καί οἷα μητρί λειτουργῶν τήν ἱεράν ψυχήν ὑποδέχεται» (σσ. 111-112).

Ἀκολουθοῦντες καί τόν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας στό «Ἐγκώμιόν του πρός τήν ἁγίαν Μαρίαν τήν Θεοτόκον» στήν Γ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο τῆς Ἐφέσου κατά τοῦ Νεστορίου, ἄς ἀναφωνήσουμε μετ’ αὐτοῦ λέγοντος: «Χαίροις, Μαρία Θεοτόκε Παρθενομήτωρ, Φωτοφόρε, Χαίροις Μαρία τό κειμήλιον τῆς οἰκουμένης, περιστερά ἡ ἀμίαντος, λαμπάς ἡ ἄσβεστος, ἐκ σοῦ γάρ ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης γεγέννηται, χαίροις Μαρία τό χωρίον τοῦ Ἀχωρήτου, ἡ τόν Μονογενῆ Θεόν Λόγον χωρήσασα. Χαίροις Μαρία, δι’ ἥν προφῆται κελαδοῦσι, ποιμένες δοξολογοῦσι, ἄγγελοι χορεύουσι, Ἄρχάγγελοι σκιρτῶσι, μάγοι προσκυνοῦσι, δι’ ἥν Ἰωάννης ἔτι ὤν ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς μητρός αὐτοῦ ἐσκίρτησε, Χαίροις Μαρία Θεοτόκε δι’ ἧς προῆλθε τό φῶς τό ἀληθινόν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ λέγων ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις, “ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου” ( PG 77, 1032 – 1033).

Στό ἐγκώμιό μας πρός τήν Ὑπεραγία Δέσποινα Θεοτόκο, τήν ὑμνουμένη ἀπό τή στρατευομένη καί τή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, τήν  τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν παρισταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ Σωτῆρος καί ἔχουσα μητρική παρρησία, ἄς προσάψουμε θερμή τήν ἱκεσία μας νά ἀπομακρύνει τόν λοιμώδη ἰό τοῦ Covid, πού μαστίζει καί ἀποδεκατίζει τήν ἀνθρωπότητα, νά  ἀποσβέσει τά πυρά τῶν πυρκαϊῶν, πού κατακαίουν καί ἀπανθρακώνουν τήν κτίση τοῦ Θεοῦ, κατοικίας καί  ἀνθρώπους, νά ἔλθει ἀρωγός σ’ αὐτούς πού ἔμειναν χωρίς τά στοιχειώδη ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς, νά εἰρηνεύσει καί προστατεύσει τή Μέση Ἀνατολή καί τήν Ἁγία Γῆ, νά θεραπεύσει τούς ἀσθενοῦντας  Ἀγιοταφίτας καί νά ἐνισχύσει τούς ὑγιεῖς στό ἔργο τους τῆς μαρτυρίας , συνδιαλλαγῆς, εἰρήνης, ἀγάπης εἰς τήν διαφύλαξιν τῶν Ἁγίων Τόπων, νά παράσχει παραμυθία σέ κάθε πάσχουσα καί δοκιμαζομένη ψυχή καί νά προφυλάξει τό γένος ἡμῶν ἀπό πάσης ἐπιβουλῆς ἐχθρικῆς ἀλλοτρίας. Γένοιτο”.

Ψαλέντων τῶν Αἴνων καί τῆς Δοξολογίας ἀναπεμφθείσης, οἱ Ἱερεῖς ἐκράτησαν εἰς τάς χεῖρας καί ἀνέβασαν τόν Ἐπιτάφιον, ἐν ᾧ ἡ εἰκών τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, εἰς τήν Εἴσοδον τοῦ Ναοῦ ἄνω, ἔνθα καί ἀνεπέμφθη δέησις.

Τούτου γενομένου, οἱ ἱερεῖς κατεβίβασαν τόν Ἐπιτάφιον καί ἐτοποθέτησαν αὐτόν ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος καί ἔμπροσθεν τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου Ἱεροσολυμιτίσσης – «Πλατυτέρας» διά προσκύνησιν ὑπό τῶν πιστῶν.

Ἀπολύσεως γενομένης, ἡ Πατριαρχική Συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τό ἡγουμενεῖον, ἔνθα ὁ ἡγούμενος Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων κ. Δωρόθεος προσεκόμισε κέρασμα ψυχροῦ ὕδατος καί ὀπωρῶν ὡς ἀναψυχήν εἰς τόν συνεχιζόμενον καύσωνα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




H KAΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΕΙΣ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗΝ

Ἐπιφωσκούσης τῆς Τετάρτης, 12ης / 25ης Αὐγούστου 2021, ἔλαβε χώραν εἰς τό Πατριαρχεῖον ἡ Κάθοδος τῆς Εἰκόνος τῆς Παναγίας Θεοτόκου εἰς Γεσθημανῆν.

Ἡ τελετή αὐτή ἐπραγματοποιήθη συμφώνως πρός τήν τυπικήν διάταξιν τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, ἤτοι τήν 5.00 π.μ. θερινήν ὥραν ἐξεκίνησεν ἡ λιτανεία ἐκ τοῦ ἔναντι τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως παρεκκλησίου τοῦ Μετοχίου τῆς Γεθσημανῆς, ἔνθα ἡ εἰκών φυλάσσεται ὅλον τό ἔτος.

Τήν εἰκόνα ἐκράτει ἐν πάσῃ εὐλαβείᾳ ἐπιστηθίως ὁ ἡγούμενος τῆς Γεθσημανῆς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων κ. Δωρόθεος, περιστοιχούμενος ὑπό Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερέων καί ἀνακοπτόμενος συχνάκις ὑπό τῶν δεξιά καί ἀριστερά τῆς ὁδοῦ ἱσταμένων μοναχῶν, μοναζουσῶν καί προσκυνητῶν διά τήν προσκύνησιν αὐτῆς.

Ἡ λιτανεία διῆλθε τήν ὁδόν τοῦ Μαρτυρίου ἀναπέμπουσα δέησιν πρό τῶν Μονῶν Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκυ, Ἁγίου Χαραλάμπους, Πραιτωρίου, Ἁγίας Ἄννης, Πρωτομάρτυρος καί Ἀρχιδιακόνου Ἁγίου Στεφάνου καί κατέληξεν ἐντός τοῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἐν Γεθσημανῇ, ἐν ᾧ καί τό Θεομητορικόν Μνῆμα

Ἐνταῦθα ἡ εἰκών μετά δεήσεως ἐναπετέθη ἐπί τοῦ Ἐπιταφίου ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος καί  ἔμπροσθεν τῆς Παναγίας «Πλατυτέρας» πρός προσκύνησιν ὑπό τῶν πιστῶν καί ἤρξατο ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς ἡμέρας, ἡ Παράκλησις καί ἡ Θεία Λειτουργία.

Ἡ σεπτή εἰκών θά παραμείνῃ ἐνταῦθα διά τά Ἐγκώμια τήν Παραμονήν, διά τήν θείαν Λειτουργίαν τήν ἡμέραν τῆς Κοιμήσεως ἕως καί τῆς 23ης Αὐγούστου (π.ἡ.), ὅτε καί θά ἀναβιβασθῇ πάλιν εἰς τό Μετόχιον τῆς Γεθσημανῆς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

 

 




ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΠΕΡ ΣΕΒΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΔΕΣΠΟΤΙΚΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

Μέ τήν εὐκαιρίαν τῆς Δεσποτικῆς Ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, κατά τήν ὁποίαν ἅπαντες οἱ προφῆται καί οἱ Δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Προφήτου Μωϋσέως τοῦ Θεόπτου καί τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου, ὁμολογοῦν τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς τόν Φωτοδότην Κύριον τῆς Δόξης, ἡ Ρωσόφωνος ἐνορία τοῦ Δικαίου Πατριάρχου Ἀβραάμ ἐν Μπέρ – Σέβᾳ, ἑώρτασε πανηγυρικῶς κατά τό Σάββατον, 8ην/21ην Αὐγούστου, μετ’ Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας, τῆς ὁποίας προεξῆρξεν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Μακάριος, συλλειτουργοῦντος τοῦ ἐφημερίου τῆς Μπέρ – Σέβα, Ἱερέως Ἀλεξάνδρου Γιάσεβιτς, ἐν ᾧ ὁ Ἡγούμενος Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλος διηύθυνε ἅπαντα τά μέλη τῆς ἐνορίας, τά ὁποῖα ἔψαλλον ὁμοθυμαδόν Ἑλληνιστί καί Σλαβωνιστί.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας παρετέθησαν κεράσματα καί ὁ Σεβασμιώτατος κ. Μακάριος ἀπηύθυνε ψυχωφελεῖς λόγους εἰς τούς πιστούς, διά νά παραμείνουν σταθεροί εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστιν, μακράν κακοδοξιῶν καί πλανεμένων μυθευμάτων, τά ὁποῖα κατακλύζουν τό διαδίκτυον καί προκαλοῦν σύγχυσιν εἰς τόν ἁπλοῦν λαόν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

https://www.facebook.com/100009431289601/videos/246336313881636/?sfnsn=mo




H ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Πέμπτην, 6ην/19ην Αὐγούστου 2021 ἑωρτάσθη ἡ ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ὑπό τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν ἱεράν Μονήν Μεταμορφώσεως, τήν εὑρισκομένην ἐπί τοῦ ὄρους Θαβώρ, ἐπί τοῦ ὁποίου καί ἔλαβε χώραν τό θεῖον τοῦτο γεγονός.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ ἐκκλησία ἑπομένη τῆς Εὐαγγελικῆς ἀναμιμνῄσεως ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός πρό τοῦ πάθους Αὐτοῦ παρέλαβε τούς προκρίτους τῶν μαθητῶν Πέτρον καί Ἰάκωβον καί Ἰωάννην καί εἰς ἕκαστον αὐτῶν ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτούς τήν θείαν δόξαν τῆς Θεότητος Αὐτοῦ, ὅσον ἠδύναντο νά ἴδουν καί κατανοήσουν,  «ὡς ἐχώρουν οἱ μαθηταί τήν δόξαν Σου Χριστέ ἐθεάσαντο», ἤτοι ἔλαμπε τό πρόσωπον καί τά ἱμάτια Αὐτοῦ λαμπρότερον τοῦ ἡλίου καί νεφέλη φωτεινή ἐπεσκίασεν Αὐτόν καί ἐφάνησαν ἐν τῇ νεφέλῃ ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας, λαλοῦντες περί τοῦ πάθους Αὐτοῦ, τοῦ μέλλοντος νά συμβῇ εἰς Ἱεροσόλυμα, ἐν ᾧ ἡ φωνή τοῦ Πατρός ἠκούσθη ἐξ οὐρανοῦ λέγουσα: “οὗτός ἐστι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός ἐν ᾧ ηὐδόκησα, Αὐτοῦ ἀκούετε”, καί μετά τό ὅραμα τοῦτο ὁ Κύριος παρέλαβε τούς μαθητάς καί κατῆλθον ἀπό τοῦ ὄρους καί παρήγγειλεν αὐτοῖς νά μή εἴπωσι οὐδέν πρό τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ.

Δία τήν μνήμην τοῦ γεγονότος τούτου  ἀποκαλυφθέντος τοῖς μαθηταῖς καί δι’ αὐτῶν εἰς ἡμᾶς ὁ Κύριος ἐφανέρωσε τό πρωτόκτιστον κάλλος τοῦ ἀνθρώπου πρό τῆς πτώσεως καί τήν δυνατότητα νά ἐπαναποκτήσῃ αὐτό πάλιν ἐν Χριστῷ ἐνανθρωπήσαντι καί Μεταμορφωθέντι ἐτελέσθη θεία Λειτουργία τήν νύκτα τῆς ἑορτῆς, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολíτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ    Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου  Καττάρων κ. Μακαρίου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὡς τοῦ π. Παρθενίου, Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας, ψάλλοντος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου μετά τῆς χορῳδίας αὐτοῦ ἑλληνιστί καί ἀραβιστί, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος κ. Ευαγγέλου Βλιώρα καί ἐκπροσώπου τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας εἰς Ἰσραήλ καί μετεχόντων ὀλίγων πιστῶν, λόγῳ τῶν περιορισμῶν διά προστασίαν ἐκ τοῦ ἰοῦ τοῦ covid- 19.

Εις τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον διά τῆς κάτωθι ὁμιλίας Αὐτοῦ:

“Καί μεθ᾿ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τόν Πέτρον καί Ἰάκωβον καί Ἰωάννην τόν ἀδελφόν αὐτοῦ καί ἀναφέρει αὐτούς εἰς ὄρος ὑψηλόν κατ᾿ ἰδίαν· καί μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καί ἔλαμψε τό πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τά δέ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκά ὡς τό φῶς”. (Ματθ. 17,1-2).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ συνήγαγε πάντας ἐν τῷ ὑψηλῷ τούτῳ ὄρει Θαβώρ, ἵνα ἑορτάσωμεν τό μέγα καί θαυμαστόν γεγονός τῆς ἄκρας φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ Πατρός, τουτέστιν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ Πέτρου, Ἰακώβου καί Ἰωάννου ἀλλά καί τῶν Προφητῶν Μωυσέως καί Ἠλιοῦ. Το γεγονός δέ τοῦτο ἐγένετο τεσσαράκοντα ἡμέρας πρό τοῦ σταυρικοῦ πάθους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, θέλων νά ἀποδείξῃ ὅτι ἡ περί τοῦ Χριστοῦ διδασκαλία, τήν ὁποίαν ἐκήρυττον οἱ Ἀπόστολοι ἐβασίζετο οὐχί ἐπί τῆς ἀνθρωπίνης ἐπινοήσεως καί διανοήσεως, ἀλλ’ ἐπί τῆς προσωπικῆς ἐμπειρίας, ἐπικαλεῖται ὡς ἀδιάψευστον μαρτυρίαν, τήν παρουσίαν Αὐτοῦ ἐν τῷ ὑψηλῷ ὄρει Θαβώρ λέγων: “Οὐ γάρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τήν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καί παρουσίαν, ἀλλ᾿ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητος· λαβών γάρ παρά Θεοῦ Πατρός τιμήν καί δόξαν φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπό τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγώ εὐδόκησα, καί ταύτην τήν φωνήν ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν, σύν Αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ὄρει τῷ ἁγίῳ”, (Β΄ Καθ. Πέτρ., 16-18).

Κατά τήν Μεταμόρφωσίν Του ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ ἀπεκάλυψεν, δηλονότι ἐγνώρισεν εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ, πρῶτον τήν δύναμιν Αὐτοῦ, τήν δειχθεῖσαν αὐτοῖς τοῖς μαθηταῖς ὑπό τοῦ Θεοῦ Πατρός διά τοῦ μονογενοῦς Αὐτοῦ Υἱοῦ δόξαν. Ἡ δέ δόξα αὕτη δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τάς ἀκτίστους ἐνεργείας τοῦ ἀπροσίτου θείου φωτός. “Ὁ Θεός φῶς ἐστι” (Α’ Ἰωάν. 1,5) κηρύττει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης. “Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς” (Ἰωάν. 8,12), λέγει Κύριος.

Τήν ἀλήθειαν ταύτην διατυπώνει ἐναργέστατα καί θεολογικῶς ὁ ὑμνῳδός ἀναφωνῶν: “Φῶς ἀναλλοίωτον Λόγε, φωτός Πατρός ἀγεννήτου, ἐν τῷ φανέντι φωτί σου, σήμερον ἐν Θαβωρίῳ, φῶς εἴδομεν τόν Πατέρα, φῶς καί τό Πνεῦμα, φωταγωγοῦν πᾶσαν κτίσιν”.

Δεύτερον [ὁ Κύριος ἐγνώρισε τοῖς μαθηταῖς Αὐτοῦ] τήν παρουσίαν Αὐτοῦ. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἐν τῷ ὑψηλῷ ὄρει Μεταμόρφωσις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ πρόγευσιν ὁρατήν καί ἁπτήν τῆς μελλούσης ἐνδόξου βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὡς μέ σαφήνειαν ἐκφράζει τοῦτο ὁ ὑμνῳδός λέγων: “Τήν τῶν βροτῶν ἐναλλαγήν, τήν μετά δόξης Σου Σωτήρ, ἐν τῇ δευτέρᾳ καί φρικτῇ τῆς σῆς ἐλεύσεως δεικνύς, ἐπί τοῦ ὄρους Θαβώρ μετεμορφώθης”. Καί ἀναλυτικώτερον, “Σῶτερ ἡμῶν Χριστέ μετεμορφώθης εἰς τό ὄρος Θαβώρ, διά νά ἀποδείξῃς καί ἐγγυηθῇς τήν ἀναμενομένην ἔνδοξον Δευτέραν καί φοβεράν Παρουσίαν Σου, ὡς καί τήν μεταβολήν, ἡ ὁποία θά γίνῃ κατ’ αὐτήν εἰς τούς πιστούς καί εὐσεβεῖς Χριστιανούς, τήν αἰώνιον αὐτῶν δόξαν”.

Τόσον ἡ δύναμις ὅσον καί ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ Μεταμορφώσει Αὐτοῦ, τἠν ὁποίαν ἐγνώρισαν εἰς ἡμᾶς οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί Εὐαγγελισταί, ἀφοροῦν κυρίως καί πρωτίστως εἰς τήν ἐνίσχυσιν τῆς πίστεως τῶν μαθητῶν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, κατά τήν γενομένην φωνήν ἐκ τῆς νεφέλης, “οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε“ (Ματθ. 17,5). Αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἀλήθειαν ἀκούομεν ἀπό τοῦ ὑμνῳδοῦ βοῶντος: “ἐπί τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καί ὡς ἐχώρουν οἱ μαθηταί Σου τήν δόξαν Σου, Χριστέ ὁ Θεός ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν Σέ ἴδωσι σταυρούμενον, τό μέν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δέ κόσμῳ κηρύξωσιν ὅτι Σύ ὑπάρχεις ἀληθῶς τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα”.

Τήν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ἥν ἐθεάσαντο οἱ μαθηταί Αὐτοῦ, ἀπολαμβάνουν πάντες οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταγραφῆ πολῖται τῆς οὐρανίου πολιτείας, δηλονότι τῆς “ἐκκλησίας πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων”, (Ἐβρ. 12,23).

Τήν δόξαν ταύτην τοῦ Χριστοῦ θά ἀπολαμβάνουν οἱ εὐσεβεῖς καί δίκαιοι Χριστιανοί ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. “Τότε οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός αὐτῶν”. (Ματθ. 13,43), λέγει Κύριος.

Τῆς δόξης ταύτης τοῦ Χριστοῦ θεωρός ἐγένετο ὁ “πλήρης πίστεως καί Πνεύματος Ἁγίου Διάκονος Στέφανος” (Πραξ. 6, 5), ὁ ὁποῖος “ἀτενίσας εἰς τόν οὐρανόν εἶδε δόξαν Θεοῦ καί Ἰησοῦν ἐστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ”, (Πράξ. 7,55). Ὁ δέ θεῖος Παῦλος κηρύττων ὅτι πάντες οἱ ζῶντες ἐν Χριστῷ ἀντανακλοῦν τήν δόξαν τοῦ Κυρίου λέγει: “Ἡμεῖς δέ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τήν αὐτήν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπό δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπό Κυρίου Πνεύματος”, (Β΄ Κορ. 3,18).

Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει: “Ὥσπερ ἄν εἰ ἄργυρος καθαρός πρός ἀκτῖνας [τοῦ ἡλίου] κείμενος καί αὐτός ἀκτῖνας ἐκπέμψει… οὕτω καί ἡ ψυχή [τοῦ ἀνθρώπου] καθαιρομένη καί ἀργύρου λαμπροτέρα γινομένη, δέχεται ἀκτῖνα ἀπό της δόξης τοῦ [ἁγίου] Πνεύματος καί ταύτην ἀντιπέμπει”.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καλούμεθα νά διάγωμεν βίον κατά Χριστόν, δηλαδή νά συμμετέχωμεν ἐνεργῶς εἰς τήν θείαν μυστηριακήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας ὡς πιστά καί γνήσια μέλη τοῦ σώματος αὐτῆς τουτέστιν τοῦ Χριστοῦ “θυσίαν αἰνέσεως δοξάσει με, καί ἐκεῖ ὁδός, ἥ δείξω αὐτῷ τό σωτήριόν μου” (Ψαλμ. 49,23) ἀναφωνεῖ ὁ ψαλμῳδός. Τοῦτο σημαίνει ὅτι μόνον εἰς τήν εἰλικρινῆ εὐσέβειαν εὑρίσκεται ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας, δηλονότι τῆς ἐν Χριστῷ μεταμορφώσεως ἡμῶν.

Δεηθῶμεν τοῦ ἐν τῷ ὄρει τούτῳ τῷ Θαβώρ Μεταμορφωθέντος Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ὅπως πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, λάμψῃ καί ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τό φῶς τό ἀΐδιον Αὐτοῦ καί τύχωμεν τῆς μεταμορφώσεως ἡμῶν. Ἀμήν. Ἔτη πολλά!”

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἐδόθη μικρά δεξίωσις – κέρασμα ὑπό τοῦ ἀνακαινιστοῦ τῆς Μονῆς καί ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱλαρίωνος καί τήν μεσημβρίαν παρετέθη τράπεζα.

Διά τήν ἑορτήν ταύτην ἐτελέσθη πανηγυρική θεία Λειτουργία ἐν Γεθσημανῇ, καί εἰς Ραμάλλαν, τῇ φιλοξενίᾳ τῶν Ἡγουμένων Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀβήλων κ. Δωροθέου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Γαλακτίωνος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ TΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΕΙΣ ΜΠΕΡ ΣΕΒΑ

Τῇ 1/14 Αὐγούστου 2021 ἐτελέσθη μεγάλη ἑορτή εἰς τήν Ρωσόφωνον ἐνορίαν εἰς Μπέρ Σέβα ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν ἁγίων Μακκαβαίων Μαρτύρων.

Τῆς Θείας Λειτουργίας προεξῆρξεν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰγνάτιος, Ἡγούμενος Μπετζάλλας καί χωρίου τῶν Ποιμένων. Τό Ρωσόφωνον ποίμνιον τοῦ νοτίου Ἰσραήλ ἔψαλλε ρωσιστί καί ἑλληνιστί, τῇ καθοδηγήσει τοῦ Ἡγουμένου, Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Μαδάβων κ. Ἀριστοβούλου.

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας παρετέθη ἑόρτιος νηστίσιμος τράπεζα εἰς τούς ἑορταστάς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Τό Σάββατον, 1ην/14ην Αὐγούστου 2021, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου μίαν ἡμέραν προηγουμένως, ἡ μνήμη τῆς ἐπανακομιδῆς τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ ἁγίου Πρωτομάρτυρος και Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου.

Το γεγονός τοῦτο ἑωρτάσθη εἰς τά ἐρείπια βυζαντινοῦ ναοῦ ἀφιερωμένου εἰς τόν Πρωτομάρτυρα Στέφανον ἐπί τῶν ὁποίων, συντηρουμένων ἀνήγειρε νέον παρεκκλήσιον ὁ φιλόπονος ἡγούμενος  Ραμάλλας Ἀρχιμανδρίτης π. Γαλακτίων.

Εἰς τό παρεκκλήσιον τοῦτο ἐτελέσθη θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, συλλειτουργούντων αὐτῷ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Γαλακτίωνος, τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γιακούμπ καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψαλλόντων τῶν ψαλτῶν τῆς Κοινότητος τῆς Ραμάλλας και μετεχόντων ἐν προσευχῇ τῶν Ἐπιτρόπων καί πιστῶν μελῶν αὐτῆς.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ ἐπιμελούμενος τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τούτου  ἁγίου χώρου Ἀρχιμανδρίτης π. Γαλακτίων  ἐξενάγησε τόν Σεβασμιώτατον καί τήν συνοδείαν αὐτοῦ εἰς τό ὅλον ἀρχαῖον κτιριακόν συγκρότημα καί παρέθεσεν ἐλαφράν νηστήσιμον ἀναψυχήν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας