1

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2017.

 ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ΄

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς  Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης

    παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην      

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

 

«Χαίρετε λαοί καί ἀγαλλιᾶσθε

 ἄγγελος ἐκάθισεν εἰς τόν λίθον τοῦ μνήματος

αὐτός ἡμᾶς εὐηγγελίσατο εἰπών

Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ὁ σωτήρ τοῦ κόσμου

καί ἐπλήρωσε τά σύμπαντα εὐωδίας.

Χαίρετε λαοί καί ἀγαλιᾶσθε».

    (Στιχηρόν ἀναστάσιμον τῶν Αἴνων γ΄ἤχου)     

Ὄρθρος ἦν βαθύς τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, τῇ πρώτῃ τῆς Ἑβδομάδος, μετά τήν σταύρωσιν καί τήν ταφήν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Τόν ὄρθρον τοῦτον προλαβοῦσαι αἱ περί Μαριάμ γυναῖκες, αἱ συνακολουθήσασαι τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας καί γενόμεναι μάρτυρες τοῦ σταυροῦ καί τῆς ταφῆς Αὐτοῦ, ἐξῆλθον πρός τό μνημεῖον, ἀποροῦσαι καί διερωτώμεναι, ποῖος θά ἀποκυλίσῃ τόν λίθον ἐκ τῆς θύρας αὐτοῦ, διά νά ἀλείψουν μέ μύρα τό σῶμα τοῦ ἐσταυρωμένου καί ἐνταφιασμένου Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

  Φθάσασαι ὅμως εἰς τό μνημεῖον, ἐγένοντο μάρτυρες θέας ἐκπάγλου  καί θαυμαστῆς λίαν. Εὗρον ἀποκεκυλισμένον τόν λίθον, ζεῦγος δέ ζωηφόρων ἀγγέλων ἔνδοθεν τοῦ μνημείου ἐβόα  πρός αὐτάς «τί ζητεῖτε τόν ζῶντα μετά τῶν νεκρῶν, οὐκ ἔστιν ὧδε ἀλλά ἠγέρθη» ( Λουκ. 24, 6). «Ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν,(Μάρκ 16, 6)».

Τοῦτο ἦτο τό εὐαγγέλιον, τό χαρμόσυνον ἄγγελμα τοῦ τελεσιουργηθέντος ἔργου τοῦ Θεοῦ, διά τήν ἀναγέννησιν, τήν ἀνακαίνισιν, τήν λύτρωσιν, τήν ἐλευθερίαν, τήν ἀνάστασιν καί τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Μονογενής Υἱός  καί Λόγος Αὐτοῦ, ὁ προσλαβών σάρκα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Ἀειπαρθένου καί προσηλώσας τήν σάρκα ταύτην ἑκουσίως εἰς τόν σταυρόν, ἀποθανών ὡς ἄνθρωπος ἐπί τοῦ σταυροῦ καί ταφείς ὡς θνητός, ἀνέστη τριήμερος ἐκ νεκρῶν τῇ δυνάμει τοῦ Πατρός Αὐτοῦ καί τῇ ἰδίᾳ Αὐτοῦ Θεϊκῇ δυνάμει. Ὁ θάνατος οὐκ ἔσχεν ἐξουσίαν ἐπ’ Αὐτοῦ. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός διά τοῦ ἰδίου Αὐτοῦ θανάτου τόν θάνατον ἐπάτησε. Διέλυσε τά δεσμά τοῦ Ἅιδου, διέρρηξε τάς σφραγῖδας τοῦ μνήματος καί ἀφῆκε τοῦτο κενόν μετά τῶν ὀθονίων μόνον εἰς μαρτύριον τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ.

Οὐχ ἧττον ὅμως τήν ἀγγελικήν ὀπτασίαν καί ἀγγελίαν ἐβεβαίωσε μετ’ οὐ πολύ διά τῆς ἰδίας Αὐτοῦ ἀναστασίμου παρουσίας ὁ ἐκ νεκρῶν ἀναστάς Κύριος. Ἐνεφανίσθη μετά τοῦ ἐσταυρωμένου, ἡλωμένου, λελαμπρυσμένου καί τεθεωμένου ἀχράντου Αὐτοῦ σώματος εἰς πλείστας ἐμφανείας μετά τήν Ἀνάστασιν. Ὑπήντησε αὐτάς τάς μυροφόρους γυναῖκας εἰς τόν κῆπον τοῦ μνημείου, λέγων αὐταῖς «χαίρετε» (Ματθ. 28, 9). Ἐνεφανίσθη εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ, συνηγμένους εἰς τό ὑπερῷον, τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων καί πάλιν μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ, τοῦ Θωμᾶ ὄντος μετ’ αὐτῶν (Ἰωάνν. 20, 19-29). Συνεπορεύθη μετά Λουκᾶ καί Κλεόπα πρός Ἐμμαούς, ἔνθα καί ηὐλόγησε καί ἐπέδωσεν αὐτοῖς τόν ἄρτον (Λουκ. 24, 30). Ἔστη ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν λαλούντων καί προέτρεψεν αὐτούς, ὅπως ψηλαφήσουν Αὐτόν καί βεβαιωθοῦν ὅτι ὡς Ἐνανθρωπήσας εἶχε «σάρκα καί ὀστέα» καί ἐζήτησε παρ’ αὐτῶν καί ἔλαβε καί ἔφαγε “ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καί ἀπό μελισσίου κηρίου», (Λουκ. 24, 36 -44). «Παραστήσας ἑαυτόν ζῶντα  ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις μετά τό παθεῖν» (Πράξ. 1,3), τήν τεσσαρακοστήν ἀπό τῆς Ἀναστάσεως ἡμέραν, τῶν μαθητῶν βλεπόντων, ἐπήρθη ἐνδόξως εἰς τόν οὐρανόν καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός Αὐτοῦ τό ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει πρόσλημμα ἡμῶν καί ἐθέωσεν αὐτό.  

Ἐκεῖθεν ἀπέστειλεν ἡμῖν παρά τοῦ Πατρός Παράκλητον ἄλλον, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, τό Πνεῦμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον, τό ὁποῖον ἐφώτισε τούς ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς καί ἀποστόλους καί ἵδρυσε τήν Ἐκκλησίαν, τό Σῶμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον. Ἵδρυσε ταύτην καί προώρισε, ἵνα αὕτη συνεχίζῃ ἐπί τῆς γῆς τό ἁγιαστικόν καί σωστικόν Αὐτοῦ ἔργον. Νά ἀποτελῇ φανέρωσιν τῆς ἐληλυθυίας καί ἐρχομένης Αὐτοῦ βασιλείας ἐν τῷ κόσμῳ. Νά κηρύττῃ τό Εὐαγγέλιον Αὐτοῦ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Νά παρέχῃ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν ἐν τῇ δοθείσῃ αὐτῇ παρ’ Αὐτοῦ ἐξουσίᾳ. Νά κηρύττῃ εἰς τήν ἄγνοιαν τοῦ κόσμου τήν γνῶσιν τοῦ προσώπου Αὐτοῦ. Ὅτι Αὐτός ἐστιν «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή», (Ἰωάν. 14, 4). Νά ἐξασκῇ ἔργον φιλανθρωπίας πρός ἐνδεεῖς, πρόσφυγας, ναυαγούς καί ἀστέγους, παραδειγματιζομένη ἐξ  Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος «οὐκ εἶχε ποῦ τήν κεφαλήν κλίνῃ», (Ματθ. 8, 20). Ἐν τῇ δυνάμει τῶν λόγων Αὐτοῦ, «λάβετε, φάγετε καί πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες» καί ἐν τῇ ἐπικλήσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά μεταδίδῃ τό σῶμα Αὐτοῦ τό ἄχραντον καί τό αἷμα Αὐτοῦ τό τίμιον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον. Νά ἀντιπαραθέτῃ εἰς τήν μανίαν τῆς πολεμικῆς βίας καί εἰς τό παράλογον τῶν νεοφανῶν  τρομοκρατικῶν καταστροφικῶν ἐνεργειῶν τόν λόγον Αὐτοῦ τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης καί συνδιαλλαγῆς, «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς», (Λουκ. 23, 34) καί «ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν διωκόντων ὑμᾶς», (Ματθ. 5, 44).

  Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, Σιών ἡ Ἁγία, ἡ λαχοῦσα παρά τοῦ Ἱδρυτοῦ αὐτῆς τήν διακονίαν Αὐτοῦ καί τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου Αὐτοῦ εἰς τούς τόπους, εἰς τούς ὁποίους  Οὗτος σαρκί ἐφανερώθη καί δή εἰς τόν ζωοδόχον Αὐτοῦ τάφον, τό Ἱερόν Κουβούκλιον τό ὁποῖον καί ηὐλογήθη προσφάτως, ὅπως ἀναστηλώσῃ, εὔχεται εἰς τό χριστεπώνυμον πλήρωμα αὐτῆς ὁπουδήποτε γῆς καί εἰς τούς τιμῶντας αὐτήν εὐλαβεῖς προσκυνητάς τήν ὑπομονήν εἰς τέλος καί τήν καρποφορίαν ἐν ὑπομονῇ, τήν δύναμιν καί τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως ὡς ἀντίδοτον εἰς τάς ἀντιξοόητας καί τάς θλίψεις, τήν ὄντως εἰρήνην τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ὑγιείαν καί τήν  εὐημερίαν καί χαρμόσυνον ἀναστάσιμον πασχάλιον περίοδον, ἀναφωνοῦσα ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ τό «Χριστός ἀνέστη».

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, ΠΑΣΧΑ 2017

  Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

   Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

  ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ΄

  Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 




ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2016

 Ὁ Πατήρ ηὐδόκησε. Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο.

 Καί ἡ Παρθένος ἔτεκε Θεόν ἐνανθρωπήσαντα

 Ἀστήρ μηνύει. Μάγοι προσκυνοῦσι.

  Ποιμένες θαυμάζουσι καί ἡ κτίσις ἀγάλλεται.

(Τροπάριον Αἴνων τῶν Χριστουγέννων).

 

Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερον πανηγυρικῶς μυστήριον «ξένον καί παράδοξον» καί εὐαγγελίζεται τοῦτο  «ἐν χαρᾷ μεγάλῃ σφόδρα»  εἰς ἅπαντα τόν κόσμον ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τό ὑπερφυές καί ἐξαίσιον γεγονός ὅτι ὁ Θεός Πατήρ, ὁ Δημιουργός καί Κυβερνήτης τοῦ σύμπαντος, ἐξ ἄκρας ἀγάπης καί εὐσπλαγχνίας κινούμενος, ἀνεδημιούργησε, ἀνεγέννησε καί ἀνέπλασε τόν φθαρέντα ὑπό τῆς ἁμαρτίας ἄνθρωπον, ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καί προαιωνίου Λόγου Αὐτοῦ. Ἡ Ἐκκλησία παρέλαβε ἐξ ἀποκαλύψεως ὅτι ἐξεπληρώθη ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρός τούς προφήτας.  Ὅτι, «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου» (Γαλ. 4, 4), ἐπί Καίσαρος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου (Λουκ. 2, 1), ἐτέχθη κατά σάρκα εἰς Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας, ὁ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου εἰς Ναζαρέτ τῆς Γαλιλαίας σαρκωθείς καί ἐνανθρωπήσας Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. (Λουκ. 1, 34). Ὁ Χριστός Ἰησοῦς «ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, ἐγένετο ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων, ἔλαβε δούλου μορφήν, εὑρέθη σχήματι ὡς ἄνθρωπος»  (Φιλιπ. 2, 6 κ΄ 7), «γενόμενος ἐκ γυναικός, γενόμενος ὑπό νόμον, ἵνα οἱ ἄνθρωποι τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. 4, 4), ἵνα «γίνωμεν τέκνα Θεοῦ» (Ἰωάν. 1, 12).

 Αὕτη ὑπῆρξεν ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ διά τήν ἀνακαίνισιν τῆς ἀνθρωπότητος.  Κατά τόν ἱερόν ὑμνῳδόν, « χώρητος παντί χωρήθη ν γαστρί, ν κόλποις το Πατρός καί ν γκάλαις τς μητρός». Κατά τόν θεοφόρον τῆς Ἐκκλησίας Πατέρα Ἀθανάσιον τόν Μέγαν, « σώματος καί φθαρτος καί υλος το Θεο Λόγος παρεγένετο ες τήν μετέραν χώραν καί  νηνθρώπησε, να μες θεοποιηθμεν, φανέρωσεν αυτόν διά σώματος, να μες το οράτου Πατρός ννοιαν λάβωμεν καί ατός πέμεινε τήν παρ’ νθρώπων βριν, να μες θανασίαν κληρονομήσωμεν» (Περί Ἐνανθρωπήσεως, κεφ. 8 κ΄ 54).  Ὡσαύτως κατά τόν θεοφόρον Πατέρα  ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας, «πέφανεν μν Μονογενής τοῦ Θεοῦ Λόγος, ν γία Θεοτόκος καί πειρόγαμος Μαρία κ Παρθενικν λαγόνων βλάστησε, τό  ζωοποιόν βλάστημα, νανθρωπήσας Θεός, λεύθερος ν δούλου μορφ, καθ’ μς δι’ μς, καί σάρξ γένετο- οκ ν νθρώπ γέγονε- λλά σάρξ γέγονε, τοτέστιν νθρωπος, οκ ποβεβληκώς τό εναι Θεός, λλ’ ν προσλήψει σαρκός μεμενηκώς περ ν». ( Ὁμιλία Β΄, Λεχθεῖσα ἐν Ἐφέσῳ, PG 77, 988C-989Α), «μψυχωμένος ψυχ λογικ ν τ μι ποστάσει το Λόγου σεσαρκωμένῃ» ( Πρός Νεστόριον,  Ἐπιστολή XVII, PG. 77, 116 C).

Εἰς τό ἀποκαλυπτόμενον τοῦτο θειότατον μυστήριον καλεῖται μάρτυς, συμμέτοχος καί συνεργός ἡ ἀνθρωπότης, χάριν τῆς ὁποίας καί ἐτελεσιουργήθη. Ἁπλοῖ  ποιμένες ἀγραυλοῦντες καλοῦνται διά στρατιᾶς  ἀγγέλων, ψαλλόντων εἰς τόν οὐρανόν τοῦτον τῆς Βηθλεέμ, «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14 ).  Καλοῦνται, ἵνα ἴδωσι εἰς τά ἴδια καί γνώριμα αὐτῶν, ἤτοι εἰς τήν φάτνην τῶν ἀλόγων ζώων, τόν νεογέννητον Χριστόν. Ἀλλά καί θεράποντες τῆς ἐπιστήμης, μάγοι Περσῶν βασιλεῖς, καλοῦνται κατά τόν ὑμνῳδόν «ὑπό τοῦ οὐρανοῦ δι’ἀστέρος καί προσφέρονται ὡς ἀπαρχή τῆς ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίας εἰς τό κείμενον Νήπιον ἐν φάτνῃ, τούτους δέ κατέπληττον οὐ σκῆπτρα καί θρόνοι, ἀλλ’ ἐσχάτη πτωχεία, οὐδέν γάρ εὐτελέστερον σπηλαίου, οὐδέν δέ ταπεινότερον σπαργάνων, ἐν οἷς διέλαμψε ὁ πλοῦτος τῆς Θεότητος Αὐτοῦ».

Τήν κατά τήν ἐνανθρώπησιν καί κατά σάρκα γέννησιν, κένωσιν, πτωχείαν καί ὁμοίωσιν κατά πάντα τοῖς ἀνθρώποις ἐκτός ἁμαρτίας ἐνεστερνίσθη ὁ Κύριος καί εἰς ὅλον τόν ἐπί τῆς γῆς βίον αὐτοῦ. Ἐταύτισεν  Ἑαυτόν μετά τοῦ προσλήμματος Αὐτοῦ, ἤτοι τοῦ ἀνθρώπου, εἰς ὅλα τά ἀδιάβλητα ἀνθρώπεια πάθη ἕως καί τόν θάνατον. Διέφυγε τόν κίνδυνον τῆς ἐξουσιαστικῆς μανίας τοῦ Ἡρώδου οὐχί ἐν τῇ θεϊκῇ δυνάμει Αὐτοῦ ἤ ἐν βίᾳ ἀλλά ἐν τῇ ἐνδύσει καί δυνάμει τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, μετοικῶν ἐκ Βηθλεέμ εἰς Αἴγυπτον καί ἐκεῖθεν δι’ ἀγγέλου εἰς Ναζαρέτ προσκαλούμενος, ἐξ ἧς καί τήν προσωνυμίαν Ναζωραῖος προσέλαβε καί ἐξ ἧς ἐνηλικιωθείς καί βαπτισθείς ὑπό Ἰωάννου εἰς Ἰορδάνην ἐκήρυξεν ἐνιαυτόν Κυρίου δεκτόν. Ἐχάραξε ριζικήν τομήν καί καμπήν εἰς τήν ἀνθρωπίνην ζωήν καί ἱστορίαν, ἤτοι τήν νέαν περίοδον τῆς χάριτος, τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐν ᾗ εὐηργέτησε καί ἰάσατο ἀσθενεῖς, ἀνέστησε νεκρούς καί προσήνεγκεν τῷ Πατρί ἐν τῷ σταυρῷ τό προσληφθέν σῶμα Αὐτοῦ, καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ἵνα συναστήσῃ τούς πιστεύοντας εἰς Αὐτόν.

Τό ἔργον Αὐτοῦ τῆς εἰρήνης, συγγνώμης, συνδιαλλαγῆς, δικαιοσύνης, ἁγιασμοῦ καί σωτηρίας, ἀναληφθείς εἰς οὐρανούς ὁ Κύριος, ἀνέθεσεν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τούς ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς καί ἀποστόλους, εἰς τό σῶμα Αὐτοῦ, τήν Ἐκκλησίαν. Αὕτη διά μέσου τῶν αἰώνων καί σήμερον, ἀποτελεῖ τήν φανέρωσιν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποίαν εἰσήγαγεν εἰς τόν κόσμον ὁ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, ὁ ἄρχων τῆς εἰρήνης, ὁ  Ἐνανθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Αὕτη κατακοσμεῖ τά ἤθη τῶν ἀνθρώπων, κηρύττει, ὡς ἐδιδάχθη παρά τοῦ ἱδρυτοῦ αὐτῆς, εἰρήνην τοῖς μακράν καί τοῖς ἐγγύς, ἀγάπην εἰς τόν πλησίον ἀλλά καί εἰς τόν ἐχθρόν διά μεταμόρφωσιν τοῦ πεπτωκότος κόσμου εἰς παράδεισον, τήν ἐπιστροφήν τοῦ πλανηθέντος ἀνθρώπου εἰς τό πρωτόκτιστον αὐτοῦ κάλλος καί τήν συμμετοχήν αὐτοῦ εἰς τήν δόξαν τοῦ Χριστοῦ παρά τῷ Πατρί.

Ἡ τῶν Ἱεροσολύμων Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν μαρτυρεῖ καί διακονεῖ  τό μυστήριον τοῦ ἀγγελικοῦ ὕμνου, τῆς «ἐπί γῆς εἰρήνης καί ἐν ἀνθρώποις εὐδοκίας»,  εἰς τούς τόπους, εἰς τούς ὁποίους τοῦτο ἀπεκαλύφθη. Σήμερον δέ, ἡμέρᾳ τῆς ἑορτῆς τῆς τοῦ Χριστοῦ κατά σάρκα γεννήσεως, βιοῖ τοῦτο εἰς τό ἀπέριττον τοῦτο καί θεοδέγμον Σπήλαιον καί εἰς τήν Κωνσταντίνειον καί Ἰουστινιάνειον ταύτην Βασιλικήν, τήν ἀποτελοῦσαν εὐλογίαν καί προστασίαν ὅλων τῶν κατοίκων  τῆς Ἁγίας Γῆς καί δή τῶν τῆς Βηθλεέμ.

Ἀπό τοῦ ἱεροῦ τούτου ἐκκλησιαστικοῦ μνημείου καταγγέλλομεν πᾶσαν πρᾶξιν τρομοκρατικῆς ἤ καί πολεμικῆς βίας, πᾶσαν πρᾶξιν κατακτήσεως ἤ σφετερισμοῦ ξένων ἐδαφῶν, πυρπολήσεως ἱερῶν σεβασμάτων τῶν θρησκειῶν, βασανισμοῦ ἀνθρώπων καί ἐκμεταλλεύσεως αἰχμαλώτων καί δή ἀμάχων γυναικοπαίδων καί ποιούμεθα ἔκκλησιν ὑπέρ τῶν χριστιανῶν τῆς Ἁγίας Γῆς, ἵνα παραμένωσι εἰς τάς  πατρογονικάς αὐτῶν ἑστίας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, εὐχόμεθα δέ εἰς τό εὐσεβές χριστεπώνυμον ποίμνιον Ἡμῶν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί ὁπουδήποτε γῆς καί εἰς τούς προσερχομένους ἐκ περάτων τῆς γῆς εὐλαβεῖς προσκυνητάς τήν χάριν, τήν δύναμιν, τήν εἰρήνην καί τήν εὐλογίαν τοῦ δι’ ἡμᾶς σαρκί νηπιάσαντος καί ἐκ τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας κατά σάρκα τεχθέντος Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ,    ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2016

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

 Πατριάρχης  Ἱεροσολύμων




ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ Α.Θ.M. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ».

Ἐν Θεσσαλονίκῃ, Κυριακή, 24η Ὀκτωβρίου/6η Νοεμβρίου 2016

Ἀπευθύνομεν, διά τοῦ παρόντος γράμματος, τάς ἐκθύμους πατριαρχικάς ἡμών εὐχάς πρός εὐόδωσιν τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου, μή δυνάμενοι, δυστυχῶς, νά παρευρεθῶμεν εἰς αὐτό, λόγω τῆς ἐτησίου μνήμης, ἥτις συνέτυχε σήμερον, συμφώνως πρός τό Παλαιόν λεγόμενον Ἡμερολόγιον,  τοῦ Ἰακώβου Ἀδελφοθέου, πρώτου ἐπισκόπου τῆς Ἁγίας Πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων. Τελέσαντες τήν παννύχιον ἀγρυπνίαν ἐν τῷ ναῷ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἐδεήθημεν καί ὑπέρ τῆς ἄνωθεν προστασίας τῆς πόλεως τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἐξαιρέτως δέ δι’ ὅλους τούς συνέδρους καί διά τούς κεκοπιακότας πρός ὀργάνωσιν τοῦ Συνεδρίου.

Ἐπιθυμῶμεν καί διά τοῦ παρόντος νά ὑπογραμμίσωμεν ὅτι τό ἡμέτερον Πατριαρχεῖον διατηρεῖ εἰσέτι ζωντανήν τήν μνήμην τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθ’ ὅσον εἰς τούς Ἁγίους Τόπους οὗτος ἐπιμαρτυρεῖται ὑπό πολλῶν πτυχῶν τῆς διοικήσεως καί τῆς λατρείας, δι’ ὅ ἐκπέμπει τά εὐεργετικά μηνύματα αὐτοῦ καί σήμερον εἰς τόν κόσμον.

 

Οἱ Ὀρθόδοξοι λαοί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς συνδέονται μέ ἀκαταλύτους ἀδελφικούς δεσμούς, αἰσθανόμενοι ὡς ἕν ἔθνος, ὑπερβαῖνον τάς ἐθνικάς διαιρέσεις, αἵτινες ἐσχάτως, δυστυχῶς, ταλαιπωροῦν τήν περιοχήν διά πολλῶν πράξεων βίας, καλλιεργοῦσαι μίση καί ἔχθρας. Ἡ βασική ἀρχή ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ κοινή πίστις καί τό κοινόν βίωμα τῆς ἐκκλησιαστικής ἡμῶν ζωῆς. «Οἱ γ’ οὖν αὐχοῦντες βίον Ὀρθόδοξον, κἄν ἐξ Ἀνατολῶν ὦσιν κἄν ἐξ Ἀλεξανδρέων, κἄν ἑτέρωθεν, Ρωμαῖοι λέγονται καί κατά τούς νόμους (αὐτῶν) πολιτεύονται».

Οὕτως οἱ Ὀρθόδοξοι λαοί ὀφείλουσιν σήμερον, ὅσον ποτέ ἄλλοτε, νά συσφίξωσιν τούς δεσμούς αὐτῶν, διά νά ἀντιμετωπίσωσιν ἐπιτυχῶς τήν ἀπειλήν τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί ἑτέρων παρομοίων φαινομένων, τά ὁποῖα ἀποδομοῦν τάς συνεκτικάς ἀρχάς τῆς χριστιανικῆς ἡμῶν παραδόσεως.

Ὑπ’ αὐτό τό πνεῦμα, ἤτοι τῆς μετά τῶν ὁμοδόξων στενωτέρας συνεργασίας, ὁ ἡμέτερος πολιτισμός θέλει καταστῇ εὐεργετικός διά τήν ἀνθρωπότητα, ἀκόμη καί διά τήν οἰκονομικήν ἀνάπτυξιν τῶν λαῶν, ὡς τοῦτο φιλοδοξεῖ νά ἀναδείξῃ τό συνέδριον ὑμῶν.

Ἐπιδαψιλεύοντες τάς πατριαρχικάς ἡμῶν εὐλογίας, τῇ χάριτι τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, εὐχόμεθα καί πάλιν καλήν ἐπιτυχίαν εἰς τάς ἐργασίας τοῦ συνεδρίου.

Διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης,

Ὁ Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ΄.




ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΛΥΔΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΠΙ «ΟΨΕΩΝ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΥ».

Ἀπό 20ῆς ὥς 22ας Ὀκτωβρίου, 2ας ἕως 4ης Νοεμβρίου 2015, ἔλαβε χώραν εἰς Κόρινθον ἡ ΚΖ’ Συνδιάσκεψις Ἐντεταλμένων μέ θέμα «Ὄψεις τοῦ συγχρόνου ἀποκρυφισμοῦ».

Εἰς τήν Συνδιάσκεψιν ταύτην ἀντεπροσώπευσε τό Πατριαρχεῖον ὁ Γραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἀρχιεπίσκοπος Λύδδης κ. Δημήτριος, ὁ ὁποῖος καί ὑπέβαλε εἰς τήν Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον τήν ἔκθεσιν αὐτοῦ ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

Όψεις του σύγχρονου αποκρυφισμού

καί ἀραβιστί, ἴδε ἠλεκτρονικόν σύνδεσμον:

https://en.jerusalem-patriarchate.info/ar/2016/07/25/23198

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




ΜΗΝΥΜΑ Α.Θ.Μ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΕΠΙ ΤH ΕΟΡΤH ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ 2016

Ἐν  τῇ  Ἁγία  Πόλει  Ἱερουσαλήμ   ΠΑΣΧΑ   2016.

 

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ’

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ

καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωoδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

  

«Χαῖρε  Σιών ἁγία,

μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, 

Θεοῦ κατοικητήριον˙

Σύ γάρ ἐδέξω πρώτη

ἄφεσιν ἁμαρτιῶν

διά τῆς Ἀναστάσεως»

(Στιχηρόν ἀναστάσιμον

Ἑσπερινοῦ, ἤχου πλ. δ’).

 

Ὄρθρος ἦν βαθύς καί σκοτία περί τό μνημεῖον, ἐν ᾧ ἐτάφη ὁ σταυρωθείς Ἰησοῦς Χριστός ὁ Ναζωραῖος, ὁ βασιλεύς τῶν Ἰουδαίων. Πολλή ἡ σκοτία καί εἰς τάς φρένας  Μαρίας καί τῶν μετ’ αὐτῆς εἰς τό μνημεῖον προσδραμουσῶν γυναικῶν. Εἰς τήν λύπην τήν ἐκ τοῦ σταυροῦ, προσετέθη ἡ ἀπορία ἐκ τῆς θέας τοῦ ἀποκεκυλισμένου λίθου, ἡ ἀμηχανία ἐκ τῆς θέας τοῦ κενοῦ τάφου καί ἡ ἀπόγνωσις ἐκ τοῦ ὅτι «ᾖραν τόν Κύριον ἐκ τοῦ μνημείου καί οὐκ οἴδαμεν, ποῦ ἔθηκαν Αὐτόν» (Ἰω. 20,2).

Πιστός ὅμως ὁ Θεός, «ὁ ἐργασάμενος σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς». Ὁ Θεός, ὁ εὐδοκήσας σῶσαι τό γένος τῶν ἀνθρώπων διά τῆς ἐνανθρωπήσεως καί τῆς σταυρώσεως τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ τοῦ Μονογενοῦς, οὐκ ἀφῆκεν Αὐτόν ἐν  τῷ τάφῳ ἰδεῖν διαφθοράν. Ὁ Χριστός, ὁ σταυρωθείς καί ταφείς, ἀνέστη τῇ δυνάμει τοῦ Πατρός καί τῇ θείᾳ Αὐτοῦ δυνάμει. Ἐνίκησε τάς δυνάμεις καί ἐξουσίας τοῦ σκότους καί τοῦ ᾍδου, τουτέστι τοῦ διαβόλου καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, συναναστήσας τόν Ἀδάμ παγγενῆ.

Τό ἐλπιδοφόρον τοῦτο  μήνυμα «ζεῦγος  φαεσφόρων ἀγγέλων» ἔνδοθεν τοῦ μνημείου ἐβόα Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ καί ταῖς μετ’ αὐτῆς γυναιξί καί τήν λύπην αὐτῶν εἰς χαράν μετέβαλε. Τήν χαράν ταύτην ἀπείρως ηὔξησεν ἡ θέα Αὐτοῦ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ ἐσταυρωμένῳ μετά τῶν τύπων τῶν ἥλων, ἀναστημένῳ, λελαμπρυσμένῳ καί δεδοξασμένῳ σώματι Αὐτοῦ, λέγοντος αὐταῖς «Χαίρετε», ὅτε καί «προσελθοῦσαι ἐκράτησαν Αὐτοῦ τούς πόδας καί προσεκύνησαν Αὐτῷ» (Ματθ. 28,9).

Αὐτόπται μάρτυρες τοῦ ὑπερφυοῦς γεγονότος τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως τοῦ ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένοντο οὐχί μόνον αἱ μυροφόροι γυναῖκες ἀλλά καί οἱ πληροφορηθέντες καί εἰς τό μνημεῖον προσδραμόντες ἅγιοι Ἀπόστολοι. Οὗτοι ὡσαύτως εἶδον «τά ὀθόνια κείμενα μόνα καί τό σουδάριον, ὅ ἦν ἐπί τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετά τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλά χωρίς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον» (Ἰω. 20,7).

Εἰς ἐπιβεβαίωσιν τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ εἰς τούς ἀποστόλους, «οὕς ἐξελέξατο, ὁ Κύριος παρέστησεν Ἑαυτόν ζῶντα ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις» (Πράξ. 1,2-3), ὡς ἐν τῷ ὑπερῴῳ, «οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων» (Ἰω. 20,19) «καί τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ, ὅτε καί Θωμᾶς  ἦν μετ’ αὐτῶν» (Ἰω. 20,26), εἰς τήν πορείαν πρός Ἐμμαούς, ὅτε «διηρμήνευεν αὐτοῖς ἐν πάσαις ταῖς γραφαῖς τά περί Ἑαυτοῦ» (Λουκ. 24,27) καί ὅτε «ηὐλόγησεν αὐτοῖς τόν ἄρτον» (Λουκ. 24,30),  ἐπί τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος, ὅτε ἐζήτησε παρ’ αὐτῶν «προσφάγιον» καί τῇ ἐντολῇ Αὐτοῦ «εἵλκυσαν πλῆθος τῶν ἰχθύων»    (Ἰω. 21,5 καί 6) καί «λαβών τόν ἄρτον ἔδωκεν αὐτοῖς καί τό ὀψάριον ὁμοίως» (Ἰω. 21,13) καί ὅτε «ἐξήγαγεν αὐτούς ἔξω ἕως πρός Βηθανίαν» (Λουκ. 24,50) καί «τῶν μαθητῶν βλεπόντων, ἐπήρθη εἰς τούς οὐρανούς» (Πράξ. 1,9) καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός καί ἡγίασεν, ἐδόξασε καί ἐθέωσε τό προσληφθέν ἀνθρώπινον φύραμα ἡμῶν.

Ἐκπληρῶν μετά ταῦτα τήν ἐπαγγελίαν Αὐτοῦ ὁ Κύριος,  ἀπέστειλε παρά τοῦ Πατρός ἄλλον Παράκλητον, ὁ ὁποῖος ἐφώτισε τήν διάνοιαν αὐτῶν «ἐν γλώσσαις πυρός καί ἐλάλησαν ἐν ἑτέραις γλώσσαις» (Πράξ. 2,3)τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, ἐν Ἱερουσαλήμ πρῶτον καί ἐξ αὐτῆς ἔπειτα ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, σαγηνεύσαντες τήν οἰκουμένην καί ἑλκύσαντες διά τοῦ ἀγκίστρου τοῦ κηρύγματος πολλούς λαούς εἰς τό σκάφος τῆς Ἐκκλησίας.

 

Ἡ Ἐκκλησία, τό σῶμα Χριστοῦ τό Ἅγιον, ἐξαγορασθεῖσα τῷ τιμίῳ αἵματι Αὐτοῦ, πηγεῖσα ὑπ’ Αὐτοῦ εἰς τήν γῆν καί σφραγισθεῖσα τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, ἐνετάλη, ὅπως ἐπιτελῇ ἀνά τόν κόσμον ἕως καί σήμερον τό λυτρωτικόν ἔργον Αὐτοῦ. Ἡ Ἐκκλησία κηρύττει συνδιαλλαγήν, συμφιλίωσιν καί εἰρήνην, θεραπεύει τά τραύματα τοῦ ἀνθρώπου, ἁγιάζει καί σώζει αὐτόν, παραμυθεῖ αὐτόν πνευματικῶς  καί ἀνακουφίζει ὑλικῶς, μοιράζεται τόν ἄρτον αὐτῆς μετά τῶν πτωχῶν καί ἐνδεῶν καί συμπαρίσταται ἐμπράκτως εἰς ναυαγούς, πρόσφυγας καί  εἰς τά θύματα τῆς βίας καί τῆς τρομοκρατίας.

Ἡ τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία, Σιών ἡ Ἁγία, ἡ δεξαμένη πρώτη ἄφεσιν ἁμαρτιῶν διά τῆς Ἀναστάσεως, φυλάττουσα τούς Ἁγίους τόπους ὡς σιωπηλούς μάρτυρας  τῆς ἐπί γῆς ἐμφανείας τοῦ Χριστοῦ, εὔχεται ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου εἰς τό  ποίμνιον αὐτῆς καί εἰς τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς, ὑγιείαν, εἰρήνην, εὐστάθειαν, εὐημερίαν καί χαρμόσυνον ἀναστάσιμον πασχάλιον περίοδον, ἀναφωνοῦσα ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ «Χριστός Ἀνέστη».

 

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

 

 




MHNYMA THΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2015

Ἱερουσαλήμ, 21 Δεκεμβρίου 2015

Σήμερον δέχεται ἡ Βηθλεέμ

τόν καθήμενον διά παντός σύν Πατρί,

σήμερον ἄγγελοι τό βρέφος  τό τεχθέν

θεοπρεπῶς δοξολογοῦσι,

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη

ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.

 

(Ἰδιόμελον Ὄρθρου Χριστουγέννων).

 

Ἡ ἀνά τά πέρατα τοῦ κόσμου Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία βιοῖ σήμερον ἑορταστικῶς, κηρύσσει εἰς τά μέλη της ποιμαντικῶς  καί μαρτυρεῖ εἰς τόν κόσμον εἰρηνικῶς γεγονός ὑπερφυές καί ἐξαίσιον, γεγονός ὑπερβαῖνον πᾶσαν ἀνθρωπίνην ἔννοιαν, ἀντίληψιν καί δύναμιν.

Τό γεγονός τοῦτο εἶναι ἡ ἐκπλήρωσις τῶν προφητειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶναι ἡ πραγματοποίησις τῆς προσδοκίας τῶν ἐθνῶν. Ὁ Θεός ἐν τῇ ἀπείρῳ ἀγάπῃ Αὐτοῦ παρεῖδε τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας τοῦ ἀνθρώπου, συνεχώρησε αὐτῷ τά προγεγενημένα ἁμαρτήματα καί ἀνομήματα καί ἐκάλεσεν εἰς θείαν ἐν  Ἑαυτῷ  καινήν ζωήν, διά τήν ὁποίαν ἐξ ἀρχῆς ἐπλάσθη, «Λύτρωσιν ἀπέστειλε Κύριος τῷ λαῷ Αὐτοῦ» (Ψαλμ. 110, 9).

Ἡ λύτρωσις αὕτη εἶναι ὁ αὐτός οὗτος ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Τοῦτον, «ὅτε ἧλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν  ὁ Θεός εἰς τόν κόσμον, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» ( Γαλ. 4, 4) κατά τόν οὐρανοβάμονα  ἀπόστολον Παῦλον. «Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν καί ἐκ τοῦ πληρώματος Αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν καί χάριν ἀντί χάριτος» (Ἰω. 1, 4 &16) κατά τόν Εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης.

Ἡ σάρκωσις τοῦ Λόγου, ἡ πρόσληψις ἀνθρωπίνης σαρκός ὑπ’ Αὐτοῦ, ἐτελεσιουργήθη  οὐχί  κατ’ ἀκολουθίαν τῶν νόμων τῆς φύσεως – «ὅπου γάρ βούλεται Θεός νικᾶται φύσεως τάξις» –  ἀλλά τῇ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός, Πνεῦμα Ἅγιον ἐπῆλθε ἐπί Μαριάμ τήν Παρθένον κόρην τῆς Ναζαρέτ καί συνέλαβεν αὕτη ὡς ἄνθρωπον τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐγένετο καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ἐσαρκώθη, ἐνηνθρώπησε. Ἡ Μαριάμ ἐκυοφόρησε καί ἔτεκε κατά σάρκα τόν ἀναμενόμενον Μεσσίαν, τόν Χριστόν. Τοῦτο συνέβη ἐν τόπῳ καί χρόνῳ. Ἔλαβε χώραν εἰς τήν πόλιν ταύτην τῆς Βηθλεέμ καί τό ἀπέριττον τοῦτο Σπήλαιον ἐπί Ρωμαίου αὐτοκράτορος Καίσαρος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου.

Τό  «ὁρώμενον τοῦτο ξένον καί παράδοξον μυστήριον» εἶναι ὄντως ἡ πλήρης ἀγάπης θεραπευτική συγκατάβασις τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον. Ὁ Θεός διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ συγκατέβη, «κατέβη εἰς τά κατώτερα μέρη τῆς γῆς»(Ἐφεσ.4, 9), ἵνα ὁ ἄνθρωπος ἀποκατασταθῇ εἰς τό πρό τῆς πτώσεως αὐτοῦ θεοειδές κάλλος καί εἰς τούς οὐρανούς ἀνέβη. Κατά τόν ἅγιον  Κύριλλον Ἀλεξανδρείας «ὁ Θεός, ὁ ἔξω τῆς οἰκουμένης ὑπάρχων, εἰσβέβηκεν, ἐπεδήμησε εἰς αὐτήν καί ἐποιήσατο ἰδίαν τήν ἀνθρωπίνην ψυχήν, ἵνα ἀποφήνῃ αὐτήν ἁμαρτίας κρείτονα, κατεκράθη τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει, ἵνα τόν ἄνθρωπον οὐρανοῦ πολίτην ἐργάσηται».

Εἰς τό μυστήριον τοῦτο ὁ Θεός ἐκάλεσε συνεργούς, βοηθούς καί μάρτυρας. Συνεργόν ἐκάλεσε τήν ἀειπάρθενον Μαρίαν, ἵνα δανείσῃ τήν σάρκα αὐτῆς τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ. Βοηθόν καί προστάτην ἐκάλεσε  Ἰωσήφ τόν μνήστορα, συνοδόν τῆς Παρθένου ἀπό Ναζαρέτ εἰς Βηθλεέμ καί συνοδόν αὐτῆς καί τοῦ θείου βρέφους ἀπό Βηθλεέμ εἰς Αἴγυπτον. Μάρτυρας ἐκάλεσε ἐκ γῆς τούς μάγους, σοφούς βασιλεῖς Περσῶν ὑπό ἀστέρος ὁδηγουμένους καί ἁπλοῦς ποιμένας, ἀγραυλοῦντας εἰς τήν πλησιόχωρον κώμην τῶν Ποιμένων. Μάρτυρας ἐκάλεσε καί ἐξ οὐρανοῦ, τούς ἀγγέλους διαλαλοῦντας  τό μυστήριον διά τοῦ οὐρανίου ὕμνου, «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14).

Ὁ ἀγγελικός ὕμνος οὗτος ἀνήγγειλε τήν εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ εἰς τούς ἀνθρώπους, «τοῦ ἀποκαταλλάξαι τά πάντα εἰς Αὐτόν» (Κολοσ. 1, 20) καί «ἀνακεφαλαιώσασθαι τά πάντα ἐν τῷ Χριστῷ» (Ἐφεσ. 1, 10), τῷ Σαρκωθέντι καί Ἐνανθρωπήσαντι, «εἰς τόν  Ὁποῖον κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολοσ. 2, 9), «ἵνα ἐν Αὐτῷ ὦσι πεπληρωμένοι» (Κολοσ. 2, 10)  καί «οὐκέτι ξένοι καί πάροικοι ἀλλά συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» ( Ἐφεσ. 1, 19), ἐν τῷ σώματι Αὐτοῦ τῆς Ἐκκλησίας, «ἧς Αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή» ( Κολοσ. 1, 18).  

 Ἔναντι τοῦ μυστηρίου τούτου τῆς ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Ἰησοῦ Χριστοῦ προσλήψεως, κατά χάριν θεώσεως καί «συνδοξασμοῦ» τοῦ ἀνθρώπου  (Ρωμ. 8, 17), οἱ ἄνθρωποι ἐξ ἀρχῆς ἕως καί τῆς σήμερον διαφόρως ἐτοποθετήθησαν.  Ἄλλοι ὡς οἱ μάγοι καί ποιμένες χαίρουν ἐπί τῷ ἀγγελικῷ ἀγγέλματι καί κύπτουν καί προσκυνοῦν τό βρέφος τό τεχθέν. Ἄλλοι ὡς ὁ Ἡρώδης ὁ μανιώδης μιμούμενος τόν διάβολον, ὅστις ἀνθρωποκτόνος ἐστί ἀμφιβάλλουν καί δυσπιστοῦν καί ἀκρίτως καί ἀδιακρίτως ἐκτοπίζουν ἐκ τῶν πατρῲων αὐτῶν ἐστιῶν καί διακινοῦν βιαίως ἀνθρώπους καί μαζικῶς καί κατ’ ἄτομον καταδιώκουν καί φονεύουν, ἀθῷα τέκνα, ἀθῲους νέους, ἀθῲους γέροντας, ἀπαξιοῦντες οὕτω καί εὐτελίζοντες τήν ὑπό τοῦ Θεοῦ πλασθεῖσαν ἀνθρωπίνην ζωήν. Τήν μανίαν τοῦ Ἡρώδου φεύγων ὁ Χριστός, τῇ Θείᾳ προτροπῇ, διέφυγεν εἰς Αἴγυπτον, δηλῶν διά τῆς φυγῆς ταύτης τό ἀδιάβλητον παθητόν τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος Αὐτοῦ, ἐφ’ οὗ ἐξ ἄλλου καί τό τίμιον πάθος τοῦ σταυροῦ ἐδέχθη «καί ὅ παθητόν διά ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως Αὐτοῦ καταλέλοιπε», κατά τόν ἅγιον Σωφρόνιον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων.

Τά εἰδεχθῆ φαινόμενα τῆς βίας σήμερον εἰς βάρος χριστιανῶν ἀλλά καί ἄλλων ἀθῲων συνανθρώπων αὐτῶν ἐν τῇ περιοχῇ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί ἀνά τόν κόσμον  καταγγέλλει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἑπομένη τῷ ἱδρυτῇ αὐτῆς. Καταγγέλλει τόν πόλεμον καί πᾶσαν βίαν, εὐαγγελιζομένη εἰρήνην τοῖς μακράν καί τοῖς ἐγγύς. Καταδιωκομένη  δέν καταδιώκει, ἀλλά προσεύχεται ὑπέρ τῶν διωκτῶν αὐτῆς. Προσλαμβάνει τόν ἄνθρωπον διά τοῦ Βαπτίσματος εἰς  τό σῶμα Αὐτῆς, ὅπερ σῶμα Χριστοῦ, καί ἁγιάζει αὐτόν καί γεωργεῖ καί διαμορφοῖ  εἰς πρόσωπον εἰρηνικόν, πιστεύουσα  ὅτι  «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5, 9).

Τόν λόγον τῆς εἰρήνης, δικαιοσύνης, συμφιλιώσεως καί συνδιαλλαγῆς καί ἀπαρχῆς τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἰς τόν κόσμον, βιουμένης ἤδη ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, διαλαλεῖ σήμερον ἐπί τῇ παγκοσμίῳ ἑορτῇ τῆς χριστιανοσύνης ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν ἀπό τοῦ Θεοδέγμονος Σπηλαίου καί τῆς Ἁγίας Φάτνης καί τῆς ἐπ΄ αὐτῶν Κωνσταντινείου καί Ἱουστινιανείου Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως, τήν ὁποίαν διεφύλαξεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ διά μέσου τῶν αἰώνων,  καί εὔχεται εἰς τό ποίμνιον αὐτῆς ἐν τῇ δικαιοδοσίᾳ αὐτῆς καί ὅπου γῆς καί εἰς τούς προσερχομένους ἐκ περάτων τῆς γῆς εὐλαβεῖς προσκυνητάς τήν εὐλογίαν, τήν δύναμιν καί τήν χάριν τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης καί δικαιοσύνης, τοῦ Ἀγγέλου τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σαρκωθέντος, Ἐνανθρωπήσαντος καί σαρκί ἐκ τῆς Παρθένου τεχθέντος Θεοῦ ἡμῶν Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ,

 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  2015

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ Ε’ ΠΡΟΣΥΝΟΔΙΚΗΝ ΔΙΑΣΚΕΨΙΝ.

Τήν Πέμπτην,  2αν 15ην Ὀκτωβρίου 2015, διά τήν ἐν Σαμπεζύ Γενεύης Ε’ Προσυνοδικήν Διάσκεψιν, εἰς τήν ὁποίαν ἀντιπροσωπεύουν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος, ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἁρίσταρχος καί ὁ καθηγητής τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ Θεόδωρος Γιάγκου, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἀπέστειλε τό κάτωθι μήνυμα:

Τῷ Ἱερωτάτῳ Μητροπολίτῃ Περγάμου κ.Ὶωάννῃ, ἀδελφῷ ἐν Κυρίῳ ἀγαπητῷ τῆς Ἣμῶν Μετριότητος καί Προέδρῳ τῆς ἐν Σαμπεζύ- Γενεύης  Ε΄ Προσυνοδικῆς Διασκέψεως, ἀσπασμόν ἅγιον ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

Ἀπό Ἱερουσαλήμ τῆς ἁγίας, τῆς πόλεως τοῦ Βασιλέως τοῦ Μεγάλου, τῆς πόλεως τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ καί τῆς ἕδρας τῆς Ἐκκλησίας  Ἱεροσολύμων, ἀπευθύνομεν τῇ ὑμετέρᾳ λίαν ἀγαπητῇ  καί περισπουδάστῳ Ἡμῖν Ἱερότητι, τῷ Γραμματεῖ ἐπί τῆς  Προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης  Συνόδου  Ἱερωτάτῳ Μητροπολίτῃ Ἑλβετίας κ. Ἱερεμίᾳ καί πᾶσι τοῖς ἐκπροσώποις τῶν ἁγιωτάτων Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς τήν Ε΄ Προσυνοδικήν Διάσκεψιν, ἀδελφικόν συγχαρητήριον χαιρετισμόν καί τάς θερμάς Ἡμῶν εὐχάς διά τήν εὐόδωσιν τῆς συνεργασίας ὑμῶν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί περάτωσιν τῶν ἐργασιῶν ὑμῶν  πρός  οἰκοδομήν καί σωτηρίαν τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ τοῦ Κυρίου, κοινήν χριστιανικήν μαρτυρίαν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν τῷ κόσμῳ, προστασίαν τῶν δοκιμαζομένων χριστιανῶν ἐν τῇ Μέσῃ Ἀνατολῇ καί ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης ἐν αὐτῇ.

 Ἐφ’ οἷς ἀσπαζόμενοι αὺτήν ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου φιλήματι ἁγίῳ, διατελοῦμεν.

Ἐν τῇ  Ἁγίᾳ Πόλει  Ἱερουσαλήμ, τῇ 15ῃ  Ὀκτωβρίου 2015

 

Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ      Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων.

 




ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΡ. ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΓΚΟΥΡΑΡΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ & ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ.

Ἱερουσαλήμ, Τῇ 15ῃ Ἀπριλίου 2015

Τῷ Ἐλλογιμωτάτῳ Προέδρῳ τοῦ Ἰνστιτούτου «Ἅγιος Μάξιμος ὁ Γραικός» καί Διευθυντῇ τοῦ Διαδικτυακοῦ περιοδικοῦ «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ» Δρ. κ. Νικολάῳ Γκουράρῳ, τέκνῳ ἐν Χριστῷ ἀγαπητῷ τῆς Ἡμῶν Μετριότητος, χάριν καί εἰρήνην ἀπό Θεοῦ Πατρός.

Ἀνταποκρινόμενοι εἰς παράκλησιν τῆς ὑμετέρας Ἐλλογιμότητος, ἐν τῇ ἀπό 12ης παρελθόντος μηνός  Ἰανουαρίου ἠλεκτρονικῇ ἐπιστολῇ αὐτῆς, ἀποστέλλoμεν ὡς ἀντιπρόσωπον Ἡμῶν εἰς τό πρῶτον Συνέδριον Ψηφιακῶν Μέσων καί Ὀρθοδόξου Ποιμαντικῆς, τό συγκαλούμενον ἐν Ἀθήναις ἀπό 7ης ἕως 9ης Μαΐου 2015, τόν Γενικόν Διευθυντήν τοῦ Ἱστοχώρου τοῦ Ἡμετέρου Πατριαρχείου, ἰατρόν κον Χρῆστον Νικολάου,

συγχαίρομεν δέ πάντας τούς ἐν αὐτῷ παρισταμένους Συνέδρους, ἐπικαλούμενοι ἐπ’ αὐτούς τήν λάμψιν τοῦ φωτός τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα διά τῶν συγχρόνων διαδικτυακῶν μέσων ἐπαξίως διακονοῦν τήν σῲζουσαν ἀλήθειαν  Αὐτοῦ καί κηρύσσουν αὐτήν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.

Ἐπί τούτοις, ἐπιδαψιλεύοντες αὐτήν ταῖς Πατριαρχικαῖς καί Πατρικαῖς ἡμῶν εὐχαῖς καί εὐλογίαις, ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, διατελοῦμεν.

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ‚ϐιεʹ  Ἀπριλίου ιε’.

 

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (2015)

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ´

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ

καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας,

χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

 

«Χριστός ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται,

ἡ ἀπαρχή τῶν κεμοιμημένων, ὁ Πρωτότοκος

τῆς κτίσεως καί Δημιουργός πάντων τῶν γεγονότων

τήν καθαρθεῖσαν φύσιν τοῦ γένους ἡμῶν ἐν ἑαυτῷ ἀνεκαίνισεν.

Οὐκέτι θάνατε κυριέυεις. Ὁ γάρ τῶν ὅλων Δεσπότης

τό κράτος σου κατέλυσε»,

(Α´ Κάθισμα, Κυριακῆς

γ´ἤχου, Παρακλητικῆς)

Λαμπροφοροῦσα σήμερον καί δοξολογοῦσα τόν Θεόν ἡ Ἐκκλησία, ἑορτάζει τήν ἔνδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἀνάστασιν. Ἑορτάζει τό γεγονός ὅτι ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἐνανθρωπήσας Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὁ εἰς τήν γῆν ἐπιδημήσας καί τούς ἀνθρώπους συναναστραφείς καί εὐεργετήσας, ὁ προσενεγκών Ἑαυτόν θυσίαν διά τοῦ σταυροῦ τῷ Θεῷ καί Πατρί διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, ταφείς εἰς τό «καινόν» τοῦτο μνημεῖον, «ἐν ᾧ οὐδείς οὐδέποτε ἦν τεθειμένος», (Ἰω. 19,41), ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

Ἀληθῶς, ὁ Χριστός ἀνέστη. Ὁ ᾌδης καί ὁ θάνατος οὐκ ἔσχον ἐξουσίαν ἐπ᾽ Αὐτοῦ. Δεν ἡδυνήθησαν νά κρατήσουν Αὐτόν. Ὁ ᾌδης ἐνόμισε ὅτι ἐδέχθη ἄνθρωπον θνητόν, ἵνα καταπίῃ αὐτόν καί συνήντησε Θεόν καί ἄνθρωπον, συνήντησε Θεάνθρωπον, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ καί τόν Υἱόν τῆς Παρθένου. Ὁ ᾌδης ἠπατήθη καί ἐπικράνθη, καθ᾽ὅτι ὁ Θεός Πατήρ ἀνέστησε τόν Ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν Αὐτοῦ. Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός ἔλυσε τά δεσμά τοῦ ᾌδου, ἀνέστη καί ἀνῆλθε ἐπί τῆς γῆς, φέρων μεθ᾽ Ἑαυτοῦ τήν σαρκωθείσαν ἀνθρωπίνην φύσιν Αὐτοῦ, ἀνέστησε τόν Ἀδάμ παγγενῆ.

Ἀναστάς ὁ Κύριος ἐσύλησε τόν ᾌδην ἐκ τῶν νεκρῶν αὐτοῦ. Τήν ἔλευσιν τοῦ Σωτῆρος εἰς τόν ᾌδην εἶχε προκηρύξει κατ᾽ οἰκονομίαν θεϊκήν ὁ ἀποτμηθείς τήν κεφαλήν Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής. Τούς δεσμίους τοῦ ᾌδου ἠλευθέρωσε ὁ Χριστός. Ἐκ τοῦ σκότους τῆς βασάνου καί τῆς ὀδύνης τοῦ ᾌδου, μετήλλαξε εἰς τό φῶς, τήν χαράν καί τήν τρυφήν τοῦ Παραδείσου. Ἐδέχθη αὐτούς πρώτους εἰς τήν Βασιλείαν Του μετά τόν λῃστήν, τόν ὁποῖον ἐποίησε αὐθημερόν πολίτην τοῦ Παραδείσου. Χριστός «ἐπέστη τοῖς ἐν ᾌδῃ βοῶν αὐτοῖς, εἰσέλθετε πάλιν εἰς τόν Παράδεισον».

Εἰς τό μυστήριον τοῦτο ὡς καί εἰς ἄλλα τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὁ Θεός ἐκάλεσε τούς Ἀγγέλους του ὡς συνεργούς. Ἄγγελος ἀπεκύλισε τόν λίθον, διά τοῦ ὁποίου ἦτο ἐσφραγισμένος ὁ Τάφος. Ἄγγελος διεκήρυξε τό ἀνήκουστον τοῦτο μυστήριον εἰς τάς Μυροφόρους γυναῖκας, αἱ ὁποῖαι ὑπελάμβανον Αὐτόν ὡς νεκρόν. Καί «ἦλθον ἵνα ἀλείψωσι Αὐτόν ἀρώμασι», (Μάρκ. 16,1). Πληροφορηθέντες καί προστρέξαντες καί οἱ μαθηταί Αὐτοῦ «εἶδον κενόν τόν τάφον καί τά ὀθόνια κείμενα μόνα καί τό σουδάριον, ὁ ἧν ἐπί τῆς κεφαλῆς, οὐ μετά τῶν ὀθονίων κείμενον ἀλλά χωρίς» (Ἰω. 20,7). Ἐπί τῇ θέᾳ τοῦ κενοῦ τάφου, παρά τήν ἀγγελικήν ὀπτασίαν καί τήν ἀναστάσιμον ἀγγελίαν, λύπη, τρόμος, ἀπορία καί ἔκστασις κατέλαβε τήν ψυχήν αὐτῶν, «οὐδέπω γάρ ᾔδεισαν τήν Γραφήν, ὅτι δεῖ Αὐτόν ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι», (Ἰω. 20,10). Ἡ λύπη αὐτή εὐθύς μετετράπη εἰς χαράν, ὅτε ὁ «Κύριος ὑπήντησεν αὐτούς λέγων Χαίρετε», (Ματθ. 28,8) καί ὅτε «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἦλθεν καί ἔστη εἰς τό μέσον καί εἶπεν αὐτοῖς εἰρήνη ὑμῖν», (Ἰω. 20-19), ὅτε «Λουκᾷ καί Κλεόπᾳ συνεπορεύθη καί ηὐλόγησεν αὐτοῖς τόν ἄρτον», (Λουκ. 24,30) καί ὅτε «ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις παρέστησεν ἑαυτόν ζῶντα, δι᾽ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς», (Πράξ. 1,3).

Τελειῶν ὁ σταυρωθείς καί ἀναστάς Κύριος «τό ἔργον ὅ δέδωκε Αὐτῷ ὁ Πατήρ, ἵνα ποιήσῃ», (Ἰω. 17,4) ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς καί ἀνεβίβασεν ἐκεῖ τήν προσληφθεῖσαν κατά τήν Ἐνανθρώπησιν Αὐτοῦ ἀνθρωπίνην φύσιν ἡμῶν καί ἐκάθισεν αὐτήν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός καί ἐθέωσε κατά χάριν.

Ἐκεῖθεν ἀπέστειλε εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ Πνεῦμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον. Ἐν τῷ φωτί καί τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος τούτου, οὗτοι δώδεκα ὄντες, ἐκήρυξαν εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τήν ἀλήθειαν Αὐτοῦ. Ἀπεβησαν τά ὄργανα δι᾽ ὧν ὁ Χριστός ἵδρυσε τήν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον.Ἵδρυσε τήν Ἐκκλησίαν ὡς ἀπαρχήν τῆς Βασιλείας Αὐτοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὡς τό σῶμα Αὐτοῦν ἐπιτελεῖ ἐπί τῆς γῆς τό ἔργον Αὐτοῦ τό σωτήριον. Διδάσκει, ἁγιάζει, θεραπεύει, παρηγορεῖ, πτωχούς διατρέφει, φυλακισμένους ἐλευθερώνει, ἀσθενεῖς θεραπεύει, εἰρηνοποιεῖ, ἀπαλύνει καί ἀνακουφίζει τόν ἀνθρώπινον πόνον, νικᾷ τόν κόσμον καί τόν θάνατον. Ὡς ὁ Χριστός «ἔδει παθεῖν καί διά τοῦ πάθους Αὐτοῦ εἰσελθεῖν εἰς τήν δόξαν Αὐτοῦ», (Λουκ. 24,26), οὕτω καί ἡ Ἐκκλησία «διά πολλῶν θλίψεων δεῖ εἰσελθεῖν εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ», (Πράξ. 14, 22). Διά τοῦτο ἡ Ἐκκλησία καταδιωκομένη προσεύχεται ὑπέρ τῶν διωκτῶν αὐτῆς, προκαλουμένη σιωπᾷ, συκοφαντουμένη ἀνέχεται, διά τοῦ λόγου αὐτῆς παιδεύει, διά τῶν μυστηρίων αὐτῆς ἁγιάζει καί ἐπιχέει ἔλαιον καί οἶνον εἰς τάς πληγάς τῶν ἀνθρώπων. Φροντίζει διά τά πνευματικά αὐτῶν χωρίς νά παραμελιπη τά ὑλικά. Μεταδίδει τόν ἄρτον τῆς ζωῆς εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν τήν αἰώνιον, ἀλλά καί παρέχει τόν ἄρτον τόν ἐπιούσιον, εἰς ἐκείνους τούς ὁποίους κατέστησε φτωχούς καί ἐνδεεῖς τό ἄδικον οἰκονομικόν σύστημα τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ ἀπατεῶνος.

Ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τό σωτήριον τοῦτο ἔργον τοῦ Χριστοῦ εἰς τούς τόπους τῆς ἐμφανείας Αὐτοῦ καί δή εἰς τόν τόπον τοῦ σταυροῦ καί τῆς ἀναστάσεως Αὐτοῦ. Τούτους τούς τόπους διαφυλάσσει ὡς μάρτυρας τῆς ἐπί γῆς παρουσίας Αὐτοῦ . Ἐκ τῶν τόπων τούτων καί δή ἐκ τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ καί τοῦ Ὀλβίου Τάφου, ἐκ τοῦ ὁποίου ἀνέστη ὁ Κύριος, ἐπιδαψιλεύομεν τάς Πατριαρχικάς Ἡμῶν εὐχάς καί Πατριαρχικάς εὐλογίας εἰς πᾶν τό ποίμνιον Ἡμῶν εἰς Ἰσραήλ, Παλαιστινιακόν Κράτος, Ἰορδανίαν καί Κατάρ καί ἀναφωνοῦμεν τό «εὖ παρέστητε» εἰς ὑμᾶς, τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς, τούς κυκλοῦντας τόν Πανάγιον Τάφον καί συνεορτάζοντας μεθ᾽ ἡμῶν ταύτην τήν σωτήριον νύκτα καί φωταυγῆ καί δεόμεθα ὑπέρ ἐλέους, ζωῆς, ὑγιείας, προκοπῆς, προόδου, εὐημερίας ὑμῶν καί σωτηρίας, ἀναφωνοῦντες τόν χαρμόσυνον χαιρετισμόν «Χριστός Ἀνέστη»!

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2015,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ´

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




MHNYMA THΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2014.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014.

 

Χορεύουσιν ἄγγελοι πάντες ἐν οὐρανῷ

  καί ἀγάλλονται σήμερον.

  Σκιρτᾷ δέ πᾶσα ἡ κτίσις

  διά τόν γεννηθέντα ἐν Βηθλεέμ, Σωτῆρα Κύριον.

  Ὅτι πᾶσα πλάνη τῶν εἰδώλων πέπαυται

  καί βασιλεύει Χριστός εἰς τούς αἰῶνας.

( Θεοτοκίον Στιχηρῶν Ἰδιομέλων Λιτῆς τῶν Χριστουγέννων).

 

Ἡ ἀνά τά πέρατα τοῦ κόσμου Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἑορτάζει καί πανηγυρίζει σήμερον καί καθ’ ὅλας τάς πανευφροσύνους ἡμέρας τοῦ Δωεδεκαημέρου γεγονός θαυμάσιον καί ἐξαίσιον, ὑπερφυές καί παράδοξον, γεγονός ὑπερβαῖνον πᾶσαν ἀνθρωπίνην ἔννοιαν καί ἀντίληψιν. Βιώνει, διαλαλεῖ καί διακηρύσσει εἰς τά μέλη της καί εἰς τόν κόσμον ὅλον γεγονός ἀρξάμενον ἀπό τοῦ Θεοῦ εἰς τόν οὐρανόν καί εὐαγγελισθέν χαράν μεγάλην ἐπί τῆς γῆς εἰς τόν ἄνθρωπον.

Τό γεγονός τοῦτο εἶναι ὅτι ὁ πανάγαθος καί φιλάνθρωπος Θεός ἡμῶν ηὐδόκησεν ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων νά ἑνώσῃ καί πάλιν μεθ’ Ἑαυτοῦ τό πλάσμα Αὐτοῦ τόν ἄνθρωπον, τόν ἀπατηθέντα ὑπό τοῦ διαβόλου, ἀπομακρυνθέντα ἀπ’ Αὐτοῦ διά τῆς ἁμαρτίας, πλανηθέντα καί περιπλανηθέντα, θανασίμως τραυματισθέντα καί φθαρέντα.

Διά τό θεῖον καί σωτήριον ἔργον τοῦτο, κατά τόν οὐρανοβάμονα ἀπόστολον θεῖον Παῦλον, «Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν Αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν» (Γαλ. 4, 4). Ἐξαπέστειλε ὁ Θεός τόν Υἱόν Αὐτοῦ τόν Μονογενῆ καί «προσέλαβε τόν ἄνθρωπον» (Ρωμ. 15, 7). Τῇ εὐδοκίᾳ τοῦ Θεοῦ Πατρός ὁ προαιώνιος Λόγος καί Μονογενής Υἱός Αὐτοῦ ἐσαρκώθη, ἐνηνθρώπησε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς ἀειπαρθένου. Κατά τόν Εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης, « Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» ( Ἰωάν. 1, 14). Ὁ πρίν ἄσαρκος Λόγος ἐσαρκώθη. Ἡ ἀειπάρθενος Μαρία ἔτεκε τόν Θεόν σαρκί. Ὁ Θεός ἐν τῇ δυνάμει Αὐτοῦ ἀνέδειξε αὐτήν Θεοτόκον. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἐνανθρωπήσεως Αὐτοῦ ἐγένετο καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου. Ἐτέχθη σαρκί καί ἐφανερώθη εἰς ἡμᾶς οὐχί ὡς θεοφόρος ἄνθρωπος ἀλλ΄ὡς Θεός σαρκοφόρος, ὡς Θεάνθρωπος, ὡς ὁ νέος Ἀδάμ τῆς χάριτος, φέρων ἐν τῷ ἑνί προσώπῳ Αὐτοῦ τήν διττήν, θείαν καί ἀνθρωπίνην δηλονότι φύσιν Αὐτοῦ, εἰς μίαν καθ’ ὑπόστασιν ἕνωσιν. Τοῦτο, κατά τόν θεοφόρον τῆς Ἐκκλησίας ἔγκριτον Πατέρα Ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας, δέν σημαίνει ὅτι «ἡ τοῦ Λόγου φύσις μετεποιήθη καί γέγονε σάρξ, οὔτε ὅτι μετεβλήθη εἰς ὅλον ἄνθρωπον, τόν ἐκ ψυχῆς καί σώματος, ἀλλ΄ ὅτι ὁ Λόγος ἥνωσεν Ἑαυτῷ καθ’ ὑπόστασιν σάρκα ἐμψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ καί ἀφράστως καί ἀπερινοήτως γέγονεν ἄνθρωπος καί κεχρημάτικεν Υἱός ἀνθρώπου».

Τοῦτο τό μυστήριον  τῆς προσλήψεως τοῦ ἀνθρώπου ὑπό τοῦ Θεοῦ δέν συνέβη κατά δόκησιν ἀλλά κατά ἀλήθειαν. Ὁ Χριστός προσέλαβε πλήρη τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, τήν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρον καί δή καί ἐν τῇ ἀδιαβλήτῳ πτωχείᾳ αὐτῆς καί ἀδυναμίᾳ. Ὁ Χριστός ἔλαβε ἀρχήν χρονικήν. Ἐτέχθη ὡς ἄνθρωπος ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας, ὅτε «ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ τεκεῖν αὐτήν» (Λουκ. 2, 6), εἰς συγκεκριμένον χρόνον, ἐπί Καίσαρος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου καί εἰς συγκεκεκριμένον τόπον, εἰς Βηθλέμ τῆς Ἰουδαίας (Λουκ. 2, 1-4). Συμμεριζόμενος ὅλα τά ἀδιάβλητα ἀνθρώπινα, εἰσέτι καί τόν θάνατον ἀκολουθοῦντα, καί δή τόν τοῦ Σταυροῦ, δι’ οὗ εἰς τήν Ἀνάστασιν ἦλθεν, ὁ Χριστός ἐγεννήθη ὄχι εἰς κατάλυμα ἀλλά εἰς σπήλαιον, ἀνεκλίθη ὄχι εἰς κλίνην ἀλλά εἰς φάτνην, ἐνεδύθη ὄχι βρεφικά ἐνδύματα ἀλλά περιετυλίχθη σπάργανα, προεφυλάχθη ἐκ τῆς δολοφονικῆς μανίας τοῦ Ἡρώδου οὐχί διά βίας ἀλλά διά φυγῆς εἰς Αἴγυπτον.

Ἐν τῇ μιᾷ ὑποστάσει καί τῇ διπλῇ φύσει Αὐτοῦ ὁ Χριστός ἐδοξολογήθη ὑπό τῶν ἀγγέλων εἰς τόν οὐρανόν καί δή τόν οὐρανόν τῆς εὐλογημένης κώμης τοῦ Χωρίου τῶν Πομένων διά τοῦ ἀγγελικοῦ ὕμνου «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη» (Λουκ. 2,14), προσεκυνήθη ὑπό τῶν ποιμένων καί τῶν μάγων ἀλλά καί κατεδιώχθη ὑπό τοῦ Ἡρώδου καί ἐφυγαδεύθη εἰς Αἴγυπτον.

Σήμερον, ὡς καί τότε, ἡ στάσις τῶν ἀνθρώπων ἔναντι τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ διαφέρει. Ὑπ΄ ἄλλων, ὡς ὑπό τῶν ἀγγέλων, τῶν ποιμένων καί τῶν μάγων, ὁ Χριστός πιστεύεται, προσκυνεῖται καί δοξολογεῖται, καί ὑπ΄ ἄλλων, ὡς ὑπό τοῦ Ἡρώδου, ἀπορρίπτεται καί διώκεται.Καταδιώκεται ὁ Χριστός καἰ ἀποδοκιμάζεται τό μήνυμα Αὐτοῦ εἰς τήν γῆν. Τό μήνυμα τῆς συμφιλιώσεως, τῆς εἰρήνης καί τῆς συνδιαλλαγῆς. Διώκονται δέ καί οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν, οἱ φέροντες τό ὄνομα Αὐτοῦ, οἱ χριστιανοί ἀλλά καί ἄλλοι ἀθῷοι ἄνθρωποι, ὅλοι ἐκεῖνοι, ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος, τούς ὁποίους ἐκάλεσε ὁ Χριστός «ἐλαχίστους ἀδελφούς» Αὐτοῦ. Ἡ ἄρνησις αὐτή τοῦ προσώπου καί τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ εἶναι αἰτία ἐγκλημάτων καί δή βιαίων καί ἀποτροπαίων εἰς διαφόρους περιοχάς τῆς γῆς, Συρίαν, Ἰράκ, Γάζαν καί ἄλλας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ἀπό τοῦ θεοδέγμονος Σπηλαίου, ἐν ᾦ ἐγεννήθη ὁ Χριστός καί ἀπό τῆς φάτνης, ἐν ᾖ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρητος, καί ἀπό τῆς Κωνσταντινείου καί Ἰουστινιανείου Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως, τήν ὁποίαν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ διαφυλάσσει ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων, ἀπευθύνομεν τόν ἑόρτιον χαιρετισμόν τοῦ Δωδεκαημέρου, τά εὐαγγέλια τῆς χαρᾶς καί τῆς εἰρήνης τοῦ Ἄρχοντος τῆς εἰρήνης, εἰς τό ὑπό τοῦ Θεοῦ ἐμπεπιστευμένον Ἡμῖν ποίμνιον, τό διαβιοῦν ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ ἀλλά καί παρεπιδημοῦν ὁπουδήποτε γῆς καί εἰς τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς, τούς ἀναλαμβάνοντας ἱεράς ἀποδημίας καί θεωρίας ἀνά τά πανάγια προσκυνήματα καί εὐχόμεθα εἰς πάντας τήν εὐλογίαν, τήν χάριν καί τήν ἐνίσχυσιν τοῦ δι’ ἡμᾶς ἀφάτῳ ἐλέει Ἐνανθρωπήσαντος καί σαρκί Θεοῦ ἐκ τῆς Παρθένου Τεχθέντος.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2014

 Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

 Πατριάρχης Ἱεροσολύμων