1

ΛΟΓΟΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι.Μ. ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΙΟΠΠΗΣ

«Ἔθου τῶν κτισμάτων σου ἀρχήν, οὐσίαν τήν ἀσώματον, ποιητά τῶν Ἀγγέλων, τόν ἄχραντόν σου θρόνον, κυκλοῦσαν κραυγάζειν σοι· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ, Θεέ Παντοκράτορ».

Ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί.

Αἱ νοεραί οὐσίαι, τουτέστιν οἱ πρωτοστάται τῶν θείων ταγμάτων, Ἀρχάγγελοι Μιχαήλ καί Γαβριήλ, σήμερον ἡμᾶς πρός πανήγυριν  συνεκάλεσαν τῆς συνάξεως αὐτῶν μετά τῶν λοιπῶν ἁγίων ἀσωμάτων καί οὐρανίων δυνάμεων: τῶν Σεραφείμ, Χερουβείμ, Θρόνων, Κυριοτήτων, Ἐξουσιῶν, Ἀρχῶν, Δυνάμεων, Ἀρχαγγέλων καί Ἀγγέλων ἐν τῷ ἐπωνύμῳ αὐτῶν Ναῷ τῆς παραθαλασσίου καί ἁγιογραφικῆς (βιβλικῆς) πόλεως Ἰόππης.

Αἱ νοεραί δυνάμεις ἤ ἄλλως τά τάγματα τῶν ἀγγέλων εἶναι κατά τόν Ἀπόστολον Παῦλον «Πνεύματα λειτουργικά, ἀποστελλόμενα εἰς διακονίαν διά τούς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» (Ἑβρ. 1,14). Οἱ ἄγγελοι, μέ ἄλλα λόγια, εἶναι πνεύματα ὑπηρετικά, τά ὁποῖα δέν ἐνεργοῦν ἀπό ἰδικήν τῶν πρωτοβουλίαν, ἀλλά ἀποστέλλονται ἀπό τόν Θεόν εἰς ὑπηρεσίαν δι’ ἐκείνους πού μέλλουν νά κληρονομήσουν τήν αἰώνιον ζωήν. «Ἀγγέλων λειτουργία, λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος τό διακονεῖν τῷ Θεῷ εἰς σωτηρίαν ἡμετέραν», δηλαδή ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων.

Ἐξ ἄλλου Αὐτός Οὗτος ὁ Κύριος Ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός διακηρύσσει τήν ὕπαρξιν τῶν ἀγγέλων, λέγων: «ὅς γάρ ἐάν ἐπαισχυνθῇ ἐμέ καί τούς ἐμούς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καί ἁμαρτωλῷ, καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρός Αὐτοῦ μετά τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων». (Μαρκ. 8,38). Καί πάλιν: «Οὕτω λέγω ὑμῖν, χαρά γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι». (Λουκ. 15,10) καί ἀλλαχοῦ, ἀναφερόμενος εἰς τήν παραβολήν τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου λέγει:  «ἐγένετο δέ ἀποθανεῖν τόν πτωχόν καί ἀπενεχθῆναι αὐτόν ὑπό τῶν ἀγγέλων εἰς τόν κόλπον τοῦ Ἀβραάμ». (Λουκ. 16,22).

Κατά δέ τά κορυφαῖα σημεῖα τοῦ βίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐμφαίνονται οἱ ἄγγελοι ὡς λειτουργοί, ὑπηρέται, συμπαραστάται τῆς θεανθρωπίνης καί  θεανδρικῆς Του φύσεως, αἰνοῦντες Αὐτόν, μαρτυροῦντες περί Αὐτοῦ, διακονοῦντες Αὐτῷ, ἐνισχύοντες τήν ἀνθρωπίνην φύσιν Αὐτοῦ καί παρεμβαίνοντες ὡς δευτεραγωνισταί. Οὕτως ὁ Γαβριήλ εὐαγγελίζεται τήν ἔλευσίν Του (Λουκ. 1,26), ὁ ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίζεται εἰς τόν Ἰωσήφ καί εἰς τούς ποιμένας, στρατιά ὁλόκληρος δοξολογεῖ τόν Ὕψιστον ἐπί τῇ γεννήσει τοῦ Σωτῆρος, ἄλλοι διακονοῦν Αὐτῷ εἰς τήν ἔρημον μετά τό πέρας τῶν πειρασμῶν, ἕτερος ἐνισχύει Αὐτόν εἰς τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, πρό τοῦ πάθους, ἐν ᾧ  λεγεῶνες ἀγγέλων θά παρίσταντο πρός ὑπεράσπισιν Του κατά τήν σύλληψιν, ἄν τό ἐζήτει ἀπό τόν Πατέρα Του, δύο ἐξ αὐτῶν (τῶν ἀγγέλων) βεβαιοῦν τήν Ἀνάστασίν Του, τοῦ ἑνός ἤ ἑτέρου τρίτου ἀποκυλίσαντος τόν λίθον ἐκ τοῦ μνημείου, δύο δέ ἐπίσης ὁμιλοῦν εἰς τούς μαθητάς περί τῆς δευτέρας Παρουσίας κατά τήν Ἀνάληψιν Του (Πράξ. 1, 10-11).

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τήν φύσιν καί τό ἔργον τῶν ἀγγέλων, οὗτοι εἶναι σαφῶς κατώτεροι τοῦ Χριστοῦ, διακρίνονται εἰς τάξεις ἤ τάγματα, εἶναι ἀθάνατοι, δέν διακρίνονται εἰς φῦλα (Ματθ. 22,30) καί ὁ ἀριθμός των εἶναι μέγας.

«Πάντες ἀναμνήσωμεν πιστοί», προτρέπει ὁ ὑμνῳδός, «τήν πάσας διευθύνουσαν, τάς αΰλους τῶν ἄνω, χορῶν ταξιαρχίας, Τριάδα τήν ἄκτιστον» (ᾡδή α’).

Τό ἔργον των ἔγκειται εἰς τό νά δοξάζουν τόν Θεόν ἀκαταπαύστως, λατρευτικῶς καί λειτουργικῶς, διατρανοῦντες οὕτω τό ἀκατάληπτον καί ἄρρητον καί ἀπρόσιτον τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ ἀφ’ ἑνός, «ᾗ παρειστήκεσαν ἀπαύστως», κατά τόν ὑμνῳδόν, «λειτουργοῦσαι μυριάδες τῶν ἀγγέλων, τοῦ προσώπου ὁρᾶν μή φέρουσαι τήν θέαν, κραυγάζειν σοι Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός Παντοκράτορ». (ᾡδή ζ’). Καί τήν ἄκραν ταπείνωσιν καί ὑπακοήν εἰς το θέλημα τοῦ Θεοῦ ἀφ’ ἑτέρου «Ἰσχύϊ», λέγει ὁ ὑμνῳδός, «κατέστησας ἀθάνατε, δυνατούς ἐξανύοντας, τό πανάγιον Σου θέλημα, τούς Σοι ἐν τοῖς ὑψίστοις ἀεί παρεστῶτας», διαδραματίζοντες οὕτω διακονικήν ἀποστολήν εἰς τήν θείαν περί τό ἀνθρώπινον γένος οἰκονομίαν.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἡ σημερινή ἑόρτιος σύναξις τῶν ἀΰλων δυνάμεων καί δή τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ δέν ἀφορᾷ εἰς τήν ὕπαρξιν καί τήν λειτουργικήν διακονίαν τῶν ἀοράτων δυνάμεων μόνον, ἀλλά πρωτίστως καί κυρίως ἀφορᾷ εἰς τό μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου διά τήν σωτηρίαν ἡμῶν. Τό σωτηριῶδες τοῦτο μυστήριον δέν εἶναι ἄλλο τι ἀπό τήν ἄρρητον ἕνωσιν τῶν ἐπουρανίων καί τῶν ἐπιγείων, τῆς θείας καί ἀνθρωπίνης φύσεως ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δέ καθ’ ὑπόστασιν ἕνωσις τῆς ἀνθρωπίνης ἡμῶν φύσεως μετά τῆς θείας τοῦ Χριστοῦ ἐπιτυγχάνεται διά καί ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία Ἐκκλησία ὡς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Νέου Ἀδάμ δέν εἶναι ἄλλο τι ἀπό τήν εἴσοδόν μας εἰς τήν αἰωνιότητα ἤ καλλίτερον εἰπεῖν ἀπό τήν πρόγευσιν μας τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καί τοῦτο, διότι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν ἀποτελεῖ ἐπίγειον καί ὁρατήν πραγματικότητα μόνον, ἀλλά ἐπουράνιον καί ἀόρατον. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ φύσις τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι θεανθρωπίνη καί θεανδρική κατά τήν διπλῆν φύσιν, τάς δύο ἐνεργείας καί τήν μοναδικήν ὑπόστασιν  τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο σημαίνει ὅτι αἱ οὐράνιαι καί ἐπίγειαι δυνάμεις συναποτελοῦν τήν μίαν ἁγίαν καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, τήν διακρινομένην εἰς στρατευομένην καί θριαμβεύουσαν κατά τόν ἱερόν Χρυσόστομον.

Σήμερον, ἀδελφοί μου, συγχορεύει τά οὐράνια μέ τά ἐπίγεια καί συναγάλλονται ἄγγελοι μεθ’ ἡμῶν, διά τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός ἀναφωνεῖ: «Σέ τόν ἀρρήτως ἑνώσαντα τοῖς ἐπουρανίοις Χριστέ τά ἐπιγεια, καί μίαν Ἐκκλησίαν ἀποτελέσαντα, ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, ἀκαταπαύστως μεγαλύνομεν» (ᾡδή θ’).

Σήμερον καί ἡμεῖς, ἀδελφοί μου, καλούμεθα νά ὑποτάξωμεν τό θέλημά μας εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ Σωτῆρος ἡμῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, λέγοντες μετά τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ:  «Πρόσχωμεν», βλέποντα τόν Σατανάν ὡς ἀστραπήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα  ἐξ αἰτίας τῆς οἰήσεως αὐτοῦ.

Τόν Ἀρχιστράτηγον καί Ἀρχάγγελον Μιχαήλ παρακαλέσωμεν λέγοντες: Ὑπό τήν σκέπην  τῶν θείων ἡμᾶς πτερύγων σου προσπεφευγότας πίστει, Μιχαήλ, θεῖε νόε, καί σκέπε  ἐν βίῳ παντί ἐν ὥρᾳ ἀνάγκης, σύ πάρεσο ἡμῖν βοηθός,   διά πρεσβειῶν τῆς ὑπερευλογημένης Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, ἧς τά προεόρτια τῶν εἰσοδίων αὐτῆς ἐν τῷ Ναῷ ἑορτάζομεν, Ἀμήν».




Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΥΡΟΥ ΠΑΥΛΟΥ.

Τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτοῦ, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί  Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Μακαρίου, Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου ἐν Κατάρ μετέσχεν εἰς τήν ἐξόδιον ἀκολουθίαν τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου τῆς Σερβίας κυροῦ Παύλου, τήν Πέμπτην, 19-11-2009. Ὁ Μητροπολίτης Ἡσύχιος ἐξεφώνησε τήν συλλυπητήριον προσφώνησιν τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου τοῦ Γ’ἐπί τῇ ἐκδημίᾳ τοῦ Προκαθημένου τῆς ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὡς ἑξῆς:

Μακαριώτατοι Πατριάρχαι καί Πρόεδροι τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν,

Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κετίγνης καί Μητροπολῖτα Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλόχιε, Τοποτηρητά τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας,

Ἐξοχώτατε Πρόεδρε τῆς Σερβίας, κ. Μπόρις Τάντιτς,

Πανιερώτατοι Μητροπολῖται,

Σεβασμιωτάτοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ εἴδησις τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου τῆς Σερβίας κυροῦ Παύλου, ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ Ἡμῖν γενομένου, συνήγαγε τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἤ ἐκπροσώπους Αὐτῶν ἐπί τό αὐτό εἰς τήν νεκρώσιμον ἀκολουθίαν Αὐτοῦ, ἵνα ἐκπληρώσωσι ἐκκλησιαστικόν συλλυπητήριον χρέος πρός τήν ἀδελφήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας, ἀδελφικόν δέ προσευχητήριον χρέος πρός τόν ἐκλιπόντα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς Αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων μετά δικαίων καί ὁσίων.

 

Ἀντιπροσωπευόμενοι εἰς τήν ἀκολουθίαν ταύτην ὑπό τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Μακαρίου, Πατριαρχικοῦ Ἡμῶν Ἐπιτρόπου ἐν Κατάρ, καθ’ ὅτι κωλυόμεθα νά παραστῶμεν προσωπικῶς, μετέχομεν νοερῶς μετά πάντων ὑμῶν εἰς τό μυστήριον τοῦ θανάτου, τό ὁποῖον ἐπέφερεν ἐφ’ ἡμᾶς ἡ παράβασις τοῦ προπάτορος ἡμῶν, τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ. Εἰς τοῦτο προσβλέπομεν οὐχί ὡς μή ἔχοντες ἐλπίδα, ἀλλ’ ἐν τῷ φωτί καί τῇ δυνάμει τοῦ διά τοῦ θανάτου τοῦ σταυροῦ Αὐτοῦ νικήσαντος τόν θάνατον, ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν καί ἀναστήσαντος τήν ἀνθρωπίνην ἡμῶν φύσιν, νέου Ἀδάμ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστοῦ.

Εἰς μίαν τοιαύτην ἐλπιδοφόρον ἐνατένισιν τοῦ θανάτου ἐνισχύει ἡμᾶς ὁπωσδήποτε ἡ ἀνάμνησις τῆς βιοτῆς τοῦ ἀγαπητοῦ Ἡμῖν καί σεβαστοῦ ἐν Κυρίῳ ἀποθανόντος νεκροῦ. Οὗτος μαρτυρεῖται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὡς ζῶν παράδειγμα ἀνθρώπου χριστοφόρου, φέροντος ἐν Ἑαυτῷ τό μυστήριον τοῦ Χριστοῦ σαρκωθέντος, σταυρωθέντος καί ἀναστάντος. Τό μυστήριον τοῦτο ἠλλοίωσεν Αὐτόν ἀλλοίωσιν εὐπρεπεστάτην, ὥστε νά ἐνεργῇ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, νά εἰρηνεύῃ ἐν Ἑαυτῷ καί μεταδίδῃ τοῖς πέριξ Αὐτοῦ ἐν τῇ ἁπλότητι, πραότητι καί μειλιχιότητι Αὐτοῦ, εἰρήνην, νά συνάπτῃ τά διεστῶτα τοῦ ἔθνους Αὐτοῦ ἐν τῇ ἑνότητι τῆς Ὀρθοδόξου αὐτοῦ παραδόσεως, τῆς κληροδοτηθείσης αὐτῷ ὑπό τῶν φωτιστῶν αὐτοῦ αὐταδέλφων ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου.

Ὁ ἀείμνηστος Πατριάρχης Παῦλος ἡγίαζε καί ἐζωοποίει Ἑαυτόν διά τῆς καθ’ ἡμέραν τελέσεως τῆς θ. Εὐχαριστίας καί τῆς μεταλήψεως τοῦ ἀχράντου Σώματος καί τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἐν τῇ καταστάσει ταύτῃ τῆς ἀπαθείας καί θεώσεως βιῶν, φθάσας εἰς πολιόν γῆρας, ἐκλήθη ὑπό τοῦ Κυρίου εἰς τάς αἰωνίους Αὐτοῦ μονάς, ἵνα ἀπολαύσῃ ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει τοῦ φωτός τοῦ προσώπου Αὐτοῦ, καθ’ ὅτι: «οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες, ἐκπορεύσονται εἰς ἀνάστασιν ζωῆς» (Ἰω. 5,29) καί «δίκαιος εὐφρανθήσεται ἐπί τῷ Κυρίῳ» (ψαλμ. 63(64), 10).

 

Ἐν τῇ ἐλπίδι, ὅθεν, καί βεβαιότητι τῆς ἀναστάσεως, προπέμπομεν τόν ἀφιστάμενον ἀφ’ ἡμῶν σωματικῶς μόνον ἀδελφόν Ἡμῶν μακαριστόν Πατριάρχην Παῦλον, εὐχόμενοι Αὐτῷ μέν τήν πρόσωπον πρός πρόσωπον ἀπόλαυσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, τῇ δέ ὁσιακῶς καί πατερικῶς ὑπ’ Αὐτοῦ διαποιμανθείσῃ ἀδελφῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ τῆς Σερβίας δαψιλῆ τήν θείαν παραμυθίαν ἄνωθεν καί πλούσιον τόν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν ἐκλογήν νέου ποιμένος Αὐτῆς, ἀνταξίου τοῦ προκατόχου Αὐτοῦ διά τήν ἐν Χριστῷ διαποίμανσιν, ἑνότητα καί σωτηρίαν τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ .

Εἴη ἡ μνήμη Αὐτοῦ αἰωνία.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ,βθ’, Νοεμβρίου ιζ’

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων.




Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΥΡΟΥ ΠΑΥΛΟΥ

Τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτοῦ, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί  Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Μακαρίου, Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου ἐν Κατάρ μετέσχεν εἰς τήν ἐξόδιον ἀκολουθίαν τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου τῆς Σερβίας κυροῦ Παύλου, τήν Πέμπτην, 19-11-2009. Ὁ Μητροπολίτης Ἡσύχιος ἐξεφώνησε τήν συλλυπητήριον προσφώνησιν τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου τοῦ Γ’ἐπί τῇ ἐκδημίᾳ τοῦ Προκαθημένου τῆς ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὡς ἑξῆς:

Μακαριώτατοι Πατριάρχαι καί Πρόεδροι τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν,

Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Κετίγνης καί Μητροπολῖτα Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλόχιε, Τοποτηρητά τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας,

Ἐξοχώτατε Πρόεδρε τῆς Σερβίας, κ. Μπόρις Τάντιτς,

Πανιερώτατοι Μητροπολῖται,

Σεβασμιωτάτοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ εἴδησις τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου τῆς Σερβίας κυροῦ Παύλου, ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ Ἡμῖν γενομένου, συνήγαγε τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἤ ἐκπροσώπους Αὐτῶν ἐπί τό αὐτό εἰς τήν νεκρώσιμον ἀκολουθίαν Αὐτοῦ, ἵνα ἐκπληρώσωσι ἐκκλησιαστικόν συλλυπητήριον χρέος πρός τήν ἀδελφήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Σερβίας, ἀδελφικόν δέ προσευχητήριον χρέος πρός τόν ἐκλιπόντα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς Αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων μετά δικαίων καί ὁσίων.

Ἀντιπροσωπευόμενοι εἰς τήν ἀκολουθίαν ταύτην ὑπό τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Μακαρίου, Πατριαρχικοῦ Ἡμῶν Ἐπιτρόπου ἐν Κατάρ, καθ’ ὅτι κωλυόμεθα νά παραστῶμεν προσωπικῶς, μετέχομεν νοερῶς μετά πάντων ὑμῶν εἰς τό μυστήριον τοῦ θανάτου, τό ὁποῖον ἐπέφερεν ἐφ’ ἡμᾶς ἡ παράβασις τοῦ προπάτορος ἡμῶν, τοῦ παλαιοῦ Ἀδάμ. Εἰς τοῦτο προσβλέπομεν οὐχί ὡς μή ἔχοντες ἐλπίδα, ἀλλ’ ἐν τῷ φωτί καί τῇ δυνάμει τοῦ διά τοῦ θανάτου τοῦ σταυροῦ Αὐτοῦ νικήσαντος τόν θάνατον, ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν καί ἀναστήσαντος τήν ἀνθρωπίνην ἡμῶν φύσιν, νέου Ἀδάμ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστοῦ.

Εἰς μίαν τοιαύτην ἐλπιδοφόρον ἐνατένισιν τοῦ θανάτου ἐνισχύει ἡμᾶς ὁπωσδήποτε ἡ ἀνάμνησις τῆς βιοτῆς τοῦ ἀγαπητοῦ Ἡμῖν καί σεβαστοῦ ἐν Κυρίῳ ἀποθανόντος νεκροῦ. Οὗτος μαρτυρεῖται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὡς ζῶν παράδειγμα ἀνθρώπου χριστοφόρου, φέροντος ἐν Ἑαυτῷ τό μυστήριον τοῦ Χριστοῦ σαρκωθέντος, σταυρωθέντος καί ἀναστάντος. Τό μυστήριον τοῦτο ἠλλοίωσεν Αὐτόν ἀλλοίωσιν εὐπρεπεστάτην, ὥστε νά ἐνεργῇ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, νά εἰρηνεύῃ ἐν Ἑαυτῷ καί μεταδίδῃ τοῖς πέριξ Αὐτοῦ ἐν τῇ ἁπλότητι, πραότητι καί μειλιχιότητι Αὐτοῦ, εἰρήνην, νά συνάπτῃ τά διεστῶτα τοῦ ἔθνους Αὐτοῦ ἐν τῇ ἑνότητι τῆς Ὀρθοδόξου αὐτοῦ παραδόσεως, τῆς κληροδοτηθείσης αὐτῷ ὑπό τῶν φωτιστῶν αὐτοῦ αὐταδέλφων ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου.

Ὁ ἀείμνηστος Πατριάρχης Παῦλος ἡγίαζε καί ἐζωοποίει Ἑαυτόν διά τῆς καθ’ ἡμέραν τελέσεως τῆς θ. Εὐχαριστίας καί τῆς μεταλήψεως τοῦ ἀχράντου Σώματος καί τοῦ τιμίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἐν τῇ καταστάσει ταύτῃ τῆς ἀπαθείας καί θεώσεως βιῶν, φθάσας εἰς πολιόν γῆρας, ἐκλήθη ὑπό τοῦ Κυρίου εἰς τάς αἰωνίους Αὐτοῦ μονάς, ἵνα ἀπολαύσῃ ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει τοῦ φωτός τοῦ προσώπου Αὐτοῦ, καθ’ ὅτι: «οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες, ἐκπορεύσονται εἰς ἀνάστασιν ζωῆς» (Ἰω. 5,29) καί «δίκαιος εὐφρανθήσεται ἐπί τῷ Κυρίῳ» (ψαλμ. 63(64), 10).

Ἐν τῇ ἐλπίδι, ὅθεν, καί βεβαιότητι τῆς ἀναστάσεως, προπέμπομεν τόν ἀφιστάμενον ἀφ’ ἡμῶν σωματικῶς μόνον ἀδελφόν Ἡμῶν μακαριστόν Πατριάρχην Παῦλον, εὐχόμενοι Αὐτῷ μέν τήν πρόσωπον πρός πρόσωπον ἀπόλαυσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, τῇ δέ ὁσιακῶς καί πατερικῶς ὑπ’ Αὐτοῦ διαποιμανθείσῃ ἀδελφῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ τῆς Σερβίας δαψιλῆ τήν θείαν παραμυθίαν ἄνωθεν καί πλούσιον τόν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν ἐκλογήν νέου ποιμένος Αὐτῆς, ἀνταξίου τοῦ προκατόχου Αὐτοῦ διά τήν ἐν Χριστῷ διαποίμανσιν, ἑνότητα καί σωτηρίαν τοῦ Σερβικοῦ λαοῦ .

Εἴη ἡ μνήμη Αὐτοῦ αἰωνία.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ,βθ’, Νοεμβρίου ιζ’

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΛΥΔΔΑΝ

Ἡ Λύδδα εἶναι μία ἀπὸ τὰς ἀρχαίας πόλεις τῆς Παλαιστίνης, γνωστὴ καὶ μὲ τὸ ὄνομα Διόσπολις ὡς ἐκ τῆς ἐν αὐτῇ λατρείας τοῦ Διός. Εἰς τὰς χριστιανικὰς πηγὰς ἀναφέρεται κατ΄ ἀρχὰς εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην. Εἰς τήν Λύδδαν μετέβη ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ ἀπόστολος Πέτρος καὶ ἐθεράπευσεν ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸν παράλυτον Αἰνέαν. (Πράξ. 9,32-35). Ἐκ τῆς Λύδδης μετέβη εἰς τήν Ἰόππην ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καί ἀνέστησε τὴν ἐλεήμονα ὁσίαν Ταβιθᾶν κατὰ παράκλησιν τῶν ἐλεουμένων ὑπ΄ αὐτῆς (Πράξ. 9,36-43).  Εἰς τούς χριστιανικούς χρόνους ἡ Λύδδα ὠνομάσθη καί Γεωργιούπολις, ἐπειδή μετέφερε ἀπὸ τὴν Ρώμην τὸ λείψανον τοῦ Ἁγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου μετὰ τὸ μαρτύριον αὐτοῦ εἰς Ρώμην ὁ ὑπηρέτης αὐτοῦ καὶ τὸ ἐνεταφίασεν, ἐπειδὴ ἡ Λύδδα ἦτο ἡ πόλις τῆς καταγωγῆς τῆς μητρὸς αὐτοῦ. Οἱ χριστιανοὶ τῆς πόλεως ἀνῳκοδόμησαν μικρὸν εὐκτήριον οἶκον περὶ τὸν τάφον αὐτοῦ καὶ ἀπέδιδον εἰς αὐτὸν κρυφίως τιμὰς μάρτυρος. Ὅτε παρῆλθεν ἡ περίοδος τῶν διωγμῶν καί ἦλθεν εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν ἡ Ἁγία Ἑλένη (326-336 μ.Χ.), ὡς ἀπεσταλμένη τοῦ υἱοῦ αὐτῆς, Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἀνήγειρεν εἰς τήν Λύδδαν μεγαλοπρεπῆ ναόν, εἰς τόν ὁποῖον μετεκομίσθησαν τά ἱερά αὐτοῦ λείψανα. Μετά ταῦτα ἐτελέσθησαν καί τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τούτου. Τήν μνήμην τῶν δύο γεγονόττων τούτων, τῆς ἐπανακομιδῆς τῶν λειψάνων καί τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία τήν 3ην Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους. Τόν ναόν τοῦτον διετήρησε τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καὶ ἡ Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότης ὡς σεπτὸν προσκύνημα διὰ μέσου τῶν αἰώνων.  Ὡς ἐκ τοῦ κτηρίου ἐμφαίνεται, τὸ ἥμισυ τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ ἐλήφθη μετὰ τὸ 638 μ.Χ. καὶ χρησιμοποιεῖται ἕως σήμερον ὡς τέμενος.

Εἰς τὸν Ναὸν τοῦτον ἐπανηγυρίσθη καὶ ἐφέτος ἡ ἐπανακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ ἡ μνήμη τῶν ἐγκαινίων τοῦ ναοῦ αὐτοῦ. Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ ἀφίχθη ἐξ Ἱεροσολύμων μετὰ συνοδείας τὴν πρωΐαν τῆς Δευτέρας 3/16ης Νοεμβρίου 2009. Εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως ἐγένετο δεκτὸς ὑπὸ τοῦ ἡγουμένου ὁσιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου, τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου καί τοῦ σώματος τῶν Ὀρθοδόξων Προσκόπων. Οὗτοι ἁρμονικῇ μουσικῇ καὶ τυμπάνοις προεπορεύθησαν τοῦ Μακαριωτάτου ἄχρι τῆς εἰσόδου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.

Εἰσελθὼν ὁ Μακαριώτατος, ἐνεδύθη μανδύαν, ηὐλόγησε τὴν εἴσοδον καὶ, τῶν ψαλτῶν ψαλλόντων, κατῆλθε καὶ προσεκύνησε εἰς τὸν τάφον τοῦ Ἁγίου. Ἀνελθὼν, προέστη τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς τελετῆς τῆς Ἀρτοκλασίας. Ἐν συνέχειᾳ προέστη τῆς θ. Λειτουργίας, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἀρχιερέων τοῦ Πατριαρχείου, Ἱερωτάτων Μητροπολιτῶν Ναζαρὲτ κ. Κυριακοῦ καὶ Ἐλευθερουπόλεως, κ. Χριστοδούλου, Γέροντος Δραγουμάνου, Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἰόππης κ. Δαμασκηνοῦ, Ἀβήλων κ. Δωροθέου, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Γέροντος Ἀρχιγραμματέως, Θαβωρίου κ. Μεθοδίου καὶ τοῦ παρεπιδημοῦντος Ἀρχιεπισκόπου Σαμάρα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, κ. Σεργίου, ἱερομονάχων τοῦ Πατριαρχείου, ἀραβοφώνων ἱερέων καὶ ἐν κατανύξει συμμετέχοντος πλήθους προσκυνητῶν, διαφόρων μέν ἐθνικοτήτων, Ἑλλήνων, Ἀράβων, Ρώσων, Ρουμάνων, Οὐκρανῶν, Μολδαβῶν, ὁμονοούντων ὅμως εἰς μίαν πίστιν, τὴν Ὀρθόδοξον καὶ ἀνηκόντων εἰς μίαν Ἐκκλησίαν, τὴν Ὀρθόδοξον. Οὗτοι κατήρχοντο εἰς τὸν τάφον καὶ προσεκύνουν καὶ ἐν συνέχειᾳ παρηκολούθουν ἐν κατανύξει τὴν θ. λειτουργίαν. Πάντες ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, ἐπεκοινώνησαν μεταξύ των καὶ μὲ τὸ πρόσωπον  τοῦ Ἁγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου καί τό μαρτύριον αὐτοῦ, παραδειγματιζόμενοι ἐκ τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς καρτερίας αὐτοῦ διὰ πνευματικὸν ἀγῶνα καὶ ἀκρίβειαν χριστιανικῆς ζωῆς καὶ ἐνισχυόμενοι ἐκ τῆς βοηθείας αὐτοῦ εἰς τὰς περιστάσεις τῆς ζωῆς αὐτῶν. Ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον εἰς τοὺς πιστοὺς ὡς ἕπεται:

«Ἀξίως τοῦ ὀνόματος ἐπολιτεύσω, στρατιῶτα Γεώργιε. Τόν σταυρόν γάρ τοῦ Χριστοῦ, ἐπ ὤμων ἀράμενος, τήν ἐκ διαβολικῆς πλάνης, χερσωθεῖσαν γῆν ἐκαλλιέργησας καί τήν ἀκανθώδη θρησκείαν τῶν εἰδώλων ἐκριζώσας, τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, κλῆμα κατεφύτευσας».

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐσεβεῖς Χριστιανοί, εὐλαβεῖς προσκυνηταί.

Ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρωπινος νοῦς νά ἐγκωμιάσῃ τόν μεγαλομάρτυρα Ἅγιον Γεώργιον, τοῦ ὁποίου τήν πανίερον μνήμην τῆς καταθέσεως τῶν τιμίων αὐτοῦ λειψάνων ἐν τῷ ἐπωνύμῳ αὐτοῦ Ναῷ ἐν τῇ ἱστορικῇ ὑμῶν πόλει τῆς Λύδδης, ἑορτάζει σήμερον ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία.

Ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρωπινος νοῦς νά ἐγκωμιάσῃ τόν Ἅγιον Γεώργιον, διότι οὗτος ἀνεδείχθη λόγῳ τε και ἔργῳ ἄξιος μάρτυς καί κήρυκας τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ. Κήρυκας μέν, διότι φωτισθείς ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «τούς ἀγνωσίας σκοτασμοῦ καί πλάνης διαβολικῆς κρατουμένους ὡδήγησεν εἰς τό φῶς τῆς θείας γνώσεως». Μάρτυς δέ, διότι «ἀράμενος ἐπ ὤμων αὐτοῦ τόν σταυρόν τοῦ Χριστοῦ, ἐξερρίζωσε τήν ἀκανθώδη θρησκείαν τῶν εἰδώλων διά τοῦ αἵματος αὐτοῦ», καταφυτεύσας οὕτως τό κλῆμα τῆς ἀμπέλου τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως», ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ.

Καί διερωτώμεθα, ποία ἤ μᾶλλον τί εἶναι ἡ ἄμπελος τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως; Εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποίαν προεκήρυξαν καί προανήγγειλαν οἱ προφῆται τοῦ Θεοῦ Λόγου, τοῦ ἐξ ἀγεννήτου Πατρός γεννηθέντος Υἱοῦ Αὐτοῦ, πρό τῶν αἰώνων, καί ἐπ ἐσχάτων δέ αὖθις διά Πνεύματος Ἁγίου ἐνδημήσαντος τῇ Παρθένῳ Μαρίᾳ, τοῦ καί κατά σάρκα πτωχεύσαντος καί θεώσαντος τό ἀνθρώπινον».

Ἀκριβῶς, ἀγαπητοί  μου, τό γεγονός τοῦτο τῆς πτωχεύσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου διά τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης σαρκός ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας καί τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου, δηλαδή τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖον κατέστησεν τόν Γεώργιον, τῆς ἀληθείας τόν κήρυκα, κλῆμα τό ἀείζωον τῆς ἀμπέλου τῆς ζωῆς καί τόν ἀοίδιμον μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ  καί τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ.

«Ἐνίκα γάρ», λέγει ὁ ὑμνῳδός, «ὁ πόθος τήν ἀσθενῆ ἀνθρωπίνην φύσιν, διά θανάτου πείθων τόν ἐραστήν {τοῦ Χριστοῦ} διαβῆναι πρός τόν ποθούμενον, Χριστόν τόν Θεόν, καί Σωτῆρα τῶν ψυχῶν».

Τοῦτον τόν Ἅγιον, τόν σφραγίσαντα μέ τό αἷμα του τήν ἀλήθειαν τῆς πίστεως, συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἡ Ἐκκλησία, ἵνα ὀφειλετικῶς τιμήσωμεν καί λατρεύσωμεν τόν Ἅγιον Τριαδικόν Θεόν καί σχετικῶς προσφέρωμεν τιμήν εἰς τόν δοξάσαντα Αὐτόν, κατά τόν Ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας.

Καί τοῦτο, διότι τό ἐν Χριστῷ καί διά Χριστόν μαρτύριον δηλωτικόν ἐστι τῆς τελείας ἐν Χριστῷ ἀγάπης: «Τελείωσιν τό μαρτύριον καλοῦμεν, οὐχ ὅτι τό τέλος τοῦ βίου ὁ ἄνθρωπος ἔλαβεν ὡς οἱ λοιποί, ἀλλ ὅτι τέλειον ἔργον ἀγάπης ἐνεδείξατο» κατά τόν Κλήμεντα Ἀλεξανδρείας (Στρωμ. 4.4.).  Ἀγάπης οὐδέν οὔτε μεῖζον οὔτε ἴσον ἐστίν, οὐδέ αὐτό τό μαρτύριον, ὅ πάντων ἐστὶ κεφάλαιον τῶν ἀγαθῶν, διδάσκει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, προσθέτων ὅτι «μαρτύριον χωρίς ἀγάπης οὐ μόνον μαθητάς -ἐννοεῖ μιμητάς- Χριστοῦ ποιεῖ, ἀλλ οὐδέν ὠφελεῖ τι τόν ὑπομείναντα, ὁ μή φιλῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ, δηλαδή τόν συνάνθρωπόν του, κἄν ἐν μαρτυρίῳ διαλάμψῃ οὐδέν ἀνύει πλέον (εἰς οὐδέν ὠφελεῖ)».

Κατά τόν Μ. Βασίλειον: «Γένος δέ, τό μέν ἀνθρώπινον, ἄλλο ἄλλου, τό δέ πνευματικόν, ἕν ἁπάντων. Κοινός γάρ αὐτῶν ὁ Πατήρ ὁ Θεός καί ἀδελφοί πάντες, οὐκ ἀφ ἑνός καί μιᾶς γεννηθέντες, ἀλλ ἐκ τῆς υἱοθεσίας τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου εἰς τήν διά τῆς ἀγάπης ὁμόνοιαν ἀλλήλοις συναρμοσθέντες».

Τοῦ πνευματικοῦ τούτου γένους, ἀγαπητοί μου, τοῦ γένους τῆς πολιτείας καί τῆς κοινωνίας τῆς ἀγάπης ἐγένετο κοινωνός καί συμπολίτης καί ὁ μεγαλομάρτυς Γεώργιος. Τοῦ γένους τούτου καλούμεθα καί ἡμεῖς νά γίνωμεν κοινωνοί καί συμπολῖται.

Εἰς τοῦτο ἐξ ἄλλου προσάγονται ἐγκώμια εἰς τούς δι αἵματος τοῦ μαρτυρίου τῆς ἀγάπης δοξάσαντας τόν Χριστόν. «Τοῦτο γάρ ἐστι μαρτύρων ἐγκώμιον, ἡ πρός ἀρετήν  παράκλησις τῶν συνειλεγμένων», δηλαδή πάντων ἡμῶν τῶν συνελθόντων εἰς τήν πανήγυριν ταύτην, κηρύττει ὁ Μέγας Βασίλειος.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου, καλούμεθα  νά γίνωμεν καί ἡμεῖς μιμηταί ὄχι ἀκριβῶς τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἀλλά μᾶλλον μιμηταί τοῦ μαρτυρίου τῆς ἀγάπης καί τῶν ἀρετῶν τοῦ μεγαλομάρτυρος Γεωργίου.

Μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ, λοιπόν, ἱκετεύσωμεν τόν Ἅγιον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον, λέγοντες: «ἐν θαλάσσῃ με πλέοντα, ἐν ὁδῷ με βαδίζοντα, ἐν νυκτί καθεύδοντα περιφρούρησον, παμμάκαρ Γεώργιε, καί κυβέρνησον τήν ζωήν μου καί ὁδήγησόν με ποιεῖν τοῦ Κυρίου τό θέλημα, ὅπως φανῶμεν ἄξιοι τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν».

Εἰς τὴν θείαν λειτουργίαν ἦσαν παρόντες ὁ Πρέσβυς τῆς Ἑλλάδος εἰς Τὲλ Ἀβίβ κ. Κυριακός Λουκάκης, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Κυπριακῆς Πρεσβείας κ. Μιχαήλ Μαῦρος, ἡ Πρέσβυς τῆς Μολδαβίας κ. Λαρίσα Μίκολετς, ὁ Πρέσβυς τῆς Οὐκρανίας εἰς τό Τέλ-Ἀβίβ κ. Timothieiev, ἡ Βουλευτής τοῦ Ἰσραήλ κ. Νάντια Χέλουε, ὁ ὑπουργός τῆς Οἰκολογίας τῆς Οὐκρανίας κ. Georgi Filipchuk. Εἰς τοῦτον ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσεν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, εὐχόμενος αὐτῷ τὴν δύναμιν τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ προστατεύῃ ἀπὸ τῶν ἐπιβουλῶν τὸ περιβάλλον, τὸ ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐπροστάτευσεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.

Ἡ ἑορτὴ τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμαίων εἰς τὸν τάφον καὶ τὸν ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου εἰς Λύδδαν ἔγινε ἑορτὴ καὶ τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν δογμάτων καὶ ἄλλων θρησκευμάτων. Εἰς τὸν τάφον τοῦ Ἁγίου προσῆλθον καί Μουσουλμᾶνοι, σεβόμενοι τὸν Ἅγιον καὶ ἀνάπτοντες αὐτῷ λαμπάδας καὶ Χριστιανοὶ ἀνεξαρτήτως δόγματος. Ἡ θρησκευτικὴ ἐκκλησιαστικὴ πανήγυρις ἐντὸς τοῦ ναοῦ εἶχε τὴν προέκτασιν αὐτῆς καὶ ὡς ἐμποροπανήγυρις ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἐξ ἧς ἐπορίσθησαν τὰ πρὸς τὸ ζῆν πολλοὶ βιοπαλαισταὶ τῆς ζωῆς. Ἡ ἑορτὴ μετεκίνησε τὰ θρησκευτικὰ φανατικὰ ὅρια καὶ ἔφερε τοὺς μετέχοντας εἰς αὐτὴν πλησιέστερον πρὸς ἀλλήλους, ὡς μετόχους τῆς αὐτῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.

Τὴν θ. Λειτουργίαν ἠκολούθησεν δεξίωσις εἰς τὸ Ἡγουμενεῖον, εἰς τὴν ὁποίαν μετέσχον οἱ ὡς ἄνω εἰς τὴν Λειτουργίαν μετέχοντες, διπλωματικοὶ ἀντιπρόσωποι καὶ μέλη τοῦ ποιμνίου.

Μετὰ τὴν δεξίωσιν ὁ ἡγούμενος, ὁσιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Σωφρόνιος καὶ ἡ Κοινότης παρέθεσαν πρὸς τιμὴν τοῦ Μακαριωτάτου καὶ τῆς συνοδείας αὐτοῦ γεῦμα εἰς τήν Λέσχην τῶν Ὀρθοδόξων, εἰς τὸ ὁποῖον ἔλαβον χώραν καὶ προσφωνήσεις, ὡς τοῦ κ. Γιοῦσεφ Χάνχαν, ὁδοντιάτρου, Προέδρου τῆς Κοινότητος, τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Μουσουλμανικῆς Κοινοτητος, τοῦ Προέδρου τοῦ Σώματος τῶν Προσκόπων, τοῦ Δικαστοῦ καί Προέδρου τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς ἐκ Ναζαρέτ, κ. Ράϊκ Ζαρζούρα  κ.ἄ.

Οἱ ὁμιλήσαντες ηὐχαρίστησαν τὸν Μακαριώτατον διὰ τὴν τιμὴν νὰ προστῇ τῆς ἑορτῆς, διὰ τὸ ὑπὲρ αὐτῶν ἐνδιαφέρον τοῦ Πατριαρχείου καὶ διὰ τὸν διορισθέντα ὑπ’ Αὐτοῦ Ἡγούμενον τοῦ Προσκυνήματος, Ἀρχιμανδρίτην Σωφρόνιον, νέον  τὴν ἡλικίαν, δραστήριον ὅμως καὶ καρποφόρον εἰς ἔργα  ὑπὲρ τοῦ Προσκυνήματος καὶ τῆς Κοινότητος.

Πάντες ηὐχήθησαν ἐν τῇ λαμπρᾷ πανηγύρει ταύτῃ τοῦ ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου εἰς Λύδδαν, νά βιώσωσι τήν οὐσίαν τῶν λόγων, οἱ ὁποῖοι ἐλέχθησαν διά στόματος τοῦ Μακαριωτάτου, δηλ. ὅτι εἰς τούς συγχρόνους καιρούς πάντες καλούμεθα  νά γίνωμεν μιμηταί ὄχι ἀκριβῶς τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματος, ἀλλά μᾶλλον μιμηταί τοῦ μαρτυρίου τῆς ἀγάπης καί τῶν ἀρετῶν τοῦ Ἁγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου πρός τιμήν αὐτοῦ καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίου Θεοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_0_placeholder




ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΠΙ Τῌ ΕΚΔΗΜΙᾼ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΥΡΟΥ ΠΑΥΛΟΥ.

«Τῷ Ἱερωτάτῳ Ἀρχιεπισκόπῳ Κετίγνης καί Μητροπολίτῃ Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλοχίῳ, ἀδελφῷ ἐν Κυρίῳ ἀγαπητῷ καί συλλειτουργῷ τῆς Ἡμῶν Μετριότητος, ἀσπασμόν ἅγιον ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Ἡ περί τή μεσημβρίαν τῆς σήμερον εἰς Ἱεροσόλυμα καταφθάσασα εἴδησις τῆς εἰς Κύριον ἐκδημίας τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου τῆς Σερβίας κυροῦ Παύλου, ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ Ἡμῖν γενομένου, ἐνέβαλεν εἰς τήν ψυχήν Ἡμῶν λύπην βαθεῖαν, οὐχ’ ἧττον ὅμως λύπην Κυρίου καί οὐχί λύπην, οἵαν λυποῦνται οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα (Α’ Θεσσ. 4,13).

Ἐν τῇ λύπῃ ταύτῃ, τῇ ὑπερβαινομένῃ διά τῆς πίστεως καί τῆς ἐλπίδος τῆς ἐν Χριστῷ Ἀναστάσεως, ἐδεήθημεν ἅμα τῷ ἀκούσματι τῆς πενθίμου εἰδήσεως ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ πολιοῦ ἐκλιπόντος Πατριάρχου, ἀνδρός μεμαρτυρημένου ἐπί ὁσιότητι ζωῆς, ἐπί σοφίᾳ, συνέσει καί συμφιλιωτικῇ διαθέσει, ὁδηγήσαντος τήν ὁλκάδα τῆς ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας διά μέσου συμπληγάδων πετρῶν καί ὀδυνηρῶν ἐθνικῶν κρίσεων εἰς εὐδίους λιμένας καί παραμενοῦντος ἐσαεί συμβόλου ἑνότητος τοῦ Σερβικοῦ ἔθνους.

Ἐκφράζοντες τά βαθέα συλλυπητήρια τῆς Σιωνίτιδος Ἐκκλησίας καί τῆς ἐν αὐτῇ Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος τῇ ἀδελφῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ τῆς Σερβίας ἐπί τῇ ὀρφανίᾳ τοῦ πνευματικοῦ αὐτῆς Ποιμένος καί Πατρός, εὐχόμεθα αὐτῇ, ὅπως ἐν εἰρήνῃ καί ἐν ὥραις αἰσίαις φθάσῃ εἰς τήν ἐκλογήν Ποιμένος ἀνταξίου τοῦ μεταστάντος, ἑπομένου τοῖς ἴχνεσιν Αὐτοῦ πρός σωτηρίαν ψυχῶν, τιμήν τοῦ εὐσεβοῦς ἔθνους τῶν Σέρβων καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν.

Ἐπί τούτοις κατασπαζόμενοι αὐτήν ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου φιλήματι ἁγίῳ, διατελοῦμεν».

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ‚ϐθʹ Νοεμβρίου ιε’.

Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ Ἀδελφός,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ Α’ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ.

ΠΡΟΣ ΤΟ Α’ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΜΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ ΘΕΜΑ: «ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ / ΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ ΩΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ».

«Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμε,

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ζακύνθου κ. Χρυσόστομε,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἐλλογιμώτατοι κύριοι καθηγηταί, κυρίαι, κύριοι,

Ἡ πρόσκλησις τῆς Ἡμετέρας Μετριότητος εἰς τό διοργανούμενον ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Συνοδικοῦ Γραφείου Προσκυνηματικῶν Περιηγήσεων (Ἀναπτύξεως τοῦ Θρησκευτικοῦ Τουρισμοῦ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) Α’ Πανελλήνιον Συνέδριον εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Ζακύνθου ἀπό 14 ἕως 15 Νοεμβρίου 2009 μέ κεντρικόν θέμα: «Προσκυνηματικές περιηγήσεις Ἱστορία, Παράδοση, Νεότερες Ἐξελίξεις καί Προβληματισμοί.  Τά Ἑπτάνησα ὡς πανορθόδοξοι προσκυνηματικοί προορισμοί», περιποιεῖ εἰς Ἡμᾶς ἰδιαιτέραν τιμήν καί προκαλεῖ χαράν οὐκ ὀλίγην, καθ’ ὅτι παρέχει εἰς Ἡμᾶς τήν εὐκαιρίαν τῆς ἐξ Ἱεροσολύμων μεθ’ ὑμῶν ἐπικοινωνίας ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ ἀντιπροσώπου Ἡμῶν, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, διαβιβάζοντος τούς λόγους τούτους:

Ἀκολουθοῦσα ἡ Ἐκκλησία εἰς τήν λατρείαν αὐτῆς τήν εὐαγγελικήν ἐντολήν τοῦ Κυρίου: «πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰω. 4,24), υἱοθέτησε ἐκδηλώσεις τῆς πίστεως καί τῆς εὐσεβείας τῶν τιμίων μελῶν αὐτῆς, προσκυνηματικῶν δηλονότι ἐξορμήσεων καί περιηγήσεων εἰς τόπους ἁγίους, εἰς τούς ὁποίους  ἐφανερώθησαν γεγονότα σωτήρια διά τό ἀνθρώπινον γένος ἤ ἔζησαν πρόσωπα ἅγια, διδάξαντα καί καθοδηγήσαντα εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστιν μυριάδας πιστῶν.

Σεβάσματα τοιαῦτα τῆς πίστεως ἡμῶν εἶναι ὁ Πανάγιος τοῦ Κυρίου Τάφος καί τά λοιπά προσκυνήματα τῆς Ἁγίας Γῆς, τό θεοβάδιστον ὄρος Σινᾶ, τό Ἁγιώνυμον Ὄρος, ἡ Παναγία τῆς Τήνου, τό Μέγα Σπήλαιον, τά Ἑπτανήσια προσκυνήματα τοῦ Ἰονίου Πελάγους, τοῦ γεωγραφικοῦ θαλασσίου συνδέσμου τούτου μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως, ὡς εἶναι τό σκήνωμα τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Σπυρίδωνος Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος τοῦ θαυματουργοῦ ἐν Κερκύρᾳ, τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Νέου ἐν Κεφαλληνίᾳ καί τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Διονυσίου Ἀρχιεπισκόπου Αἰγίνης τοῦ ἐκ Ζακύνθου, ἐν τῇ ὡραιοτάτῃ νήσῳ τῆς Ζακύνθου καί τῇ θεοσώστῳ Μητροπόλει ταύτῃ, ἐν  ᾗ πλουσιοπαρόχως φιλοξενεῖται τό Συνέδριον τοῦτο, καί ἄλλα πολλά, «περί ὧν ἐπιλείψει ἡμᾶς ὁ χρόνος διηγουμένους». (Ἑβρ. 11,32).

Τούς τόπους τούτους, πόλους ἕλξεως τῶν πιστῶν, ἀγωνίζεται νά διατηρῇ ἡ Ἐκκλησία οὐχί ὡς χώρους ἀρχαιολογικούς ἤ  μουσειακούς  ἀλλ’ ὡς χώρους λατρείας, εἰς τούς ὁποίους ἀναπέμπονται προσευχαί πρός τόν Θεόν, προσφέρονται θυσίαι ἀναίμακτοι, εἰς τάς ὁποίας, συμμετέχοντες οἱ πιστοί, διδάσκονται, οἰκοδομοῦνται, ἁγιάζονται, τελειοῦνται, σώζονται. Οὕτω ποιοῦσα ἡ Ἐκκλησία, διαφυλάττει ταῦτα ἀπό τοῦ κύματος τοῦ λεγομένου «θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ», τοῦ κατευθυνομένου μέ γνώμονα τό οἰκονομικόν καί ἐμπορικόν κριτήριον, στερουμένου τῆς θρησκευτικῆς πίστεως καί ἀλλοιοῦντος τόν θρησκευτικόν χαρακτῆρα τῶν προσκυνημάτων. Παρά ταῦτα, ἡ Ἐκκλησία, τηροῦσα τήν εὐαγγελικήν προτροπήν: «ἔρχου καί ἴδε» (Ἰω. 1,46), δέν κρατεῖ ταῦτα κλειστά καί διαθέσιμα μόνον διά τούς πιστούς αὐτῆς, ἀλλά ἀνοικτά καί προσβάσιμα ὑπό τούς ὅρους τῆς κοσμιότητος καί εὐπρεπείας καί εἰς τούς κινουμένους ἀρχικῶς ἐκ γνωσιολογικοῦ ἐνδιαφέροντος μόνον καί «παραρριπτομένους εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου» (Ψαλμ. 83 (84), 10), ἐξ ὧν οὗτοι ἑλκυόμενοι ἐκ τῶν ὁρωμένων καί δρωμένων ἔσω, δύνανται νά ἐνδιαφερθῶσι καί ὠφεληθῶσι ἐν τῷ μέτρῳ τῆς μετοχῆς αὐτῶν.

Τάς προσκυνηματικάς Ἡμῶν ἐμπειρίας ταύτας, βιουμένας καθ’ ἑκάστην εἰς τήν πηγήν καί τήν βάσιν  παντός προσκυνήματος ἐν τῇ Σιωνίτιδι Ἐκκλησίᾳ καί ἐκτός αὐτῆς, ἤτοι τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν, ἐφ’ οὗ ἐχύθη τό ζωοποιόν αἷμα τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν, Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί εἰς τόν Πανάγιον καί Ζωοδόχον Τάφον, ἐν ᾧ ἐτάφη καί ἐξ οὗ ἀνέστη καί συνανέστησεν ἡμᾶς, συμμεριζόμενοι μετά πάντων ὑμῶν, μετά τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἁγίων Ἀρχιερέων, τῶν Ἐλλογιμωτάτων καθηγητῶν καί πάντων τῶν μετεχόντων τοῦ ἐγκρίτου Συνεδρίου τούτου, ἰδίᾳ δέ μετά τοῦ φιλοξενοῦντος τοῦτο λίαν ἀγαπητοῦ Ἡμῶν ἀδελφοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου, εὐχόμεθα ὅπως τά προσκυνήματα τῆς Ἑπτανήσου ἀναδεικνύωνται συνεχῶς πανορθόδοξοι προσκυνηματικοί προορισμοί οἰκοδομῆς, ἁγιασμοῦ καί σωτηρίας τῶν προσκυνητῶν αὐτῶν.

Ἐπί τούτοις, χαιρετίζοντες πάντας ὑμᾶς ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου διά τοῦ νικητηρίου κατά τοῦ θανάτου χαιρετισμοῦ «Χριστός Ἀνέστη», διατελοῦμεν».

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, βθ’ Νοεμβρίου ι’

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΝΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΖΑΡΕΤ ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟ

Τό Σάββατον 1/14 Νοεμβρίου 2009, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ ἐδέχθη εἰς τό Πατριαρχεῖον τόν Πρόεδρον τοῦ «Συνδέσμου» Νεολαιῶν κ. Σπυρίδωνα Τσιμούρην, κατόπιν προσκλήσεως Αὐτοῦ, καί συνεζήτησε μετ’ αὐτοῦ θέματα Νεολαίας τοῦ Πατριαρχείου καί τῶν Νεολαιῶν ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ἡ ὑπηρεσία τοῦ κ. Τσιμούρη εἰς τόν Παγκόσμιον Σύνδεσμον Ορθοδόξων Νεολαιῶν ἦτο δεκαετὴς. Ὁ Μακαριώτατος ἐζήτησεν ἀπό τόν κ. Τσιμούρην νά συμβάλῃ μέ τήν πεῖραν καί τήν γνώμην του εἰς τήν καλλιτέραν διοργάνωσιν τῶν νεολαιῶν τοῦ Πατριαρχείου.

Ὁ κ. Τσιμούρης εἶπεν εἰς τόν Μακαριώτατον ὅτι ὁ «Σύνδεσμος» (Παγκόσμιος Σύνδεσμος Ορθοδόξων Νεολαιῶν) ἐξεκίνησε ὡς συνάντησις ὀργανώσεων, καί ὄχι Ἐκκλησιῶν, διὰ νὰ καλύψῃ κενά τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας. Τοῦτο ἐπετεύχθη μέχρις ἑνός σημείου. Σήμερον δίδονται εἰς τόν Σύλλογον καί πάλιν νέαι δυνατότητες .

Ὁ Μακαριώτατος ἐπεσήμανε τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν συνθηκῶν, ὑπὸ τὰς ὁποίας ζοῦν τὰ μέλη τῆς νεολαίας τοῦ ἀραβοφώνου ποιμνίου τοῦ Πατριαρχείου. Ἡ ἀποστολὴ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων εἶναι ἡ ἀνάληψις τῆς ποιμαντικῆς αὐτοῦ εὐθύνης ἔναντι αὐτῶν. Ὅλαι αἱ Νεολαῖαι τοῦ Πατριαρχείου θὰ πρέπῃ νὰ ἐνωθοῦν εἰς ἓν ἑνιαῖον «Γραφεῖον Νεότητος».

Ὁ Μακαριώτατος εἰς ἀπάντησίν Του ἐτόνισε: «Πλεονέκτημα τοῦ Πατριαρχείου εἶναι ὅτι αἱ νεολαῖαι αὐτοῦ ἀνήκουν εἰς διάφορα κράτη. Πρέπει νά ἀναζητήσωμεν τρόπους ἐπαφῶν καὶ συνεργασίας μετὰ τῶν Νεολαιῶν». «Ὑπάρχει διά τήν Ὀρθόδοξον Νεολαίαν Καταστατικόν διά τό Γραφεῖον Νεότητος.  «Εἰς τό Πατριαρχεῖον», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος,  «δὲν ἔχομεν ἀκόμη Καταστατικόν. Ἔχομεν τὸ Γραφεῖον, εἰς τό ὁποῖον Πρόεδρος εἶναι ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀριστόβουλος. Ἀνελήφθησαν  πρωτοβουλίαι, διωργανώθησαν ἐκδηλώσεις, μία ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι αἱ νεανικαί κατασκηνώσεις».

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τόν Πανιερώτατον Μητροπολίτην  Ναζαρέτ κ. Κυριακόν μετά τοῦ π. Γαβριήλ, ἐφημερίου εἰς Ναζαρέτ καί ὁμάδος 25 νέων ἐκ Ναζαρέτ καὶ ἄλλων ἐνοριῶν τοῦ Πατριαρχείου εἰς Γαλιλαίαν, παρακολουθούντων μαθήματα Θεολογίας, Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, Μουσικῆς καὶ ἄλλων θρησκευτικῶν μαθημάτων, εἰς ἀρξάμενον εἰδικὸν σεμινάριον μαθημάτων, εἰς τὸ πλαίσιον τῶν δραστηριοτήτων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναζαρέτ.

Τὰ μαθήματα ταῦτα ἤρχισαν τὴν 7ην/10/2009, συνεχίζονται ἑκάστην Τρίτην καὶ Πέμπτην μεταξύ 3:30 – 20:30 μ.μ., καὶ θὰ διαρκέσουν μέχρι τὸν Ἰούλιον τοῦ 2010. Τό πρόγραμμα τοῦτο τυγχάνει τῆς ὑποστηρίξεως τοῦ ὑπουργείου Θρησκευμάτων τοῦ Ἰσραήλ. Οἱ παρακολουθοῦντες καὶ ἐπιτυγχάνοντες θὰ λάβουν σχετικὸν τίτλον.

Ἐν συνεχείᾳ ἐτέθησαν ἐρωτήσεις ζωηροῦ ἐνδιαφέροντος ὑπό τῶν ἐκπαιδευομένων εἰς τόν Μακαριώτατον, ὁ ὁποῖος συνεζήτησε ἐκτενῶς μαζί τους καί ἐπέλυσε τάς ἱστορικάς καί θεολογικάς αὐτῶν ἀπορίας. Ὁ Μακαριώτατος συνέστησε αὐτοῖς νά εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καθώς καί τά λειτουργικά κείμενα ὁ ἄξων τῶν μαθημάτων τούτων.

Ὁ Μακαριώτατος ἐπῄνεσε τὴν πρωτοβουλίαν ταύτην, μέλλουσαν νὰ ἀποδώσῃ καρπούς εἰς διδασκαλίαν τῶν Κατηχητῶν εἰς τά Κατηχητικά Σχολεῖα τῆς Νεολαίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_1_placeholder




ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΙΕΡΩΝ ΣΚΕΥΩΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.

Τῇ Πέμπτῃ, 30 Οκτωβρίου/ 12 Νοεμβρίου 2009, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ ἐδέχθη δύο ἱερεῖς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, μετά τοῦ εὐσεβοῦς Ρώσου προσκυνητοῦ κ. Ἰγκόρ Σεμπιρώφ, ὁ ὁποῖος προσέφερε διά τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως Ἅγιον Ποτήριον καί Δισκοπότηρον μεγάλου μεγέθους, ἐπίχρυσα καί ἐπάργυρα, πεποικιλμένα διά πολυτίμων λίθων.

Ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησεν αὐτούς, τούς ηὐχήθη ἄξιον τό προσκύνημά των καί ἐτίμησε τόν δωρητήν μέ τό παράσημον τοῦ Μικροῦ Σταυροφόρου τοῦ Τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Παναγίου Τάφου καί εἰς τούς ἱερεῖς προσέφερε ἐπιστηθίους σταυρούς ἐκ μαργαριταρορρίζης.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_2_placeholder




Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΡΟΝΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, ὁ Ἀδελφόθεος, εἶναι ὁ πρῶτος ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων.

Εἶναι ἐκεῖνος, τόν ὁποῖον ἐγκατέστησεν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἰς τό ἐπισκοπικόν ἀξίωμα τῆς διαποιμάνσεως τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν. Τό γεγονός τοῦτο πιστοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία εἰς τό κοντάκιον τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου: «Ὁ τοῦ Πατρός Μονογενής Θεός Λόγος, ἐπιδημήσας πρός ἡμᾶς ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν, Ἰάκωβε θεσπέσιε, πρῶτόν σέ ἀνέδειξε τῶν Ἱεροσολύμων, ποιμένα καί διδάσκαλον καί πιστόν οἰκονόμον τῶν μυστηρίων τῶν πνευματικῶν, ὅθεν σέ πάντες τιμῶμεν, ἀπόστολε».

Διά τόν λόγον τοῦτον τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων διατηρεῖ ἀπ’ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἱερόν ναόν πρός τιμήν  τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου παρά τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως. Διά τῶν βαθμίδων τοῦ Ναοῦ τούτου ἔχει τήν ἐσωτερικήν πρόσβασιν αὐτῆς ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης πρός τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Ναός οὗτος ἔχει παραχωρηθῆ ὑπό τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν ἀραβόφωνον Ὀρθόδοξον Κοινότητα αὐτοῦ τῶν Ἱεροσολύμων, ἵνα χρησιμεύῃ ὡς ὁ καθεδρικός ναός αὐτῆς μέ τάς ἀκολουθίας εἰς τήν Ἀραβικήν γλῶσσαν. Διά τόν λόγον τοῦτον, ἅμα τῇ λήξει τῆς ἑορτῆς εἰς τό Πατριαρχεῖον ὁ Ἐπιτροπος του Ἁγίου Ἰακώβου παραδίδει τάς κλεῖδας τοῦ Ναοῦ εἰς τόν Πατριάρχην ὡς σημεῖον ἀναφορᾶς καί ὑπακοῆς καί ὁ Πατριάρχης πάλιν ἐπιδίδει αὐτῷ  ταύτας.

Εἰς τόν ναόν τοῦτον ἑωρτάσθη πανηγυρικῶς καί ἐφέτος ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου.

Ἀφ’ ἑσπέρας ἐτελέσθη Μέγας Ἑσπερινός μετ’ ἀρτοκλασίας, χοροστατοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου τοῦ Γ’.

Ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς ἐτελέσθη Ὄρθρος καί θ. Λειτουργία, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Θεοφίλου καί συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί  Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ἁγιοταφιτῶν ἱερομονάχων καί τῶν ἐφημερίων τοῦ ἱεροῦ ναοῦ οἰκονόμου π. Ἤσσα Φουάδ καί πρεσβυτέρου π. Φάραχ Νταμπούρ.

Κατανυκτική, μυσταγωγική καί ἁγιαστική ἦτο ἡ θ. Λειτουργία χάρις εἰς τό λειτουργικόν ἦθος τοῦ Ἀρχιθύτου καί τῶν συλλειτουργῶν Αὐτῷ, χάρις εἰς τό βυζαντινόν μέλος τῆς χορῳδίας τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Ἑλληνικήν καί αὐτῆς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ εἰς τήν Ἀραβικήν καί χάρις εἰς τήν εὐσέβειαν τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος, ἑλληνοφώνου, ἀραβοφώνου καί ρωσοφώνου εἰς τήν διάλεκτον, ὁμοφώνου ὅμως εἰς τήν ὀρθόδοξον πίστιν.

Εἰς τό ποίμνιον τοῦτο ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἔχοντα ὡς ἕπεται:

«Χαῖρε Σιών Ἁγία Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν Θεοῦ κατοικητήριον, σύ γαρ ἐδέξω πρώτη ἄφεσιν ἁμαρτιῶν διά τῆς Ἀναστάσεως» (Στιχ. Πλ. δ’).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εὐσεβεῖς χριστιανοί, εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Χαίρει σήμερον ἡ Ἁγία Σιών, ἡ Ἁγία Πόλις Ἱερουσαλήμ δηλονότι ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία ἀνεδείχθη τό κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ καί ἡ μητέρα ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν. Χαίρει, ἐπαναλαμβάνομεν, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἐπί  τῇ σημερινῇ ἑορτῇ μνήμης τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου καί πρώτου Ἱεράρχου Αὐτῆς. Χαίρει ἡ Ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, διότι τό κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ, τό θεῖον οἰκοδόμημα, τό ὁποῖον εἶναι θεμελιωμένον ἐπί τοῦ σταυρικοῦ αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀλλά καί ἐπί τοῦ συσταυρικοῦ αἵματος τοῦ Ἁγίου ἀποστόλου Ἰακώβου παρατείνει ἀδιακόπως τήν φωτιστικήν, ἁγιαστικήν καί σωτηριώδη ἀποστολήν αὐτοῦ ἐν τῷ κόσμῳ καί διά τόν κόσμον εἰς τούς αἰῶνας. Τό δέ κατοικητήριον καί οἰκοδόμημα τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τόν μονογενῆ Θεοῦ Λόγον τοῦ Πατρός, τόν ἐπιδημήσαντα ἐπ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν πρός ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους, τόν Χριστόν, καί ἀναδείξαντα Ἰάκωβον τόν θεσπέσιον, πρῶτον  τῶν Ἱεροσολύμων ποιμένα καί διδάσκαλον καί πιστόν οἰκονόμον τοῦ μυστηρίου τοῦ πνευματικοῦ.

Τοῦτον τόν Ἅγιον ἀπόστολον ἐγκατέστησεν ὁ Χριστός ἐπί τοῦ θρόνου τῆς βασιλείας καί τῆς δικαιοσύνης Αὐτοῦ κατά τόν Ἀπόστολον Παῦλον, ἀκολουθοῦντα τόν ψαλμῳδόν: «Πρός δέ τόν υἱόν λέγει: ὁ θρόνος σου ὁ Θεός εἰς τόν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· ράβδος εὐθύτητος ἡ ράβδος τῆς βασιλείας σου·  ἠγάπησας δικαιοσύνην καί ἐμίσησας ἀνομίαν· διά τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός, ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρά τούς μετόχους σου» (Ἑβρ. α’, 8-9).

Αὐτόν ἀκριβῶς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τόν θρόνον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τῆς δικαιοσύνης Αὐτοῦ ἐκόσμησε ὁ σήμερον τιμώμενος Ἅγιος Ἰάκωβος, ὁ ὁποῖος ἐγένετο πρῶτος Ἐπίσκοπος τῶν Ἱεροσολύμων, χειροτονηθείς παρ αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ. Αὐτός δέ πρῶτος ἔγραψε καί ἐξέθετο τήν θείαν Λειτουργίαν, παρ Αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ ταύτην διδαχθείς, ὡς μᾶς πληροφορεῖ ὁ συναξαριστής αὐτοῦ. Αὐτός ἐπίσης πρῶτος συνεκάλεσε τήν ἐν Ἱεροσολύμοις σύνοδον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, θεμελιώνοντας οὕτως τόν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συνοδικόν θεσμόν τῆς διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. «Τόν νόμον τῆς ζωῆς τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ τέθεικας, ζωοποιῷ Πνεύματι, συνομοθετῶν καί φθεγγόμενος», λέγει ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ.

Τόν νόμον δέ τοῦτον, τόν τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπεσφράγισε ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος μέ τόν μαρτυρικόν αὐτοῦ αἷμα, γενόμενος οὕτω κήρυκας καί μιμητής τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Σέ Κύριε», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός, «φωνῇ ἐλευθέρᾳ ἐκήρυξεν, ὁ δίκαιος ἀδελφός σου, μιμητής τε τοῦ πάθους, ἐγένετο κτεινόμενος».

Τόν νόμον τόν τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, τουτέστιν τόν Σωτῆρα καί λυτρωτήν Χριστόν εὐηγγελίσατο καί εὐαγγελίζεται ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος ἔργῳ τε καί λόγῳ, τόσον διά τοῦ μαρτυρίου αὐτοῦ ὅσον καί διά τῆς καθολικῆς αὐτοῦ ἐπιστολῆς. «Ὅν ἔτεκες ἐν σαρκί Παρθενομῆτορ», ἀναφωνεῖ πάλιν ὁ ὑμνῳδός, «ἐκ Πατρός λάμψαντα, τοῦτον, Ἁγνή, Ἰάκωβος, ὡς Θεόν τῶν ὅλων ἐκήρυττε καί ἐμαρτύρει».

Τοῦτον τόν Ἀπόστολον τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, τόν γενόμενον αὐτόπτην καί μάρτυρα τοῦ ἐν τόπῳ καί χρόνῳ φανερωθέντος μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, παρακαλέσωμεν ἡμεῖς οἱ πιστοί, ἑορτάζοντες τήν σεπτήν μνήμην αὐτοῦ, ἵνα ἐλευθερώσῃ ἡμᾶς ἀπό τῶν παθῶν καί τῶν πταισμάτων ἡμῶν, διά δέ τῶν πρεσβειῶν αὐτοῦ ἀξιώσῃ ἡμᾶς τῆς ἄνω μεθέξεως καί τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, Ἀμήν».

Εἰς τήν Λειτουργίαν μετέσχε καί ὁ Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτήριος Ἀθανασίου.

Μετά τήν θ. Λειτουργίαν, τῶν κωδώνων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κρουομένων, ὁ Πατριάρχης καί οἱ συλλειτουργοί ἐνδεδυμένοι καί ψάλλοντες, ἀνῆλθον διά τῶν βαθμίδων τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου ἐσωτερικῶς πρός τήν αὐλήν τοῦ Μοναστηριακοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης. Ἐνταῦθα κατά τήν τάξιν ἀνέμενον οἱ Ἀρχιερεῖς τοῦ Πατριαρχείου, οἱ ὁποῖοι καί συνηνώθησαν μετά τῆς Πατριαρχικῆς συνοδείας, ἥτις κατηυθύνθη πρός τό Πατριαρχεῖον διά τῆς Πύλης τοῦ Κεντρικοῦ Μοναστηρίου, κατά τή διάβασιν τῆς ὁποίας καί ἐδόθησαν τά ἀρτίδια εὐλογίας ἑνί ἑκάστῳ τῶν διερχομένων μετόχων τῆς ἑορτῆς.

Εἰς τό Πατριαρχεῖον ἅμα τῇ ἀνόδῳ εἰς τήν αἴθουσαν τοῦ Θρόνου ἐγένετο δέησις καί ἐψάλη ὁ Πολυχρονισμός. Ἀκολούθως ἐγένετο ἡ Πατριαρχική προσφώνησις ἔχουσα ὡς ἑξῆς:

«Ὑποδύς Παρθενομῆτορ τήν σήν γαστέρα, ὁ πρό αἰώνων Λόγος, γεννηθείς ἀπορρήτως, ἐκ Πατρός Ἰάκωβον Ἀπόστολον δείκνυσιν», λέγει ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας.

Τόν ἀπόστολον Ἰάκωβον, τόν ἐπικληθέντα ἀδελφόθεον δείκνυσιν καί ἡμῖν σήμερον ἡ πανηγυρικῶς καί εὐχαριστιακῶς τελεσθεῖσα αὐτοῦ μνήμη ἐν τῷ ἐπωνύμῳ αὐτοῦ Ναῷ παρά τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

«Τίς βρότειος σός νοῦς, ἐγκωμίων ἐφύμνιον, δυνήσεται προσκομίζειν, ἀρετῆς λαμπρυνθέντι, ταῖς χάρισιν, Ἰάκωβε»; διερωτᾶται διά τῆς φωνῆς τοῦ ὑμνῳδοῦ, ἡ Ἅγία ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία.

Καί τοῦτο διότι ὁ τιμώμενος σήμερον Ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος ἐδωρήσατο ἡμῖν διά τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ τήν ἱεράν παρακαταθήκην τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ὡς καί τοῦ θείου ἱεροῦ τῆς Ἐκκλησίας θεσμοῦ τῆς συνοδικότητος.

Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, στοιχοῦσα εἰς τόν πρῶτον Αὐτῆς Ἱεράρχην ποιμένα καί διδάσκαλον, ὅστις μέ τό τίμιον αὐτοῦ αἷμα ἐσφράγισεν τήν ἐν τοῖς ἁγίοις τόποις ἀποστολικήν τοῦ Χριστοῦ μαρτυρίαν καί κοινωνίαν παραμένει πιστή καί ἀσάλευτος εἰς τήν πατρῴαν τοῦ πρώτου Ἱεράρχου Αὐτῆς σωστικήν τῆς Ἐκκλησίας παράδοσιν, ἀδιαλείπτως προσευχόμενοι ὑπέρ ἐλέους, ζωῆς, ὑγιείας καί εὐσταθείας τῆς γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, ὑπέρ εἰρήνης καί δικαιοσύνης ἐν τῷ κόσμῳ καί ἰδιαιτέρως τῇ χειμαζομένῃ περιοχῇ ἡμῶν. Ἔτη πολλά εἰς πάντας Ἀμήν».

Ἠκολούθησεν ὁ ἑόρτιος ἁσπασμός, πάντων δοξολογούντων καί εὐχαριστούντων τῷ Θεῷ, ὁ ὁποῖος παρέχει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τοιαύτας εὐκαιρίας πνευματικοῦ  ἀνεφοδιασμοῦ καί ἁγιασμοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_3_placeholder




ΣΥΓΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΘΙΔΡΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΗΣ.

Τὴν Τρίτην, 21-10 / 3-11-2009, ἔλαβε χώραν εἰς τὸ ξενοδοχεῖον American Colony τῆς Ἀνατολικῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ συνάντησις τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Συμβουλίου τῶν Θρησκευτικῶν Καθιδρυμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς.

Οὗτοι ἦσαν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’, συνοδευόμενος ὑπὸ τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, ὁ πρῴην Λατῖνος Πατριάρχης εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, Μακαριώτατος Michelle Sabah, ὁ Λουθηρανὸς Ἐπίσκοπος εἰς τά Ἱεροσόλυμα Σεβασμιώτατος Munib Younan, ὁ ραββῖνος κ. David Rosen, ὁ Γραμματεὺς τῆς Ἀρχιραββινείας κ. Oded Wiener, ὁ Rev. Canon Robert D. Edmunds, ἀντιπρόσωπος τοῦ Ἀγγλικανοῦ Ἐπισκόπου εἰς τά Ἱεροσόλυμα Suheil Dawani, ὁ ἀντιπρόσωπος τῆς Παλαιστινιακῆς Ἀρχῆς κ. Basri Saleh, ὁ Γραμματεὺς τοῦ Συμβουλίου τούτου κ. Trond Bakkevig, ὁ κ. Fadi Rabieh καὶ ἡ κ. Keren Hendin καὶ οἱ φιλοξενούμενοι ἀντιπρόσωποι τῆς ὀργανώσεως “Religions for Peace”, Dr. William F. Vendley καί Mr. Stein Villumstad.

Τα κυριώτερα συζητηθέντα θέματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως τῆς συναντήσεως αὐτῆς ἦσαν ἡ ὑπό τοῦ Γραμματέως Rev. Trond Bakkevig, ἐνημέρωσις ἐπὶ τοῦ ταξιδίου αὐτοῦ εἰς Washington καί ἐπὶ τῆς συνεργασίας αὐτοῦ μετὰ τοῦ κ. Gen. Johns, Γραμματέως τοῦ National Security Council of the USA. Εἰς τήν συνάντησιν ταύτην ἐγένετο καλή ἐνημέρωσις ἐπί τοῦ ἐπιτελουμένου ἔργου τοῦ Συμβουλίου καί τῆς σημασίας  τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἀκολούθως, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ ἐνημέρωσεν ἐπὶ τῆς συμμετοχῆς Αὐτοῦ εἰς τὸ Συνέδριον C-1, προσφάτως συνελθóν εἰς Washington, εἰς τὸ ὁποῖον συμμετέσχε καὶ ὁ Μέγας Μουφτῆς τῆς Αἰγύπτου καὶ τὸ ὁποῖον σκοπὸν ἔχει τὴν προσέγγισιν Χριστιανισμοῦ καί Ἰσλάμ, ὑποστηριζόμενον ὑπὸ τοῦ Πρίγκιπος Γάζη τῆς Ἰορδανίας.

Ἀκολούθως ἐγένετο ἐνημέρωσις ἐπὶ τῆς γενομένης ἐργασίας ὑπὸ τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Συμβουλίου καὶ τῆς ἐπιτευχθείσης προόδου εἰς τὸν τομέα τῶν σχολικῶν ἐγχειριδίων, τῶν προετοιμαζομένων, προκειμένου νὰ χρησιμοποιηθοῦν διὰ τὴν διδασκαλίαν εἰς τὰ Ἰσραηλινὰ καὶ Παλαιστινιακὰ σχολεῖα, μὲ κριτήριον τὸν σεβασμὸν τοῦ προσώπου τοῦ ἄλλου καὶ τὴν ἀποφυγὴν δυσφημίσεως αὐτοῦ, τὴν ἱστορικὴν ἀντικειμενικότητα, τὴν γνησιότητα τῆς μεταφράσεως καὶ τὸν ἔλεγχον τῶν ἀποτελεσμάτων ἐκ τῆς χρήσεως αὐτῶν.

Ἕτερον συζητηθὲν θέμα ἦτο ἡ ἐξεύρεσις τρόπων συχνοτέρας συμμετοχῆς τῆς Ἰσλαμικῆς Παλαιστινιακῆς Ἀντιπροσωπεύσεως εἰς τὸ Συμβούλιον καὶ ἡ ἀπόκτησις ἐπιτίμων φίλων, (Honorary Friends), τοῦ Συμβουλίου, ἡ βελτίωσις τῆς ἱστοσελίδος αὐτοῦ διὰ τὴν πληρεστέραν ἐνημέρωσιν περὶ τοῦ ἔργου αὐτοῦ, δημιουργίας γεφυρῶν συμφιλιώσεως εἰς τὴν μὴ ἐπιλυθεῖσαν εἰσέτι Ἰσραηλινο-Παλαιστινιακήν διαμάχην.

Τὸ κυριώτερον τῶν συζητηθέντων θεμάτων τῆς Ἡμερησίας Διατάξεως ἦτο τὸ θέμα τῶν Ἱεροσολύμων. Συζητήσεως διεξαχθείσης ἐπ’ αὐτοῦ ἐν σχέσει ἰδίᾳ μὲ τὰ πρόσφατα γεγονότα εἰς τὴν λίαν εὐαίσθητον δι’ Ἰσραηλινοὺς καὶ Παλαιστινίους περιοχὴν τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, τό Συμβούλιον προέβη εἰς τήν κάτωθι σχετικήν δήλωσιν:

«Τό Συμβούλιον τῶν Θρησκευτικῶν Καθιδρυμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς ἐκφράζει τήν λύπην του, διότι οἱ Ἱεροί Τόποι ἐξακολουθοῦν νά γίνωνται ἀντικείμενον ἐκμεταλλεύσεως διά διαμάχην εἰς τήν Ἱερουσαλήμ καί τήν Ἁγίαν Γῆν. Τό Συμβούλιον ἐπαναβεβαιώνει τήν δεύσμευσίν του εἰς τό νά προάγῃ τόν σεβασμόν μεταξύ τῶν Θρησκευτικῶν Κοινοτήτων εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, τήν προστασίαν τῶν Ἱερῶν χώρων καί τῶν εὐαισθησιῶν ἑκάστης Κοινότητος.

Ἑπομένως, ἐν συνεχείᾳ τῶν προσφάτων βιαίων γεγονότων, ἐκφράζομεν τήν ὑποστήριξιν ἡμῶν πρός πᾶσαν ἔκκλησιν, ὡς εἶναι αὐτή τοῦ Μουφτῆ τῶν Ἱεροσολύμων, Sheikh Muhammed Hussein, ἡ ὁποία συνηγορεῖ εἰς τήν μή βίαν καί εἰς τόν σεβασμόν τοῦ εἰδικοῦ ὑπάρχοντος καθεστῶτος τοῦ Al Aqsa Mosque καί τῆς ἐπισήμου ἐπαναλαμβανομένης θέσεως τῆς Ἀρχιραββινείας τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἀπαγορεύεται ἀπό τόν Ἰουδαϊκόν  νόμον (the Halacha) νά εἰσέρχωνται εἰς τήν περιοχήν.

Ὅλοι μαζί ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν διά τόν σεβασμόν τῶν Ἱερῶν Τόπων καί τῶν τριῶν θρησκευμάτων καί τήν εἰρήνην εἰς τήν Ἱερουσαλήμ».

Η ἑπομένη συνάντησις τοῦ Συμβουλίου ὡρίσθη διὰ τὴν 3ην Φεβρουαρίου 2010.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.