1

ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ Τῼ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤῼ ΕΠΙ ΤΗ ΕΚΔΗΜΙᾼ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΑΥΤΟΥ

Τήν Δευτέραν, 9/22-6-2009, ὁ Πρέσβυς τῆς Ἰορδανίας εἰς τήν Παλαιστινιακήν Αὐτονομίαν κ. Γιάχγια Ἀλ-Καράλε ἐπεσκέφθη τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον τόν Γ’ καί ἐξέφρασεν Αὐτῷ τά συλλυπητήρια αὐτοῦ ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἐξοχωτάτου πρίγκιπος τῆς Ἰορδανίας Ἐμίρη Γάζη Ἴμπν-Μουχάμαδ ἐπί τῇ ἐκδημίᾳ τῆς μακαριστῆς μητρός Αὐτοῦ ὑπέρενενηκοντούτιδος εὐσεβοῦς προσκυνητρίας Τρισεύγενης, τήν παρελθοῦσαν Πέμπτην,  5/18 Ἰουνίου.

Ὁ Μακαριώτατος παρεκάλεσε τόν Πρέσβυν, ὅπως διαβιβάσῃ τάς εὐχαριστίας Αὐτοῦ τῷ πρίγκιπι καί τάς εὐχάς Αὐτοῦ διά τήν εἰρήνην, πρόοδον καί εὐημερίαν τῆς χώρας τῆς Ἰορδανίας.

Εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐπισκέψεως ταύτης ἐγένετο συζήτησις διά τάς ἁρμονικάς σχέσεις τοῦ Πατριαρχείου μετά τῆς Ἰορδανίας, διά τήν συμβίωσιν καί συνεργασίαν τοῦ Παλαιστινιακοῦ λαοῦ μετά τοῦ Ἰορδανικοῦ καί διά τήν σημαντικήν συμβολήν τῆς Ἰορδανίας εἰς τήν εἰρηνευτικήν διαδικασίαν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν.

Ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσε τῷ Πρέσβει βιβλίον τοῦ κ. Παναγιώτου Βοκοτοπούλου με περιγραφάς καί ἀπεικονίσεις τῶν θησαυρῶν τῆς Κεντρικῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί μετάλλιον κοπέν παρά τοῦ Πατριαρχείου ἐπί τῇ συμπληρώσει 2.000 ἐτῶν χριστιανοσύνης.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_0_placeholder




Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν πρωΐαν τῆς ἡμέρας τῶν ἐν Παλαιστίνῃ Ἁγίων, 8/21-6-2009, μετά τήν θ. Λειτουργίαν εἰς τόν μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ἐδέχθη τόν Πρόεδρον τῆς Μολδαβίας κ. Vladimir Voronin μετά τῆς συνοδείας Αὐτοῦ εἰς τό Πατριαρχεῖον. Ὁ Πρόεδρος ἅμα τῇ ἀφίξει αὐτοῦ ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον διά τήν ὑποδοχήν.

Ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τόν Πρόεδρον, λέγων ὅτι εἰς τό πρόσωπον αὐτοῦ χαιρετίζει ὅλον τόν λαόν τῆς Μολδαβίας καί ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἔχει ἰδιαιτέρους δεσμούς μετά τῆς χώρας τῆς Μολδαβίας, καθ’ ὅτι οἱ Πατριάρχαι Ἱεροσολύμων Δοσίθεος, Χρύσανθος καί ἄλλοι ἄφησαν ἐκεῖ τά ἴχνη τῆς ποιμαντικῆς αὐτῶν παρουσίας μέ τήν ποιμαντικήν αὐτῶν δραστηριότητα, ἵδρυσιν ἐκκλησιῶν καί μοναστηρίων καί ἐκτύπωσιν ὀρθοδόξων βιβλίων.

Μετά τό 1990 καί μετά μακράν περίοδον δυσκολιῶν ἡ Μολδαβία, ἐσυνέχισεν ὁ Μακαριώτατος, ἀνήκει εἰς τά ἐλεύθερα κράτη, ἀγωνιζομένη διά τήν πρόοδον καί εὐημερίαν αὐτῆς. Εἰς αὐτήν τήν πορείαν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἔρχεται συμπαραστάτης, ἐνεργοῦν διά τῶν Ἁγίων Τόπων ὡς σημεῖον ἑνότητος τῶν κατά τόπους χριστιανικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Δέχεται πλήθη προσκυνητῶν ἐξ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων ἐθνῶν καί βεβαίως ἐκ Μολδαβίας.

Ὁ Μακαριώτατος ἐξέφρασε ἐπίσης τήν ἐκτίμησιν Αὐτοῦ πρός τήν πρέσβιν τῆς Μολδαβίας, καν Λαρίσαν Μίκουλετς, ἡ ὁποία ἀγωνίζεται ἐντόνως διά τά συμφέροντα τῆς χώρας αὐτῆς. «Ἀτενίζομεν», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, ἀποταθείς εἰς τόν κ. Πρόεδρον, «νά φέρωμεν τήν χάριν τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς τήν χώραν ὑμῶν. Πρός ἐνίσχυσιν δέ τῶν δεσμῶν τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας μετά τῆς χώρας τῆς Μολδαβίας, ἐπιβραβεύομεν Ὑμᾶς μέ τό Παράσημον τοῦ Μεγάλου Σταυροφόρου τοῦ Τάγματος τῶν Ὀρθοδόξων Σταυροφόρων τοῦ Παναγίου Τάφου καί πρός ἐνίσχυσιν τῶν προσπαθειῶν Ὑμῶν διά τήν εὐημερίαν τῆς χώρας Ὑμῶν».

Ὁ κ. Πρόεδρος εἰς τήν προσφώνησιν Αὐτοῦ ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον καί τό Πατριαρχεῖον διά τήν τιμητικήν αὐτήν  διάκρισιν καί ἀνεφέρθη εἰς τήν χριστιανικήν παράδοσιν τῆς χώρας αὐτοῦ, τάς ἐκκλησίας, τά μοναστήρια καί τάς ἀγαθάς σχέσεις μεταξύ κράτους καί Ἐκκλησίας, τήν καλήν λειτουργίαν τῶν κρατικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν ὑπηρεσιῶν καί ἐκάλεσε τόν Μακαριώτατον νά ἐπισκεφθῇ τήν Μολδαβίαν.

Ὁ κ. Πρόεδρος προσέφερε τῷ Μακαριωτάτῳ δῶρα ἐκ Μολδαβίας, μεταξύ τῶν ὁποίων παλαιόν Μολδαβικόν οἶνον. Ὁ Μακαριώτατος προσέφερε εἰς τόν Πρόεδρον κ. Voronin καί εἰς τά λοιπά μέλη τῆς ἀποστολῆς ὡς δῶρον ἐκ τῆς Ἁγίας Γῆς ἀπό μίαν φιλντισένιαν φάτνην τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.

Ἐπηκολούθησε συζήτησις διά τήν ἐκκλησιαστικήν, πολιτιστικήν καί φυσικήν, περιουσιακήν παρουσίαν τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί τόν συμφιλιωτικόν ρόλον αὐτοῦ διά τήν θρησκευτικήν καί πολιτικήν ζωήν τοῦ τόπου. Διά τόν ρόλον τοῦτον καί ἀπολαμβάνει τῆς δεούσης ἐκτιμήσεως παρά τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τῆς Ἰορδανίας καί ἄλλων κρατῶν τῆς περιοχῆς. Τοιαύτης ἐκτιμήσεως ἀπολαμβάνει τό Πατριαρχεῖον καί ὑπό τῶν διπλωματικῶν ἀντιπροσώπων τῶν Ὀρθοδόξων κρατῶν εἰς τό Ἰσραήλ.

Μετά τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς τό Πατριαρχεῖον ὁ Πρόεδρος κ. Voronin, ἐπεσκέφθη τόν μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί τά δώματα τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ξεναγούμενος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, περί τήν μεσημβρίαν δέ μετά τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς τόν Πρόεδρον τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ ἐπεσκέφθη τόν Πανάγιον Τάφον καί τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ξεναγούμενος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Δημητρίου, γραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῶν Ναϊτῶν Πατέρων.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_1_placeholder




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Τρίτην, 3/16-6-2009 ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐδέχθη τόν ὑπουργόν Κοινωνικῆς Προνοίας τοῦ Ἰσραήλ κ. Itzik Herzoq μετά τοῦ γνωστοῦ  ποδοσφαιριστοῦ, Προέδρου τῆς ὁμάδος FCBarcelona κ. Joan Laporta i Estruch.

Οἱ ἐν λόγῳ ἐπίσημοι ἦλθον, διά νά λάβουν τήν εὐλογίαν τοῦ Μακαριωτάτου καί νά προσκυνήσουν τόν Πανάγιον Τάφον. Ὁ Μακαριώτατος ἐξήγησεν αὐτοῖς πῶς ἐξεκίνησε καί πῶς διεμορφώθη ἡ κατάστασις τῶν χριστιανῶν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί ηὐλόγησε τήν ἀθλητικήν δραστηριότητα τοῦ κ. Laporta.

Ἀκολούθως, προσέφερε τῷ κ. Χουάν καί τῷ βοηθῷ αὐτοῦ, κ. Casanova, χρυσοῦν σταυρόν, εὐχόμενος αὐτοῖς ἐπιτυχίαν. Ἐπίσης ὁ Μακαριώτατος προσέφερε τῷ κ. Ὑπουργῷ καί τῇ συνοδείᾳ αὐτοῦ παραδοσιακά ἑβραϊκά ἐγκόλπια.  Ὁ δέ κ. Laporta προσέφερε τῷ Μακαριωτάτῳ τό ἔμβλημα τῆς ὁμάδος αὐτοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_2_placeholder




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΝΑΖΑΡΕΤ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τό Σάββατον, 13-6/31-5-2009, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ ἐδέχθη εἰς τό Πατριαρχεῖον τόν Δήμαρχον τῆς Ναζαρέτ, κ. Ράμεζ Τζαράϊσε, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ κ. Ράϊκ Τζαράϊσε, Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Mercantile Bank.

Εἰς τήν συνάντησιν ταύτην συνεζητήθησαν θέματα τῆς Κοινότητος τῆς Ναζαρέτ καί ἰδιαιτέρως ἡ προετοιμασία τῆς τελετῆς καταθέσεως τοῦ θεμελίου λίθου τοῦ σχολείου τῆς Ναζαρέτ τήν προσεχῆ Κυριακήν, 8/21-6-2009. Τό σχολεῖον τοῦτο πρόκειται νά ἀνεγερθῇ κατόπιν προσφάτων συνεννοήσεων μεταξύ Πατριαρχείου καί Κοινότητος διά τήν διευθέτησιν τῶν δημιουργηθεισῶν διαφορῶν καί ἐκκρεμοτήτων εἰς τήν συμφωνίαν τοῦ κτήματος τοῦ Πατριαρχείου, τοῦ γνωστοῦ ὡς «Κάσρ-Ἰλ-Μουτράν» / «Πύργου τοῦ Δεσπότου».

Ἀκολούθως, ὁ κ. Ράϊκ Τζαράϊσε προσεκάλεσε τόν Μακαριώτατον νά εὐλογήσῃ τόν γάμον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_3_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΕΙΣ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Ὁ δι’ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου σαρκωθείς καί ἐνανθρωπήσας Κύριος καί Σωτήρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, σταυρόν καί θάνατον ὑπομείνας ἐν τῇ σαρκί Αὐτοῦ καί τριήμερος ἐκ νεκρῶν ἀναστάς καί ἐνδόξως ἀναληφθείς εἰς τούς οὐρανούς καί ἐκ δεξιῶν καθίσας τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, ἀπέστειλε παρά τοῦ Πατρός Παράκλητον ἄλλον εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ καί ἀποστόλους  συνηγμένους ὄντας ἐν τῷ ὑπερῴῳ τῆς Σιών «ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς» (Πράξ. 2,1).

Τό γεγονός τοῦτο τῆς ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν καθόδου καί ἐκχύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δι οὗ καί «ἑτέραις γλώσσαις ἐλάλησαν τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ», (Πράξ. 2,4) σύν Θεῷ ἑώρτασε καί ἐφέτος χάριτι θείᾳ ἡ Ἐκκλησία ἡ οὗσα ἐν Ἱεροσολύμοις, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἀγίων Τόπων.

Τοῦτο ἑώρτασε πρῶτον διά πανηγυρικῆς θ. Λειτουργίας τήν πρωΐαν τῆς Κυριακῆς τῆς Πεντηκοστῆς ἐπί τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἀβήλων κ. Δωροθέου καί Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, ἱερέων Ἁγιοταφιτῶν ἀλλά καί παρεπιδημούντων, καί μετέχοντος πυκνοῦ  ἐκκλησιάσματος,  μακρόθεν καί ἐγγύθεν προσελθόντος.

Μετά τήν θ. Λειτουργίαν ἐπισυνήφθη κατά τήν τάξιν ὁ Ἑσπερινός τῆς Δευτέρας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετά τῶν εὐχῶν τῆς γονυκλισίας, ἀναγνωσθεισῶν εἰς τόν Πανάγιον Τάφον ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου καί εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως ὑπό τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ὡς Ἑσπερινός τοῦ μοναστηριακοῦ Ναοῦ αὐτῆς, τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης.

Τό γεγονός ὅμως τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς ἐκπληρώσεως τῆς ὑποσχέσεως καί φωτισμοῦ τῶν πάντων διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἑωρτάσθη ὑπό τῆς Σιωνίτιδος Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν καί εἰς τόν τόπον, ἐν ᾧ ἱστορικῶς τοῦτο ἄπαξ συνέβη, εἰς τόν χῶρον δηλαδή τοῦ ὑπερῴου εἰς τήν περιοχήν τῆς Ἁγίας Σιών, δι’ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς εἰς τό παρεκκλήσιον τοῦ Κοιμητηρίου καί διά θ. Λειτουργίας τήν πρωΐαν τῆς Δευτέρας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τόν ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Τριάδος τῆς ἐπί τοῦ λόφου τῆς Ἁγίας Σιών Πατριαρχικῆς Σχολῆς, προεξάρχοντος τοῦ Γέροντος Δραγουμάνου καί ἐν ταὐτῷ Προέδρου τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως κ. Χριστοδούλου, συλλειτουργούντων ἱερέων, συμμετεχόντων πολλῶν πιστῶν καί τῶν καθηγητῶν καί τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς.

Τήν θ. Λειτουργίαν ἠκολούθησεν ἡ λιτανεία διά τοῦ παρεκκλησίου τής κατακόμβης καί διά τοῦ τάφου τοῦ προφητάνακτος Δαυΐδ πρός τό ὑπερῷον καί διά τῆς ἐν ἑκάστῃ τῶν στάσεων τούτων ἀναγνώσεως τῶν εὐχῶν τῆς γονυκλισίας.

Τήν θ. Λειτουργίαν εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως ἠκολούθησε δεξίωσις ἐν τῷ Πατριαρχείῳ, τήν δέ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σιών, δεξίωσις εἰς τήν αἴθουσαν τελετῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς.

Τήν Δευτέραν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ προεξῆρξε μετά συλλειτουργούντων Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου καί Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ἰορδάνου κ. Θεοφυλάκτου συμπροσευχομένου εἰς τήν   τῆς θ. Λειτουργίαν ἐν τῷ ἱερῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας  Τριάδος τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις Ρωσικῆς Ἀποστολῆς (Missia). Μετά τό πέρας τῆς θ. Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τό ἐκκλησίασμα ὡς ἐξῆς:

«Τήν ἐξ ὕψους δύναμιν τοῖς μαθηταῖς, Χριστέ, ἕως ἄν ἐνδύσησθε ἔφης, καθίσατε ἐν Ἱερουσαλήμ˙ ἐγώ δέ ὡς ἐμέ Παράκλητον ἄλλον, Πνεῦμα τό ἐμόν τε καί Πατρός ἀποστελῶ, ἐν ᾧ στερεωθήσεσθε».

Ὁσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα κύριε Νικόδημε,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Χθές ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἑώρτασε πανηγυρικῶς τήν μεγάλην ἑορτήν τῆς Πεντηκοστῆς, δηλονότι τήν ἑορτήν τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐν αὐτῷ τῷ κενῷ μνήματι τοῦ Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ.

Σήμερον, ἡμέρα Δευτέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, αὐτό τό Πανάγιον καί ζωοποιόν καί παντοδύναμον ἑορτάζομεν Πνεῦμα, Τόν Ἕνα τῆς Τριάδος Θεόν, τό ὁμότιμον καί ὁμοούσιον καί ὁμόδοξον τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ ἐν αὐτῷ τῷ ἐπωνύμῳ τῆς Ἁγίας Τριάδος Ναῷ, τῷ ἀνεγερθέντι ὑπό τῆς ὁμόφρονος καί ὀρθοδόξου ἀδελφῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Κατ’ οὐσίαν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν ἐξ ὕψους δύναμιν, τήν ὁποίαν ἐνεδύθησαν οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ καί οἱ διάδοχοι αὐτῶν διά τῆς ἀποστολῆς τοῦ Παρακλήτου, δηλαδή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, Σωτῆρος δέ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τό μέγα τῆς Πεντηκοστῆς γεγονός, τό ὁποῖον ἔλαβε χώραν εἰς τήν Ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλήμ, ἐνέχει ὑψίστην σημασίαν οὐχί μόνον διά τήν συμμετοχήν ἑκάστου ἡμῶν εἰς τό θεανθρώπινον τῆς Ἐκκλησίας σῶμα, ἀλλά κάι διά αὐτόν τοῦτον τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας, τόν θεσμόν τῆς ὁποίας συγκροτεῖ καί ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν.

Διά δέ ἕκαστον τῆς Ἐκκλησίας μέλος, τό Πανάγιον Πνεῦμα εἶναι αὐτό, τό ὁποῖον δηλώνει διά τῆς σφραγῖδος τῆς δωρεᾶς Αὐτοῦ κατά τό ἱερόν βάπτισμα, «τήν ἡμετέραν», ὡς λέγει ὁ Συναξαριστής, «ἐξ ἀπιστίας κάκωσιν καί τήν εἰς Ἐκκλησίαν εἰσέλευσιν». Καί τοῦτο, διότι τότε καί ἡμεῖς τοῦ Δεσποτικοῦ μεταλαμβάνομεν Σώματος και Αἵματος.

Τότε, μέ ἄλλα λόγια, μαρτυροῦμεν τήν ἑνότητα, εἰς τήν ὁποίαν πάντας ἐκάλεσε ὁ Ὕψιστος, «ὅτε τοῦ πυρός τάς γλώσσας διένειμεν». Τότε ὁ Χριστός ἐφώτισε τούς ἁλιεῖς καί ἀγραμμάτους τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ. Καί τότε ἀκριβῶς ἐκαινουργήθη ἡ συμφωνία τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ μετά τοῦ Πνεύματος τῶν μαθητῶν καί Ἀποστόλων αὐτοῦ πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κατά τήν ἁγίαν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ἐπεδήμησε τό Πανάγιον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις οὐσιωδῶς ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, εἰς ἕνα ἕκαστον αὐτῶν ἐν τῷ ὑπερῴῳ, ὅπου ἦσαν συνηγμένοι, συνηθροισμένοι.

Τό μέγα τοῦτο γεγονός τῆς ἐπιδημίας τοῦ Παναγίου Πνεύματος κατά τρόπον οὐσιώδη ἐπαναλαμβάνεται κατά τήν τέλεσιν τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἐν ᾧ γινόμεθα κοινωνοί τοῦ Κυριακοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καί συνεπῶς κοινωνοί τῆς χάριτος καί τῶν δωρεῶν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτήν τήν πραγματικότητα καί ἀναντίρρητον ἀλήθειαν διατρανώνει καί ἡ σημερινή ἑόρτιος εὐχαριστιακή ἡμῶν σύναξις πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ δέ πραγματικότης καί ἀναντίρρητος ἀλήθεια τῆς σημερινῆς εὐχαριστιακῆς ἡμῶν συνάξεως φανερώνει καί ἀποκαλύπτει τήν ἀποστολήν καί τόν σκοπόν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τοῦτον διετύπωσαν οἱ Θεόπνευστοι τῆς Ἐκκλησίας Πατέρες εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως: «Πιστεύω εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», «Προσδοκῶ Ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».

Τήν προσδοκίαν τῆς Ἀναστάσεως καί τήν ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἐκήρυξαν καί εὐηγγελίσθησαν οἱ μαθηταί καί Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἔλαβον τήν ἐξ ὕψους δύναμιν, τουτέστιν τόν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον ὑπέσχετο εἰς αὐτούς ὁ Χριστός πρό τοῦ πάθους, ἀλλά καί μετά τό πάθος Αὐτοῦ.

Καί πρό μέν τοῦ πάθους παρήγγειλε τοῖς μαθηταῖς Αὐτοῦ εἰπών: «Συμφέρει, ἵνα ἐγώ ἀπέλθω. Ἐάν γάρ ἐγώ μή ἀπέλθω, ὁ Παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται». (Ἰω. 16,7) Καί πάλιν. «Ὅταν δέ ἔλθῃ, Ἐκεῖνος διδάξει ὑμᾶς καί ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν». (Ἰω. 16,13)

Ἡ δέ δύναμις ἐξ ὕψους, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν εἶναι ἄλλη ἀπ’ αὐτήν, πού διηνεκῶς καί προσευχητικῶς αἰτεῖται ἡ Ἁγία ἡμῶν Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά τῶν λόγων τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἰτησάμενοι, ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».

Δεηθῶμεν λοιπόν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀναδείξῃ ἡμᾶς δοχεῖα τῆς ἐπελεύσεως τοῦ Παναγίου καί Παρακλήτου Πνεύματος.

Δεηθῶμεν καί πάλιν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, λέγοντες μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ: «Ἔγγισον ἡμῖν, ἔγγισον ὁ πανταχοῦ, ὥσπερ καί τοῖς Ἀποστόλοις Σου πάντοτε συνῆς, οὕτω καί τοῖς Σέ ποθοῦσιν ἕνωσον σαὐτόν οἰκτίρμον, ἵνα συνημμένοι σοι ὑμνῶμεν καί δοξολογῶμεν τό Πανάγιόν Σου Πνεῦμα». Ἀμήν».

Ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἑωρτάσθη συμφώνως πρός πᾶσαν τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν καί σεμνότητα ἐπίσης  εἰς τόν ἱερόν Ναόν τῆς Ἁγίας Τριάδος τῆς κώμης Τουμπάς. Εἰς τήν κώμην ταύτην τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας, βορείως τῆς Νεαπόλεως (Nablus), ἔνθα τό Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, συνυπάρχει καί συμβιοῖ μετά τῶν 16.000 Μουσουλμάνων μικρά Ἑλληνορθόδοξος Ἀραβόφωνος Κοινότης τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἀποτελουμένη ἐκ 16 οἰκογενειῶν καί 75 μελῶν. Πάντες οὗτοι προσῆλθον εἰς τήν  θ. Λειτουργίαν, ἦς προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, συλλειτουργούντων αὐτῷ τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ  Φρέατος, Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰουστίνου καί τοῦ αἰδεσιμ. ἱερέως π. Θωμᾶ. Ὁ Σεβασμιώτατος ἐκήρυξεν αὐτοῖς τόν θεῖον λόγον καί μετέφερεν αὐτοῖς τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_4_placeholder




ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ Μ.Κ.Ο. «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ»

Ἐν Ἀθήναις, Σάββατον 30 Μαΐου 2009

«Ὅ ἑωράκαμεν καί ἀκηκόαμεν καί ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν,

ἵνα καί ἡμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ’ ἡμῶν (Α’ Ἰωάν. 1-4)»

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος

Κύριε Ἱερώνυμε,

Ἐντιμότατε κ. Κυριακίδη,

«Τήν ἀνάδειξιν τῆς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν κοινωνίας ἡμῶν τῶν ἑλληνοφώνων μετά τῶν ἀραβοφώνων Ρωμαιορθοδόξων Χριστιανῶν ἀφ’ ἑνός καί τῶν λοιπῶν ὁμοδόξων Χριστιανῶν ἀφ’ ἑτέρου, ἔθεσεν ὡς σκοπόν αὐτοῦ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων διά τῆς ἱδρύσεως τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης».

Ἡ ἱστορία τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ὡς γνωστόν εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ἱστορίαν τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ καί συνεπῶς μέ τήν ἱεράν ἱστορίαν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων. Τά δέ Προσκυνήματα ἀποτελοῦν τά ἀναντίρρητα μαρτύρια καί τά ψηλαφητά τεκμήρια τῆς ἱερᾶς ταύτης ἱστορίας, δηλονότι τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

Κοινωνός καί μέτοχος τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς καί φυσικῆς αὐτῆς κληρονομίας κατέστη ὑπό τῆς θείας προνοίας ἡ παλαιγενής Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ εὐσεβοῦς γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀναδειχθεῖσα οὕτω ὁ φυσικός καί πνευματικός φύλαξ καί λειτουργός αὐτῆς.

Συγκληρονόμος καί ἄμεσος διάδοχος τοῦ Βασιλικοῦ καί αὐτοκρατορικοῦ γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων ἀναδεικνύεται τό εὐσεβές ἔθνος τῶν Ἑλλήνων. Τοῦ ἔθνους δέ τούτου οἱ ὑπέρ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἀγῶνες αὐταπαρνήσεως, πολλῷ δέ μᾶλλον τό θυσιαστικόν αὐτῶν αἷμα ἐπισφραγίζουν τά ἐπί τῆς ἱερᾶς παρακαταθήκης τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων θεσμοθετηθέντα προνόμια καί δικαιώματα. Ταῦτα βεβαίως δέν ἀποτελοῦν αὐτοσκοπόν, ὡς ἐσφαλμένως ὑπό τινων ἑρμηνεύεται, ἀλλά μᾶλλον μαρτυρίαν ζῶσαν τοῦ Εὐαγγελικοῦ καί Οἰκουμενικοῦ κηρύγματος τῆς Ἀποστολικῆς τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησίας.

«Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς, εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», παραγγέλλει ὁ Κύριος εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ ἀπό Ἱερουσαλήμ.

Ἡ Χριστιανική παρουσία εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καί συγκεκριμένως εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν μέχρι σήμερον ἔρχεται εἰς ἐπίρρωσιν τοῦ γεγονότος ὅτι τοῦτο ὀφείλεται εἰς τά πνευματικά καί λατρευτικά κέντρα τῆς χριστιανικῆς πίστεως γενικώτερον καί τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδόξου ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως τῆς Ρωμηοσύνης, εἰδικώτερον.

Μέ ἄλλα λόγια, τά Πανάγια Προσκυνήματα ἀποτελοῦν ἐγγύησιν τοῦ Χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ, ἀλλά καί διατήρησιν τῆς ἰδιαζούσης  ἐθνικοθρησκευτικῆς ταυτότητος αὐτοῦ. Τοῦτο ἀναγνωρίζεται ὑπό πάντων, τόσον τῶν Χριστιανῶν, ὅσον καί τῶν μή Χριστιανῶν. Οἱ Χριστιανοί, π.χ. διερωτῶνται: «Ἡμεῖς ποῦ ἀνήκομεν; Ποία εἶναι ἡ ἐθνική μας καταγωγή»; κ.τ.λ. Εἰς αὐτό βέβαια συνέβαλε καί συμβάλλει ἀπειλητικῶς ἡ ἔξαρσις τῆς θρησκευτικῆς ταυτότητος εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς τοιαύτης.

Ἡ συμβολή λοιπόν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί τῶν ἐξ αὐτῶν ἀπορρεόντων δικαιωμάτων καί προνομίων τῆς Ρωμηοσύνης, δέν περιορίζεται μόνον εἰς τήν σωτηριολογικήν καί ἐσχατολογικήν αὐτῶν σημασίαν, ἀλλά ἐπεκτείνεται καί εἰς τήν ἐν ἐξελίξει τελοῦσαν τἀνῦν διαμόρφωσιν τοῦ διαθρησκειακοῦ καί κοινωνικοπολιτικοῦ καθεστῶτος τῆς Ἱερουσαλήμ, μέ σημεῖον ἀναφορᾶς πάντοτε τήν Παλαιάν αὐτῆς Πόλιν καί φυσικά τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων.

Σημειωθήτω ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μετά τῶν ἄλλων συμπρεσβυγενῶν αὐτοῦ Πατριαρχείων τῆς Ἀνατολῆς προβάλλουν ὡς αἱ ἀκοίμητοι κανδῆλαι τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, τοῦ φωτός τοῦ σῴζοντος θείου Λόγου, τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής τυγχάνει ἡ κατ’ ἀνατολάς Ὀρθόδοξος Ρωμηοσύνη, καί μάλιστα ἐν μέσῳ ἀλλοθρήσκου καί ἑτεροδόξου περιβάλλοντος. Ἐπί πλέον δέ ἡ Ρωμηοσύνη ἀποδεικνύεται ὡς ἡ μόνη συνεκτική καί ἑνοποιός δύναμις τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Ἀνατολῆς Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἐθνικοθρησκευτικῶν αὐτῶν ὀντοτήτων.

Ἡ ἰδιάζουσα θέσις τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, τοῦ τελοῦντος ὑπό τάς πολιτειακάς ἀρχάς καί ἐξουσίας, δηλονότι, τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας καί τοῦ Χασιμιτικοῦ Βασιλείου τῆς Ἰορδανίας (ὡς καί τοῦ Πριγκιπάτου τοῦ Quatar) καθιστᾷ τήν ab antiquο ἀναγνωρισθεῖσαν θεσμικήν αὐτοῦ θρησκευτικήν καί ἐκκλησιαστικήν ἐγκαθίδρυσιν ἐξόχως σημαντικήν, τόσον διά τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅσον καί διά τήν συνύπαρξιν τῶν ὁμόρων λαῶν ἐν τῇ περιοχῇ τῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ.

Ἐξ ἄλλου ὁ συνδυασμός τῆς διττῆς ἰδιότητος τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ὡς Ποιμενάρχου καί ἐν ταὐτῷ Ἡγουμένου τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος τῶν Ἁγιοταφιτῶν, ἀποκαλύπτει τό ἀσκητικόν φρόνημα, ὑπό τοῦ ὁποίου ἐμφορεῖται τό πνευματικόν μέγεθος τῆς Ρωμηοσύνης.

Ἀποτελεῖ χρέος, λοιπόν, ἱερόν πάντων ἡμῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ποιμένων καί ποιμαινομένων, «ἡ κίνησις τοῦ δικαιωτάτου θυμοῦ ἀλλά καί ἡ συλλογή τῆς ποιμαντικῆς ἐπιστήμης», κατά τό παράδειγμα τῶν θεοφόρων τῆς Ἐκκλησίας Πατέρων, διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς ὑγιοῦς Ρωμαιορθοδόξου ταυτότητος τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν ἐν τῇ Μέσῃ Ἀνατολῇ καί ἀλλαχοῦ διαβιούντων. Τό ἱερόν δέ τοῦτο χρέος κρίνεται, κατά τήν ταπεινήν τῆς Μετριότητος Ἡμῶν γνώμην, ἄμεσον καί ἐπιτακτικόν».




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩιΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΩΝ Η.Π.Α. κ. ΤΖΙΜ ΚΑΡΤΕΡ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Κατά τάς τελευταίας ταύτας ἡμέρας ὁ πρῴην Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α Ἐξοχώτατος κ. Τζίμ Κάρτερ εὑρίσκεται εἰς ἐπίσκεψιν εἰς τό Κράτος τοῦ Ἰσραήλ, τήν Παλαιστινιακήν Αὐτονομίαν καί τήν Γάζαν.

Ὁ Πρόεδρος κ. Τζίμ Κάρτερ ἐπραγματοποίησεν ἐπίσκεψιν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ὡς τό πρῶτον καί ἀρχαιότερον χριστιανικόν καθίδρυμα τῆς Ἁγίας Γῆς. Ἡ ἐπίσκεψις αὐτή διωργανώθη ἐν συνεργασίᾳ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων μετά παραγόντων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καί τοῦ Συμβουλίου τῶν Θρησκευτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς (Council of the Religious Institutions of the Holy Land) καί ἔλαβε χώραν τήν 7:00 μ.μ. ὥραν τοῦ Σαββάτου, 13ης Μαΐου, τρέχοντος ἔτους.

Ὁ πρῴην Πρόεδρος κ. Κάρτερ συνωδεύετο ὑπό τοῦ κ. Hrair Balian, Director of Conflict Resolution at the Carter Center, τῆς κας Karin Ryan, Director of Human Rights Program at the Carter Center καί τοῦ κ. Rick Jasculca, Trip Director for Carter Center καί τοῦ κ. Samuel Jones

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ἦσαν ἐκ τῶν μελῶν τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θαβωρίου κ. Μεθόδιος καί ἄλλοι. Ἐκ μέρους τῶν ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς ἦσαν ὁ ἐν Ἱεροσολύμοις Λουθηρανός Ἐπίσκοπος κ. Munib Younan, ὁ Ἀγγλικανός ἐπίσκοπος κ. Suheil Dawani, ὁ π. Naim Ateek καί ὁ π. Olav Fykse Tveit  τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν.

Ἡ συνάντησις ἔλαβε χώραν εἰς ἀτμόσφαιραν ἐγκαρδιότητος, κατανοήσεως καί ἀμοιβαίας ἐμπιστοσύνης. Κατ’ αὐτήν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τόν Πρόεδρον κ. Τζίμ Κάρτερ καί τήν συνοδείαν αὐτοῦ. Μεταξύ ἄλλων ὁ Μακαριώτατος εἶπεν:

«Εἴμεθα ὑπερήφανοι, διότι ζῶμεν εἰς τούς Ἁγίους Τόπους καί ἐπιτελοῦμεν ἔργον φυλάκων καί προστατῶν αὐτῶν, ἰδιαιτέρως δέ διά τῆς συμμετοχῆς ἡμῶν  εἰς τήν μακραίωνα ἱστορίαν τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, τήν ἱερότητα τῆς ὁποίας ἀσπάζονται αἱ τρεῖς μεγάλαι Μονοθεϊστικαί Θρησκεῖαι, ὁ Ἰουδαϊσμός, ὁ Χριστιανισμός καί τό Ἰσλάμ.

Ἡ προσπάθεια τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἔγκειται εἰς τήν προβολήν τῶν ἀξιῶν τῆς εἰρήνης καί τοῦ δικαίου, αἱ ὁποῖαι δυστυχῶς εἰς τούς συγχρόνους καιρούς ἔχουν ἀντικατασταθῆ ἀπό τήν διχόνοιαν καί τό μῖσος.

Ἡ Ἁγία Πόλις Ἱερουσαλήμ εἶναι μοναδική καί προσφέρει τήν δυνατότητα τῆς ὑπερβάσεως τῶν θρησκευτικῶν, πολιτιστικῶν καί ἐθνικῶν συγκρούσεων, μέσῳ, ὅπως πιστεύομεν, τῆς συνδιαλλαγῆς μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου εἰς τό ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ζωή εἰς τήν Ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλήμ μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι εἶναι δυνατή ἡ ἁρμονική συνύπαρξις τῶν διαφόρων ἐθνικοθρησκευτικῶν ὁμάδων καί τῶν διαφόρων δογμάτων παρά τήν πολιτικήν κρισιμότητα, τήν ὁποίαν ἀντιμετωπίζει ἡ περιοχή ἡμῶν».

Ἐπίσης, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Θεόφιλος ὑπεγράμμισεν ἐντόνως τό γεγονός τῆς μειώσεως τῆς χριστιανικῆς παρουσίας εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, ἡ ὁποία δέν ἀναγνωρίζεται κἄν ὡς μειονότης καί ἀνέφερε ὅτι τό Πατριαρχεῖον ἀγωνίζεται διά τήν ἀναχαίτισιν τοῦ κύματος μεταναστεύσεως διά τῆς καλλιεργείας πνεύματος μετριοπαθείας καί συνδιαλλαγῆς μεταξύ τῶν ὀπαδῶν τῶν θρησκευμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς καί τῆς ἐνισχύσεως τῆς κοινῆς παιδείας χριστιανῶν καί μουσουλμάνων εἰς τά Κοινοτικά αὐτοῦ σχολεῖα. «Ἡ ὑπάρχουσα θρησκευτική πόλωσις», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, «δημιουργεῖ καί πολιτικήν τοιαύτην».

Ἀνταπαντῶν ὁ πρῴην Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. κ. Τζίμ Κάρτερ ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον καί τούς ἐκπροσώπους τῶν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν διά τήν ἐπιφυλαχθεῖσαν αὐτῷ θερμήν ὑποδοχήν καί εἶπε ὅτι θεωρεῖ ὡς εὐλογίαν τήν ἐπίσκεψίν του καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, εἰς τήν ὁποίαν ἔζησε καί ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὡς προσωπικῶς πιστεύει ὡς χριστιανός, καθ’ ὅτι ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας μέχρι καί σήμερον ἐκκλησιάζεται καί κηρύττει εἰς τάς ἐκκλησίας τῆς Λουθηρανικῆς ὁμολογίας, εἰς τήν ὁποίαν ἀνήκει.

Πρός τόν Πρόεδρον ὡμίλησαν καί οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἄλλων δύο χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί ἀνεφέρθησαν, ὡς καί ὁ Μακαριώτατος, εἰς τάς δυσκολίας, τάς ὁποίας ἀντιμετωπίζουν οἱ χριστιανοί ὡς ἐκ τῆς τεταμένης πολιτικῆς καταστάσεως τῆς Ἁγίας Γῆς καί τοῦ χωρισμοῦ τῶν ἄλλων πόλεων αὐτῆς ἐκ τῆς Ἱερουσαλήμ, τήν ὁποίαν οἱ ἀρχηγοί τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἁγίας Γῆς θέλουν νά παραμείνῃ, ὡς ἔχουν δηλώσει τοῦτο εἰς κοινήν δήλωσιν αὐτῶν τοῦ 1994, καί προσφάτως τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2006, ἀνοικτή πόλις διά τούς δύο λαούς καί μέ ἐλευθέραν τήν πρόσβασιν καί τήν λατρείαν διά τούς ὀπαδούς τῶν τριῶν μεγάλων θρησκειῶν.

Εἰς τήν ἐπακολουθήσασαν συζήτησιν ὁ πρῴην Πρόεδρος κ. Τζίμ Κάρτερ εἶπεν ὅτι ἡ θέσις τῶν Η.Π.Α. καθώς καί ἡ προσωπική αὐτοῦ θέσις εἶναι ὑπέρ τῆς ἐπιλύσεως τοῦ προβλήματος τῆς Ἰσραηλο-Παλαιστινιακῆς διενέξεως διά τῆς δημιουργίας δύο βιωσίμων (viable) κρατῶν, ἡ βιωσιμότης τῶν ὁποίων θά βασίζεται ἐπί καθωρισμένων καί ἀνεγνωρισμένων συνόρων τοπικῶς καί διεθνῶς, συμφώνως τῷ  ὁδικῷ χάρτῃ (road map) καί ἐπί τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀνεξαρτησίας, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀσφαλείας τῶν πολιτῶν ἑκάστου κράτους.

Ὁ κ. Τζίμ Κάρτερ ἀνέφερε ὅτι κατά τήν πρόσφατον αύτοῦ διέλευσιν ἐκ Δαμασκοῦ ἐπεσκέφθη τόν τόπον τῆς οἰκίας, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε διαμείνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.  Διά τήν ἐπιτυχίαν τῆς εἰρηνευτικῆς αὐτοῦ ἀποστολῆς ὁ κ. Κάρτερ ἐζήτησε τάς προσευχάς ὅλων.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης κ. Θεόφιλος προσέφερε τῷ Προέδρῳ κ. Τζίμ Κάρτερ χειροποίητον ἐπάργυρον φάτνην, εἰκονίζουσαν τήν γέννησιν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καί τόν πολύτιμον τόμον τῆς ἱστορίας τοῦ Πατριαρχείου, τόν τυπωθέντα ἑλληνιστί καί ἀγγλιστί ἐπί τῇ συμπληρώσει τῶν 2000 ἐτῶν χριστιανοσύνης, ὁ δέ ἰατρός δρ. Ἰωάννης Τλήλ προσέφερε αὐτῷ τό συγγραφέν ὑπ’ αὐτοῦ αὐτοβιογραφικόν βιβλίον μέ τόν τίτλον “I am Jerusalem” περιέχον πολλά στοιχεῖα ἀπό τό προσωπικόν αὐτοῦ ἀρχεῖον διά τήν Ἱερουσαλήμ, τό Πατριαρχεῖον καί τήν ἑλληνικήν παροικίαν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_5_placeholder




ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Τήν  Δευτέραν, 14ην / 27ην Ἀπριλίου 2009, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη εἰς τό Πατριαρχεῖον πεντηκονταμελῆ ὁμάδα εὐλαβῶν προσκυνητῶν, ἐξ ὧν εἴκοσι ἦσαν ἱερεῖς,  καί ὧν προΐστατο ὁ Ἱερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου τῆς Κύπρου κ. Νεόφυτος, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Κυπριανοῦ Μηλιδόνη Ἁγιοταφίτου, καθηγητοῦ εἰς τήν Ἀνωτέραν Ἐκκλησιαστικήν Σχολήν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου.

Διαρκούσης τῆς ἐπισκέψεως ὁ Μακαριώτατος καί ὁ Ἅγιος Μόρφου, τῶν ἱερέων καί τῶν προσκυνητῶν μετεχόντων, ἀντήλλαξαν ἀπόψεις περί τῶν ἀνέκαθεν ἕως καί τῆς σήμερον ὑφισταμένων σχέσεων στενῆς συνεργασίας τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, Ἱεροσολύμων καί Κύπρου, περί  προσελεύσεως Κυπρίων νέων εἰς τήν ἐν Σιών Ἱερατικήν Σχολήν τοῦ Πατριαρχείου καί τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα ὡς καί περί τῶν δυνατοτήτων διεκδικήσεως τῶν περιουσιῶν τοῦ Πατριαρχείου καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου εἰς τό κατεχόμενον βόρειον τμῆμα τῆς Κύπρου.

Ὁ Ἅγιος Μόρφου περιώδευσε μετά τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς τόν Μακαριώτατον, εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα καί ὡσαύτως εἰς τό Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, ἐν ᾧ ἐμαρτύρησεν ὁ ἐξ Ὁροῦντος τῆς Κύπρου καταγόμενος Ἁγιοταφίτης Ἀρχιμανδρίτης μακαριστός Φιλούμενος, οὗτινος τό τίμιον λείψανον μετεκομίσθη εἰς τό ἐν λόγῳ προσκύνημα, ὅτε τόν παρελθόντα Αὔγουστον ἐγένοντο τά ἐγκαίνια τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, ὅν ἀνήγειρεν ἡ φιλοπονία τοῦ ἡγουμένου, Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου, μετά τῶν παρεκκλησίων αὐτοῦ, τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου καί τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου,  τοῦ φιλοσόφου καί μάρτυρος.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τούς καθηγητάς τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, εἰς τούς ὁποίους μετέφερε τάς Πατριαρχικάς Αὐτοῦ εὐχάς διά τήν περίοδον τοῦ Πάσχα.

Τήν Τρίτην,  15ην / 28ην Ἀπριλίου ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη ὁμάδα 30 προσκυνητῶν ἐκ Σερβίας καί ἀντιπροσώπους τῆς Κοινότητος  τοῦ Πατριαρχείου εἰς Πκέα, (βιβλικόν Πκεήν), τοῦ βορείου Ἰσραήλ, μετά τοῦ ἱερέως αὐτῶν π. Ἀντωνίου καί τῆς Κοινότητος Λύδδης, ἐν ᾗ ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, μετά τοῦ ἡγουμένου αὐτῶν Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου.

Τήν Τετάρτην, 16/29 Ἀπριλίου 2009, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη ὁμάδα 30 προσκυνητῶν ἐκ  Τσεχοσλοβακίας, ὁμάδα 40 προσκυνητῶν ἐξ Εὐόσμου Θεσσαλονίκης, ἀντιπροσώπους τῆς Κοινότητος Μάκερ τοῦ βορείου Ἰσραήλ, ἐν ᾗ ἀρχαία Ἐκκλησία καί τόν Ἐξοχώτατον πρέσβυν τῆς Γεωργίας κ. Βαχτάνγκ Τσαχασβίλη μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ. Τούς προσκυνητάς ηὐλόγησεν ὁ Μακαριώτατος καί ἐνουθέτησε ποιμαντικῶς, τόν δε Ἐξοχώτατον κ. πρέσβυν ἐνημέρωσε περί τοῦ ρόλου τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί τῆς ὑπ’ αὐτοῦ διαφυλάξεως τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί περί τῶν νῦν ἀγαθῶν σχέσεων Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί Πατριαρχείου Γεωργίας.

Τήν Παρασκευήν 18ην Ἀπριλίου / 1ην Μαΐου, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη ὁμάδα 40 προσκυνητῶν ἐκ Θέρμης Θεσσαλονίκης, ὁμάδα 30 προσκυνητῶν, ὧν προΐστατο ὁ θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀγαπητός τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῇ (OCA), προσφάτως ἑνωθείσης μετά τῆς ἐν Ρωσίᾳ Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τόν ἱερέα τῆς κώμης Ραφιδίων παρά τήν Νεάπολιν Σαμαρείας, ἥτις προσφάτως ἀνήγειρε περικαλλῆ βυζαντινόν ναόν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ὅν ἐνεκαινίασε ὁ Μακαριώτατος τήν 26.7.2008 καί τόν αἰδεσιμώτατον π. Κωνσταντῖνον, ἱερέα τῆς Κοινότητος Ἰόππης διά τήν διευθέτησιν τῶν ἀφορώντων λεπτομερειῶν τῆς προγραμματιζομένης κατά τό προσεχές θέρος κατασκηνώσεως τῶν παίδων τοῦ Κατηχητικοῦ τῆς ἑνορίας αὐτοῦ εἰς τινα Μητρόπολιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_6_placeholder




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης,  16/29 Ἀπριλίου 2009, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως, Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, συμμετέσχεν εἰς δεξίωσιν λαβοῦσαν χώραν εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον τοῦ Ἰσραήλ, πρός τιμήν τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος καί τῶν θρησκευτικῶν ἀρχηγῶν τῆς Ἁγίας Γῆς ἐπί τῇ 61 ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Κράτους τοῦ  Ἰσραήλ.

Εἰς τήν δεξίωσιν ὁ Ἐξοχώτατος Πρόεδρος τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ κ. Σιμόν Πέρες καί ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν καί Ἀναπληρωτής Πρωθυπουργός κ. Avigdor Lieberman ἐχαιρέτισαν διά χειραψίας τούς προσκεκλημένους, Ἀρχηγούς  Θρησκευτικῶν Κοινοτήτων, Ἐκπροσώπους τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος καί προσεφώνησαν αὐτούς, λέγοντες ὅτι τό Κράτος τοῦ Ἰσραήλ συνῆψεν εἰρήνην μετά τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Ἰορδανίας καί προσπαθεῖ νά πράξῃ τοῦτο μετά τῶν λοιπῶν γειτονικῶν  Ἀραβικῶν Κρατῶν.

Ἀπευθυνόμενοι εἰς τούς Θρησκευτικούς Ἀρχηγούς, ἐζήτησαν τήν συμπαράστασιν αὐτῶν διά τήν καταπολέμησιν τῆς βίας καί τήν ἐγκατάστασιν τῆς εἰρήνης καί τῆς δικαιοσύνης εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 2009

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως  Ἱερουσαλήμ

καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

«Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον.

Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν».

(Μάρκ. 16, 6).

Λίαν πρωΐ, ὄρθρου βαθέος, τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, ἐπί τῶν ἡμερῶν Ποντίου Πιλάτου τοῦ ἡγεμόνος, γυναῖκες μυροφόροι προσελθοῦσαι εἰς τόν τάφον τοῦτον, ἐπί τοῦ ὁποίου τελοῦμεν σήμερον τήν ἀναστάσιμον θ. Λειτουργίαν, ἵνα διά μύρων  ἀλείψωσι  τόν ἐν αὐτῷ ταφέντα Ἰησοῦν τόν Ναζωραῖον  τόν ἐσταυρωμένον, ἐθεάσαντο θέαν ὑπερφυῆ καί ἠκροάσθησαν ἄκουσμα παράδοξον καί ὅμως ἀληθινόν.

Τόν λίθον τῆς θύρας τοῦ ἐσφραγισμένου τάφου εἶδον μετῃρμένον καί ἀποκεκυλισμένον, τήν κουστωδίαν πεπληγμένην ἀορασίᾳ καί ἄγγελον λαμπροφοροῦντα ἐπί τόν λίθον καθήμενον καί διαλεγόμενον αὐταῖς καί λέγοντα: «Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν, τόν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος, ὅπου ἔθηκαν αὐτόν». (Μάρκ. 16,  6-7 ). «Εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν». (Ματθ. 28, 7).

Ὄντως αἱ μυροφόροι αὗται γυναῖκες, αἱ τά  μύρα πρότερον τοῖς δάκρυσι κιρνῶσαι, ἤκουσαν χαρᾶς εὐαγγέλια καί ἐγένοντο ἀπό θέας εὐαγγελίστριαι τοῦ ἀρρήτου μυστηρίου τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου δηλονότι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ τοῦ  Μονογενοῦς, τοῦ σάρκα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου προσλαβόντος καί ἐν τῇ σαρκί Αὐτοῦ ταύτῃ θάνατον σταυροῦ ὑπομείναντος, ἐν τῷ καινῷ μνημείῳ τούτῳ ταφέντος καί ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος.

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Μονογενής κατῆλθε διά τοῦ σταυροῦ εἰς τόν Ἅιδην καί διά τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρός Αὐτοῦ καί τῆς ἰδίας θεϊκῆς Αὐτοῦ πανσθενοῦς δυνάμεως ἐνίκησε τόν θάνατον, τάς ἐναντίας δυνάμεις κατεπάτησε, διαφθοράν ἐν τῷ τάφῳ οὐκ οἶδε τό ἄχραντον Αὐτοῦ σῶμα, ἀλλά ἀνέστη ἐκ νεκρῶν μετά τῆς σαρκός Αὐτοῦ καί παγγενῆ τόν Ἀδάμ συνανέστησε. Ἡμᾶς συνανέστησεν, ἡμᾶς ἀνώρθωσεν, ἡμᾶς ἐδόξασεν, ἡμᾶς ἀνύψωσεν, ἡμᾶς ἐπανήγαγεν εἰς τό ἀρχαῖον, τό πρωτόκτιστον κάλλος.

Ἐν τῇ δυνάμει ταύτῃ, τήν ὁποίαν εἰς τήν ἀνθρωπίνην ἡμῶν φύσιν ἐνεκέντρισεν ὁ ἐνανθρωπήσας καί σταυρωθείς καί  ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, εἰς τό ἑξῆς φοβερός καθίσταται ὁ ἄνθρωπος τῷ διαβόλῳ καί τῷ θανάτῳ. Ζῇ ἤδη ὁ ἄνθρωπος ἀπό τοῦ αἰῶνος τούτου ζωήν ἀναστημένην, τήν ζωήν τῆς ὀγδόης ἡμέρας, ζωήν ἐν ᾗ πατᾷ ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων, ἀντέχει καί ἀψηφᾷ τόν διά βασάνων θάνατον, συσταυροῦται τῷ σταυρωθέντι δι’ αὐτόν καί ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει πάντα ὑπομένει, ἀεί παραδίδεται εἰς θάνατον, ἵνα τήν αἰώνιον ζωήν κερδίσῃ, ἵνα τῷ ἀναστάντι Ἰησοῦ Χριστῷ αἰωνίως  συζήσῃ.

Ἡ ζωή αὕτη ζῇ τήν Ἀνάστασιν πρό τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Εἶναι ἡ ζωή τῶν ἁγίων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ἐθεμελίωσεν ἐν τῷ  αἵματι Αὐτοῦ τῷ τιμίῳ ὁ Θεός  καί Σωτήρ ἡμῶν Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἐπί τοῦ σταυροῦ. Εἶναι ἡ ζωή ἡ νικῶσα ἐν τῷ ἀγαθῷ  τό κακόν, ἡ ἀγαθοποιοῦσα καί εὐεργετοῦσα ὡς ὁ ἀρχηγός αὐτῆς, ἡ εἰρηνεύουσα ἐν ἑαυτῇ καί τήν εἰρήνην ταύτην ἀβιάστως καί ἀφθόνως μεταδίδουσα.

Ταύτην τήν ζωήν ἀναγγέλει ἡ Ἐκκλησία τῷ κόσμῳ. Εἰς ταύτην καλεῖ αὐτόν πρός συμμετοχήν καί ἀπαλλαγήν ἐκ τῶν ἐπερχομένων  τῇ ἀνθρωπότητι δεινῶν, συνεπείᾳ τῶν ἰδίων αὐτῆς ἁμαρτιῶν καί ἀνομιῶν καί  τρόπων ζωῆς πεπλανημένης.

Ταύτην τήν ζωήν καί Ἡμεῖς ὡς ταπεινοί διάδοχοι τῶν πρώτων αὐτοπτῶν καί αὐτηκόων μαρτύρων  τοῦ Λόγου καί ὡς φύλακες τοῦ ὀλβίου τούτου Τάφου, μετά τοῦ ἐπ’ αὐτοῦ Κουβουκλίου, τοῦ «κτήματος καί ἀφιερώματος τῷ Χριστῷ τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμαίων», κηρύσσομεν  καί διαλαλοῦμεν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν, τῷ αὐτόχθονι ἐμπεπιστευμένῳ Ἡμῖν ποιμνίῳ καί τοῖς ἐκ περάτων τῆς γῆς φιλοθέοις προσκυνηταῖς πρός ζωήν καί δύναμιν, χαράν καί ἀγαλλίασιν, βεβαιότητα καί ἐλπίδα, οἰκοδομήν πνευματικήν, ζωήν αἰώνιον καί σωτηρίαν.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, Πάσχα βθ’

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων