1

ΠΡΟΠΟΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ Γ’ ΕΠΕΤΕΙΟΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ

Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Ἀγαπητοί Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Δόξαν καί εὐχαριστίαν ἀνεπέμψαμεν τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ ἐν τῷ Πανιέρῳ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἐπί τῷ θεσμικῷ γεγονότι τῆς ἐγκαταστάσεως τῆς Ἡμετέρας Μετριότητος ἐπί τοῦ Ἀποστολικοῦ καί Σταυρικοῦ Θρόνου τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, τοῦ καί Πρώτου Ἱεράρχου τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἡ σημερινή τρίτη ἐνθρονιστήριος ἐπέτειος τῆς Ἡμῶν Ἐλαχιστότητος ἐνέχει ἰδιαιτέραν σημασίαν, ἀφορῶσαν οὐχί εἰς τό πρόσωπον Ἡμῶν, ἀλλ΄ εἰς τόν σκοπόν καί τήν ἀποστολήν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐν γένει καί εἰδικῶς τῆς τοπικῆς τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, «ἥν ἐκτήσατο τῷ τιμίῳ Αὐτοῦ Αἵματι».

Ἡ Ἐκκλησία, οὖσα τό Σῶμα τοῦ Νέου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, τοῦ παρατεινομένου εἰς τούς αἰῶνας, ἐντός τοῦ κοσμικοῦ καί ἱστορικοῦ ἡμῶν γίγνεσθαι, ἐπιβεβαιοῦται καί ἐπιμαρτυρεῖται διά τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς τῶν Ποιμένων καί πιστῶν οἰκονόμων τοῦ ὁρατοῦ καί ἐν ταὐτῷ ἀοράτου σωτηριώδους Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας.

Τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων θεόθεν ἐμπιστευθέν τήν διαφύλαξιν καί διακονίαν τῶν Πανσέπτων Μαρτύρων τῆς Πίστεως ἡμῶν, τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, συνεχίζει ἀδιακόπως τήν δισχιλιετῆ αὐτοῦ μοναστικήν περί τά Προσκυνήματα πορείαν καί τήν ἀδιάλειπτον μέριμναν ὑπέρ τοῦ εὐσεβοῦς Ποιμνίου αὐτοῦ, τῇ βοηθείᾳ τῆς Θείας Προνοίας, ἀλλά καί τῇ συνεργείᾳ τῶν μέχρις αἵματος θυσιῶν τοῦ Τάγματος τῶν Σπουδαίων, τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, μή πτοούμενον ἐκ τῶν ἐπιβουλευομένων καί καραδοκούντων πολεμίων ὁρατῶν καί ἀοράτων, μακρόθεν καί ἐγγύθεν.

Ἡ σεμνή αὕτη ἑόρτιος ἐπέτειος, ἀφ’ ἑνός μέν διατρανοῖ τούς κυριακούς λόγους, ὅτι «Πύλαι δου οὐ κατισχύσουσι» (Ματθ. 16, 18) τῆς Ἐκκλησίας Αὐτοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δέ σηματοδοτεῖ τό ἱερόν χρέος διά τήν διαφύλαξιν τοῦ ἰσχύοντος μέν θρησκευτικοῦ καί Προσκυνηματικοῦ Καθεστῶτος τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, τοῦ διασφαλίζοντος τά ἐθιμικῶς καί νομικῶς κατοχυρωθέντα Προνόμια καί αὐτοφυῆ Δικαιώματα τοῦ εὐσεβοῦς Γένους τῶν Ρωμαίων, ἐπισημαίνοντος δέ τήν βαθυτέραν οἰκουμενικήν σημασίαν τῆς Πόλεως Ἱερουσαλήμ, εἰς τήν ὁποίαν πάντες προσκαλοῦνται νά προσέλθουν, κατά τήν δαπίστωσιν τοῦ σοφοῦ Παύλου, «προσεληλύθατε Σιών ὄρει καί πόλει Θεοῦ ζῶντος, Ἱερουσαλήμ ἐπουρανίῳ καί μυριάσιν Ἀγγέλων, πανηγύρει καί Ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἀπογεγραμμένων ἐν οὐρανοῖς, καί κριτῇ Θεῷ πάντων» (Ἑβρ. 12, 22.23).

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν Πόλιν τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος, τήν τεθεμελιωμένην ἐπί τοῦ σταυρικοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, δέν παύει νά διαβάλλῃ ὁ ἐχθρός τοῦ Θεοῦ, ὁ σατανᾶς, προκειμένου νά προκαλέσῃ τήν διάσπασιν τῆς ἐν Χριστῷ μέν ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, τῆς εἰρηνικῆς δέ καταστάσεως τῆς Πόλεως τοῦ Θεοῦ, διά τῶν ἑωσφορικῶν ἐνεργειῶν τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς ἀπειθείας, τά ὁποῖα προεκάλεσαν καί προκαλοῦν τήν κατά τοῦ Θεοῦ ἀνταρσίαν καί συνεπῶς τήν ἁμαρτητικήν τοῦ ἀνθρώπου πτῶσιν.

Ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἡ γνωστή ἀνά τήν οἰκουμένην ὡς τό Ἑλληνορθόδοξον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, πειθαρχοῦσα καί μένουσα πιστή εἰς τήν ἀποστολικήν καί ἁγιοπατερικήν Παράδοσιν αὐτῆς, καλεῖται νά κηρύττῃ τήν σῴζουσαν και ἐλευθεροῦσαν μαρτυρίαν αὐτῆς, στοιχοῦσα εἰς τούς ἀποστολικούς λόγους «σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφ. 4, 3.4) ὡς καί εἰς τήν συμβουλήν καί ἐντολήν τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ τοῖς συναγγέλοις αὐτοῦ, «στῶμεν καλῶς. Στῶμεν μετά φόβου. Πρόσχωμεν».

Ἐπί τούτοις, δεόμενοι τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν, ὅπως κατευθύνῃ τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ εἰς λιμένας ἀσφαλεῖς, εὐδίους καί εἰρηνικούς, ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας τούς τιμήσαντας τήν ἡμέραν ταύτην, δύναμιν, ὑπομονήν καί πᾶσαν παρά Θεοῦ εὐλογίαν, ἐκφράζοντες εὐχαριστίας καί πρός τούς προσφωνήσαντας Ἡμᾶς, τόν Γέροντα Ἀρχιγραμματέα, Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχον, ὁμιλήσαντα ἐξ ὀνόματος τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τόν Ἐκλαμπρότατον Γενικόν Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος κ. Σωτήριον Ἀθανασίου, τόν Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην κ. Θεοφάνη, ἀντιπρόσωπον τῆς Ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας, διαβιβάσαντα Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ. Ἀλεξίου, πρός τόν Σχολάρχην τῆς Πατριαρχικῆς ἡμῶν Σχολῆς, Ὁσιολογιώτατον Μοναχόν π. Φώτιον,  τόν ἀξιότιμον κ. Ἰμπραήμ Σαλφίτι, ὁμιλήσαντα ἐκ μέρους τῶν Ἐπιτρόπων τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, τόν Διευθυντήν τῆς Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἐντιμότατον κ. Σαμίρ Ζανανίρι, τόν Αἰδεσιμώτατον π. Κωνσταντίν Κάρμας, ὁμιλήσαντα ἐκ μέρους τοῦ Ποιμνίου ἡμῶν ἐν Ἰορδανίᾳ, τόν Αἰδεσιμώτατον π. Ἠλίαν Χούρη ἐκ τῆς Μητροπόλεως Ἄκκρης, τόν Αἰδεσιμώτατον π. Γεώργιον Σαχουάν ἐκ Μπετζάλλας, τόν ἀξιότιμον Δρ. Χαλίλ Ἀντράους, ὁμιλήσαντα ἐκ μέρους τῶν Κοινοτήτων τοῦ Βορρᾶ καί πρός τούς Ὁσιολογιωτάτους καί Αἰδεσιμολογιωτάτους Ἱερεῖς, ἀντιπροσώπους ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Σύρου καί Τήνου, διαβιβάσαντας Ἡμῖν τάς εὐχάς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Δωροθέου  καί ἅπαντας τούς παρισταμένους εἰς τόν ἑορτασμόν τοῦτον τῆς ἐνθρονιστηρίου ταύτης ἐπετείου. Ἐπιδαψιλεύομεν πᾶσιν ὑμῖν τάς Πατρικάς Ἡμῶν εὐχάς καί Πατριαρχικάς εὐλογίας.

Εἰς ὑγιείαν πάντων ὑμῶν!

ngg_shortcode_0_placeholder




ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΠΗΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΥ ΤΑΦΟΥ

«Διά Σιών ο σιωπήσομαι καί διά ερουσαλήμ οκ νήσω

ως ν ξέλθ ς φς δικαιοσύνη μου,

τό δέ σωτήριόν μου ς λαμπάς καυθήσεται» (σ. 62, 1)

ντιμότατε κ. Πρόεδρε καί

τίμια  μέλη το

« λληνικο Συνδέσμου το Παναγίου Τάφου»

γαπητοί ν Χριστ δελφοί,

Οἱ προφητικοί λόγοι τοῦ μεγαλοφωνοτάτου Προφήτου Ἠσαΐου ἀφοροῦν εἰς τόν ἐνανθρωπήσαντα λόγον τῆς Ἱερᾶς Ἱστορίας, τῆς Ἱστορίας τῆς Σωτηρίας, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτεται εἰς τόν Προφήτην Μωϋσέα εἰς τό Ὄρος Σινᾶ καί κορυφώνεται ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, καί δή εἰς τόν ἱερόν τόπον τοῦ Σταυρικοῦ Πάθους, τοῦ Γολγοθᾶ,  καί τῆς Τριημέρου Ταφῆς, τοῦ Παναγίου Τάφου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ.

Ὁ Πανάγιος Τάφος ὡς τό προσκυνηματικόν κεφάλαιον τῆς Ἁγίας Πόλεως ἀποτελεῖ τόν λύχνον περί τόν ὁποῖον καί διά τοῦ ὁποίου καίεται «ς λαμπάς τό σωτήριον το Θεο», δηλαδή ὁ Χριστός, ὁ «τοιμασθείς κατά πρόσωπον πάντων τν λαν», ἐπιπλέον δέ ἀποτελεῖ τήν πηγήν ἐκ τῆς ὁποίας καί διά τῆς ὁποίας ἐξέρχεται τό Φῶς, ἡ δικαιοσύνη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

Αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ Προσκυνηματικοῦ Κεφαλαίου διάκονος καί ὑπηρέτης ἐτάχθη τό μοναστικόν Τάγμα τῶν Σπουδαίων, τό κοινῶς γνωστόν ὡς Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης. Ἡ κατά Χριστόν αὐταπάρνησις, αὐτοθυσία καί κενωτική διάθεσις τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ὑπέρ τῆς διαφυλάξεως τοῦ Προσκυνηματικοῦ Κεφαλαίου τοῦ Παναγίου Τάφου, παρήγαγε τό πνευματικόν μέγεθος τοῦ Ἁγιοταφιτισμοῦ, τό δέ πνευματικόν τοῦτο μέγεθος συνθέτουν,  ἀλλά κατά τρόπον θεραπευτικόν, μεταμορφωτικόν καί ἁγιαστικόν, ὅπου προϋποτίθενται ἡ κάθαρσις καί ὁ θεῖος φωτισμός, συνθέτουν  – λέγομεν – ἡ περί λόγου φιλοσοφική ἀντίληψις τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί ἡ ἱστορικῶς καί πολιτισμικῶς διαμορφωθεῖσα πνευματική ἑνότης τῆς Ρωμηοσύνης περί τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἐξελληνισθείσης καί ἐκχριστιανισθείσης Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.

Ἐκφρασταί καί συνεχισταί, ἀλλά καί ἀψευδεῖς μάρτυρες καί ἑρμηνευταί τῆς Ρωμηοσύνης, ἡ ὁποία ἑδράζεται ἐπί τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου «πάντες γάρ μες υοί Θεο στε διά τςπίστεως τς ν Χριστ ησο … οκ νι ουδαος οδέ λλην, οκ νι δολος οδέ λεύθερος, οκ νι ρσεν καί θλυ, πάντες γάρ μες ες στε ν Χριστ ησο» (Γαλ. 3, 26.28) παραμένουν τά Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, τά γνωστά ὡς Ρούμ Ὀρθοντόξ, μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως κατέχον τά πρεσβεῖα τιμῆς. Τό εὐσεβές Γένος τῶν Ἑλλήνων, ὡς γένος Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τήν καρδίαν τῆς Ρωμηοσύνης, τῆς ὁποίας ἐν προκειμένῳ χαρακτηριστικόν εἶναι ὁ ἄρρηκτος δεσμός μετά τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί τοῦ Ἁγιοταφιτισμοῦ. Ἡ δέ σημασία τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἔγκειται εἰς δύο τινά : (1) εἰς τό γεγονός, ὅτι ταῦτα ἀποτελοῦν τήν πηγήν τῶν θείων ναμάτων, τά ὁποῖα ἐπιποθοῦν αἱ πνευματικῶς διψῶσαι ψυχαί τῶν ἀνθρώπων, «ν τρόπον πιποθε λαφος πί τάς πηγάς τν δάτων» (Ψαλμ. 41, 2) καί (2) εἰς τό γεγονός, ὅτι τά Πανάγια Προσκυνήματα ἀποτελοῦν τά ψηλαφητά τεκμήρια τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Νέου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελοῦν τούς τύπους τῶν ἥλων τούς ὁποίους ὁρῶσα καί ἐγγίζουσα φυσικῶς καί αἰσθητῶς ἡ ὀλιγοπιστοῦσα ἀνθρωπίνη ψυχή ἀνακράζει ἀνανήφουσα μετά τοῦ Θωμᾶ « Κύριός μου καί Θεός μου» (ω. 20, 28).

Τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων, ὡς ἡ Ἐκκλησία τῆς Πόλεως τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ, εἶναι ἀρρήκτως συνυφασμένον μέ τό εὐσεβές Γένος καί τό Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων Ρωμαίων · καί τοῦτο βεβαίως ὀφείλεται εἰς τήν ab antiquo καί de facto  ἐνεργόν συμμετοχήν αὐτοῦ εἰς τήν ἱστορικήν ἐξέλιξιν τῶν Ἁγίων Τόπων, μέ ἀποτέλεσμα τήν διαμόρφωσιν καί διατύπωσιν διά Διεθνῶν Συνθηκῶν τοῦ Καθεστῶτος τῶν Προσκυνημάτων (Status Quo), ὑπό τοῦ ὁποίου ἀνεγνωρίσθησαν καί ἐπεκυρώθησαν τά αὐτοφυῆ καί ἀναφαίρετα ἱερά προνόμια καί δικαιώματα ἡμῶν, τά ὁποῖα ὀφείλομεν νά διαφυλάξωμεν ὡς τήν Θεόθεν ἐμπιστευθεῖσαν Ἡμῖν Παρακαταθήκην, ὡς λόγον ἀποδώσοντες ἐπί τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ.

Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς τῷ «λληνικ Συνδέσμ το Παναγίου Τάφου», διά τήν ποικίλην αὐτοῦ ὑποστήριξιν πρός τό Παλαίφατον ἡμῶν Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων, τήν ὁποίαν παρέσχε καί παρέχει μέσῳ τῶν ἀξιοτίμων καί ἀξιεπαίνων μελῶν τοῦ Διοικητικοῦ αὐτοῦ Συμβουλίου καί εὐχόμεθα πλήρη εὐόδωσιν τῶν προσπαθειῶν καί καλῶν στόχων αὐτοῦ καί εἰς τό μέλλον. Εὐχαριστῶ.




ΠΡΟΣΛΑΛΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΥΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Παναγιώτατε καί Σεβασμιώτατε Οκουμενικέ Πατριάρχα κ.κ. Βαρθολομαε

ξοχώτατε κ. Πρόεδρε τς Δημοκρατίας,

ξοχώτατοι, κ. Πρωθυπουργέ, κοι ρχηγοί τν Πολιτικν Κομμάτων καί Βουλευταί,

Μακαριώτατοι Προκαθήμενοι τν γιωτάτων το Θεο κκλησιν ο Πανιερώτατοι τούτων κπρόσωποι,

Εσεβές, Χριστεπώνυμον τς κκλησίας πλήρωμα,

Ἡ θλιβερά αὕτη συγκυρία τῆς πρός Κύριον ἐκδημίας τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Χριστοδούλου, ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ ἡμῶν γενομένου, συνήγαγε πάντας ἡμᾶς, διά νά ἀναπέμψωμεν μετά φιλαδέλφου θλίψεως, ἀλλά καί φιλοθέου ἐλπίδος, δέησιν εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν καί Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τό Ἄλφα καί τό Ὠμέγα πάντων, «δι’ Ο τά πάντα καί ες ν τά πάντα», ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ Ἀδελφοῦ ἡμῶν, ἀναχωρήσαντος εἰς τόν προορισμόν πάντων ἡμῶν, τήν ἐπουράνιον Ἱερουσαλήμ, τήν καταυγαζομένην τῷ ἀκτίστῳ Φωτί τῆς Ἁγίας Τριάδος καί θάλπουσαν τούς ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένους.

Εὑρεθέντες ἐνώπιον τοῦ ὀστρακίνου σκεύους, τοῦ προσκαίρου κατοικητηρίου τοῦ προσφιλοῦς ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, δηλαδή τοῦ σκηνώματος Αὐτοῦ, ἀνήχθημεν παρά ταῦτα ὑπό τῶν Ἱερῶν Γραφῶν καί τῶν θεοσόφων διδασκαλιῶν τῶν Πνευματοκινήτων Ἁγίων Πατέρων εἰς τά νοητά, εἰς τήν πέραν τῶν αἰσθητῶν πνευματικήν πραγματικότητα, ἔνθα νῦν ὁ ἀδελφός ἡμῶν πορεύεται · ἄλλως τε ὁ Ἀρχιερεύς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ὁ τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῶν οὐρανίων Μυστηρίων οἰκεῖος, ὁ διά τῆς χάριτος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ καθαίρων καί φωτίζων καί τελειῶν τούς μυουμένους, πρότερον ὁ ἴδιος καθαρθείς ἀπό τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας. Κατά τόν οὐρανοφάντορα Ἅγιον Διονύσιον τόν Ἀρεοπαγίτην «εράρχην λέγων, δηλο τόν νθεόν τε καί θεον νδρα, τόν πάσης ερς πιστήμονα γνώσεως, ν καί καθαρς κατ’ ατόν εραρχία πσα τελεται καί γινώσκεται. Ταύτης ρχή τς εραρχίας Πηγή τς Ζως, Οσία τς γαθότητος, μία τν ντων ατία Τριάς, ξ ς καί τό εναι καί τό ε εναι τος οσι, δι’ γαθότητα».

Ἔμπροσθεν τοῦ μυστηρίου τούτου τῆς μεταβάσεως ἐκ τῶν προσκαίρων εἰς τά αἰώνια, ἐν ἀναμονῇ τῆς Κοινῆς Ἀναστάσεως καί Ἀνταποδόσεως, ἀποροῦντες διά τήν ἄβυσσον τῶν τοῦ Κυρίου κριμάτων, τοῦ καλέσαντος πρός Αὑτόν τόν ἡμέτερον Ἀδελφόν προώρως, κατά τό ἀνθρώπινον, ἀλλά καί πρός μισθαποδοσίαν ὅσων ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας ἀγαθῶν εἰργάσατο,  δεόμεθα, ὅπως ὁ τῆς Ἐκκλησίας Δομήτωρ, ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, Χριστός Ἰησοῦς, παρηγορῇ τό πρός ὥραν ὀρφανισθέν Αὐτοῦ Ποίμνιον, ἀναδείξῃ δέ ἐπάξιον διάδοχον ἐπί τοῦ Ἀριχεπισκοπικοῦ Θρόνου, τόν δέ μεταστάντα, κατατάξῃ μετά τῶν πνευμάτων τῶν τετελειωμένων δικαίων. «Μακάριοι οἱ νεκροί οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνῄσκοντες ἀπ’ ἄρτι· ναί, λέγει τό Πνεῦμα, ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν». Ἀμήν. Γένοιτο!




ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΘΕΟΔΟΣΙΟΝ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗΝ

« Ὅσιε Πάτερ, θεοφόρε Θεοδόσιε, εὑροῦσα ὡς ἐπόθει, τὴν καθαράν σου ψυχήν, τοῦ Πνεύματος ἡ χάρις τοῦ Παναγίου, σοὶ ἐνεσκήνωσεν ὡς ἄχραντον φῶς » (β΄ τροπάριον τῶν Ἑσπερίων).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ φωτοβόλος χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ Παρακλήτου, ὁ Ὁποῖος ἐφανερώθη εἰς τόν ποταμόν Ίορδάνην πρό ὀλίγων ἡμερῶν, καί οὕτως ὑπέδειξε τήν περί τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀλήθειαν, συνήγαγε καί ἡμᾶς ἐδῶ σήμερον, διά νά πανηγυρίσωμεν τήν μνήμην ἑνός ἡγιασμένου μέλους τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἑνός Μεγάλου Πατρός τῆς Ἁγίας Γῆς καί τῆς Παλαιστίνης ὁλοκλήρου, δηλονότι τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου.

Συμφώνως πρός ὅσα τό ἀνωτέρω τροπάριον τοῦ ἱεροῦ ὑμνῳδοῦ λέγει, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατῴκησεν εἰς τήν ψυχήν τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου, διότι εὗρεν αὐτήν καθαράν, καθώς ἐπόθει· διότι τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον εἶναι ἡ ζωοποιός δύναμις, τρόπον τινά ἡ ψυχή ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, «πάντα χορηγεῖ, βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ … ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας», ἀλλά ἀναπαύεται καί ἐνσκηνοῖ μόνον εἰς τούς καθαρούς, εἰς ὅσους ἔχουν ἀπαλλαγῆ ἀπό τά πάθη καί τάς ἁμαρτίας μέσῳ τοῦ  ἐν Χριστῷ ἀγῶνος, καθώς ὁ Ἅγιος ὁ Θεοδόσιος «κοσμήσας τήν ψυχήν αὐτοῦ ἐγκρατείᾳ καί πόνοις καί προσευχαῖς». (Μεσῴδιον κάθισμα τοῦ Ὄρθρου).

Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία εἶναι ἡ χάρις τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἡ ὁποία ἀνοίγει, μέ τό φῶς της, τούς οὐρανούς ἐνώπιον τῶν Ἁγίων, ὅπως λόγου χάριν ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ, ἀλλά καί τῶν τριῶν Μαθητῶν ἐπί τοῦ Ὄρους Θαβώρ, αὐτή ἡ χάρις ἀνάπτει τόν πόθον τῶν ψυχῶν πρός τήν ἀγάπην καί τήν ἐκζήτησιν τοῦ Θεοῦ, ἡ δέ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ φέρει μεθ’ ἑαυτῆς καί τήν ἀγάπην τοῦ πλησίον καί τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τά ὁποῖα δέν δίδονται εἰς τούς Ἁγίους πρός ἐπίδειξιν δυνάμεως, ἀλλά πρός εὐεργεσίαν τῶν ἀνθρώπων καί δόξαν Θεοῦ. Λέγομεν τοῦτο, συμφωνοῦντες μετά τοῦ ἱεροῦ ὐμνογράφου, ὁ ὁποῖος ἐπαινεῖ τόν Ἅγιον Θεοδόσιον, διότι οὗτος ἀνῆψε φλόγα θερμῆς καί ἀσάλευτης ἀγάπης πρός τόν Θεόν, καί διά τοῦτο ἔλαβεν ἀπ’ οὐρανοῦ θεϊκόν πυρσόν, διά νά διακρίνῃ τά πάντα ὀρθῶς  «Φλόγα τῆς πρός Θεόν ἀκλινοῦς, καί διαπύρου καί θερμῆς ἀγαπήσεως ἐξάψας, τόν οὐρανόθεν, ἀντεκομίσω πυρσόν» (γ΄ τροπάριον τῶν Αἴνων).

Καί εἰς τήν ζωήν τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου, εἶναι φανερόν, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ὅτι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μολονότι κατακτᾶται διά πολλοῦ κόπου καί ταπεινώσεως, ὡστόσον εἶναι πάντοτε εὐεργετική πρός τόν πλησίον, καθώς εὐεργετικός ὑπῆρξε καί ὁ Μέγας Θεοδόσιος πρός τούς πτωχούς, τούς πεινῶντας, τούς ἀδυνάτους, τό δέ εὐαγές αὐτοῦ Κοινόβιον εἰς τό ὁποῖον ἔχομεν τήν εὐλογίαν καί χαράν νά ἱστάμεθα σήμερον πανηγυρίζοντες, χάρις εἰς τάς πρεσβείας τοῦ Ὁσίου καί τήν ἄγρυπνον μέριμναν τοῦ Ἡγουμένου, Πανοσ. Ἀρχιμανδρίτου Ἱεροθέου, ὑπῆρξε μελισσών προσευχῆς πρός τόν Θεόν καί διακονίας τοῦ πλησίον.

Τοιαύτης χάριτος, ἀπείρου ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί ἀνεξαντλήτου ἀγάπης πρός τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, πάντα συνάνθρωπόν μας, ἀνεξαρτήτως καταγωγῆς καί ἐντάξεως, δεηθῶμεν τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀξιώσῃ καί ἡμᾶς. πρός δόξαν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Αὐτοῦ Σώματος.




ΛΟΓΥΔΡΙΟΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΝ ΙΔΡΥΜΑ ΕΝ ΒΗΘΑΝΙᾼ

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Εἶναι μεγάλη ἡ χαρά Ἡμῶν προσωπικῶς καί τῶν παρισταμένων Ἡμῖν Ἀδελφῶν διά τήν παρουσίαν ἡμῶν ἀναμέσον ὑμῶν, σήμερον. Διότι εἰς τοιαύτας χαρμοσύνους ἡμέρας, μεταξύ Χριστουγέννων καί Θεοφανείων, εἶναι κοινή ἡ δοξολογία καί εὐχαριστία πάντων τῶν ἀνθρώπων πρός τόν Χριστόν, ἀλλά καί τοῦ Ἀγγελικοῦ Τάγματος. Ἐπειδή δέ, δέν βλέπομεν τόν Χριστόν σωματικῶς ἀναμέσον ἡμῶν, ὠκονόμησεν ὁ Κύριος νά Τόν βλέπομεν εἰς τά πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν, τῶν συνανθρώπων μας, ἰδιαιτέρως τῶν ἀσθενῶν καί ἀναξιοπαθούντων, διά τούς ὁποίους ὁ Χριστός, ὁ Καλός Ποιμήν, μᾶς εἶπεν «φ’ σον ποιήσατε νί τούτων τν δελφν μου τν λαχίστων, μοί ποιήσατε» (Ματθ. 25, 40). Ὑμεῖς, εἰς τήν εὐλογημένην ταύτην Κοινότητα τῶν «Τεσσάρων Οκων το λέους» ἐφαρμόζετε τήν ἀρχαίαν εὐλογημένην συνήθειαν τῶν ἁγίων Μοναχῶν, ὡς λ.χ. τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τοῦ ἰδικοῦ μας, Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου καί τοῦ Ὁσίου Εὐλογίου τῆς Αἰγύπτου, οἱ ὁποῖοι ὡς καθῆκον των εἶχον, τό νά ἀναζητοῦν ἀνθρώπους ἀνημπόρους καί νά τούς ἀναλαμβάνουν  προσωπικῶς μέχρι τέλους τῆς ζωῆς των, ὥστε νά σωθοῦν καί οἱ δύο, ὁ μέν ἀσθενής διά τῆς ὑπομονῆς καί τῆς πρός τόν Θεόν εὐχαριστίας, ὁ δέ διακονῶν διά τῆς ἐξασκήσεως τῆς ἐμπράκτου ἀγάπης μέ ὑπομονήν, ὡς ἄν ὑπηρετῆται δι’ αὐτοῦ ὁ Χριστός. Εἰς τάς θλίψεις καθίσταται ἀκόμη φανερωτέρα ἡ φυσική ἑνότης καί φυσική ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων μεταξύ των, ὡς τέκνων καί εἰκόνων τοῦ Θεοῦ, ἀνεξαρτήτως θρησκείας, τέκνων τά ὁποῖα ἐνδιαφέρονται περί τῆς σωτηρίας καί εὐπραγίας ἀλλήλων, ὡς καθώς συμβαίνει καί ἐδῶ, ἀναμέσον Χριστιανῶν καί Μουσουλμάνων.  Εἶμαι πλήρης ἐλπίδος, διά νά μή εἴπω πεποιθήσεως, ὅτι ὑμεῖς, οἱ φροντισταί τῆς εὐλογημένης ταύτης Κοινότητος τῶν ὀρφανῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐάν μέ ὑπομονήν καί ἀγάπην καρδίας συνεχίσητε ἕως τέλους τήν διακονίαν σας, εἰς τήν ὁποίαν θά ἔχητε τήν πλήρη συμπαράστασιν τοῦ Πατριαρχείου, θά ἀκούσητε τῆς ηὐλογημένης φωνῆς τοῦ Κυρίου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Παρουσίας Του : «Δετε, ο ελογημένοι το Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν τοιμασμένην μν Βασιλείαν πό καταβολς κόσμου … ξένος μην, καί συνηγάγετέ με, γυμνός, καί περιεβάλετέ με, σθένησα, καί πεσκέψασθέ με, ν φυλακ μην, καί λθετε πρός με» (Ματθ. 25, 36) .




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΠΗΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ 2008

ξοχώτατε κ. Πρέσβυ καί Γενικέ Πρόξενε

τς λλάδος,

γιοι Πατέρες καί δελφοί,

Ελαβες Χριστιανοί,

« ναρχος ρχεται», τοὐτέστιν, ὁ Θεός ἐπιφαίνεται ἐντός τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Σαρκώσεως, ἐντός τοῦ σπηλαίου τῶν ἀλόγων τῆς Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας.

Τό ἱστορικόν καί ἀναντίρρητον τοῦτο γεγονός τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου ἐνσαρκώσεως ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας διά Πνεύματος Ἁγίου, εἶναι αὐτό τό ὁποῖον προσδιορίζει τήν ἔννοιαν τοῦ χρόνου, ὡς παρόντος, παρελθόντος καί μέλλοντος. Καί τοῦτο, διότι κατά τόν ὑμνῳδόν τῆς Ἐκκλησίας, τότε οἱ μέν «λαοί πεγράφησαν τ δόγματι το Καίσαρος· ο δέ πιστοί πεγράφημεν τ νόματι τς Θεότητος το νανθρωπήσαντος Θεο» ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ.

Ἑορτάζοντες καί ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τόν ἐν τῷ κόσμῳ ἐγκαινισμόν τῆς  αἰωνίου τοῦ Θεοῦ Βασιλείας, συνεορτάζομεν ἐν ταυτῷ τήν ἀρχήν τοῦ καθ’ ἡμᾶς νέου χρόνου, διότι, ὡς ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός, «τς γάρ αωνίου Σου Βασιλείας, τό ναρχον καινουργήθη».

Συνήχθημεν σήμερον ἐπί τό αὐτό, διά τήν τέλεσιν τῆς σεμνῆς τελετῆς τῆς κοπῆς τῆς Βασιλόπιττας. Ἡ τελετή αὕτη, ὡς γνωστόν, ἀποτελεῖ ἔθιμον ἐκ παλαιᾶς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, συνδεομένης μετά τῆς μνήμης τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Βασιλείου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, οὐρανοφάντορος, τοῦ Μεγάλου, ὁ ὁποῖος κατά τάς ἡμέρας ταύτας ὑπεμίμνησκεν εἰς πάντας, τό χριστιανικόν καθῆκον τῆς εὐποιΐας, τῆς ἐλεημοσύνης, τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ἀνυποκρίτου ἀγάπης πρός τόν πλησίον δι’ ἔργων ἀγαθῶν.

Δόξαν καί εὐχαριστίαν ἀναπέμπομεν τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ, τῷ τάς ἀσθενείας ἡμῶν θεραπεύοντι καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦντι, ὅτι οὕτως ἐποίησε τῇ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ τῶν Ἱεροσολύμων, τῇ Γεραρᾷ Ἁγιοταφιτικῇ ἡμῶν Ἀδελφότητι, ὡς καί τῷ Χριστεπωνύμῳ ἡμῶν ποιμνίῳ. Δεηθῶμεν τοῦ ἐν Σπηλαίῳ Γεννηθέντος καί ἐν Φάτνῃ ἀνακλιθέντος διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν, Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐντός ἡμῶν ἀνανεωθῇ ἡ καινουργία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ · τό δέ νέον ἔτος ἀναδειχθῇ ἔτος τῆς ἐπί γῆς εἰρήνης καί δικαιοσύνης, ἔτος πνευματικῆς προκοπῆς καί  μοναστικῆς ἀνασυγκροτήσεως, τοῦτο δέ ἐπ’ ἀγαθῷ τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κοινοῦ, και πρός δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ. Ἀμήν.




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

ξοχώτατε κ. Πρόεδρε,

Ἡ μεθ’ Ἡμῶν παρουσία Σας περιποιεῖ εἰς Ἡμᾶς μεγάλην τιμήν καί ἰδιαιτέραν χαράν · καί τοῦτο, διότι ἡ ἑορτή τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, ἡ ὁποία Γέννησις ἔλαβε χώραν εἰς αὐτόν τοῦτον τόν τόπον παρά τῷ ὁποίῳ ἱστάμεθα, τοὐτέστι παρά τῷ Σπηλαίῳ τῆς Βηθλεέμ, ἀποτελεῖ πανήγυριν ὄχι μόνον τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ἀλλά κατ’ ἐξοχήν συνόλου τοῦ Παλαιστινιακοῦ Λαοῦ, τοῦ τελοῦντος ὑπό τήν πεπνυμένην πολιτικήν ἡγεσίαν τῆς Ὑμετέρας σεβαστῆς καί λίαν Ἡμῖν  ἀγαπητῆς Ἐξοχότητος.

Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, δηλαδή τό ἡμέτερον Ἑλληνορθόδοξον Πατριαρχεῖον, καί αἱ ἄλλαι ἀνατολικαί χριστιανικαί ὁμολογίαι ἑορτάζουν τήν εἴσοδον τοῦ θείου Λόγου τοῦ Φωτός τῆς Γνώσεως, τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης, ἐντός τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας. Τοῦ θρησκευτικοῦ γεγονότος τούτου ἀψευδής φυσικός μάρτυς εἶναι ὁ ἱερός οὗτος τόπος, ἐπί τοῦ ὁποίου διά μέσου τῶν αἰώνων καταγγέλλονται κατά τρόπον προσκυνηματικόν καί λατρευτικόν αἱ πανανθρώπινοι καί ἀναλλοίωτοι ἀξίαι τῆς εἰρήνης καί τῆς δικαιοσύνης.

Εἴμεθα πεπεισμένοι, ὅτι ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Ὁποῖος ἐδῶ καί 2.000 χρόνια κατέλαμψε τήν ἐν σκότει ἀνακειμένην ἀνθρωπότητα ἀπό τοῦ τόπου τούτου, θά λάμψῃ καί πάλιν ὡς φῶς διαχέον «πί γς ερήνην», καί δή ἐπί τῆς Παλαιστινιακῆς Γῆς θά λάμψῃ δικαιοσύνην, εἰρήνην καί ἀγάπην μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ὡς τέκνων τοῦ Θεοῦ, ὡς λέγουν αἱ ἱεραί Γραφαί : «Δόξα ν ψίστοις Θε καί πί γς ερήνη, ν νθρώποις εδοκία».

Εὐχόμεθα ἐκ βάθους καρδίας, ὅπως τό ἐκ τοῦ Σπηλαίου τῆς Βηθλεέμ ἀνατεῖλαν σεσαρκωμένον Φῶς, ἀφ’ ἑνός μέν φωτίζῃ τήν διάνοιαν  Ὑμῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ θερμαίνῃ τήν καρδίαν Ὑμῶν καί παρέχῃ τήν κυβερνητικήν δύναμιν, ἵνα φέρητε εἰς πέρας τήν ὑψηλήν Ὑμῶν ἐθνικήν ἀποστολήν, ἐπ’ ἀγαθῷ τοῦ Παλαιστινιακοῦ Λαοῦ καί πάντων τῶν κατοίκων τῆς Ἁγίας Γῆς.

Ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἀφ’ Ἡμῶν δεχθῆτε τήν πένναν ταύτην, μετά τῆς εὐχῆς, ὅπως μέ αὐτήν τήν πένναν ὑπογράψητε τήν συνάντησιν εἰρήνης καί δικαιοσύνης.




ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΝ, ΕΝ Τῌ Ι.Μ. ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΙΝΑ

« Χάριν τήν το πνεύματος, Ακατερίνα πανένδοξε,

ν νοίξει το στόματος δέξω,

καθάρασα σεαυτήν προθύμως διά πολιτείας,

καί λογισμ καρτερικ τήν τν τυράννων φρύν κατέσπασας ·

καί κάλλει τ το σώματος

τήν ψυχικήν ραιότητα θεοφρόνως ντέθηκας,

θλητν γκαλλώπισμα »

νοι το ρθρου, τροπάριον γ ΄).

Πανιερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί Καθηγούμενε τῆς ἐπί τοῦ Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ Ἱερᾶς Μονῆς κ. Δαμιανέ,

Πανιερώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Μονασταί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ τόσον πλουσίως ἐπιδαψιλευθεῖσα ἐπί τό ἅγιον καί θεοβάδιστον τοῦτο Ὄρος Σινᾶ, ἐπί τοῦ ὁποίου μετά φόβου καί τρόμου ἱστάμεθα · ἡ χάρις αὕτη, λέγω, συνήθροισεν ἡμᾶς σήμερον εἰς πνευματικήν πανήγυριν καί εὐωχίαν. Καί ἡ εὐωχία αὕτη συνίσταται ἐν πρώτοις εἰς τήν θεωρίαν τοῦ φοβεροῦ Ὄρους τούτου, ἐπί τοῦ ὁποίου ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ τοῦ «Νόμου ποιητής» κατέβη ἐνώπιον τοῦ παλαιοῦ Ἰσραήλ ἐν «ρει κεκαυμέν πυρί καί γνόφ καί σκότ καί θυέλλ καί σάλπιγγος χ καί φων ρημάτων» (βρ. 12, 18), ἀλλά ἐπί τοῦ ὁποίου τελεσιουργεῖται νῦν ἡ Θεία Εὐχαριστία χάριν τοῦ νέου Ἰσράηλ, πολύ περισσότερον φοβερωτέρα, ἀλλά καί φιλανθρωποτέρα, ἡ ὁποία καταλάμπει πλέον οὐχί τό πρόσωπον Μωϋσέως ἐν δόξῃ, ἀλλά τάς ψυχάς καί τά σώματα τῶν καλῶς αὐτῇ προσερχομένων μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης. Συνίσταται δ’ ἔτι ἡ πανήγυρις αὕτη εἰς τήν μετ’ ἀλλήλων  συνάντησιν, τῶν ἐν τῷ Ἁγίῳ Ὄρει Σιών καί τῷ Θεοβαδίστῳ Ὄρει Σινᾶ ὑποτεταγμένων ἐν ἀγάπῃ καί ἑνότητι τῷ τοῦ Κυρίου ζυγῷ, κατ’ ἔθος παλαιότατον τῶν πάλαι ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, συχνάκις προσκυνούντων ἀμφοτέρους τούς Ἁγιωτάτους τούτους Τόπους πρός ἀρυσμόν εὐλογίας καί χάριτος.

Ἐάν, ὅμως, ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀμυδρῶς ἐπεφοίτα ἐπί τόν παλαιόν Ἰσραήλ καί δή τούς θεοφόρους Προφήτας, τανῦν εἰς τήν Καινήν Διαθήκην, τήν σφραγισθεῖσαν δι’ Αἵματος τοῦ ἀμώμου Ἀμνοῦ καί Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐνιδρύεται μονίμως εἰς τάς ψυχάς τῶν ἁγίων Μαρτύρων καί ἀσκητῶν τοῦ Χριστοῦ, καθώς ἐστι φανερόν καί εἰς τό εὐωδιάζον σκήνωμα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, τό διατηρούμενον ἄφθορον ἐπί ὅλους δεκαεπτά αἰῶνας. Οὕτω, τό ἄκτιστον θεϊκόν Φῶς τῆς τοῦ Κυρίου Μεταμορφώσεως, τό ἀποκαλυφθέν ἐπί τῶν ὀρέων Σινᾶ καί Θαβώρ εἰς τούς κεκαθαρμένους λάτρεις τῆς Ἁγίας Τριάδος, πρότερον μέν ὡς Φῶς τοῦ ἀσάρκου Λόγου, ὕστερον δέ καί ὡς Φῶς τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου, τοῦ Χριστοῦ καί Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν, πιστοποιεῖ τήν ἐν τοῖς Χριστιανοῖς ἐνοίκησιν αὐτοῦ, διά τῶν ὑπερφυῶς τελουμένων θαυμάτων διά τῶν σεπτῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων.

Ἡ ἱερά ὑμνογραφία καί  δή ὁ ἱερός ὕμνος τόν ὁποῖον προετάξαμεν ὡς κεφαλίδα, ἐκτίθησι τήν τῆς ἁγίας Ἡμῶν Ἐκκλησίας ἐμπειρίαν περί τοῦ τρόπου διά τοῦ ὁποίου οἱ Ἅγιοι ἔφθασαν εἰς τήν ὁμοίωσιν τοῦ Χριστοῦ, ἄν καί φαινομενικῶς ἠκολούθησαν διαφόρους δρόμους. Ἡ παρουσία τοῦ κεχαριτωμένου σκήνους τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, ἀπό τοῦ ὁποίου ἀντλοῦμεν πολλαπλῆν εὐλογίαν ψυχῶν καί σωμάτων, δέν παραπέμπει ἡμᾶς μόνον εἰς τήν χαρίτωσιν τοῦ προσώπου τοῦ Μωϋσέως, τοῦ λάμψαντος ὑπερφυῶς ἐν τῇ ἀκτίστῳ τῆς Ἁγίας Τριάδος δόξῃ, ἀλλά καί εἰς τήν πνευματικήν ὁδόν τοῦ  Σταυροῦ, ἡ ὁποία ἑνώνει ἐν τῷ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τούς Χριστιανούς μετ’ ἀλλήλων καί μετά τοῦ Χριστοῦ, διά τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Μυστηρίων καί διά τῆς τηρήσεως τῶν τοῦ Χριστοῦ ἐντολῶν. Λέγομεν τοῦτο, διότι καθώς ὁ Μωϋσῆς ἐγνώρισε τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ καί ἐγκατέλιπε τά πάντα χάριν αὐτοῦ, «μείζονα πλοτον γησάμενος τν Αγύπτου θησαυρν τόν νειδισμόν το Χριστο» (βρ. 11, 26), καθώς μᾶς λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, οὕτω καί ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα ἐγκατέλιπε τά πάντα χάριν τοῦ Χριστοῦ, πλοῦτον, περίφημον ὡραιότητα καί, πλέον πάντων, τήν πολλήν αὐτῆς σοφίαν καί ἀνέλαβε τόν ἐλαφρόν τοῦ Χριστοῦ ζυγόν μεθ’ ὑπομονῆς «λογισμ καρτερικ». Καί ὁ Χριστός, ὁ ἀγαπῶν ἡμᾶς ὑπερφυῶς, ἔδωκεν εἰς αὐτήν, ἀναλόγως τῆς ἀγάπης καί τῶν θυσιῶν αὐτῆς, τήν γνῶσιν τῆς αἰωνίου Ἀληθείας, διά τῆς  ὁποίας κατετρόπωσε τήν μωράν σοφίαν τῶν Ἑλλήνων σοφῶν καί εἵλκυσεν αὐτούς εἰς τό μαρτύριον τῆς ἁγιότητος· ἔδωκεν ἐπίσης εἰς αὐτήν κάλλος ἀμάραντον ἱεροῦ καί παρθενικοῦ σκηνώματος, ἀδιαφθόρου μένοντος, χάριτι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ ἐδωρήσατο εἰς τήν Ἁγίαν Αἰκατερίναν καί « θησαυρόν νέκλειπτον ν τος ορανος» (Λουκ. 12, 33) διά τῆς χάριτος τοῦ Βαπτίσματος καί τῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ συνόλου ἐν Χριστῷ ζωῆς.

Εὐχαριστοῦμεν τῇ ὑμετέρᾳ Πανιερότητι διά τήν ὑπ’ αὐτῆς διατράνωσιν τοῦ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἀρρήκτου ἐκκλησιαστικοῦ δεσμοῦ ἀμοιβαίας ἀγάπης, τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Σινᾶ, Φαράν καί Ραϊθώ καί τῆς κατ’ αὐτήν σεπτῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος, πρός τήν πνευματικήν τροφόν ὑμῶν καί μητέρα, Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων· προσέτι, διά τήν πρός τήν Ἡμῶν Μετριότητα καί τά τίμια μέλη τῆς Συνοδείας Ἡμῶν προσγενομένην υἱικήν καί φιλοπάτορα ὑποδοχήν.

Εὐχόμεθα ὁλοψύχως, ὅπως αἱ πρεσβεῖαι τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης, διά μεσιτειῶν τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς ἀφλέκτου καί ἐμψύχου Βάτου, τῆς ἐνθάδε τῷ Μωϋσῆ προτυπωθείσης, διά τῆς καιομένης καί μή καταφλεγομένης ἀψύχου τοιαύτης, ἐνισχύουν πάντοτε τήν ὑμετέραν Πανιερότητα σύν τῇ περί αὐτήν Συνοδείᾳ, οὐ μήν ἀλλά καί πάντας τούς παρισταμένους, εἰς τήν ἀνηφορικήν ἀλλά καί θεοπτικήν πορείαν τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, τήν ὁποίαν ἀπεικονίζει ὁ ἀνωφερής, ἀλλ΄ οὐρανοδρόμος οὗτος τόπος. Ἀμήν.




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΕΝ Τῌ ΖΑΡΚᾼ ΤΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΣ

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Τέκνα τῆς ἱστορικῆς πόλεως  τῆς Ζάρκας,

Ἡ σημερινή ἐκδήλωσις τῆς θεμελιώσεως τοῦ νέου ἐν Ζάρκᾳ Σχολείου, συνεκέντρωσεν ἅπαντας ἡμᾶς ἐδῶ, διά νά χαρῶμεν ἀπό κοινοῦ διά τό πράγματι χαρμόσυνον καί πολύ ἐλπιδοφόρον τοῦτο γεγονός. Λέγομεν ἐλπιδοφόρον καί χαρμόσυνον, διότι ἡ παιδεία εἶναι τό πρῶτον ἀναμέσον τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν, καθόσον ἀνοίγει εἰς τήν διάνοιαν τοῦ ἀνθρώπου νέας ὁδούς καί νέους ὁρίζοντας, διδάσκει δηλαδή, ὅτι ὑπάρχουν πραγματικότητες πέραν τῆς ὁρατῆς κτίσεως ἡ ὁποία μᾶς περιβάλλει, ὅτι ὑπάρχουν ἀξίαι καί ἀγαθά τά ὁποῖα ὑπερβαίνουν τά στενά ὅρια συγκεκριμένης ἐποχῆς. Ἀκόμη, ἡ παιδεία δεικνύει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα νοερόν καί αὐτεξούσιον, προωρισμένον διά πράγματα ἀνώτερα ὅσων μᾶς παρακινεῖ νά ἐπιζητῶμεν ἡ πεπτωκυῖα ἡμῶν φύσις καί ὅτι ὑπάρχει  γνῶσις ὠφέλιμος καί γνῶσις βλαβερά, ὅπως εἶναι συνήθως ἡ τῶν Μ.Μ.Ε. Ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ ὁποῖος ἦτο καί σπουδαῖος ἐπιστήμων, λέγει σχετικῶς «εναι πολύ σημαντικόν πράγμα διά τήν σωτηρίαν μας, τό νά μή φιερώνουμε τόν αυτό μας  ες τήν μάθησιν τυχαίων μαθημάτων, λλά νά ναγνωρίζωμεν τήν παιδεία ποία εναι πλέον χρήσιμος».

Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δίδει, διά τοῦτο, πολύ μεγάλην σημασίαν εἰς τήν ὀρθήν παιδείαν. Εἶναι  παράδοσις τῆς Ρωμηοσύνης ὅτι μετά τήν Ἐκκλησίαν, διά τήν Λατρείαν τοῦ Θεοῦ, τό πλέον ἀπαραίτητον ἵδρυμα εἰς μίαν κοινότητα ἀνθρώπων εἶναι τό Σχολεῖον, τό ὁποῖον ἀπαλλάσσει τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν δεισιδαιμονίαν καί τό σκότος τῆς διανοίας καί τοῦ χαρίζει τό φῶς τῶν ἀρετῶν καί τῆς γνώσεως, τόσον τῆς κατά Θεόν, ὅσον καί τῆς κοσμικῆς,  ἀκολουθοῦν δέ τά ὑπόλοιπα φιλανθρωπικά ἱδρύματα.

Εἰς τήν εὐνομουμένην καί πεπολιτισμένην κοινωνίαν τοῦ Χασιμιτικοῦ Βασιλείου τῆς Ἰορδανίας, ἡ ὁποία διακρίνεται ἀναμέσον τῶν ὑπολοίπων χωρῶν τῆς περιοχῆς διά τήν εὐγένειαν καί φιλοξενίαν τῶν κατοίκων της, διά τήν ἁρμονικωτάτην συμβίωσιν καί συνεργασίαν τῶν, ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῆς ἐντάξεως καί διά τήν προβολήν τῶν θρησκευτικῶν καί πολιτιστικῶν θησαυρῶν τῆς Ἱερᾶς Ἱστορίας ἡ ὁποία ἐτελεσιουργήθη εἰς τήν Ἁγίαν αὐτήν Γῆν, ἐπιθυμοῦμεν καί εὐχόμεθα τό νέον Σχολεῖον νά ἀναδειχθῆ εἰς νέον φάρον παιδείας, ὁ ὁποῖος θά ἀκτινοβολῇ τάς ἀξίας καί τά ἀγαθά ταῦτα.

Εἰς τό διδακτικόν προσωπικόν τοῦ Σχολείου, τόν Διευθυντήν, τούς Καθηγητάς καί Καθηγητρίας (Διδασκάλους καί Διδασκαλίσσας), οἱ ὁποῖοι  ἤδη κατά τούς παρελθόντας μῆνας ἔδωσαν ἀποδείξεις τῶν καλῶν των προσόντων, ἀλλά καί εἰς τά ηὐλογημένα παιδία τῆς Ζάρκας, εὐχόμεθα τήν ἐξ ὕψους δύναμιν πρός τόν σκοπόν τῆς ἀρετῆς καί τῆς παιδείας καί πολλήν τήν μεταξύ των ἀγάπην καί σεβασμόν.  Εἰς τόν Πανοσιώτατον Ἀρχιμανδρίτην Χρύσανθον, ὁ ὁποίος ἐπιβλέπει καί παντοιοτρόπως ὑποστηρίζει τήν ὀργάνωσιν καί ἐπέκτασιν τοῦ Σχολείου καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητος τῆς ηὐλογημένης Ζάρκας, εὐχόμεθα ὁ Κύριος νά τόν ἐνισχύῃ ἐν παντί καί εὐφραίνῃ διά τῆς ἁρμονικῆς λειτουργίας καί προόδου τοῦ Σχολείου τούτου καί ὅσων ἄλλων ἀγαθῶν ἔργων ἔχει εἰς τήν καρδίαν του.




ΛΟΓΥΔΡΙΟΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΕΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΕΝ Τῌ ΟΡΕΙΝῌ

Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα

Σμολένσκ καί Καλινινγκράντ κ. Κύριλλε,

Ἱερώτατοι Ἀδελφοί,

Ἐξοχώτατοι κ. Πρέσβεις καί

διακεκριμένοι Ἐκπρόσωποι,

ἀγαπητοί ἀδελφοί,

«Σήμερον ὁ δεύτερος Ἀδάμ Χριστός ἀνέδειξε Παράδεισον νοητόν τήν νέαν ταύτην σκηνήν» (Ἀκολουθία τῶν Ἐγκαινίων), τοὐτέστι τόν ἐπ’ ὀνόματι Πάντων τῶν ἐν Ρωσίᾳ διαλαμψάντων Ἁγίων ἐγκαινιασθέντα Ναόν, ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τῆς Ὀρεινῆς.

Σήμερον, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, χαίρει καί συγχαίρει μετά τῆς Ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἐπί τῇ ἀναδείξει, ἐν μέσῳ τῶν σκηνωμάτων αὐτῆς, νέου οἴκου τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Σήμερον, ἡ Ἁγία Πόλις Ἱερουσαλήμ, κοσμεῖται διά τῆς ἀνοικοδομήσεως νέου Θυσιαστηρίου τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ ὁποίου καταγγέλλεται ἡ κοινή μαρτυρία τῆς εἰς Χριστόν Πίστεως τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἑορτάζομεν καί πανηγυρίζομεν τόν ἐγκαινισμόν τοῦ νέου Ναοῦ τούτου· καί τοῦτο, διότι τό Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος τοῦ Χριστοῦ, καθίσταται νοητόν διά τῆς κοινωνίας ὑπό τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Εὐχαριστιακοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιπλέον, διά τοῦ Μυστηρίου τῆς ἀναιμάκτου Θυσίας, καθίσταται ὁρατή ἡ ἑνότης τῶν κατά τόπους Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό ἀρραγές θεμέλιον τῆς σωτηριώδους δυνάμεως καί ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ὀρθόδοξος οἰκουμενική Ἐκκλησία παραμένει ἡ Ἐκκλησία τῆς ἐλπίδος, τῆς παραμυθίας, καί τῆς προσδοκίας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνον δι’ ἡμᾶς τούς Ὀρθοδόξους, ἀλλά διά πάντα ἄνθρωπον θέλοντα σωθῆναι. Οἱαδήποτε παρέκκλισις ἐκ τῆς θεμελιώδους ἀρχῆς, τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ καί τῆς σωτηριώδους ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας, τῆς τοπικῆς καί τῆς Καθολικῆς, τῆς ἑδραζομένης ἐπί τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ «καί πύλαι δου ο κατισχύσουσιν ατς» (Ματθ. 16, 18) ἀλλά καί ἐπί τῶν ἀποστολικῶν παραγγελιῶν «στήκετε καί κρατετε τάς παραδόσεις, ς διδάχθητε ετε διά λόγου, ετε δι’ πιστολς μν» (Β΄Θεσ. 2, 15) ἐγκυμονεῖ τόν κίνδυνον ἀλλοιώσεως τῆς θεραπευτικῆς καί μεταμορφωτικῆς ἐν Χριστῷ ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Σώματος τοῦ Νέου Ἀδάμ.

Στῶμεν, λοιπόν, καί κρατήσωμεν τάς παραδόσεις ἅς ὑπό τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Θεοφόρων Πατέρων παρελάβομεν, ἵνα λόγον ἀποδώσωμεν ἐν τῇ Ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως τῷ ἀγαπήσαντι ἡμᾶς, «ἵνα ρυσθῶμεν ἀπό ἀτόπων καί πονηρῶν πράξεων». Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Τάφου καί ἡ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνακαινιστική δύναμις εἴη μετά πάντων ὑμῶν. Ἀμήν.