1

H ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 9η/22α Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία ὅλη, ἰδίᾳ τῶν Ἱεροσολύμων ποιεῖ μνείαν τοῦ γεγονότος, παραδιδομένου εἰς ἡμᾶς ὑπό τοῦ  Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου (Ἰωάν 4, 5-42), ὅτι γυνή ἐκ Σαμαρείας ἐκ τῆς κώμης Συχάρ, ἐλθοῦσα ἵνα ἀντλήσῃ ὕδωρ ἐκ τοῦ Φρέατος τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ, συνήτησε εἰς αὐτό τόν Κύριον, ὁ Ὁποῖος εἰς τήν συνάντησιν καί τήν συνομιλίαν μετ’ αὐτῆς ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτήν ὅτι «Οὗτος εἶναι ὁ Μεσσίας ὁ Χριστός» καί ὅτι «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Ἐκ τῶν θεϊκῶν λόγων τούτων καί τοῦ ὅτι ὁ Χριστός ἀπεκάλυψεν εἰς αὐτήν τά τῆς ζωῆς αὐτῆς, αὕτη ἐπίστευσεν, ἐκήρυξε τόν Χριστόν καί ἐμαρτύρησε μετά πολλῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας αὐτῆς ἀδελφῶν αὐτῆς καί υἱῶν, ἑορταζόντων τῇ 26 Φεβρουαρίου ἑκάστου ἔτους.

Πρός τιμήν τῆς ἁγίας Φωτεινῆς ἀνήγειρεν πρό εἰκοσαπενταετίας περικαλλῆ καί μεγαλοπρεπῆ Ναόν ἐπί τοῦ Φρέατος μετά τοῦ παρεκκλησίου τοῦ μαρτυρήσαντος εἰς τό Φρέαρ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Φιλουμένου καί τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Φιλοσόφου καί μάρτυρος, καταγομένου ἐκ τῆς πόλεως ταύτης Νεαπόλεως ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος Μάμαλος.

Εἰς τόν Ναόν τοῦτον προεξῆρξεν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί Πέλλης κ. Φιλουμένου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων ὡς τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱερωνύμου, καί Πρεσβυτέρων, ψάλλοντος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Λεοντίου δεξιά ἑλληνιστί καί τῆς χορῳδίας τῆς Κοινότητος ἀραβιστί καί προσευχομένων ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ πολλῶν πιστῶν ἐντοπίων καί προσκυνητῶν ἐκ διαφόρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἐκ τῶν κατεχομένων περιοχῶν τῆς Σαμαρείας, Μπετζάλλας, Μπεϊτ-σαχούρ καί Βηθλεέμ.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:

«Ἐπί τήν πηγήν ἐπέστη, ἡ πηγή τῶν θαυμάτων, ἐν τῇ ἕκτῃ ὥρᾳ, τῆς Εὔας ζωγρῆσαι καρπόν· ἡ γάρ Εὔα ἐν ταύτῃ ἐξελήλυθεν ἐκ τοῦ Παραδείσου, ἀπάτῃ τοῦ ὄφεως. Ἤγγικεν οὖν ἡ Σαμαρεῖτις ἀντλῆσαι ὕδωρ· ἣν ἰδών ἔφη ὁ Σωτήρ· Δός μοι ὕδωρ πιεῖν, κἀγώ ὕδατος ἁλλομένου ἐμπλήσω σε, καί εἰς τήν πόλιν δραμοῦσα ἡ σώφρων, τοῖς ὄχλοις ἀνήγγειλεν εὐθύς· Δεῦτε, ἴδετε Χριστόν τόν Κύριον, τόν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τῆς ἁγίας Σαμαρείτιδος γυναικός συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ τοῦ Πατριάρχου, ἔνθα ὁ Ἰησοῦς συνήντησεν αὐτήν ὑπέρ τῆς παρ’ ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων γνώσεως τῆς σωζούσης ἀληθείας Αὐτοῦ.

«Ἔρχεται γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· δός μοι πιεῖν. …καί εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον. λέγει πρός αὐτόν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τό ὕδωρ, ἵνα μή διψῶ μηδέ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν», (Πρβλ. Ἰωάν. 4, 7-15).

Εἰς τήν συνάντησιν καί συνομιλίαν τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ μετά τῆς Σαμαρείτιδος ἀπεκαλύφθη ἡ ἄπειρος φιλανθρωπία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, «ὅς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», (Α΄ Τιμ. 2,4). Αὐτός Οὗτος ὁ Κύριος ἀπεκάλυψεν ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τῆς αἰωνίου ζωῆς, εἰπών τῇ Σαμαρείτιδι, «ὅς δ΄ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ… γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον», (Ἰωάν. 4,14).

Ἑρμηνεύων τούς Κυριακούς τούτους λόγους, ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρέιας λέγει: «Ἰστέον δέ πάλιν, ὡς ὕδωρ ἐν τούτοις τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Χάριν ὁ Σωτήρ ἀποκαλεῖ, ἧς εἴπερ τις γένοιτο μέτοχος, ἀναπηγάζουσαν ἔξει λοιπόν ἐν ἑαυτῷ τῶν θείων μαθημάτων τήν χορηγίαν». Καί ἀναλυτικώτερον: πρέπει νά γνωρίζωμεν ὅτι ὁ Σωτήρ ἀποκαλεῖ ὡς ὕδωρ τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐάν κάποιος γίνῃ μέτοχος αὐτῆς [τῆς χάριτος], τότε θά ἔχῃ ὡς ἐφόδιον τήν γνῶσιν τήν ἐκπηγάζουσαν ἀπό τάς θείας Γραφάς καί ἔτσι δέν θά ἔχῃ ἀνάγκην τήν νουθεσίαν ἀπό ἄλλους.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου, ἡ φωτιστική χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐπιλάμπει καί φαίνεται» ὄχι μόνον εἰς τάς ψυχάς τῶν ἀγραμμάτων καί ἀπαιδεύτων, ὅπως εἰς τήν Σαμαρείτιδα, ἀλλά καί εἰς τάς ψυχάς ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μέσα τους τήν πίστιν καί ἐπιθυμοῦν νά γνωρίζουν τά τελειότερα μυστήρια, λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Οὐ ταῖς ἀπαιδεύτοις ψυχαῖς ἤ καί ἀμαθέσι παντελῶς ἑαυτόν ἀνακαλύπτει Χριστός, ἀλλ’ ἐκείναις μᾶλλον ἐπιλάμπει καί φαίνεται, αἵπερ ἄν εἶεν ἤδη πρός τό βούλεσθαί τι μαθεῖν ἑτοιμότεραι καί τῆς πίστεως τήν ἀρχήν ἐν ἁπλοῖς ὠδίνουσαι λόγοις πρός τήν τῶν τελειοτέρων ἐπείγονται γνῶσιν».

Ἐπειδή ἀκριβῶς ἡ Σαμαρεῖτις γυνή ἐπέδειξε ζῆλον διά μάθησιν τῶν δογμάτων καί τῶν ἀληθειῶν τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί τόν ὀρθόν τρόπον τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς ἀπεκάλυψεν αὐτῇ δύο τινά: Πρῶτον ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα, «καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», (Ἰωάν. 4,24)· καί δεύτερον, ὅτι Αὐτός ὁ Χριστός εἶναι ὁ Μεσσίας, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι», (Ἰωάν. 4, 25-26).

Ἀξιοσημείωτον ὅτι μετά τήν γενομένην εἰς αὐτήν ἀποκάλυψιν, ἡ Σαμαρεῖτις «Ἀφῆκεν οὖν τήν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνή καί ἀπῆλθεν εἰς τήν πόλιν, καί λέγει τοῖς ἀνθρώποις· δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὅς εἰπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός;» (Ἰωάν. 4-28,29).

Ἑρμηνεύοντες τήν πρᾶξιν ταύτην τῆς Σαμαρείτιδος, ὁ μέν Θεοφύλακτος λέγει: «Οὕτως ἄρα ταχέως προετίμησε [ἡ Σαμαρεῖτις] τό ὕδωρ τοῦ Χριστοῦ τῆς τοῦ Ἰακώβ πηγῆς». Ὁ δέ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Κρείττων ἤδη καί ὑψηλοτέρα φαίνεται τῶν εἰς τό σῶμα φροντίδων ἡ κατά τήν ἐχθές καί τρίτην πολύανδρος οὖσα γυνή, καί ἡ ψυχραῖς πολλάκις εὐάλωτος ἡδοναῖς, πλεονεκτεῖ τῆς σαρκός τήν ἐξ ἀνάγκης χρείαν, δίψης τε ὁμοῦ καί ποτοῦ ἀλογήσασα πρός ἑτέραν ἕξιν διά τῆς πίστεως ἀνεχαλκεύετο». [Καί ἀναλυτικώτερον· ἡ πρό δύο ἤ τριῶν ἡμερῶν πολλούς ἔχουσα ἄνδρας γυναῖκα, τώρα ἐμφανίζεται ἰσχυροτέρα καί ἀνωτέρα τῶν φροντίδων τῆς σαρκός. Καί αὐτή, ἡ ὁποία ἐγένετο πολλάκις εὐάλωτος [=ὑποχείριος] τῶν ψυχρῶν [= ἐλεεινῶν] ἡδονῶν, ὑπερισχύει τῶν ἀναγκῶν τῆς σαρκός, δηλονότι τῆς δίψης καί τῆς πόσεως. Καί μετέβαλεν ἐκ νέου τήν διάθεσίν της πρός τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ]. Διά τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός λέγει: «Σαμαρείτιδι, Κύριε, αἰτησαμένῃ παρέσχες ὕδωρ τήν ἐπίγνωσιν τοῦ κράτους Σου· ὅθεν εἰς αἰῶνας, οὐ διψῇ ἀνυμνοῦσα σε».

Ἐξ ἄλλου, Αὐτός οὗτος ὁ Κύριος, ἐπικαλούμενος τάς Γραφάς λέγει: «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ καθώς εἶπεν ἡ Γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος», (Ἰωάν. 8,38). Τοῦτο δέ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς κατά τήν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, περί τοῦ Πνεύματος [τοῦ Ἁγίου], «οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν», (Ἰωάν. 7,39).

Τοῦ ἁγίου τούτου Πνεύματος, τοὐτέστιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Μεσσίου, τοῦ Χριστοῦ, ἐγένετο δοχεῖον ἡ Σαμαρεῖτις γυνή, ἡ μετονομασθεῖσα Φωτεινή καί ἀναδειχθεῖσα κῆρυξ καί ἀπόστολος τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ καί ἐπισφραγίσασα τήν ἀποστολήν αὐτῆς διά τοῦ μαρτυρικοῦ αἵματος αὐτῆς ἐπί τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος Νέρωνος, ὡς ἀναφέρει ὁ Συναξαριστής αὐτῆς.

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ τιμῶντες τήν σεπτήν μνήμην τῆς Ἁγίας ἰσαποστόλου καί μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, καλούμεθα νά μιμηθῶμεν τήν ἁπλότητα τῆς πίστεως αὐτῆς εἰς τόν Θεόν καί Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ Σαμαρεῖτις γυνή προετίμησε τό ὕδωρ τῆς γῆς εἰς τήν ἄνωθεν τοῦ Θεοῦ σοφίαν, δηλονότι τήν μετουσίαν τῆς θεότητος τοῦ Σωτῆρος, ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός τῆς Θεοτόκου καί Μητέρας τοῦ Θεοῦ: «Ὁ κατ’ οὐσίαν ἀθεώρητος Λόγος καί παντουργός, ὤφθης τοῖς ἀνθρώποις ἄνθρωπος ἐξ ἁγνῆς, Θεομήτορος, τόν ἄνθρωπον ἀνακαλούμενος πρός μετουσίαν τῆς σῆς Θεότητος», Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά εὐλογημένα καί εἰρηνικά».

Μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ἠκολούθησε λιτανεία ἐν Ἀναστασίμῳ ψαλμῳδίᾳ πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί ἑόρτιον κέρασμα εἰς τό ἡγουμενεῖον.

Τήν μεσημβρίαν ὁ ἡγούμενος καί κτίτωρ τοῦ Ναοῦ καί ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰουστῖνος παρέθεσε τράπεζαν καί ἐπέδωσεν εἰς τόν Μακαριώτατον ὡραιότατον σταυρόν, ὅμοιον τοῦ σταυροῦ τοῦ τοποθετηθέντος εἰς τήν κορυφήν τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου μετά τήν ἀνακαίνισιν αὐτοῦ, τό ἔτος 2017, ἵνα χρησιμοποιῆται εἰς τάς λιτανείας κατά τό τυπικόν τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

 




Η ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΕΙΣ ΡΑΜΑΛΛΑΝ

Τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου, 8ης /21ης  Μαΐου 2022, ἔλαβε χώραν ἡ τελετή ἀπονομῆς τῶν τίτλων τῶν ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς τοῦ Πατριαρχείου «Ἅγιος Γεώργιος» εἰς Ραμάλλαν.

Ἡ τελετή αὐτή ἔλαβε χώραν εἰς τήν αἴθουσαν τελετῶν εἰς ξενοδοχεῖον τῆς πόλεως  τῇ τιμητικῇ παρουσίᾳ τῆς Α.Θ.Μ τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συνοδευομένου ὑπό τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Πρεσβυτέρου π. Ἀΐσσα Μοῦσλεχ, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Γαλακτίωνος, τοῦ Πρεσβυτέρου π. Στεφάνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Παλαιστινιακοῦ κράτους ἐπί Ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων κ. Ράμζη Χούρη, τῆς Διευθυντρίας τοῦ Γραφείου αὐτοῦ κ. Χάννε Ἀμῆρε, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ καί τοῦ Διευθυντοῦ τῶν Σχολῶν τοῦ Πατριαρχείου Δυτικῆς Ὄχθης κ. Ὄδε Καουάς, τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα, ἐκπροσώπων τοῦ Ὑπουργείου Ἐργασίας τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας, τῶν ἀποφοίτων τριάκοντα καί τριῶν (33) τόν ἀριθμόν, τῶν γονέων αὐτῶν καί ἄλλων.

Ἡ τελετή ἤρχισε διά τῆς ἀπαγγελίας τοῦ Ἐθνικοῦ Παλαιστινιακοῦ Ὕμνου, τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου τῆς Ἑλλάδος, ὕμνου ἀφιερωμένου εἰς τήν προσφάτως δολοφονηθεῖσαν Παλαιστινία  ἐθνομάρτυρα Shireen Αbu Akleh, τοῦ καλωσορίσματος τοῦ Μακαριωτάτου, τῆς ἀναγνωσθείσης Περικοπῆς  ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου «ὑμεῖς ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου» καί περικοπῆς ἐκ τῆς πρός Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τῆς ἀναγνώσεως  ἐκ τοῦ Κορανίου, τοῦ ὕμνου τῆς Σχολῆς, τῆς παραδόσεως τῆς σκυτάλης παρά τῶν ἀποφοίτων τοῦ Σχολικοῦ Ἔτους 2021 – 2022 εἰς τούς τελειοφοίτους τοῦ 2022 – 2023.

Ἀκολούθως ὡμίλησεν ὁ Διευθυντής τῆς Σχολῆς κ. Τζελάλ Μουχάϊσον, ὑπογραμμίζων τό σημαντικόν ἐκπαιδευτικόν ἔργον τῆς Σχολῆς, ἀποδεικνυόμενον ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν εἰσαγομένων ἀποφοίτων τῆς Σχολῆς εἰς τάς Πανεπιστημιακάς Σχολάς καί τήν ἠθικήν καί ὑλικήν συμπαράστασιν τοῦ Πατριαρχείου εἰς τό ἔργον τοῦτο.

Ἠκολούθησε τιμητική μνεία μαθητῶν ἀριστευσάντων μέ βαθμόν 98,50 /100, ἡ προσφώνησις τῶν μαθητῶν καί μαθητριῶν εἰς τήν Ἀραβικήν καί εἰς τήν Ἀγγλικήν γλῶσσαν καί Παλαιστινιακά ἄσματα καί παραδοσιακοί Παλαιστινιακοί χοροί καί ἐψάλη ὁ ὕμνος τῶν Παλαιστινίων μαρτύρων Μαρτύρων ὑπό τῆς ἀποφοίτου τῆς Σχολῆς  του 2016 Ταμάρα  Ἀμποῦ Λέϊλε.

Τήν τελετήν ὡδήγησεν εἰς τό τέλος αὐτῆς ὁ λόγος τῆς Α.Θ.Μ τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου διά στόματος τοῦ π. Ἀΐσα Μοῦσλεχ, τονίζων ὅτι τό ἔτος τοῦτο, τό 18ον τῆς Σχολῆς εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τήν ἡρωΐδα Shireen Αbu Akleh  ὡς ἐξῆς:

“Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα κ. Ιωακείμ, Επικεφαλής της Επιτροπής Σχολείων του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου

κ. Δρ Odeh Al-Qawas, Διευθύνων Σύμβουλε των Σχολείων του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου,

Αξιότιμε καθηγητά κ. Jalal Muhaisen, Διευθυντή του Σχολείου,

Αξιότιμες δασκάλες, δάσκαλοι και γονείς μαθητών,

Αξιότιμες κύριες και κύριοι,

Ειρήνη και αγάπη σε όλους σας,

Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας εκφράσουμε τη μεγάλη μας χαρά, καθώς βρισκόμαστε σήμερα ανάμεσά σας σε αυτή τη γιορτή, στην αποφοίτηση μιας ομάδας από τα παιδιά μας, που ολοκλήρωσαν ένα σημαντικό στάδιο της ζωής τους. Έτσι εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό μας στους γονείς  των μαθητών,  το Προσωπικό των καθηγητών, και στην Διοίκηση του Σχολείου για τον κόπο τους και για όσα έχουν προσφέρει, ώστε να βοηθήσουν τους μαθητές μας να φθάσουν στις υψηλότερες βαθμίδες και βαθμούς και να τους βοηθήσουν να κάνουν τα πρώτα βήματα προς το μέλλον τους.

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι η εκπαίδευση είναι η βασική δομή από την οποία εξαρτάται η κοινωνία. Επομένως, πρέπει να την τηρήσουμε και να εργαστούμε για την ανάπτυξή της, συμβαδίζοντας πάντα με τις ταχείες εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο, ώστε να μπορέσουν οι επομενες γενιές να ανταποκριθούν σε όλους τους τομείς της ζωής και να συμβαδίζουν με την ανεξαρτησία της πατρίδος, για να κτίσουν τη δική τους ζωή.

Η αναζήτηση της γνώσης είναι ο στόχος μας, για τον οποίο αγωνιζόμαστε. Επομένως, είναι καθήκον μας να παρέχουμε όλα τα απαραίτητα που επιτρέπουν σε αυτόν που αναζητεί τη γνώση να συνεχίσει προς το καλύτερο, και να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε να ασκεί τα καθήκοντά του ενώπιον της οικογένειάς του, της πατρίδας του και της κοινωνίας του.

Αξιότιμοι κύριες και κύριοι,

Το εκπαιδευτικό σύστημα σε κάθε χώρα είναι το γερό θεμέλιο και ο πρώτος πυλώνας για να ολοκληρωθεί και να δυναμώσει το οικοδόμημα και να συνεχιστεί η ζωή. Η εκπαίδευση δημιουργεί τα χέρια που οικοδομούν, και εδώ πρεπει να πούμε έναν λόγο αληθείας για τις δασκάλες και τους δασκάλους μας, επειδή είναι εκείνοι που δημιουργούν και οικοδομούν τις γενιές, με τα χέρια τους σπέρνουν τους σπόρους της αγάπης και της ελπίδας, και με αυτούς συνεχίζεται η πορεία της ζωής.

Για την αξία της εκπαίδευσης ειπώθηκε: Η γεωργία ικανοποιεί την πείνα και η βιομηχανία παρέχει ανάγκες, αλλά η εκπαίδευση φυτεύει και αναπλάθει το έθνος και την πατρίδα.

Από την άποψη αυτή, δεν ξεχνάμε να στείλουμε έναν χαιρετισμό από καρδιάς στην τάξη των αποφοίτων που κραταει το λάβαρο αυτής της αποστολής. Επαινούμε τις προσπάθειές σας και ευλογούμε τους καρπούς των επιτευγμάτων σας.

Και πάνω από όλα πρέπει να να οικοδομείς ανθρώπους,  αυτό είναι το στοιχείο το οποίο χρειάζονται οι μαθητές μας σήμερα: Αν θέλεις να δημιουργείς πολιτισμό, πρέπει να δημιουργείς οικογένεια, ύστερα πρέπει να χορηγείς για την εκπαίδευση, και μετά να τηρείς  τα παραδείγματα προς μίμηση. Για να οικοδομήσεις την οικογένεια, πρέπει να φροντίσεις τον ρόλο της μητέρας στην ανατροφή των παιδιών της, έτσι ώστε να κτίσεις τη μελλοντική γενιά, και για να φροντίσεις την εκπαίδευση, χρειάζεσαι τον δάσκαλο, να του δώσεις σημαντική αξία στην κοινωνία, ώστε να τον θέσεις ως ένα καλό παράδειγμα, για να τον ακολουθήσουν οι μαθητές του.

Δράττουμε την ευκαιρία, σε αυτή τη σημαντική μέρα για όλους μας, να επισημάνουμε την επιστημονική πρόοδο που έχει σημειωθεί σε αυτό το Σχολείο τα τελευταία χρόνια σε όλα τα επίπεδα στην εκπαίδευση και στη διδασκαλία, γεγονός το οποίο έχει βοηθησει τους μαθητές μας να επιτύχουν τις καλύτερες σχολικές επιδόσεις  κατά τη διάρκεια του έτους,  παρά την πανδημία που σάρωσε όλο τον κόσμο και περιόρισε την πρόοδο σε πολλούς τομείς. Αλλά η Ανώτερη Διοίκηση των Σχολείων του Πατριαρχείου, με επικεφαλής τον εξοχώτατο Dr. Odeh Al-Qawas, μπόρεσε να ξεπεράσει τις επιπτώσεις της πανδημίας,  με τον διευθυντή του Σχολείου, κ. Jalal Muhaisen, και επίσης δεν ξεχνάμε τον πρωτοποριακό ρόλο που έπαιξε ο επικεφαλής της επιτροπής των Σχολείων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωακείμ, για τη χορηγία του και την ηθική και υλική του υποστήριξη προς τα Σχολεία του Πατριαρχείου.

Κύριες και κύριοι,     

Αυτό το πολιτιστικό ακαδημαϊκό οικοδόμημα της Ρωμιοσύνης, με τους δασκάλους και τη Διεύθυνσή του, έχει διαπλάσει πολίτες,  που κατέχουν διακεκριμένες και υψηλές θέσεις στην κοινωνία μας, για τους οποίους είμαστε υπερήφανοι.

Τέλος, δεν μπορούμε παρά να προσευχηθούμε για τα τέκνα του Παλαιστινιακού λαού μας, ώστε οι ελπίδες τους για ειρήνη, ελευθερία και σταθερότητα να εκπληρωθούν και να επιτύχουν τους στόχους τους. Ένας λαός, ο οποίος αγωνίζεται για μια άξια ζωή, ιδρύοντας το Παλαιστινιακό κράτος με επίκεντρο την Ιερουσαλήμ, υπό την σοφή ηγεσία της Αυτού Εξοχότητος του Μαχμούντ Αμπάς, Προέδρου του Κράτους της Παλαιστίνης. Είθε η ειρήνη και η αγάπη να επικρατήσουν σε όλους τους Αγίους Τόπους, στη Μέση Ανατολή και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έτη πολλά”.

Ἅμα τῇ λήξει τοῦ λόγου ἐπεδόθη ἀνθοδέσμη εἰς τόν Μακαριώτατον, ὁ Ὁποῖος ἀπό σκηνῆς ἐπέδωσεν εἰς ἕκαστον τῶν ἀποφοίτων τόν τίτλον καί τάς εὐχάς: «καλήν ἐπιτυχίαν, καλήν σταδιοδρομίαν, καλάς σπουδάς».

Εἰς τό τέλος ἐγένετο τιμητική μνεία καί ἐπίδοσις τιμητικῆς πλακέτας εἰς διακριθέντας εἰς ἐπιδόσεις ἐκπαιδευτικοῦ ἔργου, ἀλλά κυρίως εἰς τούς γονεῖς τῆς ἡρωΐδος Shireen Αbu Akleh, δολοφονηθείσης καί λόγος ὑπέρ αὐτῆς ὑπό τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Al Jazeera Φαϊζ Ἀμποῦ Σαμήρ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 2α/ 15η Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Κυριακή τοῦ Παραλύτου, Δ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα, συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Κατ’ αὐτήν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά τήν ἐν ἀρχῇ ὑποδοχήν ὑπό τῶν Προσκόπων, προεξῆρξε θείας Λειτουργίας εἰς τήν Κοινότητα τῆς κώμης Ρένε πλησιοχώρου τῆς πόλεως Ναζαρέτ.

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου συνελειτούργησεν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός καί ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, συλλειτουργούντων ἐπίσης τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀρτεμίου, τοῦ Προϊσταμένου τῆς ἐνορίας ταύτης Πρεσβυτέρου π. Συμεών, τοῦ Πρεσβυτέρου π. Στεφάνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἄλλων Πρεσβυτέρων, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου.

Ἔψαλον δέ οἱ ψάλται τῆς ἐνορίας ταύτης δεξιά καί ἀριστερά ἀραβιστί καί συμμετεῖχον ἐν προσευχῇ πολλοί τῶν πιστῶν τῆς Κοινότητος ταύτης.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας  ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:

«Ἐπί τῇ Προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἄνθρωπος κατέκειτο ἐν ἀσθενείᾳ, καί ἰδών σε Κύριε ἐβόα· Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με ἐν αὐτῷ· ἐν ᾧ δέ πορεύομαι, ἄλλος προλαμβάνει με, καί λαμβάνει τήν ἴασιν, ἐγώ δέ ἀσθενῶν κατάκειμαι, καί εὐθύς σπλαγχνισθείς ὁ Σωτήρ, λέγει πρός αὐτόν· Διά σέ ἄνθρωπος γέγονα, διά σέ σάρκα περιβέβλημαι, καί λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω; ἆρόν σου τόν κράββατον καί περιπάτει. Πάντα σοι δυνατά, πάντα ὑπακούει, πάντα ὑποτέτακται, πάντων ἡμῶν μνήσθητι, καί ἐλέησον Ἅγιε, ὡς φιλάνθρωπος», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Θαυμαστός ὁ Θεός, ὅστις συνήγαγε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῇ ἐν Reine φιλοχρίστῳ ἡμῶν Κοινότητι, ἵνα ἐν ἀγαλλιάσει καί εὐφροσύνῃ ἑορτάσωμεν «Πάσχα Κυρίου», μνείαν ποιοῦντες τοῦ θαύματος τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου τοῦ ἐν τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχοντος ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. (Πρβλ. Ἰωάν 5,9).

Κατά τήν ἐπίγειον αὐτοῦ παρουσίαν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐποίησε σημεῖα καί τέρατα, ἵνα ἀφ’ ἑνός μέν φανερώσῃ τήν θείαν αὐτοῦ δόξαν καί οὕτω πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν· καί ἀφ’ ἑτέρου δέ καταδείξῃ τήν δι’ ὑπακοῆς καί πίστεως εἰς αὐτόν δηλονότι τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, χαριζόμενον θεραπευτικήν καί ἰαματικήν δύναμιν καί ἐνέργειαν παντί  τῷ αἰτοῦντι.

«Ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. τοῦτον ἰδών ὁ ᾿Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιής γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν» (Ἰωάν. 5, 5-7)

Ἑρμηνεύοντες τό ἀνωτέρω Εὐαγγελικόν χωρίον οἱ ἅγιοι καί ἔγκριτοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας διερωτῶνται: «διά τι ὁ Σωτήρ ἡμῶν ἐπέλεξε τοῦτον τόν παράλυτον;»

Διότι οὗτος ἔπασχε ἀπό ἀνίατον νόσημα: «τίνος ἕνεκεν τούς ἄλλους [ἀσθενεῖς] πάντας παραδραμών ὁ Ἰησοῦς πρός τοῦτον ἦλθεν; Ἵνα καί τήν δύναμιν καί τήν φιλανθρωπίαν ἐνδείξηται· τήν δύναμιν μέν ὅτι τό νόσημα λοιπόν ἀνίατον ἐγεγόνει, καί εἰς ἀμηχανίαν περιειστήκει [= εἶχε περικυκλώσει/ καταλάβει] τά τῆς ἀρρωστίας αὐτοῦ· τήν δέ φιλανθρωπίαν, ὅτι τόν μάλιστα ἄξιον ὄντα ἐλέους καί εὐεργεσίας  τοῦτον πρό τῶν ἄλλων [=ἀσθενῶν] εἶδε ὁ κηδεμών =[ὁ Χριστός] καί φιλάνθρωπος», λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, (Εἰς τόν Παραλυτικόν, PG 48, 804).

Εἰς τήν ἐπιτακτικήν ἐρώτησιν τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν παράλυτον «θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» (Ἰωάν. 5,6) ὁ Ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὡς Ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν ἀνεφέρετο εἰς τήν διπλῆν παράλυσιν, τήν τῶν ἁμαρτημάτων καί τήν τοῦ σώματος. Μέ ἄλλα λόγια, ὅταν εἰς τάς ἁγίας Γραφάς γίνεται λόγος περί ἁμαρτίας, δέον ὅπως ἐννοῶμεν τήν ψυχικήν καί σωματικήν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν, ἡ ὁποία καί ἐπέφερε τόν θάνατον τήν φθορᾶς, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, ἔχων ὑπ’ ὄψιν τόν Παλαιόν Ἀδάμ, «ὥσπερ δι’ ἑνός ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τόν κόσμον εἰσῆλθεν καί διά τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος καί οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν», ( Ρωμ. 5,12).

Ὁ δέ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἐπικαλούμενος τούς λόγους τοῦ Προφήτου Ἡσαΐου λέγει: «οὗτος τουτέστι ὁ Χριστός, τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει» (Ἡσ. 53,4), ἰδών τόν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρός αὐτόν λέγει : «ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ἰωάν. 1,29). Καί ὁ σοφός Παῦλος λέγει: «παρέδωκα γάρ ὑμῖν ἐν πρώτοις ὃ καί παρέλαβον, ὅτι Χριστός ἀπέθανεν ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατά τάς γραφάς» (Α΄  Κορ. 15,3)

Ἐξ ἄλλου, κατά τόν ἅγιον Κύριλλον Ἱεροσολύμων ὁ Κύριος ἦλθεν εἰς τήν γῆν «ἵνα διά τοῦ θανάτου καταργήσῃ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστι τόν διάβολον» (Ἑβρ. 2,14) καί «τοῦ δοῦναι γνῶσιν σωτηρίας  τῷ λαῷ αὐτοῦ ἐν ἀφέσει τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ», (Λουκ. 1, 77). Ἀκούσωμεν τοῦ ἱεροῦ Πατρός λέγοντος:

«Ὅπου ἄν φανῇ Ἰησοῦς ἐκεῖ καί ἡ σωτηρία. Κἄν τε γάρ ἴδῃ τελώνην καθήμενον ἐπί τοῦ τελωνίου, τοῦτον ἀπόστολον ποιεῖ καί εὐαγγελιστήν. Κἄν τε μετά νεκρῶν ταφῇ, νεκρούς ἐγείρει . Καί τυφλοῖς μέν τό βλέπειν χαρίζεται, κωφοῖς δέ τό ἀκούειν· καί τάς κολυμβήθρας περιέρχεται =[ἐπισκέπτεται] οὐ τάς οἰκοδομάς ζητῶν ἀλλά τούς νοσοῦντας ἰατρεύων».

Ἀξιοσημείωτον ὅτι τόν παράλυτον ἐθεράπευσε οὐχί τό ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας ἀλλά ἡ ἐνέργεια τῆς δυνάμεως τοῦ λόγου τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστόν ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός: «Κύριε τόν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν ἀλλ’ ὁ σός λόγος ἀνεκαίνισε· καί οὐδέ ἡ πολυχρόνιος αὐτῷ ἐνεπόδισε νόσος· ὅτι τῆς φωνῆς σου ὀξυτέρα ἡ ἐνέργεια ἐδείχθη· καί τό δυσβάστακτον βάρος ἀπέρριψε, καί τό φορτίον τῆς κλίνης ἐβάστασεν εἰς μαρτύριον τοῦ πλήθους τῶν οἰκτιρμῶν σου, δόξα σοι».

Ὁ παράλυτος ἄνθρωπος, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, εὐθέως ἐγένετο ὑγιής ἀκούσας τῆς φωνῆς τοῦ Ἰησοῦ λέγοντος: «ἔγειρε ἄρον τόν κράβατόν σου καί περιπάτει» (Πρβλ. Ἰωάν. 5, 8-9). Ἡ ὀξυτέρα, δηλονότι ἡ ταχυτέρα τῆς φωνῆς θεραπευτική ἐνέργεια δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ἐπισκιάσασαν τῷ παραλυτικῷ χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ.

Λέγομεν τοῦτο, διότι ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία εἶναι ἡ κολυμβήθρα, δηλαδή τό ἰατρεῖον τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν, τά δέ ἱερά μυστήρια, τά ὁποῖα τελοῦνται τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τά φάρμακα τῆς θεραπείας. Κατά τόν ἅγιον Χρυσόστομον, ὁ τρόπος τῆς ἰατρείας εἶναι κοινός καί τά φάρμακα ὑπάρχουν δι’ ὅλους. Ἡ θεραπεία ὅμως δέν εἶναι κοινή, ἀλλά ἐπιτυγχάνεται μέ τήν προαίρεσιν ἐκείνων πού τήν χρησιμοποιοῦν. «Ἡ τε οὖν ἰατρεία κοινή τά τε φάρμακα ἅπασι πρόκειται· ἡ δέ θεραπεία λοιπόν οὐ κοινή, ἀλλά παρά τήν τῶν χρωμένων προαίρεσιν γίνεται».

Πάσχα Κυρίου ἑορτάζοντες σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀκούσωμεν τῆς τοῦ Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν θείας φωνῆς: «Ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος», (Ματθ. 28,20).

Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, συνεξανέστησας ἡμᾶς ἐκ τῶν παθῶν τῇ ἀναστάσει σου Κύριε· τοῦ δέ θανάτου πᾶσαν τήν δυναστείαν ὤλεσας Χριστέ· δία τοῦτο πίστει κραυγάσωμεν. Μνήσθητι καί ἡμῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».

Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά καί εὐλογημένα” .

Τήν μεσημβρίαν ἡ Κοινότης παρέθεσε τράπεζαν, εἰς τήν ὁποίαν παρεκάθισαν ὅλοι οἱ ἑορτασταί ἀλλά καί ὁ Δήμαρχος τῆς πόλεως καί ὁ Σεΐχης.

Εἰς τήν τράπεζαν πάλιν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

«Ὑποστηρίζει Κύριος πάντας τούς καταπίπτοντας καί ἀνορθοῖ πάντας τούς κατερραγμένους», (Ψαλμ. 144,14), ἀναγγέλλει ὁ ψαλμῳδός.

Σεβαστοί ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε Πρόεδρε καί σεβαστά μέλη τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Τό φῶς τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως, τό πληρῶσαν τόν οὐρανόν τε καί τήν γῆν ἀλλά καί τά καταχθόνια συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐπί τό αὐτό, ἵνα μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ εἴπωμεν: «Ἑκουσίως πτωχεύσας, τήν πτωχείαν τοῦ Ἀδάμ Χριστέ ὁ Θεός, ἦλθες ἐπί γῆς ἐκ Παρθένου σαρκωθείς, καί Σταυρόν κατεδέξω ἵνα ἡμᾶς ἐλευθερώσῃς τῆς δουλείας τοῦ ἐχθροῦ, Κύριε, δόξα σοι».

Καί διερωτώμεθα ποῖος εἶναι ὁ ἐχθρός τῆς δουλείας τοῦ ἀνθρώπου; Ὁ διάβολος τοὐτέστιν ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, (Πρβλ. Ἐφ. 6 12) ὁ καταδυναστεύων τούς ἀνθρώπους. Ἐκ ταύτης ἀκριβῶς τῆς τοῦ διαβόλου καταδυναστείας ἠλευθέρωσεν ἡμᾶς ὁ Χριστός διά τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἐν ταῖς Πράξεσιν τῶν Ἀποστόλων:  «ὑμεῖς οἴδατε …Ἰησοῦν τόν ἀπό Ναζαρέτ, ὡς ἔχρισεν αὐτόν ὁ Θεός Πνεύματι Ἁγίῳ καί δυνάμει, ὃς διῆλθεν εὐεργετῶν καί ἰώμενος πάντας τούς καταδυναστευομένους ὑπό τοῦ διαβόλου, ὅτι ὁ Θεός ἦν μετ᾿ αὐτοῦ», (Πράξ. 10, 37-38).

Διά τῆς ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ἐνσαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Κύριος δέ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐγένετο σύμμορφος ἡμῖν τοῖς ἀνθρώποις, ἵνα μετασχηματίσῃ τό σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τό γενέσθαι αὐτό σύμμορφον  τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ (Πρβλ. Φιλιπ. 3,21) δηλαδή τοῦ σώματος τῆς Ἀναστάσεως αὐτοῦ.

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Χριστός ἐπάτησε, δηλονότι ἐνίκησε τόν θάνατον τῆς φθορᾶς, τόν θάνατον τῆς ἁμαρτίας καί ἀναλυτικώτερον τόν θάνατον τῆς παραλύσεως τῆς ψυχικῆς τε καί σωματικῆς διά τοῦ ἰδίου Αὐτοῦ θανάτου. Τοῦτο δέ γέγονεν κατά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον: «ἵνα καί ἡ καταλλαγή τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον γένηται καί ἡ ἐλευθερία τοῦ παντός ἀνθρώπου δι’ ἀνθρώπου ὑπάρξῃ ἐν τῇ καινότητι τῆς εἰκόνος τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν» [Διά νά συμφιλιωθῇ ἔτσι ὁ Θεός πρός τόν ἄνθρωπον καί διά νά ὑπάρξῃ ἡ ἐλευθερία ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους δι’ ἀνθρώπου μέ τήν νέαν μορφήν τῆς εἰκόνος τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,  ὄντες μέλη τίμια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἔχομεν τήν κατ’ οἶκον ἡμῶν «Προβατικήν κολυμβήθραν», τοὐτέστιν τήν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ἡμῶν, ἔνθα ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν εἶναι πάντοτε παρών ὁρατῶς καί ἀοράτως. Τήν μεγάλην ταύτην μοναδικήν εὐεργετικήν καί φιλάνθρωπον Οἰκονομίαν ἐχαρίσατο ἡμῖν ὁ Θεός.

Ἡ θεία δέ αὐτή Οἰκονομία δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν Μητέρα ἡμῶν καί φυσικήν τροφόν, τήν Ἐκκλησίαν Ἱεροσολύμων, τοὐτέστιν τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖον διά μέσου τῶν αἰώνων ἀπεδείχθη στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας, στερέωμα τῆς εἰς Χριστόν πίστεως, φύλαξ πατρῴων θεσμῶν καί ἐχθρός πάσης καινοφανοῦς ἐθελοθρησκείας, ὡς τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καί τῆς Νέας Τάξεως.

Ὁ Χριστός καί μόνον ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Αὐτοῦ εἶναι ἡ κολυμβήθρα τῆς ζωῆς καί ὁ λιμήν τῆς καταφυγῆς ἡμῶν. Πουθενά ἀλλοῦ ἅς μη στρέφωμεν τά βλέμματά μας καί τήν προσοχήν μας παρά μόνον εἰς τόν Χριστόν, πού εἶναι ἀρχηγός καί θεμελιωτής τῆς πίστεως καί μᾶς τελειοποιεῖ εἰς αὐτήν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος: «…ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν», (Ἑβρ. 12,2).

Χριστός Ἀνέστη! Εὐλογημένα καί ἐν ἐλευθερίᾳ Χριστοῦ ἔτη”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

Τήν μεσημβρίαν τῆς Δευτέρας, 26ης Ἀπριλίου /9ης Μαΐου 2022, ὁ Δήμαρχος Ἱεροσολύμων κ. Μωϋσῆς Λεών συνηντήθη μετά τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ἱεροσολύμων εἰς τό μοναστήριον τῶν Φραγκισκανῶν εἰς Ἱερουσαλήμ – Κουστωδίαν τῆς Ἁγίας Γῆς.

Κατά τήν συνάντησιν ταύτην  προσεφώνησε τόν κ. Δήμαρχον ὁ ἡγούμενος τῶν Φραγκισκανῶν π. Φραγκῖσκος Πατόν, ὑπογραμμίζων εἰς τήν προσφώνησιν αὐτοῦ ὅτι προσφάτως ἑωρτάσθη τό Ἑβραϊκόν Πάσχα, κατά τό ὁποῖον οἱ Ἰουδαῖοι ἐνθυμοῦνται τήν δοθεῖσαν εἰς αὐτούς παρά τῷ Θεῷ ἐλευθερίαν ἐκ τῆς δουλείας τῆς Αἰγύπτου. Ἑωρτάσθη τό Χριστιανικόν Πάσχα ὡς  μετάβασις ἡμῶν ἐκ τῆς δουλείας τῆς ἁμαρτίας εἰς τήν ἐλευθερίαν τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ. Ἑωρτάσθη τό Ραμαζάνι ὡς περίοδος  κατακτήσεως τῶν ἀρετῶν τῆς νηστείας, τῆς λιτότητος καί τῆς βοηθείας πρός τούς πτωχούς.

Ὅλα ταῦτα συνέβησαν εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, τό παράδειγμα τῆς ὁποίας ὑπομιμνῄσκει εἰς ἡμᾶς  οὐχί μόνον τήν συνύπαρξιν ἀλλά καί τήν ἀδελφοσύνην, τήν κοινότητα ἀξιῶν καί ἀρχῶν ζωῆς. «Πιστεύοντες ταῦτα εὐχόμεθα εἰς ὑμᾶς, κ. Δήμαρχε, σοφίαν καί δύναμιν, διά νά ἐργάζησθε ὑπέρ τῆς εὐημερίας ὅλων τῶν κατοίκων τῆς Ἱερουσαλήμ ἀνεξαρτήτως θρησκείας ἤ ἐθνικότητος».

Ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἡ Ἀδελφότης τῶν Φραγκισκανῶν ἐπέδωσε τό ἔμβλημα αὐτῆς εἰς τόν κ. Δήμαρχον.

Μετά τόν Κουστωδόν προσεφώνησε τόν κ. Δήμαρχον ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὡς ἕπεται:

“Mr. MAYOR,

Your Beatitudes,

 Your Eminences,

Your Graces,

Ladies and Gentlemen

We thank you, Mr. MAYOR, for your kind invitation to this gathering in this festive season. This is a time of the year when the eyes of the world are turned toward Jerusalem, and when we are most aware of the importance of Jerusalem not just for those of us who live here, but for the whole of humanity.

As the focal point of the divine-human encounter, Jerusalem has a universal significance that transcends all human boundaries and divisions. We are all sons and daughters of Jerusalem, and Jerusalem is the spiritual home of all people of goodwill, regardless of their origin or creed. As we read in the Scriptures, “Jerusalem, Jerusalem… how often have I desired to gather your children together as a hen gathers her chicks under her wings” (Luke 13,34).

This Paschal season makes visible the mission of the Church in maintaining this special character of Jerusalem and in upholding the multicultural and multifaith heritage that we share. As you are well aware, this unique identity of Jerusalem and its universal vocation are the serious peril from Israeli radical groups whose actions threaten the very fabric and foundation of this Holy City. So egregious is their activity,that it is catching the attention of religious and governmental leaders around the world, who recognize the dangers of such groups, and we cannot but express our deep concern to you.

The Churches are willing to work together with you for the common benefit and common good of all our people, but this work must rest upon mutual respect and the security of the historic rights and privileges of the communities that make up our society. We wish to take this opportunity to acknowledge and thank our fellow Heads of the Churches, especially His Paternity Father Francesco, who has been instrumental in building up our common witness.

We are living in challenging times, and the role of Jerusalem is of greater significance to the human family than ever before. We understand fully the complexities of the issues that we face, and we are committed to finding appropriate solutions that will contribute to the well being of all our people.

MAY God bless you, Mr. MAYOR, and your colleagues, in the work that you do on behalf of our Holy City and all who live here and come here on pilgrimage.

Thank you”.

Εἰς τήν ἀντιφώνησιν αὐτοῦ ὁ Δήμαρχος Ἱεροσολύμων ἐξέφρασε τήν χαράν αὐτοῦ διά τήν συνάντησιν εἰς μίαν κοινήν περίοδον ἑορτῶν τοῦ Ἑβραϊκοῦ Πάσχα, τοῦ Χριστιανικοῦ Πάσχα καί τοῦ Ἰσλαμικοῦ Ραμαζανίου. Αἱ ἑορταί αὗται λαμβάνουν χώραν εἰς τήν Ἱερουσαλήμ, ἁγίαν καί ἠγαπημένην ὑφ’ ὅλων ἡμῶν. Εἰς τήν πόλιν ταύτην, ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς λατρείας διαφυλάσσεται, ἑνώνοντας Ἑβραίους, Χριστιανούς καί Μουσουλμάνους εἰς μίαν συνύπαρξιν εὐημερίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 25η Ἀπριλίου/ 8η Μαΐου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Κυριακή τῶν Μυροφόρων συμφώνως πρός τό βιβλίον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Κατά τήν Κυριακήν αὐτήν  ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τήν μνήμην Ἰωσήφ, τοῦ κηδευτοῦ τοῦ Κυρίου, καταγομένου ἐξ  Ἀριμαθαίας -σημερινῆς Ρέμλης -εὐσχήμονος βουλευτοῦ, τοῦ ζητήσαντος παρά τοῦ Πιλάτου (Μάρκ. 15, 43-46) καί ἐνταφιάσαντος μετά τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν τό ἄχραντον Σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Α΄ Τό γεγονός αὐτό ἑωρτάσθη εἰς Ρέμλην, εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Πατριαρχείου, διά θείας Λειτουργίας τήν πρωΐαν, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἰόππης κ. Δαμασκηνοῦ, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί  Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων ἐν συμμετοχῇ πυκνοῦ λαοῦ Ὀρθοδόξων τῆς πόλεως.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται:

«Ἐλθών ᾿Ιωσήφ ὁ ἀπό ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καί αὐτός ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ὁ δέ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καί προσκαλεσάμενος τόν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτόν εἰ πάλαι ἀπέθανε·  καί γνούς ἀπό τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τό σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ· καί ἀγοράσας σινδόνα καί καθελών αὐτόν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καί κατέθηκεν αὐτόν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καί προσεκύλισε λίθον ἐπί τήν θύραν τοῦ μνημείου», (πρβλ. Μάρκ. 15, 43-46).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Σήμερον ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τιμᾷ καί γεραίρει τήν μνήμην τῶν ἁγίων Γυναικῶν Μυροφόρων, ὡς καί τήν μνήμην Ἰωσήφ τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας, τοὐτέστιν ἐκ τῆς πόλεως ὑμῶν Ρέμλης, κεκρυμμένου ὄντος μαθητοῦ. Κατά δέ τήν μαρτυρίαν τῶν Εὐαγγελιστῶν, αἱ μέν Μυροφόροι γυναῖκες ἐγένοντο ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως οἱ δέ Ἰωσήφ καί Νικόδημος τῆς ταφῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τῆς θεανθρωπίνης φύσεως Αὐτοῦ.

«Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες πρῶται τήν Ἀνάστασιν εἶδον καί τοῖς μαθηταῖς ταύτην εὐηγγελίσαντο» κατά τόν συναξαριστήν. Πρῶται αὗται αἱ γυναῖκες ἐγένοντο μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ: «μή ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν», ( Μάρκ. 16,6). Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος διεκρίθησαν διά τήν τόλμην καί παρρησίαν αὐτῶν, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Μᾶρκος: «Ἐλθών ᾿Ιωσήφ ὁ ἀπό ᾿Αριμαθαίας, … τολμήσας εἰσῆλθε πρός Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ», (Μάρκ. 15,43).

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, ἀποτελεῖ τό πλήρωμα τοῦ νόμου καί τῶν Προφητῶν, τοὐτέστιν τήν ἀποκάλυψιν τοῦ σκοποῦ τοῦ μυστηρίου τῆς ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας ἐνσαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Μέ ἄλλα λόγια, εἰς τάς Μυροφόρους γυναῖκας καί τούς κρυφούς μαθητάς τοῦ Χριστοῦ Ἰωσήφ καί Νικοδήμῳ ἐδόθη ἡ χάρις τοῦ μαρτυρῆσαι καί λαλῆσαι «ὅ ἀκηκόασιν, ὅ ἑωράκασιν, ὅ ἐθεάσαντο καί αἱ χεῖρες αὐτῶν ἐψηλάφησαν», (πρβλ. Α΄ Ἰωάν. 1,1).

Αὐτή αὕτη ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐδόθη εἰς τόν πρότερον ὄντα βλάσφημον καί διώκτην καί ὑβριστήν, (Α΄ Τιμ. 1,13) θεῖον Παῦλον, ὅτε ἐκλήθη εἰς τό Ἀποστολικόν ἀξίωμα αὐτοῦ. Ἀκούσωμεν αὐτοῦ λέγοντος: «ἐμοί τῷ ἐλαχιστοτέρῳ πάντων τῶν ἁγίων ἐδόθη ἡ χάρις αὕτη, ἐν τοῖς ἔθνεσιν εὐαγγελίσασθαι τόν ἀνεξιχνίαστον πλοῦτον τοῦ Χριστοῦ καί φωτίσαι πάντας τίς ἡ οἰκονομία τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, τῷ τά πάντα κτίσαντι διά ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα γνωρισθῇ νῦν ταῖς ἀρχαῖς καί ταῖς ἐξουσίαις ἐν τοῖς ἐπουρανίοις διά τῆς ἐκκλησίας ἡ πολυποίκιλος σοφία τοῦ Θεοῦ», (Ἐφ. 3, 8-9).

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὄντες μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλονότι τῆς ἁγίας αὐτοῦ Ἐκκλησίας, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου Αὐτοῦ αἵματος, (Πράξ. 20,28) κατέστημεν κοινωνοί καί μέτοχοι τοῦ ἀνεξιχνιάστου πλούτου τοῦ Χριστοῦ, καί τοῦ φωτισμοῦ τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, ἀλλά καί τῆς πολυποικίλου σοφίας τοῦ Θεοῦ.

Ὄντως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ κενός, ὁ ἄδειος Αὐτοῦ Τάφος, ἔνθα «λαμβάνομεν τήν πεῖραν», (πρβλ. Ἑβρ. 11,36) τῆς συναναστάσεως ἡμῶν ἐν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ κατά τήν θείαν Λειτουργίαν: «ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ», (Ἰωάν. 6,54) λέγει Κύριος. Ἡ ἁγία ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος καί ὁ χῶρος «τοῦ Πάσχα τοῦ Κυρίου», δηλαδή ὁ τόπος ἤ καλύτερον εἰπεῖν τό κενόν μνῆμα ἐκ τοῦ ὁποίου Χριστός ὁ Θεός ἡμᾶς διαβιβάζει ἐκ τοῦ θανάτου τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας (= τῆς ἀσθενείας) πρός ζωήν αἰώνιον καί ἐκ τῆς γῆς πρός οὐρανόν, ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν Ἅιδου τήν καθαίρεσιν ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν Πατέρων, Θεόν καί ὑπερένδοξον».

Ὁ Ἱερώτατος Παῦλος ἐπιτιμᾷ αὐτούς οἱ ὁποῖοι λέγουσι ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἐστι (Α΄ Κορ. 15, 12), λέγων ὅτι ἐάν ὁ Χριστός δέν ἀνέστη εἶναι ματαία καί ἄνευ περιεχομένου ἡ πίστις τῶν Χριστιανῶν: «εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ. 15, 14). Ἐπισημαίνοντες τήν δύναμιν τῆς πίστεως, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί Εὐαγγελισταί παραγγέλλουσι, ὁ μέν Παῦλος, «Ὡς οὖν παρελάβετε τόν Χριστόν ᾿Ιησοῦν τόν Κύριον, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε, ἐρριζωμένοι καί ἐποικοδομούμενοι ἐν αὐτῷ καί βεβαιούμενοι ἐν τῇ πίστει καθώς ἐδιδάχθητε», (Κολ. 2,6-7).

Ὁ δέ Ἰούδας ὁ ἀδελφός τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου γράφει ἐν τῇ ἐπιστολῇ αὐτοῦ «Ἀγαπητοί, …ἀνάγκην ἔσχον γράψαι ὑμῖν παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει», (Ἰούδ. 1,3). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος κηρύσσει λέγων «Αὕτη ἐστιν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν», (Α΄ Ἰωάν. 5,34). Οὐδείς δύναται νά ἀντιμετωπίσῃ τήν πίστιν ἡμῶν, ἡ ὁποία διά τῶν ἔργων ἔχει ἀποκομίσει εἰς ἡμᾶς τά νικητήρια. Οὐδείς δύναται πρός αὐτήν, ἅπαξ τοῖς ἔργοις τά νικητήρια τῆς καθ’ ἡμᾶς πίστεως ἀπενεγκαμένης», σχολιάζει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας.

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν ᾅδου τήν καθαίρεσιν ἄλλης βιοτῆς», δηλαδή τήν ἀπαρχήν τῆς αἰωνίου ζωῆς, λέγει ὁ ὑμνῳδός, ἀκούων εἰς τό κήρυγμα τοῦ θείου Παύλου: «Νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο», (Α΄ Κορ. 15,20).

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Χριστός τέλειος ὤν Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος γέγονεν ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων, διότι πρῶτος ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἐπάτησε τόν θάνατον, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ προπάτωρ Ἀδάμ εἰσῆλθεν εἰς τόν θάνατον τῆς ἁμαρτίας «καί γέγονεν ἀπαρχή τῶν ὠλισθηκότων (=πεσόντων) εἰς φθοράν», λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας.

Κατά δέ τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν, «ἡ τοῦ Κυρίου Ἀνάστασις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς ἐστιν ἀνανέωσις καί τοῦ πρώτου διά τήν ἁμαρτίαν θανάτῳ καταποθέντος Ἀδάμ, καί διά θανάτου πρός γῆν ὅθεν ἐπλάσθη παλινδρομήσαντος, ἀναζώωσις καί ἀνάπλασις καί πρός ζωήν ἀθάνατον ἐπανέλευσις» ( Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωσις τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, εἶναι ἀναζώωσις καί ἀνάπλασις καί ἐπάνοδος πρός τήν ἀθάνατον ζωήν τοῦ πρώτου Ἀδάμ πού καταβροχθίσθηκε ἀπό τόν θάνατον λόγῳ τῆς ἁμαρτίας καί διά τοῦ θανάτου ἐπαλινδρόμησε πρός τήν γῆν ἀπό τήν ὁποίαν ἐπλάσθη).

Ὅπως τόν Ἀδάμ πρώτη τόν εἶδε ἡ Εὔα, ἔτσι καί τόν Χριστόν ἀναστάντα εἶδε ἡ γυναῖκα, ὡς λέγει καί πάλιν ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Πρώτη τῶν ἄλλων εἶδε γυνή.  Τό γάρ τῆς τοῦ Κυρίου Ἀναστάσεως Εὐαγγέλιον πρώτη πάντων ἀνθρώπων, καθάπερ καί προσῆκον ὑπῆρχε καί δίκαιον ἡ Θεοτόκος παρά τοῦ Κυρίου ἐδέξατο, καί αὕτη τοῦτον ἀναστάντα πρό πάντων εἶδε καί τῆς αὐτοῦ θείας ὁμιλίας ἀπήλαυσε».

Διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, ὁ Κύριος καί Θεός ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐγκαινίασε τήν εἴσοδον εἰς τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν διό καί ἡμεῖς ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, παρακαλέσωμεν τήν ὑπερευλογημένην Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τάς Μυροφόρους γυναῖκας ὡς καί τούς ἐνταφιαστάς τοῦ Κυρίου, Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας καί τόν θεολόγον Νικόδημον, ἵνα ταῖς ἱκεσίαις αὐτῶν ἀξιωθῶμεν τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά καί εἰρηνικά».

Τήν ἐπιμέλειαν τῆς ὅλης πανηγύρεως ἀνέλαβεν ὁ δραστήριος Ἀρχιμανδρίτης π. Νήφων,  προσφωνήσας τόν Πατριάρχην καί παραθέσας μετά τοῦ Κοινοτικοῦ Συμβουλίου μεσημβρινήν τράπεζαν, κατά τήν ὁποίαν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε καί πάλιν ὡς ἕπεται:

«Ἀλαλάξατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, ψάλατε δή τῷ ὀνόματι αὐτοῦ· δότε δόξαν αἰνέσει αὐτοῦ»,  (Ψαλμ.  65, 1-2) ὅτι ἀνέστη Χριστός.

 Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε Πρόεδρε καί τίμια μέλη του Δημοτικοῦ Συμβουλίου,

Ὁσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα π. Νήφων,

 Ἡ χάρις τοῦ κεκρυμμένου μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ Ἰωσήφ ὡδήγησε τά διαβήματα ἡμῶν εἰς τήν γενέτειραν αὐτοῦ πόλιν τήν Βιβλικήν Ἀριμαθαίαν, δηλονότι τήν σημερινήν Ρέμλην, ἵνα συνεορτάσωμεν μετά τοῦ ἐνταῦθα διαβιοῦντος εὐσεβοῦς Ρωμαιορθοδόξου Rum-Οrthodox ποιμνίου ἡμῶν τό Πάσχα Κυρίου, δηλαδή τήν τριήμερον ταφήν καί λαμπροφόρον Ἀνάστασιν τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τό γεγονός τοῦτο τῆς εὐλογημένης Πασχαλίου ἡμῶν συνάξεως κλήρου καί λαοῦ ἀναδεικνύει τήν ὑποστατικήν δύναμιν τῆς ἀληθείας τῆς χριστιανικῆς ἡμῶν πίστεως κατά τήν ἀψευδῆ μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου λέγοντος: «καί ὁ λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί ἀληθείας», (Ἰωάν. 1,14).

Τήν δόξαν ταύτην τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Ἀθανάτου ὑπάρχοντος, κηρύττει καί ὁμολογεῖ μετά παρρησίας ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καί ἰδιαιτέρως ἡ μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, τοὐτέστιν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία εἶναι τεθεμελιωμένη ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ τόπου τοῦ Γολγοθᾶ τοῦ καθαγιασμένου διά τοῦ θείου καί σταυρικοῦ αἵματος, ἀλλά καί ἐπί τοῦ καινοῦ καί κενοῦ Τάφου, ἐκ τοῦ ὁποίου ἐξέλαμψεν ἡ ἀλήθεια, τό φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

Αὐτό τοῦτο τό ἀνέσπερον φῶς τῆς δόξης τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, τοὐτέστι τήν ἀλήθειαν, τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην καί τήν ἀγάπην Αὐτοῦ ὡς καί τήν ἄπειρον Αὐτοῦ φιλανθρωπίαν διακονεῖ διά μέσου τῶν αἰώνων εἰς τήν εὑρυτέραν περιοχήν τῆς Ἁγίας Γῆς διά τῆς ὁρατῆς καί ἀοράτου παρουσίας αὐτῆς ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, τό παλαίφατον δηλονότι (Rum Οrthodox) Πατριαρχεῖον, ἀκούουσα πάντοτε εἰς τά τοῦ Κυρίου παραγγέλματα: «μήν φοβηθεῖτε … ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον»,  (Ἰωάν. 16,33)· «καί αὕτη ἐστίν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν· τίς ἐστίν ὁ νικῶν τόν κόσμον, εἰ μή ὁ πιστεύων ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ;»,  (Α΄ Ἰωάν. 5, 4).

Λέγομεν τοῦτο, διότι ἐν ταῖς ἡμέρες ἡμῶν ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας εἶναι εἰς ἐνέργειαν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος «τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας»,  (Β΄ Θεσ. 2,7). Ἡμεῖς ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐνισχυόμενοι ὑπό τόν θεῖον τῆς Ἀναστάσεως φωτισμόν καί τήν ἐλπίδα, δέν πτοούμεθα οὔτε δειλιοῦμεν, διότι ὡς λέγει ὁ ἱερώτατος Παῦλος, ὁ Θεός καί Σωτήρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν «ἔδωκεν ἑαυτόν ὑπέρ ἡμῶν, ἵνα λυτρώσηται ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνομίας καί καθαρίσῃ ἑαυτῷ λαόν περιούσιον, ζηλωτήν καλῶν ἔργων», (Πρβλ. Τιτ. 2,13 -14).

 Χριστός Ἀνέστη! Ἔτη πολλά, εὐλογημένα καί εἰρηνικά”.

 

Β΄Τό γεγονός τοῦτο ἑωρτάσθη καί εἰς τό παρεκκλήσιον τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν, προσκείμενον ἐσωτερικῶς εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου διά θείας Λειτουργίας, προεξάρχοντος ἐν χοροστασίᾳ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Γεράσων κ. Θεοφάνους, συλλειτουργούντων τῶν ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ Πρεσβυτέρων π. Φάραχ Μπαντούρ καί π. Γεωργίου Μπαράμκη, ψάλλοντος τοῦ μοναχοῦ Ἰωσήφ Ἁγιορείτου καί των κ. Φάντη καί κ. Γαβριήλ δεξιά ἑλληνιστί καί τῆς χορῳδίας τοῦ Ναοῦ ὑπό τόν κ. Ριμόν Κάμαρ ἀριστερά ἀραβιστί ἐν συμμετοχῇ τῶν Ἱεροσολυμιτῶν ἐνοριτῶν τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τούτου.

Εἰς τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σύλλογος τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν  τῆς Κοινότητος του Ναοῦ τούτου καί οἱ Ἐπίτροποι ἔδωσαν ἀναψυχήν  εἰς τό κέντρον Οὐζούντ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΣΧΑ/ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Κυριακή, 18η Ἀπριλίου / 1η Μαΐου 2022 ,ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς Δευτέρα Κυριακή μετά τό Πάσχα καί ὡς Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.

Κατά τήν Κυριακήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται τό γεγονός τῆς μετά τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἐμφανίσεως Αὐτοῦ τήν ὀγδόην ἡμέραν, τῶν θυρῶν κεκλεισμένων εἰς τό ὑπερῷον εἰς τούς μαθητάς, ὅτε καί ὁ Θωμᾶς ἦτο μετ’ αὐτῶν καί προτραπείς ὑπό τοῦ Κυρίου ὅπως ψηλαφήσῃ  Αὐτόν, ἐψηλάφησε τάς χεῖρας καί τήν πλευράν Αὐτοῦ καί εἶδε καί ἐπίστευσεν καί ὁ Κύριος εἶπεν Αὐτῷ «ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες», (Ἰωάν. 20, 24-31) .

Α. Τό γεγονός τοῦτο ἑωρτάσθη εἰς Κανᾶν τῆς Γαλιλαίας, ὁμοῦ μετά τοῦ γεγονότος, τοῦ ἐκεῖ συμβάντος, τῆς μετατροπῆς δηλονότι τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον καί τῆς εὐλογίας τοῦ γάμου, ἑορταζομένου τήν Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ, λόγῳ τῆς Περικοπῆς τοῦ ἐν Κανᾷ γάμου, ἀναγιγνωσκομένης τήν Δευτέραν μετά τήν Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ.

Τῆς πανηγύρεως εἰς Κανᾶν προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου,  Ἁγιοταφιτῶν Ἱεροδιακόνων καί Ἀραβοφώνων Ἱερέων τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ὡς ἕπεται:

«Ταύτην ἐποίησε τήν ἀρχήν τῶν σημείων ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καί ἐφανέρωσε τήν δόξαν αὐτοῦ, καί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν οἱ μαθηταί αὐτοῦ», (Ἰωάν. 2,11).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ θεία Χάρις τοῦ ἀναστάντος Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, ἔνθα ἔστησαν οἱ πόδες τοῦ Χριστοῦ ἀλλά καί τῆς μητρός Αὐτοῦ τῆς Θεοτόκου ἀειπαρθένου Μαρίας, ἵνα μετά παρρησίας καταγγείλωμεν τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί τοῦτο διότι, ὡς κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος: «εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν», (Α΄ Κορ. 15,14).

Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ὡς καί ἡ αὐριανή τοιαύτη ἀναφέρεται εἰς τά σημεῖα, τά ὁποῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ, ἵνα αὐτοί καί ἡμεῖς πιστεύσωμεν ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί «ἵνα πιστεύοντες ζωήν ἔχωσιν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ», (Ἰωάν 20,31).

Εἰς μέν τήν σημερινήν Εὐαγγελικήν περικοπήν τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ἰωάννου ἀκούομεν τοῦ Κυρίου λέγοντος τῷ Θωμᾷ «ὅτι ἑώρακάς με πεπίστευκας, μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες», (Ἰωάν. 20,29) εἰς δέ τήν ἄλλην Εὐαγγελικήν περικοπήν ἀκούομεν ὅτι ἐποίησεν τήν ἀρχήν τῶν σημείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καί ἐφανέρωσε τήν δόξαν αὐτοῦ καί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν οἱ μαθηταί Αὐτοῦ», (Ἰωάν. 2,11).

Τήν ἀνάγκην καί τήν δύναμιν τῆς πίστεως διά τήν κατανόησιν τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας ἐπικαλεῖται καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγων: «Πεφανέρωται τά θαύματα τοῖς προσκυνοῦσιν ἐν πίστει τό μυστήριον».

«Καί μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταί αὐτοῦ καί Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν· ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καί ἔστη εἰς τό μέσον καί εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν· εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε καί ἴδε τάς χεῖράς μου, καί φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου, καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός·  καί ἀπεκρίθη Θωμᾶς καί εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου», (Ἰωάν. 20, 26-28).

Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει:«εὐλογώτατα τοιγαροῦν τάς ἁγίας συνόδους ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις ποιούμεθα κατά τήν ὀγδόην. Καί εἰ χρή τι καί μυστικώτερον εἰπεῖν, ἀποκλείομεν μέν τάς θύρας ἐπιφοιτᾷ δέ καί ἐπιφαίνεται πᾶσιν ἡμῖν ὁ Χριστός, ἀοράτως τε καί ὁρατῶς ἀοράτως μέν ὡς Θεός, ὁρατῶς δέ πάλιν ἐν σώματι. Ἐπιτρέπει δέ καί δίδωσι τῆς ἁγίας αὐτοῦ σαρκός ἀποθίγειν. Πρόσιμεν γάρ κατά χάριν Θεοῦ τῇ μεθέξει τῆς μυστικῆς εὐλογίας εἰς χεῖρας δεχόμενοι τόν Χριστόν, ἵνα καί ἡμεῖς ἀραρότως πιστεύσωμεν ὅτι τόν ἴδιον ἀληθῶς ἤγειρε ναόν… Παραιτώμεθα τοίνυν ὡς ὀλέθριόν τι χρῆμα τήν ἀπιστίαν καί μετά τό ἅψασθαι τοῦ Χριστοῦ πιστότατοι δέ μᾶλλον καί βέβαιον ἔχοντες εὑρισκόμεθα φρόνημα».

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ συμμετοχή μας εἰς τό μυστήριον τῆς μυστικῆς εὐλογίας, τοὐτέστιν τῆς κοινωνίας τοῦ τιμίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἀποτελεῖ ἀληθῆ ὁμολογίαν καί ἀνάμνησιν, ὅτι ὁ Κύριος ἀπέθανε καί ἀνέστη δι’ ἡμᾶς καί ὑπέρ ἡμῶν.

«Καί τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ γάμος ἐγένετο ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, καί ἦν ἡ μήτηρ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἐκεῖ·  ἐκλήθη δέ καί ὁ ᾿Ιησοῦς καί οἱ μαθηταί αὐτοῦ εἰς τόν γάμον», (Ἰωάν. 2,1-2).

Σχολιάζοντες τήν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς τόν ἐν Κανᾷ Γάμον, ὁ μέν Ζιγαβηνός λέγει: «Ὁ τόν γάμον νομοθετήσας ἦλθε τιμήσων τόν γάμον καί ἁγιάσων αὐτόν τῇ παρουσίᾳ Αὐτοῦ [τοῦ Ἰησοῦ]. Ὁ δέ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐπικαλούμενος τόν θεῖον Παῦλον λέγει «Φιλάνθρωπος ὤν ὁ Σωτήρ τετίμηκε τῇ παρουσίᾳ Αὐτοῦ τόν γάμον, [αὐτοῦ τοῦ Σωτῆρος ὄντος] ἡ πάντων εὐθυμία καί χαρά, ἵνα τῆς τεκνογονίας τήν ἀρχαίαν ἐξελάσῃ [= ἀπομακρύνῃ] κατήφειαν [= τήν κατάραν]. Καί τοῦτό διότι, αὐτός ὁ ὁποῖος εἶναι ἡνωμένος μέ τόν Χριστόν ἀποτελεῖ νέον δημιούργημα. Ἡ ἀρχαία κατάστασις, τήν ὁποίαν εἶχε δημιουργήσει ὁ Μωσαϊκός νόμος καί ἡ ἁμαρτία ἐπέρασεν. Ἰδού ἔχουν γίνει ὅλα νέα «εἰ τις ἐν Χριστῷ καινή κτίσις. Τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα»,  (Β΄ Κορ. 5,17).

Κατά δέ τήν μαρτυρίαν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ὁμιλῶν περί τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τόν Χριστόν ὡς νυμφίον, λέγων «ὁ ἔχων τήν νύμφην νυμφίος ἐστιν»,  (Ἰωάν. 3,29). Ἑρμηνεύων τό χωρίον τοῦτο ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἀναφέρεται εἰς τόν γάμον τόν πνευματικόν μεταξύ ἀνθρωπότητος καί Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος γάμος, ἐπιτυγχάνεται διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Κατά δέ τόν ἑρμηνευτήν Ζιγαβηνόν, ἡ νύμφη εἶναι «ὁ λαός τῶν πιστῶν, τοὐτέστιν ἡ Ἐκκλησία, ἡ μυστικῶς συναπτομένη τῷ Χριστῷ διά πίστεως».

«Δίκην [κατά τρόπον] ἡλιακῆς ἀκτῖνος ἡ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ἀνέλαμψε δόξα», λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, «ὅταν ἐποίησε τήν ἀρχήν τῶν σημείων ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας, ἐνώπιον τῆς Μητρός καί τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ», (Πρβλ. Ἰωάν. 3, 1-11). Μεταξύ δέ τῶν πολλῶν καί ἄλλων σημείων, τά ὁποῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ εἶναι ἡ ὑπό τοῦ ἀπιστοῦντος μαθητοῦ Αὐτοῦ Θωμᾶ, ψηλάφησις τῆς πλευρᾶς Αὐτοῦ τῆς ἐκ τῆς στρατιωτικῆς λόγχης κεντηθείσης.

Ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, ἀφ’ ἑνός μέν ἐνίκησε τόν θάνατον τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας, ἀφ’ ἑτέρου δέ διέλυσε τήν ἔχθραν μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί ἐχαρίσατο τήν ὑπερέχουσαν πάντα νοῦν (Φιλιπ. 4,7) εἰρήνην Αὐτοῦ. «Αὐτός γάρ ὁ Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἕν καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» (Ἐφ. 2,14), κατά τόν θεῖον Παῦλον.

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν εἰρήνην τοῦ Χριστοῦ, δηλονότι τήν εἰρήνην τοῦ ἁγίου Πνεύματος Αὐτοῦ ἐπικαλεῖται ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἐν παντί καιρῷ καί τόπῳ. Αὐτήν τήν εἰρήνην τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἀνάγκην ὅσον ποτέ ἄλλοτε ὁ ἐν συγχύσει καί ἀκαταστασίᾳ εὑρισκόμενος κόσμος. «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγώ δίδωμι ὑμῖν· μή ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδέ δειλιάτω»,  (Ἰωαν. 14,27), παραγγέλλει εἰς ἡμᾶς ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Κύριος καί Θεός ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά, εὐλογημένα καί εἰρηνικά».

Τήν μεσημβρίαν ὁ ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος καί τό Ἐκκλησιαστικόν Συμβούλιον παρέθεσαν τράπεζαν, ὅτε ὁ Μακαριώτατος καί πάλιν προσεφώνησεν εἰς πρόποσιν τά κάτωθι:

«Αὕτη ἡ ἡμέρα, ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ», (Ψαλμ. 117, 24), ἀναφωνεῖ ὁ ψαλμῳδός.

Σεβαστοί ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Τίμια μέλη τῶν Ἐπιτρόπων τῆς Ἐκκλησίας,

Ὁσιολογιώτετε Ἀρχιμανδρῖτα π. Χρυσόστομε,

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ἀγάλλεται καί εὐφραίνεται ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἰδιαιτέρως ἡ τοπική ἐκκλησία τῆς ἀγιογραφικῆς ὑμῶν Πόλεως Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας ἐπί τῇ ἑορτίῳ καί Πασχαλίῳ ταύτῃ ἡμέρᾳ.

Εὐχαριστοῦμεν τόν ἅγιον Τριαδικόν ἡμῶν Θεόν διά τήν εὐλογίαν ἥν ἐχαρίσατο ἡμῖν, ἵνα συναχθῶμεν ἐπί τῷ αὐτῷ μετά ἀπό τήν δοκιμασίαν τῆς θανατηφόρου νόσου τοῦ κορωνοϊοῦ.

Τό γεγονός τοῦ σταυρικοῦ πάθους καί τῆς τριημέρου ταφῆς καί τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ τό πλήρωμα τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας.

Ἡ ζῶσα παρουσία τῶν Χριστιανῶν ἐν τῇ ἁγίᾳ Γῇ καί δή ἐν τῷ ἱερῷ καί προσκυνηματικῷ τούτῳ τόπῳ, ἀποτελεῖ τρανήν ἀπόδειξιν ὅτι «καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς, τῆς Ἐκκλησίας», (Ματθ. 16,18) κατά τό εἰρημένον ὑπό τοῦ Κυρίου.

Τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ εἶναι κήρυγμα δικαιοσύνης, ἀγάπης, εἰρήνης καί θείας φιλανθρωπίας «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν», (Ματθ. 9,13) λέγει Κύριος. Τοῦτο ἐπιβεβαιοῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγων «ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις», (Ἐφ. 6,12).

Ἰδού καί πάλιν διά τι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό πλήρωμα τοῦ μυστηρίου τῆς ἐνανθρωπήσεως καί ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἔσχατος ἐχθρός καταργεῖται ὁ θάνατος», (Α΄ Κορ. 15,26) κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος, ἐπικαλούμενος τόν Προφήτην Ἡσαΐαν λέγοντα: «Κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος. Πού σοῦ θάνατε τό κέντρον, πού σοῦ ᾅδη τό νῖκος», (Α΄ Κορ. 15, 54-55/ Ἡσ. 25, 8).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ κατοικοῦντες καί παρεπιδημοῦντες ἐν τῇ κώμῃ τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ἔνθα ὁ Κύριος  ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἐποίησε τό πρῶτον Αὐτοῦ θαῦμα καί ἐφανέρωσεν τήν δόξαν Αὐτοῦ ἤλθομεν μετά τῆς τιμίας συνοδείας ἡμῶν ἀπό τόν τόπον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, δηλονότι τήν ἁγίαν πόλιν Ἱερουσαλήμ, διά νά ἀναφωνήσωμεν ἀπό κοινοῦ τόν νικητήριον κατά τοῦ θανάτου χαιρετισμόν «Χριστός Ἀνέστη».

Περιττόν νά εἴπωμεν ὅτι Ἡμεῖς προσωπικῶς θεωροῦμεν τόν ἑαυτόν ἡμῶν κάτοικον τῆς Κανᾶ καί μέλος τῆς εὐλογημένης ἡμῶν Χριστιανικῆς Κοινότητος. Διά τοῦτο καί παραγγέλλομεν ὑμῖν διά στόματος τοῦ σοφοῦ Παύλου «τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονε καινά τά πάντα», (Β΄ Κορ. 5,17).

Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά καί καρποφόρα ἐν Χριστῷ».

 

Β΄. Εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως

Ἑωρτάσθη δι’ Ἑσπερινοῦ  ἀφ’ἑσπέρας μετά προσκυνήσεως εἰς τήν Ἁγίαν Ἀποκαθήλωσιν καί τόν Ἅγιον Τάφον, θυμιάματος, Μεγάλης Εἰσόδου καί Ἀρτοκλασίας εἰς τό Καθολικόν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, τοῦ ὁποίου προεξῆρξεν ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος, συνιερουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί ψαλλόντων τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών καί τοῦ Τυπικάρη τοῦ μοναστηριακοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀλεξίου καί προσευχομένων ἐντοπίων πιστῶν καί εὐαρίθμων προσκυνητῶν.

Ἡ ἑορτή ἑωρτάσθη καί τήν πρωΐαν διά θείας Λειτουργίας ὡς «Μικρά Παρρησία» εἰς τόν Ἅγιον Τάφον, προεξάρχοντος ὡσαύτως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί συλλειτουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί διακόνων καί προσευχομένων Ἱεροσολυμιτῶν πιστῶν καί προσκυνητῶν, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών, βοηθούντων τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών.

Τῆς πανηγύρεως ληξάσης ἡ Ἀρχιερατική Συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα.

Ἐνταῦθα ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος ηὐχήθη τό φῶς καί τήν δύναμιν τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἰς τούς προσελθόντας πιστούς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΠΙΚΕΨΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΠΙ ΤΩ ΠΑΣΧΑ ΗΜΩΝ

Τήν Τετάρτην, 14ην/ 27ην Ἀπριλίου  2022, Τετάρτην τῆς Διακαινησίμου, ἔλαβον χώραν αἱ ἐπισκέψεις τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ἱεροσολύμων εἰς τό Πατριαρχεῖον ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Πάσχα παρ’ ἡμῖν.

Πρῶτοι ἐπεσκέφθησαν τό Πατριαρχεῖον οἱ Φραγκισκανοί μοναχοί, Kουστωδία τῆς Ἁγίας Γῆς, ὑπό τόν ἡγούμενον αὐτῶν π. Φραγκῖσκον Πατόν, τόν ὁποῖον προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἀγγλιστί ὡς ἕπεται:

Your Paternity, dear Father Francesco,

Beloved members of our respective Brotherhoods,

Dear Fathers

We welcome you warmly to our Patriarchate and we thank you for your thoughtful and heartfelt Paschal greetings.

We are living at a time when the contrast between the darkness of Good Friday and the light of Easter have never been more apparent to us. On Good Friday we sang these words:

The whole creation was charged in fear,

When it saw you, O Christ,

Hanging on the Cross.

(Good Friday Vespers)

And now we can sing:

Your resurrection, O Christ our Saviour,

Has enlightened the whole world;

And you have restored your own creature.

(Paschal Vespers)

This experience of darkness and light in our liturgy mirrors the experience of darkness and light in our life and in our world.

The common purpose and efforts in which our Brotherhoods have been engaged in recent years have borne real fruit. In the care of the Holy Places and in the restoration of the Church of the Holy Sepulchre and the Church of the Nativity, we have accomplished much of importance together. Our united voice and witness have brought to the attention of the world the increasing challenges and threats that we face, and we take the opportunity of this blessed feast to thank you once again for your steadfast commitment to this.

We are fully aware of the realities we are experiencing in this Holy City and our beloved Holy Land. These realities include the increased activity of well-known Israeli radical groups against Christian properties at Jaffa Gate and New Gate. They also include the authorities and many police obstacles that our worshippers have faced in coming to the Holy Fire ceremony. It is incumbent upon us, who have built such an effective partnership, to continue to do our best to encourage the other members of the Christian family here to be drawn into our cooperation. For our best future depends on our deepening cooperation and our clear united witness.

Day by day we must keep our presence in the Holy Land visible, locally, regionally, and internationally. At this time of the year the year the eyes of the world are on the Holy Land, and what they see when they look on us is crucial. They must understand our common mission as a Christian family here. Therefore, it is time to lay aside matters of pride and triviality for the sake of the greater good and for the sake of protecting the Christian presence in this region.

Pilgrims come here precisely to escape the darkness and difficulty of so much of life around the world. They come here to find comfort in times of fear, peace in times of unrest and violence; spiritual safety in times of worldly danger. They come here from the Good Friday of their daily lives even just for a brief glimpse of the light of the resurrection and the hope that this brings to them. In the Christian family here they must see this same comfort, this same peace, this same spiritual safety, this same light and hope.

As we keep this joyful Eastertide, let us recommit ourselves to this spiritual mission to which the Divine Providence has called us. Let us encourage our brothers and sisters in the Christian family and beyond to join us in this collective witness to the light of the resurrection of our Lord Jesus Christ. Let us, as the Liturgy reminds us, lay aside every earthly care, that we may receive the King of all who is risen from the dead, and who has called us out of darkness into his marvelous light (1 Peter 2:9).

MAY God bless you, dear Father Francesco, and your Brotherhood during this glorious season of the Light that shines from the All-holy and Life-giving Tomb, and MAY God bless all those entrusted in your care.

Christ is risen!

Thank you.

Ἀκολούθως ἐπεσκέφθησαν τό Πατριαρχεῖον ὅλαι αἱ τοπικαί Ἐκκλησίαι, τό Λατινικόν Πατριαρχεῖον εἰς Ἱεροσόλυμα ὑπό τόν Λατῖνον Πατριάρχην κ. Pierre Battista Pizzaballa, ἡ Κοπτική Ἐκκλησία, Συριανική, ἡ Αἰθιοπική, ἡ Λουθηρανική καί ἄλλοι.

Τόν Λατῖνον Πατριάρχην καί τούς λοιπούς Ἀρχηγούς τῶν Ἐκκλησιῶν προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἀγγλιστί ὡς ἕπεται:

Your Beatitude, dear Archbishop Pizzaballa,

Your Eminences,

Your Graces,

Dear Fathers,

We welcome you gladly to our Patriarchate, and we thank you for your greetings as we celebrate this Easter feast. Our journey over these last few days has taken us from the darkness and fear of Good Friday to the triumph and joy of Easter Day.

With the Most Holy Mother of God on Good Friday we lamented:

Where, O my Son and God,

are the good tidings of the Annunciation

that Gabriel brought me?

He called you King and God and Son of the Most High;

And now, O my sweet Light,

I behold you naked, wounded, lifeless.

(Good Friday Vespers)

And yet, now we can sing with equal fervour:

Your resurrection, O Christ Saviour,

has enlightened the whole world.

(Paschal Vespers)

We celebrate this Paschal Feast, confident that light has overcome the darkness, and hope has banished fear. This is the heart of the message that the world longs to hear in these times of war and conflict, confusion and distress, instability and dread.

In this Holy City in our beloved Holy Land, we are celebrating this blessed season confronted by certain realities that we must face. These realities include the increased activity of well-known Israeli radical groups against Christian properties at Jaffa Gate and New Gate. They also include the authorities and many police obstacles that our worshippers have faced in coming to the Holy Fire ceremony. Therefore, this is a reminder that we must be ever vigilant in remaining united in our common purpose, if we are to present ourselves, and be seen by others locally, regionally, and internationally, to be a Christian family here. As Saint Paul says, who will separate us from the love of Christ? Will hardship, or distress, or persecution, or famine, or nakedness, or peril, or sword? (Romans 8:35).

We rejoice in the strength and commitment of the mutual respect and understanding that exist between us, and we take this blessed opportunity, Your Beatitude, to express our gratitude for, and our recognition of, all that you have done and continue to do to ensure the best possible cooperation between our two communities.

We must continue to do all in our power to bring along the other members of our Christian family here into a closer fellowship of purpose and resolve. We must build on the foundation that we share, so that we may be stronger to meet the challenges and difficulties that we are all facing in the current climate. As we read in the First Epistle of Saint Peter, Whoever speaks must do so as one speaking the very words of God; whoever serves, must do so with the strength that God supplies, so that God MAY be glorified in all things through Jesus Christ (1 Peter 4:11).

A world wrapped in fear looks to Jerusalem in hope, especially this season. MAY we, in all that we do, embrace without reserve our common vocation to be a living witness to this hope. MAY we be those who live the light of the resurrection, so that all those who are bound by terror and despair MAY find here joy, renewal and encouragement.

MAY God bless you, Your Beatitude, your colleagues, and the communities that you serve, and MAY the light that shines from the All-holy Tomb and Life-giving Tomb of our Lord Jesus Christ banish all fear and darkness from our minds and hearts.

Christ is risen!

Thank you.

Τήν ἐπίσκεψιν ταύτην ἀνταπέδωσε τό Πατριαρχεῖον εἰς τάς ἑορταζούσας κατά τήν ἰδίαν ἡμερομηνίαν τό Πάσχα αὐτῶν Κοπτῶν, Συριάνων, καί Αἰθιόπων διά τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου.

Κατά τήν διάρκειαν τῆς Διακαινησίμου ἑβδομάδος ἐπεσκέφθησαν τό Πατριαρχεῖον ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα καί αἱ Κοινότητες τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου ποιμνίου αὐτοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ χαρμόσυνος ἑορτή τοῦ Πάσχα ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου διά νυκτερινῆς θείας Λειτουργίας εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως τήν νύκτα τῆς Κυριακῆς, 11ης / 24ης Ἀπριλίου 2022.  Ἅμα τῇ Καθόδῳ ἀπό τοῦ Πατριαρχείου εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως τήν 12.00 μεσονύκτιον (θερινήν ὥραν) ἐψάλη εἰς τό Καθολικόν ὁ Κανών «Κύματι θαλάσσης». Ἐν ᾧ ὁ Κανών οὗτος ἐψάλλετο ἐνεδύθη διά Πατριαρχικῶν ἑορτίων ἀμφίων ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, οἱ Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς καί οἱ διάκονοι.

Τοῦ κανόνος συμπληρωθέντος, ἤρξατο ἡ λιτανεία  τρίς πέριξ τοῦ Ἁγίου Τάφου. Μετά τήν λιτανείαν ἀπό τοῦ χώρου τῆς προσόψεως τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου ἀνεγνώσθη τό κατά  Μᾶρκον Εὐαγγέλιον τῆς Ἀναστάσεως καί ἀκολούθως ἤρξατο ἀπό τοῦ ἔνδοθεν χώρου τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου ἡ ψαλμῳδία «Χριστός Ἀνέστη»  δεκάκις προτασσομένων τῶν στίχων  « Ἀναστήτω ὁ Θεός…».

Ἐν συνεχείᾳ ἐξεφωνήθησαν τά Εἰρηνικά καί ἐψάλη ὁ Κανών τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί»  μετά τῶν ἐκφωνήσεων. Ἐψάλη ἡ θ΄  ᾠδή, οἱ Αἶνοι, τό Δοξαστικόν «Ἀναστάσεως ἡμέρα καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει»  καί τό Χριστός ἀνέστη τρίς καί οὕτω συνεπληρώθη ὁ Ὄρθρος.

Ἐν συνεχείᾳ ἤρξατο ἡ θεία Λειτουργία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, καί τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Γεράσων κ. Θεοφάνους, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου, Πέλλης κ. Φιλουμένου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου  Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, συμμετέχοντος τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα καί μελῶν τοῦ Γενικοῦ Προξενείου καί πλήθους πιστῶν, ψαλλόντων ἐν χαρᾷ, ἀγαλλιάσει καί ἰαχαῖς τό «Χριστός Ἀνέστη» εἰς διαφόρους γλώσσας ἑλληνιστί, ἀραβιστί, ρουμανιστί, ρωσσιστί.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ἀνεγνώσθη ὑπό τοῦ Γραμματεώς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεροδιακόνου π. Συμεών τό Μήνυμα τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Πάσχα, ἔχον ὡς ἑξῆς:

«Μή φοβεῖσθε ὑμεῖς,

οἶδα γάρ ὅτι Ἰησοῦν τόν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε.

οὐκ ἔστιν ὦδε, ἠγέρθη γάρ καθώς εἶπεν,

ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔκειτο», (Ματθ. 28, 5-6).

Διά τῶν παραμυθητικῶν λόγων τούτων ἐνεψύχωσε τάς Μυροφόρους γυναῖκας «ὁ ἄγγελος, ὁ καταβάς ἐξ οὐρανοῦ καί ἀποκυλίσας τόν λίθον τοῦ μνημείου», εἰς τό ὁποῖον εἶχε ἐνταφιασθῆ ὁ ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς Χριστός ὁ Ναζωραῖος. Αἱ Μυροφόροι γυναῖκες, «αἱ τά μύρα συμπαθῶς τοῖς δάκρυσιν κιρνῶσαι», ἔμειναν ἔκπληκτοι καί ἔντρομοι ἐκ τῆς θέας τοῦ κενοῦ τάφου, διά τοῦτο καί ἐνεθάρρυνεν αὐτάς ὁ ἄγγελος διά τῆς ὄψεως αὐτοῦ καί διά τοῦ λόγου: «μή φοβεῖσθε ὑμεῖς». Ἔχων «τήν εἰδέαν αὐτοῦ ὡς ἀστραπήν καί χιόνα», ἐκάθητο ἐπί τοῦ μνήματος καί προσεφθέγγετο ταῖς Μυροφόροις: «οἶδα ὅτι Ἰησοῦν τόν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε, ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε». «Οὐκ ἐπαισχύνεται δέ καλῶν τοῦτον  ἐσταυρωμένον, διότι τοῦτο τό κεφάλαιον τῶν ἀγαθῶν», κατά τόν ἱερόν Χρυσόστομον.

Ὁ φαεσφόρος ἄγγελος ἀνήγγειλε τό ἀνήκουστον καί ἀδύνατον ἀνθρώποις. Ἀνήγγειλε ὅ, τι ἠδύνατο νά συμβῇ μόνον τῇ εὐδοκίᾳ, τῇ θελήσει καί τῇ δυνάμει τοῦ Θεοῦ. Ὅτι Ἰησοῦς Χριστός ὁ σεσαρκωμένος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ καί ἐσταυρωμένος σαρκί, ταφείς, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καί συνανέστησε τό πρόσλημμα, παγγενῆ τόν Ἀδάμ, χειρί παντοδυνάμῳ. Ἐξ ἀγάπης πρός τόν ἄνθρωπον, ἐξηγεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «ὁ Θεός ἀναστάς τῶν θρόνων τῶν βασιλικῶν, εἰς τήν γῆν καί εἰς αὐτόν τόν ᾍδην ἥλατο (ὥρμησε, ἔσπευσε), καί ὁ διάβολος ἀντεπαρετάξατο οὐ Θεῷ γυμνῷ ἀλλά Θεῷ ἀνθρωπίνῃ φύσει κρυπτομένῳ» καί βλέπομεν «θανάτῳ θάνατον λυόμενον καί κατάραν ἀφανιζομένην κατάρᾳ καί δι’ ὧν ἴσχυσεν ὁ διάβολος διά τούτων καταλυομένην αὐτοῦ τήν τυραννίδα». Ὄντως διά τοῦ θανάτου τοῦ Σωτῆρος  κατελύθη ἡ τυραννίς τοῦ θανάτου. «Διά τοῦ σταυροῦ ἦλθε χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Ὁ ᾍδης «ἐπικράνθη καί γάρ ἐνεπαίχθη», νομίσας ὅτι προσέλαβε κοινόν θνητόν. Διό ἐν τῇ  πίστει καί δυνάμει τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ἐπαναφωνεῖ τήν προφητικήν πρόρρησιν: «κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος, ποῦ σου θάνατε τό νῖκος, ποῦ σου θάνατε τό κέντρον;» ( Α΄ Κορ. 15, 54-55).

  Πεῖραν τῆς Ἀναστάσεως ἔλαβον αἱ Μυροφόροι γυναῖκες οὐχί μόνον ἐκ τῆς θέας τοῦ κενοῦ μνημείου καί τοῦ ἀγγέλου καί τοῦ ἀκούσματος τῶν λόγων αὐτοῦ ἀλλά καί ἐκ τῆς θέας Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου Ἀναστάντος, «ὁ Ὁποῖος ὑπήντησεν αὐταῖς λέγων χαίρετε καί μή φοβεῖσθε καί ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖ ἀδελφοῖς μου, ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τήν Γαλιλαίαν κἀκεῖ με ὄψονται» (Ματθ. 28, 9-10). Ὄντως ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας πολλάς παρέδειξε τάς ἐμφανείας Αὐτοῦ ὁ Κύριος, ὡς μαρτυρεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ὅτι ὁ Κύριος ὤφθη Κηφᾷ, εἶτα τοῖς δώδεκα, ἔπειτα ὤφθη ἐπάνω πεντακοσίοις ἀδελφοῖς, ἔπειτα ὤφθη Ἰακώβῳ, εἶτα τοῖς ἀποστόλοις πᾶσι» (Α΄ Κορ. 15, 5-7), ὁμιλῶν αὐτοῖς, βεβαιῶν αὐτούς περί τοῦ ἐσταυρωμένου καί ἀναστημένου σώματος Αὐτοῦ, λαμβάνων καί ἐσθίων ἐνώπιον αὐτῶν. Τέλος δεχόμενος τήν προσκύνησιν τῶν ἕνδεκα  εἰς τήν Γαλιλαίαν εἰς τό ὄρος οὗ ἐτάξατο αὐτοῖς, ἐνετείλατο αὐτοῖς, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 28, 16-19).                                                           

Τήν ἐντολήν ταύτην ἐκπληροῦντες οἱ ἀπόστολοι, λαβόντες καί Πνεῦμα Ἅγιον, ἐκήρυξαν  ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, «ὅπερ εἶδον ἰδίοις ὄμμασι καί  ὅπερ ἐψηλάφησαν ἰδίαις χερσί», ἐσαγήνευσαν τήν οἰκουμένην, ἀναδεικνυόμενοι οἱ δώδεκα στῦλοι τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἀκρογωνιαίου Ὄντος Αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ. Τό ὑπό τοῦ Κυρίου «οἰκοδομηθέν» σῶμα, ἡ Ἐκκλησία, διά τήν ὁποίαν, ὡς προεῖπεν, «πύλαι ᾍδου οὐ κατισχύσουσιν» (Ματθ. 16, 18), διά τῶν ἀποστόλων καί τῶν διαδόχων αὐτῶν, ἐπισκόπων καί ἱερέων, συνεχίζει ἀνά τούς αἰῶνας  τό ἁγιαστικόν καί σωστικόν ἔργον Αὐτοῦ. Εἰς τήν σταυροαναστάσιμον πορείαν αὐτῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἡ Ἐκκλησία, ζωοποιουμένη ἐκ τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ, ἐξ οὗ προῆλθε, μεταδίδει δύναμιν, ἐλπίδα καί χαράν πρός δημιουργίαν, οἰκοδομήν, ἀναψυχήν καί ἀποκατάστασιν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τῶν ἐρειπίων τῆς στάκτης τῶν πολέμων, ἐπαναλαμβάνουσα τήν παραμυθητικήν πρόσκλησιν τοῦ Χριστοῦ, «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11, 28).

Ἡ τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, τεταγμένη, ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, ἵνα διακονῇ ἐπί τῶν τόπων τῆς κατά σάρκα ἐμφανείας Αὐτοῦ, πιεζομένη ἰδίᾳ κατά τούς τελευταίους καιρούς ὑπό ἀκραίων ἐξτρεμιστικῶν καί ἐχθρικῶν αὐτῇ στοιχείων, ὅμως μή  συνθλιβομένη, ἀγωνίζεται ἐν ἀνδρείᾳ, συμπνοίᾳ καί ἑνότητι ὑπέρ τῶν δικαιωμάτων τῆς χριστιανικῆς ὀντότητος καί τοῦ ποιμνίου αὐτῆς εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί ὑποδέχεται τούς εὐσεβεῖς προσκυνητάς ὡς ἴδιον αὐτῆς ποίμνιον κατά τήν προσκυνηματικήν θεωρίαν αὐτῶν καί ἀπευθύνει εἰς  αὐτούς καί τό εὐσεβές ποίμνιον αὐτῆς ὅπου γῆς τόν Πασχάλιον χαιρετισμόν, «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2022

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄Πατριάρχης Ἱεροσολύμων       

Τῶν ἱερέων κοινωνησάντων ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Κουβουκλίου, ἠκολούθησαν καί τά πλήθη τῶν πιστῶν κοινωνοῦντα ὑπό τῶν ἱερέων εἰς διαφόρους τόπους τοῦ Ναοῦ.

Πρό τῆς ἀπολύσεως ἀνεγνώσθη ὁ Κατηχητικός λόγος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου «εἰ τις εὐσεβής καί φιλόθεος…» ὑπό τοῦ Πατριάρχου.

Τῶν κωδώνων κρουομένων ἡ Πατριαρχική Συνοδεία ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα, ἔνθα προσηνέχθη τυρός πεπηγός καί πασχάλια ᾠά.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




TO ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Α.  ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ

Εἰς τόν τόπον τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἐτελέσθη Ἑσπερινός ἀφ’ ἑσπέρας τήν Παρασκευήν, 2αν / 15ην Ἀπριλίου 2022, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, συνιερουργούντων Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, τῶν  Ἀρχιμανδριτῶν  Μακαρίου, Καλλίστου καί Διονυσίου καί τοῦ π. Γεωργίου Μπαράμκη  Ἱερέως τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου, τῶν Ἱεροδιακόνων π. Μιχαήλ καί π. Δοσιθέου, ψάλλοντος τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Συμεών  μετά τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών καί τῆς χορῳδίας τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου ὑπό τόν κ. Ριμόν Κάμαρ. Πρός τό Ἑσπέρας ἐν τῷ Ἀποδείπνῳ ἠκολούθησε λιτανεία πρός τόν Ναόν τῶν Γαλιλαίων Ἀνδρῶν, τήν ὁποίαν ηὐλόγησεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος.  Τήν πρωΐαν τοῦ Σαββάτου, 3ης /16ης Ἀπριλίου 2022 ἐτελέσθη θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου τῇ συμμετοχῇ Ἑλληνορθοδόξων Ἀραβοφώνων, Ρωσοφώνων καί Ρουμανοφώνων καί  Ἑλλήνων προσκυνητῶν.

Τήν Ἀρχιερατικήν Συνοδείαν καί τό ἐκκλησίασμα ἐδεξιώθη ὁ Ἐπιστάτης τοῦ Προσκυνήματος μοναχός Ἀχίλλιος.

Β. ΕΙΣ ΒΗΘΑΝΙΑΝ

Εἰς μνήμην τῆς ἐγέρσεως τοῦ Λαζάρου, φίλου τοῦ Χριστοῦ, καταγομένου ἐκ Βηθανίας ἐτελέσθη θεία Λειτουργία τήν πρωΐαν τοῦ Σαββάτου, 3ης /16ης Ἀπριλίου 2022, εἰς τήν Μονήν τῶν ἀδελφῶν τοῦ Λαζάρου Μάρθας καί Μαρίας, καί εἰς τόν τόπον τῆς ὑπ’ αὐτῶν προϋπαντήσεως Αὐτοῦ, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀριεπισκόπων Γεράσων κ. Θεοφάνους, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί Πέλλης κ. Φιλουμένου,  Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων ὡς τῶν Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Κλαυδίου, τοῦ ἐφημερίου τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτου π. Ἐπιφανίου καί Ἀραβοφώνων καί Ρωσοφώνων Πρεσβυτέρων,  ψάλλοντος τοῦ κ. Βασιλείου Γκοτσοπούλου, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα καί προσκυνητῶν καί ἐντοπίων πιστῶν.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς Θείας Λειτουργίας ἐκήρυξε τόν θεῖον Λόγον ὁ Μακαριώτατος ἔχοντα ὡς ἕπεται:

«Εἶπεν αὐτῇ [τῇ Μάρθᾳ ] ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ Ἀνάστασις καί ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα· πιστεύεις τοῦτο; λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε, ἐγώ πεπίστευκα ὅτι σύ εἶ ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ εἰς τόν κόσμον ἐρχόμενος», (Ἰωαν. 11, 25-26). λέγει ὁ αὐτήκοος καί αὐτόπτης γενόμενος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Μάρθας καί τῆς Μαρίας καί τοῦ φίλου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Λαζάρου, συνήγαγεν ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τῆς ἁγιογραφικῆς κώμης Βηθανίας, ἵνα ἑορτάσωμεν τήν ἐκ νεκρῶν ἔγερσιν τοῦ Λαζάρου ἀφ’ ἑνός· καί τήν ὑπό τοῦ Χριστοῦ πιστοποίησιν πρό τοῦ σταυρικοῦ πάθους αὐτοῦ, τήν κοινήν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων ἀνάστασιν.

Ἡ ὑπό τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου λεπτομερής ἐξιστόρησις τῆς ἐκ νεκρῶν ἐγέρσεως τοῦ Λαζάρου, ἐγένετο πρίν τῆς διά βαΐων καί κλάδων θριαμβευτικῆς εἰσόδου τοῦ Ἰησοῦ εἰς τήν ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλήμ. Διό καί ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία καλεῖ τήν σημερινήν ἡμέραν «τό πρό τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων Σάββατον», ἤ καλύτερον τό Σάββατον πρό τῆς ἑβδομάδος τῶν ἁγίων Παθῶν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Σήμερον Βηθανία, προανακηρύττει τήν Ἀνάστασιν, Χριστοῦ τοῦ ζωοδότου, τῇ ἐγέρσει Λαζάρου χορεύουσα», ἀναφωνεῖ καί ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ τριήμερος ταφή καί ἡ ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τό ἀποκορύφωμα τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας, τουτέστιν τῆς ἐκ τῆς ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ἀειπαρθένου καί θεοτόκου Μαρίας ἐνσαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως, διά Πνεύματος Ἁγίου, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ Πατρός ἡμῶν.

Προσέτι δέ ἐπιμαρτυρεῖ τήν ἐκ τῆς ἁμαρτίας καί τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου ἐλευθερίαν ἡμῶν ὡς καί τήν ὥραν τῆς ἐσχάτων κρίσεως, δηλονότι τῆς θείας Δικαιοσύνης: «ὅτι ἔρχεται ὥρα, καί ἐκπορεύσονται οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως», (Ἰωάν. 5, 28-29) λέγει Κύριος. Ὁμοίως δέ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ εἶπεν καί ὁ Προφήτης Ἡσαΐας: «ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καί ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις» (Ἡσ. 26,19).

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἑρμηνεύων τόν Εὐαγγελικόν λόγον τοῦ Κυρίου: «λύσατε αὐτοῦ [τόν τεθνηκότα Λάζαρον ] καί ἄφετε ὑπάγειν», (Ἰωάν. 11,44), λέγει: Χρησίμως [=πρός τό συμφέρον ἡμῶν] οὖν διά χειρῶν οἰκείων ἐπέτρεψεν αὐτοῖς λῦσαι αὐτόν, ἵνα μηδεμίαν ἔχοιεν συκοφαντίας ἀφορμήν, ἀλλά μάρτυρες ὦσι τοῦ θαύματος. Καί τοῦτο δέ ἔχει δεῖγμα τῆς καθολικῆς ἀναστάσεως, ὅτε λυομένης τῆς ἁμαρτίας καί τῆς τοῦ θανάτου φθορᾶς, ἐλεύθερος ἀφίεται ἕκαστος».

Ὁ δέ θεῖος Παῦλος καταδεικνύων τό ὑπερβάλλον μέγεθος τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ λέγει: «εἰ δέ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδέ Χριστός ἐγήγερται· εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή καί ἡ πίστις ἡμῶν», (Α΄Κορ. 15,13-14).

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ προσδοκῶντες τήν Ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν, μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Λάζαρον τεθνεῶτα, τετραήμερον ἀνέστησας Χριστέ, πρό τοῦ σοῦ θανάτου, διασείσας τοῦ θανάτου τό κράτος, καί δι’ ἑνός προσφιλοῦς, τήν πάντων ἀνθρώπων προμηνύων, ἐκ φθορᾶς ἐλευθερίαν· διό προσκυνοῦντές σου, τήν παντοδύναμον ἐξουσίαν, βοῶμεν· Εὐλογημένος εἶ Σωτήρ, ἐρχόμενος ἐν δόξῃ, σῶσαι τάς ψυχάς ἡμῶν».

Εὐλογημένη καί Ἁγία ἑβδομάς τῶν Παθῶν καί καλόν Πάσχα! Ἀμήν.” 

Τῆς Λειτουργίας ληξάσης προεξῆρξεν τῆς λιτανείας ἀπό τῆς Μονῆς ταύτης ἕως καί τοῦ Τάφου τοῦ Λαζάρου ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Γεράσων κ. Θεοφάνης, ἐπί τοῦ ὁποίου καί ἀνεγνώσθη ἡ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελική περικοπή τῆς Ἐγέρσεως τοῦ Λαζάρου, τῇ συμμετοχῇ πολλῶν πιστῶν καί τῇ παρουσίᾳ  τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν τήν Ἀρχιερατικήν συνοδείαν ἐδέχθη τό Δημαρχιακόν Συμβούλιον τῆς Βηθανίας, τό ὁποῖον προηγουμένως εἶχεν ἔλθει εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μάρθας καί Μαρίας καί ηὐλογήθη ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου, τῇ δεξιώσει τῆς πολιᾶς ἡγουμένης ἐκ Κύπρου μοναχῆς Εὐπραξίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Πέμπτην, 25ην Μαρτίου/ 7ην Ἀπριλίου 2022, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ Θεομητορική ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

Κατά τήν ἑορτήν αὐτήν ἡ Ἐκκλησία βιώνει τήν μνήμην τοῦ γεγονότος ὅτι ἄγγελος Κυρίου, ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ἐπεσκέφθη τήν Παναγίαν κόρην τῆς Ναζαρέτ Μαρίαν καί ἀνήγγειλεν αὐτῇ ὅτι ἐκ Πνεύματος Ἁγίου  θά σαρκώσῃ τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ διά τήν ἀναγέννησιν καί σωτηρίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὅτε ἡ Μαρία εἶπε τό: «ἰδού ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λουκ. 1,26), τότε σύν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ τοῦ ἀγγέλου ὁ Ἀσώματος ἐσωματώθη, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐσαρκώθη καί ἡ Μαρία ἀνεδείχθη Θεοτόκος ἀειπάρθενος.

Διά τήν ἑορτήν ταύτην θεία Λειτουργία ἐτελέσθη:

Α. Εἰς τό Προσκύνημα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ εἰς Ναζαρέτ, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί  Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναζαρέτ, τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Εὐλογίου, ψαλλούσης τῆς χορῳδίας τῆς Κοινότητος Ναζαρέτ καί μετεχόντων πιστῶν Ἑλληνορθοδόξων Ἀραβοφώνων τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας, Ρωσοφώνων πιστῶν καί ὀλίγων Ἑλλήνων προσκυνητῶν.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον, ἔχοντα ὡς ἕπεται:

«Δώσει Κύριος αὐτός ὑμῖν σημεῖον· ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», (Ἡσ. 7,14/ Ματθ. 1,23) ἀναφωνεῖ ὁ Προφήτης Ἡσαας.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ Ἁγίω τούτῳ τόπῳ, τῷ ἡγιασμένῳ δηλονότι σκηνώματι Κυρίου ἐν τῇ πόλει Ναζαρέτ, ἵνα εὐχαριστιακῶς ἑορτάσωμεν τήν φανέρωσιν «τοῦ μυστηρίου τοῦ ἀποκεκρυμμένου ἀπό τῶν αἰώνων ἐν τῷ Θεῷ, τῷ τά πάντα κτίσαντι διά Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 3,9) τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί Υἱοῦ τῆς Παρθένου γενομένου.

Ἡ Παρθένος δέ αὕτη, περί τῆς ὁποίας ὁ Προφήτης Ἡσαας προκατήγγειλεν, δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ὑπό τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ μαρτυρουμένην καί Παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρί, ᾧ ὄνομα Ἰωσήφ ἐξ οἴκου Δαβίδ, καί τό ὄνομα τῆς Παρθένου Μαριάμ», (Λουκ. 1,27). Πρός αὐτήν εἰσελθών ὁ ὑπό τοῦ Θεοῦ ἀποσταλείς ἄγγελος Γαβριήλ εἶπε: «Χαῖρε κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξίν… καί ἰδού συλλήψῃ ἐν γαστρί καί τέξῃ υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν… Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διό καί τό γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται Υἱός Θεοῦ», (Πρβλ. Λουκ. 1, 26-35).

Ὄντως ἡ Παρθένος Μαρία εἶναι τό ὑπό τοῦ ὑμνῳδοῦ εἰρημένον· «τό κεφάλαιον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων». Καί τοῦτο διότι τό «μυστήριον τῆς θείας τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας», τοὐτέστιν ἡ εἰς Χριστόν πίστις ἀπετέλεσε τό πλήρωμα τοῦ νόμου καί τῶν προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὡς κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος λέγων: «ὅτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν», (Γαλ. 4, 4-5).

Ἑρμηνεύων τούς ὡς ἄνω λόγους τοῦ Παύλου, ὁ μέν Οἰκουμένιος ἐπισημαίνει: «οὐκ εἶπε διά γυναικός, … ἀλλ’ ἐκ γυναικός, δεικνύς ἐκ τῆς οὐσίας αὐτῆς εἰληφότα τό σῶμα τόν Κύριον καί καρπόν ὄντα τῆς κοιλίας αὐτῆς». Ὁ δέ Εὐσέβιος Ἐμέσης λέγει: «Ἐπειδή γυνή προεξένησεν ἁμαρτίαν, ἐκ γυναικός ὁ σώζων», δηλαδή ὁ Χριστός. Διό καί ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐγκωμιαστικῶς λέγει: «Χαίροις Μαρία Θεοτόκε, δι’ ἧς προῆλθεν ἡ χάρις ἡ ἀνεκλάλητος, περί ἧς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος βοῶν ἔλεγε: «ἐπεφάνη γάρ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις», (Τιτ. 2, 11).  Χαίροις Μαρία Θεοτόκε, δι’ ἧς ἐπέλαμψε φῶς τοῖς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένοις. «Ὁ λαός  φησίν ὁ καθήμενος ἐν σκότει, ἴδε φῶς μέγα», (Πρβλ. Ματθ. 4,16). Ποῖον ἄρα φῶς, εἰ μή τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τό φῶς τό ἀληθινόν, τό φωτίζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον (Πρβλ. Ἰωάν. 1,9). Χαίροις Μαρία, τό κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης. Ἀληθῶς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ Παρθένος τῆς Ναζαρέτ ἀνεδείχθη τό «κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης». Καί τοῦτο διότι ὁ Εὐαγγελισμός τῆς κεχαριτωμένης καί εὐλογημένης ἐν γυναιξίν Μαρίας (Πρβλ. Λουκ. 1,28) «ἐνεκαίνισεν ἡμῖν ὁδόν πρόσφατον καί ζῶσαν» (Ἑβρ. 10,20). Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου Μαρίας ἐγκαινίασε τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας, δηλαδή τῆς θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τῆς ἁμαρτίας, τοὐτέστιν τῆς ἀσθενείας καί τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα», (Ἰωαν.  11, 25-26), λέγει Κύριος. 

Ὁ σοφός Παῦλος, ἀναφερόμενος εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ λέγει: «εἰ δέ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδέ Χριστός ἐγήγερται· εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν», (Α΄ Κορ. 15, 13-14). Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἐν Χριστῷ ἀνάστασις ἡμῶν προϋποθέτει ἀπαραιτήτως τό μέγα τῆς ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας καί ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ μυστήριον τῆς ἐνσαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Χωρίς τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως ἡμῶν εἶναι ἀδύνατον νά ἐκλογικεύσωμεν καί κατανοήσωμεν τό μυστήριον τῆς θείας ἐν Χριστῷ Οἰκονομίας. «Ἰδού τίθημι ἐν Σιών λίθον προσκόμματος καί πέτραν σκανδάλου καί ὁ πιστεύων ἐπ’ αὐτῷ οὐ μή καταισχυνθῇ· ἐφ’ ὅν δι’ ἄν πέσῃ, λικμήσει», (Πρβλ. Α΄ Πέτρ. 2, 6-7 καί Ματθ. 21, 44), λέγει Κύριος.

Τοῦτο διατυπώνει ἐξάλλου ὑμνολογικῶς καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγων: «Μήτηρ μέν ἐγνώσθης ὑπέρ φύσιν Θεοτόκε, ἔμεινας δέ Παρθένος ὑπέρ λόγον καί ἔννοιαν· καί τό θαῦμα τοῦ τόκου σου, ἑρμηνεῦσαι γλῶσσα οὐ δύναται· Παραδόξου γάρ οὔσης τῆς συλλήψεως Ἁγνή, ἀκατάληπτος ἐστί ὁ τρόπος τῆς κυήσεως· ὅπου γάρ βούλεται Θεός, νικᾶται φύσεως τάξις· διό σέ πάντες Μητέρα τοῦ Θεοῦ γινώσκοντες, δεόμεθά σου ἐκτενῶς. Πρέσβευε τοῦ σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν».

Τά ἀνεξερεύνητα κρίματα καί αἱ ἀνεξιχνίασται ὁδοί τοῦ Θεοῦ (Πρβλ. Ρωμ. 11,33), ἐγένοντο γνωστά κατά τόν θεῖον Παῦλον «ταῖς ἀρχαῖς καί ταῖς ἐξουσίαις ἐν τοῖς ἐπουρανίοις διά τῆς Ἐκκλησίας», (Ἐφ. 3,10). Ἡ δέ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπεφάνθη διά τῶν ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κινουμένων θεοφόρων αὐτῆς Πατέρων ἐν Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις, ὅπως ἡ ἁγνή Παρθένος Μαρία ὀνομάζηται Θεοτόκος. Ἀκούσωμεν τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας λέγοντος: «Ἀρκεῖ τοιγαροῦν πρός ὀρθήν καί ἀδιάβλητον τῆς πίστεως ἡμῶν ὁμολογίαν, τό Θεοτόκον λέγειν καί ὁμολογεῖν τήν Ἁγίαν Θεοτόκον… οὐ γάρ θεότητα τέτοκε γυμνήν ἡ Ἁγία Παρθένος, ἀλλ’ ἑνωθέντα σαρκί τόν τοῦ Θεοῦ Λόγον … καί οὕτως ἔσται λοιπόν ἀληθές, ὅτι Θεοτόκος γέγονεν ἡ ἁγία Παρθένος ἀποτεκοῦσα παραδόξως ἕνα Χριστόν, παραπλησίως ἡμῖν μετεσχηκότα σαρκός καί αἵματος, (Πρβλ. Ἑβρ. 2,14) καί ὁμοούσιον, αὐτῇ καί ἡμῖν κατά τό ἀνθρώπινον, ὡς εἶναι τήν σάρκα ἐκ τῆς Θεοτόκου Μαρίας».

Ἰδού, λοιπόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, διά τί ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἐν ὕμνοις μεγαλύνει τήν Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἥν ὁ ἄγγελος Γαβριήλ εὐηγγελίσατο αὐτῇ «μή φοβοῦ Μαριάμ, εὗρες γάρ χάριν παρά τῷ Θεῷ», (Λουκ. 1,30).

Ἡμεῖς δέ μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Τιμιωτέρα τῶν ἐνδόξων Χερουβίμ, ὑπάρχεις Παναγία Παρθένε· ἐκεῖνα γάρ τήν θείαν μή φέροντα δύναμιν πτέρυξι κατακεκαλυμμένῳ προσώπῳ, τήν λειτουργίαν ἐπιτελοῦσιν· αὐτή δέ σεσαρκωμένον τόν Λόγον, αὐτόπτως ὁρῶσα φέρεις, ὃν ἀπαύστως ἱκέτευε, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν καί ὑπέρ παύσεως τῶν πολέμων καί ὑπέρ εἰρήνης ἐν τῇ περιοχῇ ἡμῶν καί σύμπαντι τῷ κόσμῳ», ἔτη πολλά καί εὐλογημένον Πάσχα. Ἀμήν».

Τήν μεσημβρίαν, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός παρέθεσε τράπεζαν εἰς τήν Πατριαρχικήν συνοδείαν, τόν κ. Σεζάρ Μαρτζῆε καί ἄλλους, ἔνθα ὁ Μακαριώτατος καί πάλιν προσεφώνησεν ὡς ἕπεται:

«Καί ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου καί ὄψεται πᾶσα σάρξ τό σωτήριον τοῦ Θεοῦ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε», (Ἡσ. 40,5), ἀναφωνεῖ ὁ Προφήτης Ἡσαΐας.

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ναζαρέτ κ. Κυριακέ,

Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί ἀδελφοί,

Ἐντιμότατε Πρόεδρε κ. Bassim καί σεβαστά μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου,

Ἀγαπητοί συνδαιτημόνες,

Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερον τό χαρμόσυνον καί παγκόσμιον γεγονός τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, δηλονότι τῆς φανερώσεως τοῦ «Σωτηρίου τοῦ Θεοῦ», τό ὁποῖον ἔλαβε χώραν ἐν τῇ ἱστορικῇ καί ἁγιογραφικῇ πόλει ὑμῶν Ναζαρέτ.

Ἡ διά μέσου τῶν αἰώνων παρουσία τῶν Χριστιανῶν ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καί δή ἐν τῇ πολει Ναζαρέτ, ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν μαρτυροῦσαν τήν ἱεράν ἀποστολήν τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, τῆς εὐαγγελιζομένης τήν ἀγάπην, τήν εἰρήνην καί τήν δικαιοσύνην τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιπλέον δέ, ἀποτελεῖ ἀπόδειξιν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὡς τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ δέ Χριστός ἡ κεφαλή τοῦ σώματος αὐτοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας» (Πρβλ. Ἐφ. 1, 22-23) εἶναι ὁ εὐλογημένος τῆς κοιλίας τῆς ἁγνῆς κεχαριτωμένης Παρθένου Μαρίας θεῖος καρπός ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ τό φῶς τῆς ζωῆς καί τῆς ἀληθείας.

Τό ἀληθινόν τοῦτο φῶς τῆς ζωῆς καί τῆς ἐλπίδος φαίνει πᾶσιν τοῖς ἀνθρώποις, ὡς ἄλλος φάρος ἐν τῷ ἱστορικῷ ἡμῶν κόσμῳ τῆς οὕτω καλουμένης «Νέας Τάξεως», ἔνθα κυριαρχεῖ ἡ ἀνομία, ἡ σύγχυσις, «πόλεμοι καί ἀκαταστασίαι» (Λουκ. 20,9). «Ὅπου γάρ ζῆλος καί ἐριθεία, ἐκεῖ καί ἀκαταστασία καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα», (Ἰακ. 3,16), κηρύττει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος καί πρῶτος Ἱεράρχης τῶν Ἱεροσολύμων.

Λέγομεν τοῦτο, διά νά καταδείξωμεν τό ὑπερβάλλον μέγεθος τῆς δυνάμεως τῆς Ἐκκλησίας γενικώτερον καί τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, τοὐτέστιν τοῦ Ρούμ-Ὀρθοδόξου Πατριαρχείου εἰδικώτερον, τοῦ ἀποτελοῦντος τήν ἐγγύησιν τῆς Νέας Διαθήκης κατά θεῖον Παῦλον λέγοντα: «Κατά τοσοῦτον κρείττονος διαθήκης γέγονεν ἔγγυος Ἰησοῦς Χριστός» (Ἑβρ. 7,22) καί ἁπλούστερον, ὅσον ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐγένετο ἱερεύς ὕψιστος, τόσον περισσότερον ἔγινε καί ἐγγυητής καί μεσίτης ἀνωτέρας καί αἰωνίου Διαθήκης.

Ἡμεῖς δέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀκούοντες εἰς τήν θεόπνευστον φωνήν τοῦ Ἱερωτάτου Παύλου: «πάντες δέ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται· πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον, πλανῶντες καί πλανώμενοι»,  (Β΄ Τιμ. 3, 12-13) καλούμεθα ἵνα μείνωμεν πιστοί εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν ἡμῶν, τῆς ὁποίας ἡ Θεοτόκος καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἀνεδείχθη καί Μητέρα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Ἐπιτρέψατε Ἡμῖν, ὅπως ἀναγγείλωμεν ὑμῖν τήν ἐπίσημον ἔγκρισιν τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ναοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου ἐν Ναζαρέτ, ὑπό τοῦ γνωστοῦ Ρωσικοῦ ἱδρύματος. Ἐλπίζομεν τό συντομώτερον δυνατόν νά ἀρχίσωμεν τάς ἐργασίας Θεοῦ θέλοντος.

Ἔτη πολλά καί εὐλογημένον Πάσχα».

Β. Εἰς Γεθσημανῆν εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα προεξῆρξε τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Σεβαστείας κ. Θεοδόσιος, συλλειτουργούντων αὐτῷ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Κλαυδίου καί τῶν ἐφημερίων τοῦ Προσκυνήματος, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Εὐαγγέλου Βλιώρα, πρός ὅν εὐχόμεθα ἔτη πολλά.

Τήν Ἀρχιερατικήν Συνοδείαν καί τό ἐκκλησίασμα ἐδεξιώθη ὁ προσφάτως ἀναλαβών καθήκοντα ἡγουμένου Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, πρός ὅν εὐχόμεθα τάς πρεσβείας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας