1

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Διά τόν ἑορτασμόν τῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων κατά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τάξιν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἀπηύθυνε πρός τό ποίμνιον τήν κάτωθι ἐγκύκλιον ἑλληνιστί καί ἀραβιστί:

“Τοῖς εὐλαβεστάτοις καί αἰδεσιμωτάτοις Οἰκονόμοις καί ἱερεῦσι τῶν ἑνοριῶν και ἐντιμοτάτοις Προέδροις και μέλεσι τῶν Τοπικῶν Συμβουλίων τοῦ ἡμετέρου ποιμνίου ἀπανταχοῦ τῆς δικαιοδοσίας τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου, τέκνοις ἐν Κυρίῳ ἀγαπητοῖς τῆς Ἡμῶν Μετριότητος, χάριν και εἰρήνην ἀπό Θεοῦ Πατρός.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ποιμαντικῶς καί Πατρικῶς ἐνεργοῦντες, ἐπικοινωνοῦμεν γραπτῶς μεθ’ ὑμῶν, ὅπως ὑπενθυμίσωμεν ὑμῖν καί αὖθις ὅτι ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων, ὡς μεγίστη Δεσποτική, ἑορτάζεται ἀρχαιόθεν μετά τῆς προσηκούσης λειτουργικῆς λαμπρότητος ὑπό τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου καί τῆς γεραρᾶς ἡμῶν Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος τήν 25ηνΔεκεμβρίου (π. ἡμ.), ἀντιστοιχοῦσαν πρός τήν 7ην Ἰανουαρίου (ν. ἡμ), ἀκολουθοῦντος  πρός τοῦτο καί τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

«Στοιχοῦντες τῇ πατροπαραδότῳ τάξει ταύτῃ, ἤτοι τῇ παρακαταθήκῃ» (πρβλ. Α΄ Τιμ. 6,20) τῶν πρό Ἡμῶν Πατριαρχῶν καί διδασκάλων, καί «διώκοντες τά τῆς εἰρήνης καί τῆς οἰκοδομῆς τῆς εἰς ἀλλήλους» (Ρωμ. 14,19), προτρέπομεν τούς ἱερεῖς τοῦ ἡμετέρου ποιμνίου, ὅπως τήν ἡμέραν τῆς 12ης Δεκεμβρίου (π. ἡμ.), ἀντιστοιχούσης τῇ 25 Δεκεμβρίου (ν. ἡμ.), ἀνοίγωσι τούς ἱερούς ναούς καί ψάλωσι τήν ἀκολουθίαν τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Σπυρίδωνος, ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος τοῦ θαυματουργοῦ, περιέχουσαν και Καταβασίας καί ἄλλους προεορτίους ὕμνους τῶν Χριστουγέννων, οὐχί δε την ἀκολουθίαν τῆς ἡμέρας τῶν Χριστουγέννων τῆς 25ης Δεκεμβρίου, μετά δε την ἀκολουθίαν τοῦ Ὄρθρου νά τελῶσι τήν Θείαν Λειτουργίαν.

Ὅπως εἶναι γνωστόν, ἡ υἱοθέτησις τοῦ νέου ἡμερολογίου ἔφερε τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀντιμέτωπον πρός ποιμαντικά ζητήματα, ἔχοντα καί κοινωνικάς προεκτάσεις, τά ὁποῖα μεθ’ αἰσθήματος εὐθύνης καλούμεθα νά ἀντιμετωπίσωμεν. Οὕτω διαρκούσης τῆς ἡμέρας ταύτης, μετά τήν εἰρημένην ἀκολουθίαν τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, δύνανται τά μέλη τοῦ Ἑλληνορθοδόξου ἡμῶν ποιμνίου νά προβαίνωσιν εἰς ἐκδηλώσεις κοινωνικοῦ καί οὐχί ἐκκλησιαστικοῦ χαρακτῆρος.

Ἀναμένοντες τήν συμμόρφωσιν ὑμῶν πρός τήν προτροπήν Ἡμῶν ταύτην, διά τόν ἐν εἰρήνῃ και ὁμονοίᾳ ἑορτασμόν τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, ἐπιδαψιλεύομεν ὑμῖν τάς Πατρικάς Ἡμῶν εὐχάς καί Πατριαρχικάς εὐλογίας ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου καί διατελοῦμεν”,

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ  ͵βκα΄  Νοεμβρίου  ιγ΄.

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




«ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΑ»

Ὑπό τόν ὡς ἄνω τίτλον, ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χοζεβᾶ Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος Περαματζῆς, ὁ ἐκτελῶν λίαν σημαντικόν ἀνακαινιστικόν ἔργον εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς μετανοίας αὐτοῦ, ἅμα δέ καί συγγραφικόν, ἐξέδωσε προσφάτως βιβλίον, τό ὁποῖον παρουσιάζει τά τῆς ζωῆς καί τῆς πολιτείας Ἁγιοχοζεβιτῶν Πατέρων ἀπό του 19ου αἰῶνος ἕως καί τῶν ἡμερῶν τοῦ μακαριστοῦ Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου καί Ἀντωνίου Ἱερομονάχου, τελειωθέντος ἐν τῇ ἐπισκευῇ τοῦ νάρθηκος τοῦ Ναοῦ τῆς Μονῆς καί τοῦ Ἱερομονάχου Γερμανοῦ, ἀδίκῳ χειρί φονευθέντος,  καί τό ὁποῖον διένειμεν εἰς τά μέλη τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ὤν εἷς καί ὁ ἴδιος, ἐν τῇ Συνεδρίᾳ αὐτῆς τῆς 11ης/24ης Μαΐου, προεδρευομένης ὑπό τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.

Διά μίαν πρώτην γνῶσιν τῶν παρακολουθούντων τήν ἱστοσελίδα τοῦ Πατριαρχείου, δημοσιεύεται ἐνταῦθα ἡ προλόγισις τοῦ βιβλίου παρά τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ πρόλογος ὑπό τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Χοζεβᾶ Ἀρχιμανδρίτου π. Κωνσταντίνου καί ὁ πίναξ τῶν περιεχομένων τοῦ βιβλίου τούτου.

ΠΡΟΛΟΓIΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄

Τῷ Ὁσιολογιωτάτῳ Ἀρχιμανδρίτῃ π. Κωνσταντίνῳ, Ἡγουμένῳ Ἱερᾶς Μονῆς Χοζεβᾶ, τέκνῳ ἐν Κυρίῳ ἀγαπητῷ τῆς Ἡμῶν Μετριότητος, χάριν καί εἰρήνην ἀπό Θεοῦ Πατρός.

Ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἡ ὑμετέρα λίαν ἀγαπητή Ἡμῖν Ὁσιολογιότης ἀνέλαβε παρ’ Ἡμῶν τήν ἡγουμενείαν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χοζεβᾶ, ἐπεδόθη μετά ζήλου καί ἀφοσιώσεως εἰς δραστηριότητα ἀνακαινιστικήν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, τῶν Παρεκκλησίων, τοῦ Κοιμητηρίου, τῶν διαμερισμάτων τῆς Μονῆς, ἀνανεωτικήν τῆς μοναχικῆς Κοινοβιακῆς ζωῆς, ὡσαύτως δέ καί εἰς συγγραφικήν, ἕν δεῖγμα τῆς ὁποίας τυγχάνει καί ὁ μετά χεῖρας τόμος «Μορφές τοῦ Χοζεβᾶ», περιλαμβάνων μετά κόπου πολλοῦ συλλεγέντα πολύτιμα στοιχεῖα τοῦ βίου καί τῆς πολιτείας ἡγιασμένων καί ἀνεγνωρισμένων ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ἀσκητικῶν μορφῶν, ὁσίων ἀνδρῶν τοῦ παρελθόντος καί τοῦ τρέχοντος αἰῶνος.

Οὗτοι «τηροῦντες τόν τόπον» ἐζήλωσαν τάς ἀρετάς τῶν πρώτων ἀσκητῶν τῆς Μονῆς καί τῶν ἱδρυτῶν αὐτῆς Ἁγίων Ἰωάννου καί Γεωργίου τῶν Χοζεβιτῶν καί ἔδωσαν μαρτυρίαν ζωῆς ὁσίας, ἔτι δέ καί αἵματος, ἑπόμενοι τῷ Πατερικῷ «δός αἷμα καί λάβε πνεῦμα».

Τά ὀνόματα αὐτῶν γεγραμμένα ἐν Βίβλῳ ζωῆς εἰσι οἱ  Ἀλέξιος καί Ἰουστῖνος οἱ Ἱερομόναχοι καί Βαρσανούφιος ὁ Μοναχός, ὁ ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς Καλλίνικος Μοναχός, ὁ Ἅγιος Σάββας Κατεργοῦς τῆς Καλύμνου, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νέος Χοζεβίτης, ὁ Γέρων Γαβριήλ, ὁ ἡγούμενος Γέρων Ἀμφιλόχιος, οἱ ἀσκηταί Παῦλος, Ἰωαννίκιος καί Μελχισεδέκ, ὁ Ἡγούμενος Γέρων Ἀντώνιος, τελειωθείς ἐν τῇ ἀνακαινίσει τοῦ Νάρθηκος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί ὁ Γέρων Ἡγούμενος Γερμανός, φονευθείς ὑπό ἀνοσίου χειρός.

Πρός μελέτην, ὅθεν, καί μίμησιν τῆς ζωῆς αὐτῶν καί ὠφέλειαν πνευματικήν ἐξ αὐτῆς, ἐπευλογοῦμεν τήν ἔκδοσιν ταύτην καί ἐπιδαψιλεύοντες τήν ὑμετέραν Ὁσιολογιότητα καί τήν συνοδείαν αὐτῆς ταῖς Πατρικαῖς Ἡμῶν εὐχαῖς καί Πατριαρχικαῖς εὐλογίαις ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου, διατελοῦμεν.

Ἐν τῇ  Ἁγίᾳ  Πόλει Ἱερουσαλήμ   ‚βκʹ  Δεκεμβρίου  ιη’.

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΧΟΖΕΒΑ

Τοῖς τοῦ βίου τερπνοῖς ἐνητένισα

λογισμοῖς θεωρῶν τά γινόμενα

καί μετρήσας αὐτῶν τά ἐπώδυνα

τήν ζωήν τῶν βροτῶν ἐταλάνισα

ὑμᾶς δέ μόνους ἐμακάρισα…

(Οἶκος Σαββάτου τῆς Τυρινῆς)

Ἡ ἱστορική Ἱερά Λαύρα τοῦ Χοζεβᾶ μέ μιά ἁγιαστική πορεία αἰώνων ὑπάρχει ἕως τῆς σήμερον, Χάριτι Θεοῦ καί διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Χοζοβιωτίσσης, τῶν Ἁγίων Κτητόρων Ἰωάννου καί Γεωργίου καί τῶν μυριάδων Ἁγίων Ὁσιομαρτύρων Ἀββάδων της. Ἐν συνεχείᾳ τῆς Σταυροαναστασίμου αὐτῆς πορείας, ἐξακολουθεῖ νά δίνει Ἁγίους στήν Ἐκκλησία μας, μέ πρόσφατα παρα  δείγματα τόν Ἅγιο Σάββα τόν Χοζεβίτη (1862 1948), τόν μετέπειτα ἐν Καλύμνῳ καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Νέο Χοζεβίτη (1913-1960), ἐκ Ρουμανίας ὁρμώμενο.

Μά καί πολλές ἅγιες μορφές τόσο τῶν δύο παρελθόν­ των αἰώνων, ὅσο καί λίαν προσφάτων ἐτῶν, ἔζησαν καί ἄφησαν τά εὐλογημένα ἴχνη τῆς ἀσκήσεώς τους σ’ αὐτή τή γῆ.

Τοῖς τοῦ βίου τερπνοῖς ἐνητένισα…

Πόσο ἀπολύτως τούς περιγράφει καί πόσο ἐκφράζει τόν βίο καί τήν πολιτεία τους ὁ Οἶκος τοῦ Σαββάτου τῆς Τυρινῆς! Ἡ ζωή ὅλων τους ὑπῆρξε τόσο ἐξαιρετική κι οἱ χαρακτῆρες τους τόσο ἰδιαίτεροι καί δυναμικοί, ὥστε ἴσως ἡ περιγραφή τῶν γεγονότων καί τῶν καταστάσεων, φανοῦν σέ μερικούς ὑπερβολικές! Κι ὅμως, ἐξ εἰλικρινοῦς καρδίας τονίζουμε ὅτι, στήν καταγραφή τῶν στοιχείων τά ὁποῖα ἀφοροῦν στούς βιογραφουμένους, δέν ὑπερβάλλαμε καθόλου! Κι ἀσφαλῶς, πρόθεσή μας δέν ἦταν νά τούς «ἡρωο-ποιήσουμε»! Καταγράψαμε τά γεγονότα μέ πᾶσα εἰλικρίνεια, ὅπως τά ἐντοπίσαμε στίς πηγές μας καί ὅπως τά ἀκούσαμε ἀπό τά χείλη τῶν αὐτηκόων κι  αὐτοπτῶν μαρτύρων!

Μέ τή μεγαλύτερη δυνατή πιστότητα καταγράψαμε ὅ,τι στοιχεῖα ὑπῆρχαν στή διάθεσή μας ἐκ τοῦ ἀρχείου τῆς Μονῆς κι ἐκ διά ζώσης μαρτυριῶν. Δέν ἦταν βέβαια εὔκολο νά σκιαγραφήσουμε τόν βίο τους λεπτομερῶς, διότι οἱ Πατέρες μας, πλήν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, δέν ἄφησαν ὁλοκληρωμένα (ἤ μή) συγγράμματα καί πολλές πληροφορίες περί αὐτῶν περιῆλθαν στή λησμονιά, χωνευθέντα στή χοάνη τοῦ χρόνου! Ἄλλωστε ἔζησαν σέ συνθῆκες κοινωνικῆς ἀσταθείας (Τουρκική κατοχή,  πόλεμοι παλαιοί καί πρόσφατοι) καί ἀπιστεύτου ἐνδείας! Παρά ταῦτα, εὐελπιστοῦμε νά καταφέραμε νά  σκιαγραφήσουμε, ἔστω στό ἐλάχιστο, τόν χαρακτήρα καί τόν τρόπο κατά τόν ὁποῖο πολιτεύθηκαν.

Θερμότατες εὐχαριστίες ὀφείλουμε σέ πολλά πρόσωπα, ἄνευ τῶν ὁποίων δέν θά ἦταν δυνατή ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ βιβλίου. Νιώθουμε τήν ἀνάγκη νά τούς ἀναφέρουμε ὀνομαστικῶς.

Ἐξ ὅλης καρδίας εὐχαριστοῦμε:

Γιά τήν ὁλόθυμο ἔγκριση τοῦ πονήματος καί τήν  πρός ἡμᾶς ἐνθάρρυνση,

Τήν Α.Θ.Μ. τόν Σεπτόν Πατέρα ἡμῶν καί Πατριάρχη Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλο Γ΄

καί τήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο.

Γιά τήν προθυμοτάτη παροχή πληροφοριῶν,

  • Τόν Ἀρχιεπίσκοπο Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλο.
  • Τόν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Εὐδόκιμο, Πνευματικό τῆς Ἱερᾶς Λαύρας Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου.
  • Τούς πλείστους τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀδελφῶν.
  • Τόν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Ἠλία Καλατζῆ, Πνευματικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μητρός Ἠγαπημένου Πάτμου. Τόν Ὁσιολογιώτατο Γέροντα τοῦ Κελλίου Ἁγίου Γεωργίου Νέας Σκήτης Ἁγίου Ὄρους, Ἱερομόναχο Νικόδημο.
  • Τόν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Δημήτριο Μποτίνη, Ἐφημέριο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Μετεώρων Θεσσαλονίκης.
  • Τόν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μίλκα, Ἐφημέριο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Εὐαγγελισμοῦ Εὐόσμου.
  • Τήν Ὁσιοτάτη Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Λαζάρου, Μάρθας καί Μαρίας ἐν Βηθανίᾳ, Εὐπραξία Μοναχή καί τίς σύν αὐτῇ Ὁσιότατες Μοναχές.
  • Τήν Ὁσιολογιωτάτη Καθηγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος – Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης, Τιμοθέη Μοναχή.
  • Τήν Ὁσιοτάτη Εἰρήνη Μοναχή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλης Παναγίας Ἱεροσολύμων.
  • Τόν κ. Χαράλαμπο Ἰωσηφίδη.
  • Τήν Ὁσιολογιωτάτη Καθηγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Κουφαλίων Θεσσαλονίκης, Ξένη Μοναχή.
  • Τόν κ. Θεόδωρο Βαράκλα.
  • Τόν κ. Νεκτάριο Δ. Παναγόπουλο.
  • Τόν κ. Ματθαῖο Δαρδαμάνη, ἰατρό Νεφρολόγο.
  • Τήν κ. Μαρία Τσιμπουκτσάκη.
  • Τόν κ. Γεώργιο Λεούδη, Ἀνθυποπλοίαρχο τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος.
  • Τόν κ. Εὐθύμιο Σαμολαδᾶ, ἐπίκουρο καθηγητή Ὀρθοπεδικῆς τοῦ Α.Π.Θ.
  • Τήν κ. Λαβίνια Παραϊάλα-Σεκολόφ, ἐκ Ρουμανίας.
  • Τόν κ. Χρῆστο Ραμπότα, καθηγητή Ἀγγλικῶν.
  • Τήν κ. Γενοβέφα Δαρδαμάνη.
  • Τήν κ. Σοφία Κόρδα.
  • Τούς φιλαγίους δωρητές, οἱ ὁποῖοι μέ τήν εὐγενική συμβολή τους βοήθησαν ὥστε νά πραγματοποιηθεῖ ἡ ἔκδοσις τοῦ παρόντος. Τά ὀνόματά τους δέν δημοσιεύονται κατά δική τους ἐπιθυμία, ἀλλά ὁ Κύριος καλῶς τά γνωρίζει καί εἴθε νά γραφοῦν ἐν Βίβλῳ Ζωῆς!
  • Καί ἀσφαλῶς, ὅλο τό ἐπιτελεῖο τοῦ Ἐκδοτικοῦ Οἴκου «Ἑπτάλοφος» γιά τόν ἐπαγγελματισμό, τήν ἐπιμέλεια, μά καί γιά τόν σεβασμό καί τήν εὐλάβειά τους!

Παραδίδουμε τό νέο πόνημα τῆς Μονῆς μας, «Μορφές τοῦ Χοζεβᾶ» στούς ἀναγνῶστες κάθε ἡλικίας, ἀλλά κυρίως στούς νέους, διότι μέσα στίς σελίδες του θά «συναντήσουν» ἀνθρώπους νέους, ἀγωνιστές, δυναμικούς κι αἰσιόδοξους. Ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀπό νεαρᾶς ἡλικίας ἔκαναν τήν ὑπέρβαση κι ἀφιέρωσαν τή ζωή καί τά νιάτα τους στόν Χριστό! Καί τελικῶς, ἔμειναν γιά πάντα νέοι κι ἄφθοροι μέσα στή δόξα τῆς αἰωνίου τρυφῆς τοῦ Παραδείσου! Θά δοῦν καί θά μάθουν, οἱ ἀναγνῶστες μας, ὅτι στήν Ἔρημο τῆς Ἰουδαίας ἔζησαν καί πάλεψαν, γέλασαν κι ἔκλαψαν, πόνεσαν, μά κυρίως ἐγλυκάνθησαν ὑπό τῆς Θείας Παρηγορίας, Πατέρες Χοζεβίτες σύγχρονοί μας, τόσο πλησίον χρονικῶς σ’ ἐμᾶς!

Μέ τήν ἐλπίδα νά γνωρίσουμε, νά ἐμπνευστοῦμε, νά ἐνθαρρυνθοῦμε καί νά μιμηθοῦμε αὐτές τίς «Μορφές τοῦ Χοζεβᾶ».

Ἄς ἔχουμε ὅλοι τίς πρεσβεῖες καί τίς εὐχές τους!

Ἔγραφον ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Χοζεβᾶ,

Τῇ 14ῃ /27ῃ Δεκεμβρίου 2020

Ὁ Καθηγούμενος,  Ἀρχιμανδρίτης Κωνσταντῖνος

ΠΙΝΑΞ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

Εὐλογία ἐκδόσεως ὑπό τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ’  σελ. 7

Πρόλογος                                                                                                                                      σελ.9

ΒΙΟΙ ΧΟΖΕΒΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Ἀλέξιος & Ἰουστῖνος Ἱερομόναχοι Χοζεβῖτες & Βαρσανούφιος μοναχός Χοζεβίτης  σελ. 15

Καλλίνικος Μοναχός Χοζεβίτης                                                                                       σελ. 25

Ἅγιος Σάββας ὁ Χοζεβίτης ὁ μετέπειτα ἐν Καλύμνῳ                                                 σελ. 47

Μελχισεδέκ Ἱερομόναχος Χοζεβίτης                                                                             σελ. 95

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νέος Χοζεβίτης                                                                                    σελ. 111

Γαβριήλ Ἱερομόναχος Χοζεβίτης                                                                                    σελ. 143

Ἀμφιλόχιος Ἱερομόναχος Χοζεβίτης                                                                              σελ. 163

Παῦλος Μοναχός Χοζεβίτης                                                                                              σελ. 223

Ἰωαννίκιος Μοναχός Χοζεβίτης                                                                                       σελ. 231

Ἀντώνιος Ἱερομόναχος Χοζεβίτης                                                                                   σελ. 257

Γερμανός Ἱερομόναχος Χοζεβίτης                                                                                  σελ. 347

 

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2021

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ

                            καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωoδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

                             

Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός

Οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια,

ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις τήν ἔγερσιν    Χριστοῦ, ἐν ᾖ ἐστερέωται.

(Τροπάριον γ΄ ὠδῆς Κανόνος τοῦ Πάσχα Ἰω. Δαμασκηνοῦ).

Ὄντως φωτός ἀνεσπέρου καί ἀδύτου ἐπλήρωσε τά σύμπαντα ἡ ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἐνανθρωπήσας ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ναζαρηνός, ὁ Ἐσταυρωμένος, σαρκί παθών καί ταφείς καί κατελθών εἰς τόν Ἅιδην, ἐνίκησε τόν θάνατον. Διά τοῦ θανάτου Αὐτοῦ ἐπάτησε τόν θάνατον. Τριημερεύσας εἰς τόν Ἅιδην, ἐκήρυξε εἰς τούς ἐν Ἅιδῃ, εἰς τούς ἀπ’ αἰῶνος πεπεδημένους κατόχους αὐτοῦ καί ἐσύλησε αὐτούς ἀπ’ αὐτοῦ. Ἠλευθέρωσε αὐτούς ἐκ τῆς ὀδυνηρῆς βασάνου τῆς τύψεως τῆς συνειδήσεως, ἐκ τοῦ βαθέος σκότους τῆς ἀγνωσίας καί τῆς ἀφορήτου ἀπελπισίας καί εἰσήγαγε πάλιν εἰς τόν Παράδεισον. Τελειώσας τό ἔργον τοῦ Πατρός Αὐτοῦ εἰς τήν γῆν, ἐπλήρωσε καί εἰς τά κατώτατα τῆς γῆς, εἰς τόν Ἅιδην. «Τάφῳ διαφθοράν οὐκ οἶδε τό ἄχραντον σῶμα τοῦ Λυτρωτοῦ τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Αὐτεξουσίως ἀνέστη ἐκ νεκρῶν σύν τῇ προσληφθείσῃ σαρκί Αὐτοῦ καί συνανέστησε Ἀδάμ τόν Προπάτορα καί τούς κεκοιμημένους ἀπογόνους Αὐτοῦ χειρί παντοδυνάμῳ.

Τό ὑπερφυές τοῦτο ἔργον τῆς διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἀνακαινίσεως καί ἀναπλάσεως τοῦ πλάσματός Του ἀνήγγειλε ὁ Θεός δι’ ἀγγέλου εἰς τούς ἀνθρώπους. Ὁ ἀποκυλίσας τόν λίθον τοῦ μνημείου καί καθήμενος ἐπ’ αὐτοῦ φαεσφόρος ἄγγελος εἶπεν εἰς τάς μυροφόρους γυναῖκας: «μή ἐκθαμβεῖσθε, Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν, τόν ἐσταυρωμένον, οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν (Μάρκ. 16, 6). Τήν ἀγγελικήν ὁλόφωτον θέαν καί τήν χαρμόσυνον ἀγγελίαν προσανεπλήρωσεν, ἐπεβεβαίωσε καί ἐπεσφράγισε ἡ θέα Αὐτοῦ τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Κυρίου. Μετά τοῦ λελαμπρυσμένου καί δεδοξασμένου σώματος Αὐτοῦ, ἔχοντος λελογχευμένην τήν πλευράν καί φέροντος εἰς τάς χεῖρας καί τούς πόδας τόν τύπον τῶν ἥλων, «ἐφάνη πρῶτον Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ, ἀφ’ ἧς ἐκβεβλήκει ἑπτά δαιμόνια» (Μάρκ 16, 9), λέγων αὐτῇ: «μή μου ἅπτου, οὔπω γάρ ἀναβέβηκα πρός τόν Πατέρα» ( Ἰω. 20, 17). Ἐφάνη ὡσαύτως, «οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ μιᾷ τῶν Σαββάτων», εἰς τούς μαθητάς συνηθροισμένους εἰς τό ὑπερῶον, «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», λέγων αὐτοῖς «εἰρήνη ὑμῖν» καί «λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον», «ἄν τινων ἀφῆτε τᾶς ἁμαρτίας ἀφέωνται αὐτοῖς»  καί «πάλιν μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ», «τοῦ Θωμᾶ ὄντος μετ’ αὐτῶν», διορθῶν τήν καλήν ἀπιστίαν αὐτοῦ εἰς πίστιν βεβαίαν καί καλῶν «μακαρίους τούς μή ἰδόντας καί πιστεύσαντας» ( Ἰω. 20, 19 – 29).  Ὄντως δέ, «ὤ τῶν σοφῶν κριμάτων Αὐτοῦ», ὡς ψάλλει ὁ ὑμνῳδός, ἐν ᾦ  «Πέτρῳ μέν τοῖς ὀθονίοις μόνον ἔδωκε ἐννοῆσαι Αὐτοῦ τήν Ἀνάστασιν, Λουκᾷ καί Κλεόπᾳ συμπορευόμενος ὡμίλει καί ὁμιλῶν οὐκ εὐθέως Ἑαυτόν φανεροῖ, ἀλλ’ ἐν τῷ εὐλογεῖν τόν ἄρτον ἐγνώσθη αὐτοῖς» (Λουκ. 24, 30- 31). Εὐθύς δέ μετά τοῦτο, ὤ τῆς πανταχοῦ παρουσίας Αὐτοῦ, «ἔστη εἰς Ἱεροσόλυμα ἐν μέσῳ αὐτῶν», λέγων αὐτοῖς, «ἴδετε τάς χεῖράς μου καί τούς πόδας μου ὅτι ἐγώ εἰμι αὐτός, ψηλαφήσατέ με καί ἴδετε ὅτι πνεῦμα σάρκα καί ὀστέα οὐκ ἔχει καθώς ἐμέ θεωρεῖτε ἔχοντα καί ζητῶν βρώσιμόν τι, λαβών ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγεν ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καί ἀπό μελισσίου κηρίου (Λουκ. 24, 36 – 43), οὐχί, καθά ἐξηγεῖ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, «ὡς ἔχων ἀνάγκην τοῦ φαγεῖν μετά τήν Ἀνάστασιν, ἀλλά οἰκονομίας τρόπῳ τό ἀληθές πιστούμενος τῆς Ἀναστάσεως».

Οὕτως παραστήσας ὁ Κύριος Ἑαυτόν ζῶντα μετά τό παθεῖν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις ὀπτανόμενος δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα καί λέγων τά περί τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. 1, 3), «βλεπόντων τῶν μαθητῶν ἐπήρθη καί νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτόν»  (Πράξ.1, 9) καί «ἀναβάς εἰς ὕψος» (Ψαλμ. 67, 19, Ἐφεσ. 4, 8), θεώσας τό πρόσλημμα, ἤτοι τήν ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει προσληφθεῖσαν ἀνθρωπίνην φύσιν ἡμῶν, ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, «ἐρχόμενος πάλιν μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς».

Ἐκεῖθεν πληρῶν τήν ἐπαγγελίαν Αὐτοῦ, ἀπέστειλε ἡμῖν παρά τοῦ Πατρός Παράκλητον ἄλλον, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας καί ἐφώτισε, ἐνεδυνάμωσε, ἐνεψύχωσε καί ἐχαροποίησε τούς ἁγίους μαθητάς καί ἀποστόλους καί δι’ αὐτῶν τό σῶμα Αὐτοῦ τήν Ἐκκλησίαν. Αὕτη τῇ χάριτι καί τῇ παρ’ Αὐτοῦ δοθείσῃ αὐτῇ ἐξουσίᾳ συνεχίζει τό λυτρωτικόν ἔργον Αὐτοῦ εἰς τήν γῆν. Προσλαμβάνει τούς ἀνθρώπους, καθιστᾷ αὐτούς μέλη αὐτῆς διά τοῦ Βαπτίσματος, «συντάσσει τῷ Χριστῷ», ἐξανθρωπίζει αὐτούς διά τῆς διδασκαλίας Αὐτοῦ, τῆς συνδιαλλαγῆς, εἰρήνης, ὁμονοίας καί ἀγάπης οὐχί μόνον πρός τόν πλησίον ἀλλά καί πρός τούς ἐχθρούς, ἐξαγιάζει αὐτούς διά τῶν μυστηρίων, καθιστᾷ αὐτούς ἐργάτας εὐεργετικῆς εὐποιίας εἰς τήν κοινωνίαν καί ἀποθνήσκοντας μεταπέμπει εἰς ζωήν οὐράνιον ἐν ἀγαλλιάσει καί εὐφροσύνῃ, ἀπολαύσει τοῦ ἀϊδίου φωτός τῆς τρισηλίου Θεότητος καί ἐπ’ ἐλπίδι Ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου.

Ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων, «τάς πύλας τῆς ὁποίας ἀγαπᾷ Κύριος ὑπέρ πάντα τά σκηνώματα  Ἰακώβ», «ἡ δεξαμένη πρώτη ἄφεσιν ἁμαρτιῶν διά τῆς Ἀναστάσεως», συμπάσχουσα μετά τῆς δεινοπαθούσης ἐκ τῆς λοιμώδους πανδημίας, Covid 19, ἀνθρωπότητος, δέεται ἀπό τοῦ κενοῦ καί ζωοδόχου Μνημείου ὑπέρ θεραπείας πάντων τῶν προσβεβλημένων ἐκ ταύτης συνανθρώπων ἡμῶν, ὑπέρ ἐλεύσεως καί πάλιν εὐλαβῶν προσκυνητῶν, ὑπέρ εἰρήνης καί ἀγαθῆς καταστάσεως τοῦ σύμπαντος κόσμου καί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, οὐχ ἥκιστα δέ ὑπέρ ὑγιείας, εὐημερίας καί σωτηρίας τοῦ ὅπου γῆς Χριστεπωνύμου πληρώματος αὐτῆς.

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ΠΑΣΧΑ 2021.

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2020

 Ὁ Πατήρ εὐδόκησεν. Ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο.

Καί ἡ Παρθένος ἔτεκε Θεόν ἐνανθρωπήσαντα.

 Ἀστήρ μηνύει. Μάγοι προσκυνοῦσι.

Ποιμένες θαυμάζουσι καί ἡ κτίσις ἀγάλλεται.

 (Τροπάριον Αἴνων ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων)

 

            Σήμερον ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει πανηγυρικῶς, δοξολογικῶς καί εὐχαριστιακῶς Θεοῦ συγκατάβασιν πρός τόν ἄνθρωπον. Σήμερον ἡ Ἐκκλησία κηρύττει εἰς τά μέλη της καί διαλαλεῖ εἰς τήν οἰκουμένην καί σύμπασαν τήν κτίσιν τόν σύνδεσμον καί τήν ἕνωσιν οὐρανοῦ καί γῆς καί τήν συνάντησιν Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Σήμερον ἐπληρώθη ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, «ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καί ἐμπεριπατήσω» (Λευιτ. 26, 11- Β΄ Κορ. 6, 16). Σήμερον ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ ὑπερέβη τήν δικαιοσύνην Αὐτοῦ. Σήμερον ὁ Θεός ἐπλήρωσε τήν κτίσιν συγγνώμης καί ἀφέσεως. Σήμερον ὁ Θεός ἐξαπέστειλε λύτρωσιν τῷ λαῷ Αὐτοῦ (Λουκ. 1, 68). Σήμερον ὁ Θεός «καταλλάσσσει τόν κόσμον Ἑαυτῷ ἐν Χριστῷ» (Β΄Κορ. 5, 19). Σήμερον ὁ Θεός «ὑπερεῖδε τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας»  (Πράξ. 17, 30) καί τῆς ἁμαρτίας τοῦ ἀνθρώπου καί ἐπεσκέφθη αὐτόν ἐν τῷ Μονογενεῖ Υἱῷ καί Λόγῳ Αὐτοῦ.

            Ἐνεργῶν ἐξ ἄκρας φιλανθρωπίας ὁ Θεός, ηὐδόκησε, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων, νά ἐμφανισθῇ εἰς τόν κόσμον σωματικῶς καί ὁρατῶς ὁ ὁμοούσιος καί συμπάρεδρος τῷ Θρόνῳ Αὐτοῦ ὁ Λόγος καί ὁ Υἱός Αὐτοῦ ὁ Μονογενής καί ἀγαπητός. Κατά τόν Εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης «ὁ Λόγος σἀρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». ( Ἰωάν. 1,14).  Συνευδοκῶν τῷ Πατρί ὁ Υἱός προσέλαβε σάρκα έκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου. Προσέλαβε σάρκα λογικήν καί ἔμψυχον καί ἐτέχθη σαρκί ἐκ τῆς Παρθένου. Οὕτως ἐπληρώθη ἡ  τοῦ Ἡσαϊου πρόρρησις , «ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξῃ καί τέξεται Υἱόν καί καλέσουσι τό ὄνομα Αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». ( Ἡσαΐου 7, 14 / Ματθ. 1, 23).  Ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός, «ὁ Θεός ἄνθρωπος γίνεται, ἵνα Θεόν τόν ἄνθρωπον ἀπεργάσηται».  Ὡς λέγει ὁ  ἔγκριτος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας ἅγιος Ἀθανάσιος , «ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν καί αὐτός ἐφανέρωσεν ἑαυτόν διά σώματος, ἵνα ἡμεῖς τοῦ ἀοράτου Πατρός ἔννοιαν λάβωμεν» (Περί Ἐνανθρωπήσεως, 54 ). Πῶς ἐγένετο τοῦτο; Πῶς ἔλαβε χώραν σύλληψις καί τόκος ἄνευ σπορᾶς;  Ἐγένετο, καθότι ὡς εὐηγγελίσθη ὁ ἄγγελος τῇ Παρθένῳ, τό «γεννώμενον ἅγιον κληθήσσεται Υἱός Θεοῦ» ( Λουκ. 1, 35) καί καθ’ ὅτι, ὡς γέγραπται,  «Ὅπου βούλεται Θεός, νικᾶται φύσεως τάξις». Ἡ Παρθένος ἔτεκε Θεόν Ἐναθρωπήσαντα, οὐχί θεοποιηθέντα ἄνθρωπον, διό καί ὡς Θεοτόκος μεγαλύνεται. Τοῦτο ἐγένετο οὕτω διά τήν ἀναγέννησιν, ἀνάπλασιν καί μεταμόρφωσιν ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.  Ὁ ἄνθρωπος προσελήφθη ἀπό τόν Θεόν ἐν Χριστῷ, ἵνα οὕτω τῆς Θεότητος μετάσχῃ, ὅπως «γένηται κοινωνός θείας φύσεως» κατά τόν ἀπόστολον Πέτρον (Πέτρ. Β΄, 1,4) καί «καινή κτίσις» κατά τόν ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν, (Κορ. Β΄,  5, 17- Γαλ. 6, 15). Ἡ εὐπρεπεστάτη αὕτη ἀλλοίωσις τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀλλαγή δηλαδή αὐτοῦ ἀπό γηϊνου εἰς οὐράνιον ἄνθρωπον, συντελεῖται μυστικῶς καί ἀληθῶς τῇ συνεργίᾳ τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή ὁ Ἐνανθρωπήσας Χριστός προσέλαβε ὅλον τόν ἄνθρωπον –ὅλον με ἀνείληφας ὅλος συναφείᾳ ἀσυγχύτῳ- ψάλλει ἡ Ἐκκλησία.  

            Τό οὐρανοκίνητον καί θεοκίνητον τοῦτο μυστήριον μαρτυρεῖται κατερχόμενον καί τελεσιουργούμενον εἰς τόν ροῦν τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας.  Ἀποκαλύπτεται εἰς τούς χρόνους τῆς ἀπογραφῆς τῶν ἀνθρώπων ἐπί Ρωμαίου αὐτοκράτορος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου εἰς πᾶσαν τήν οἰκουμένην καί εἰς τούς τόπους τῆς οὐδαμῶς ἐλαχίστης οὔσης Βηθλεέμ τῆς ἁγίας. Εἰς αὐτό καλεῖται νά μετάσχῃ ἡ κτίσις ὅλη. Οἱ οὐρανοί δι’ ἀστέρος λαμπροῦ ὁδηγοῦν μακρόθεν μάγους σοφούς Περσῶν βασιλεῖς ἐρευνητάς τοῦ στερεώματος ὡς ἀπαρχήν τῆς ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησίας. Οἱ ἄγγελοι ἐξ οὐρανοῦ, ψάλλοντες τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη», καλοῦν ποιμένας ἀγραυλοῦντας καί καλλιεργητάς τῆς γῆς ἐκ τῆς πλησιοχώρου κώμης τῶν ποιμένων. Μάγοι καί ποιμένες ὁμοῦ προσέρχονται καί κύπτοντες εὐλαβικῶς προσκυνοῦν, προσφέροντες τά δῶρα αὐτῶν, καθότι «ἀναγνωρίζουν ἐν τῷ σπηλαίῳ ὡς βρέφος κείμενον τόν ἄχρονον».     

            Οὗτος, ὁ σάρκα φορέσας δι’ ἡμᾶς, σαρκί νηπιάσας, ἐν σπηλαίῳ γεννηθείς, ἐν φάτνῃ ἀνακλιθείς καί σπαργάνοις εἱλιχθείς, εἶναι ὁ «ἀρχόμενος ὡσεί ἐτῶν τριάκοντα» (Λουκ.3, 23), γνωρισθείς καί πιστευθείς ὡς  Ἰησοῦς Χριστός, Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ἀπό Ναζαρέτ, ὁ Θεάνθρωπος, ἐν τῇ μιᾷ ὑποστάσει Αὐτοῦ, ἐν δύο φύσεσι, θελήσεσι καί ἐνεργείαις. Εἶναι «ὁ χρισθείς ὑπό τοῦ Θεοῦ Πνεύματι Ἁγίῳ καί δυνάμει καί διελθών εὐεργετῶν καί ἰώμενος τούς ἀνθρώπους» (Πράξ. 10, 38) καί διά τοῦ Σταυροῦ, τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεως καί τῆς Ἀναλήψεως Αὐτοῦ ἀναβιβάσας τό τῆς Ἐνανθρωπήσεως πρόσλημμα καί καθίσας αὐτό ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός καί θεώσας αὐτό.  

            Καθίσας ὁ Χριστός ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, ἀπέστειλε παρ’ Αὐτοῦ Πνεῦμα Παράκλητον, Πνεῦμα παραμυθίας, Πνεῦμα φωτισμοῦ τῆς διανοίας καί δυνάμεως φρονήματος εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ. Τό ἔργον Αὐτοῦ τῆς συνδιαλλαγῆς τοῦ Θεοῦ καί ἀνθρώπου, τῆς εἰρήνης, τῆς ἀγάπης ἔτι καί πρός τούς ἐχθρούς, τοῦ ἁγιασμοῦ καί τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, ἐπιτελεῖται μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος ὑπό τοῦ Σώματος Αὐτοῦ, τῆς Ἐκκλησίας,  «τήν ὁποίαν ἠγάπησε καί Ἑαυτόν παρέδωκεν ὑπέρ αὐτῆς», (Ἐφεσ. 5, 25) καί τῆς ὁποίας Οὗτος εἶναι ἡ κεφαλή.  Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὄχι μόνον ἡ μαρτυρία τῆς ἐπί γῆς εὐεργετικῆς ἐνσάρκου παρουσίας Αὐτοῦ, ἀλλά καί ὁ συνεχιστής τοῦ ἔργου Αὐτοῦ. Προσλαμβάνει τόν ἄνθρωπον ἀπ΄ἀρχῆς ἄχρι τέλους τῆς ζωῆς του. Τόν καθιστᾷ διά τοῦ Βαπτίσματος μέλος αὐτῆς, ἐξημερώνει καί κατακοσμεῖ τά ἤθη του. Ἀρνεῖται οἱανδήτινα βίαν. Τρέφει πεινῶντας, ἀποφυλακίζει φυλακισμένους. Εἶναι ὄασις πηγῆς ὕδατος ζῶντος εἰς τήν ἔρημον καί μοναξιάν τοῦ κόσμου, τόπος προσευχῆς διά θεραπείαν τῶν προσβληθέντων ἐκ τῆς λοιμώδους νόσου τοῦ Covid -19 καί προμηθεύς ποικίλης βοηθείας εἰς τούς πληγέντας ἐκ τῶν μέτρων προστασίας ἐξ αὐτῆς.

            Τό ἔργον τοῦτο ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων καί ἡ μετ’ αὐτῆς Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης, φύλαξ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, ἐπιτελεῖ εἰς τούς τόπους τῆς κατά σάρκα ἱστορικῆς ἐμφανείας τοῦ Χριστοῦ, σήμερον δέ εἰς τόν τόπον τῆς κατά σάρκα γεννήσεως Αὐτοῦ, εἰς τό ταπεινόν θεοδέγμον Σπήλαιον καί τήν πτωχήν φάτνην καί τήν μεγαλοπρεπῆ Κωνσταντίνειον καί Ἰουστινιάνειον Βασιλικήν. Ἐν ᾧ ἀναφωνεῖ ἐν χαρᾷ, «παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱός καί ἐδόθη ἡμῖν», προσεύχεται ὑπέρ εἰρήνης  τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, εὐημερίας τοῦ ποιμνίου αὐτῆς ἐπιτοπίως καί ὅπου γῆς καί ἐλεύσεως καί πάλιν εὐσεβῶν προσκυνητῶν, ἵνα συνεορτάσωσι μετά τῆς Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν τήν Μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν εἰς τόν τόπον, ἐν ᾧ ἐτέχθη ὁ Ἄρχων τῆς εἰρήνης.

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ,  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ  2020

 

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων 

 




ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ

Τήν Τετάρτην, 25ην Ἰουνίου/ 8ην Ἰουλίου 2020, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προέβη εἰς τήν κάτωθι δήλωσιν ὑπέρ διατηρήσεως τοῦ Καθεστῶτος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγίας Σοφίας ἀγγλιστί:

Statement of His Beatitude Patriarch Theophilos III

on the Status of the Hagia Sophia Shrine

It is with utmost seriousness that We express Our concern over recent calls from members of the Turkish government to alter the current status of the Hagia Sophia from a museum to a mosque.

This magnificent Byzantine Church structure, which captivates the world until today, has a history stretching even farther back into Christendom than the 6th century. Over the course of generations, the region and its people have passed through challenging times that have left painful memories. However, it has been to Turkey’s credit that for nearly 100 years it has administered the Hagia Sophia as a museum in order to maintain an extent of neutrality over the site. Subsequently, people from all over the world and from every background are able to enjoy its spiritual, architectural, and historical splendor.

Furthermore, museum status, i.e. indiscriminate accessibility, to Hagia Sophia has bore fruit where there otherwise could have been further contention. Hagia Sophia today remains a symbol of tolerance. Some may find spiritual refreshment within its boundaries, others may be inspired by its testament to human accomplishment, and others may view it through individual prisms of meaning. However, this array of outcomes does the best possible justice to the site, which without question was always intended to inspire awe and to glorify Almighty God.

As stewards of sacred heritage in Jerusalem and the Holy Land, for nearly 2,000 uninterrupted years, in a land over which three Abrahamic faiths lay equal claim, We strongly attest to the fact that accessibility promotes peace and mutual respect, whereas attitudes of exclusivity promote conflict and bitterness. We hope and pray, for the benefit of all people of good will, and for Turkey as a nation with the potential to influence our entire region down a path of growth and mutual co-existence, that the present status of the Hagia Sophia is respected and preserved.

THEOPHILOS III

PATRIARCH OF JERUSALEM

Ἡ δήλωσις αὕτη ὑπογραμμίζει ἰδιαιτέρως ἑλληνιστί ὅτι “Ἡμεῖς ὡς ἐμπεπιστευμένοι κληρονομίαν ἐπί δύο χιλιάδας ἔτη ἀδιακόπτως εἰς Ἱερουσαλήμ καί τήν Ἁγίαν Γῆν, εἰς τήν ὁποίαν αἱ τρεῖς Μονοθεϊστικαί θρησκεῖαι ἀνάγουν τήν ἀρχήν αὐτῶν εἰς τόν Πατριάρχην Ἀβραάμ καί ἔχουν ἴσας ἀξιώσεις, ἐπιμαρτυροῦμεν τό γεγονός ὅτι ἡ προσβασιμότης προάγει τήν εἰρήνην καί τόν ἀμοιβαῖον σεβασμόν, ἐν ᾧ ἡ ἀποκλειστικότης προάγει τήν ἔριδα καί τήν πικρίαν.

Προσευχόμεθα διά τό ὄφελος ὅλων τῶν ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως καί διά τήν Τουρκίαν ὡς ἔθνος μέ τήν δυνατότητα νά ἐπηρεάσῃ ὁλόκληρον τήν περιφέρειαν ἡμῶν πρός τήν ὁδόν τῆς αὐξήσεως καί τῆς ἀμοιβαίας συνυπάρξεως διά τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς διατηρήσεως τοῦ ἐπικρατοῦντος καθεστῶτος τῆς Ἁγίας Σοφίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Ο Π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΤΑΡ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Ὁ π. Νικόλαος Μάταρ, Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου εἰς τήν πόλιν Corona τῆς πολιτείας  Καλιφορνίας τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς, ἐξακολουθεῖ ψευδῶς νά ἰσχυρίζηται ὅτι ἐνεργεῖ ὑπό τήν εὐλογίαν καί καθοδήγησιν τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων παρά τά ἀναρτώμενα ἐνταῦθα, Ἀπολυτήριον Γράμμα, Release Letter, τό ὁποῖον ἐχορηγήθη αὐτῷ ἀπό τοῦ ἔτους 2018 καί ἀπεστάλη εἰς τήν κανονικήν Ἐκκλησιαστικήν αὐτοῦ Ἀρχήν, ἤτοι τόν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Φασιανῆς κ. Ἀντώνιον εἰς Νέαν Ὑόρκην:


Ἀριθμ. Πρωτ.

       75

Τῷ Θεοφιλεστάτῳ

Ἐπισκόπῳ Φασιανῆς

Κ. Ἀντωνίῳ

Πρωτοσυγκελλεύοντι Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς

Εἰς Νέαν Ὑόρκην

Θεοφιλέστατε,

 Μετά πολλῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης ἐκομισάμην τήν ὑπ’ Ἀριθμ. Πρωτ. 210/17 καί ἀπό 28ης Νοεμβρίου 2017 ἐπιστολήν τῆς ὑμετέρας λίαν ἀγαπητῆς Θεοφιλίας, ἀναφορικῶς μέ τήν ὑπόθεσιν τοῦ ἐν Corona Καλιφορνίας πρεσβυτέρου Νικολάου Μάταρ καί τῆς Κοινότητος τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἥτις ἠρνήθη νά ὑπαχθῇ εἰς τήν πνευματικήν ἐποπτείαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς.

 Διαμελετήσαντες ὅθεν ταύτην εἰς τήν Συνεδρίαν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, καθηκόντως φέρω εἰς γνῶσιν τῆς ὑμετέρας Θεοφιλίας, ὅτι τό ἡμέτερον Πατριαρχεῖον ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἐν Ἀμερικῇ Βικαριάτου καί ἐντεῦθεν οὐδεμίαν ὀργανικήν σχέσιν ἔχει μετά τοῦ ὡς ἄνω ἱερέως, ἐχορηγήσαμεν δέ εἰς αὐτόν Ἀπολυτήριον Γράμμα, καθότι οὗτος ἐτύγχανε κανονική χειροτονία τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων.

 Ἐφ’ οἷς, συναποστέλλων ἀντίγραφον τοῦ Ἀπολυτηρίου Γράμματος αὐτοῦ,  διαβιβάζω αὐτῇ τάς εὐχάς καί τήν ἀγάπην  τοῦ Μακαριωτάτου καί ἀποδίδων αὐτῇ τόν ἐν Κυρίῳ ἀσπασμόν ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου  Αὐτοῦ Τάφου, διατελῶ.

 Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ϐιη΄ Φεβρουαρίου  θ΄.

Μετά τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης, 

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ

Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης

Γέρων Ἀρχιγραμματεύς

RELEASE LETTER

By this Patriarchal letter, We verify that the Reverend Father Nikolaos Matar, a priest of the Patriarchate of Jerusalem, following a resolution of the Holy and Sacred Synod that was duly convened on 22 FEBRUARY 2018, has been canonically released from the roll of the clergy of the Patriarchate. This release was granted without prejudice or as a consequence of any ecclesiastical discipline, and Father Nikolaos Matar is free to be received into any canonical Orthodox jurisdiction without impediment.

In witness thereof, We have caused Our seal to be affixed to this Letter in the Holy City of Jerusalem, on the 19th day of MARCH in the year of Our Lord 2018.

THEOPHILOS III

PATRIARCH OF JERUSALEM


Τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καταγγέλλει τήν ἐκμετάλλευσιν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ καί τῶν ἱστοσελίδων αὐτοῦ καί προσεπιδηλοῖ ὅτι οὐδεμίαν σχέσιν, συνεργασίαν ἤ ἐπικοινωνίαν ἔχει μετά τοῦ Πατρός Νικολάου Μάταρ πρός γνῶσιν καί ὠφέλειαν τοῦ Ὀρθοδόξου ποιμνίου ἐν Ἀμερικῇ καί ἀλλαχοῦ καί ὅτι ὑπ’ οὐδενός ἐκπροσωπεῖται εἰς τήν Ἀμερικήν .

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΠΑΣΧΑΛΙΟΙ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Κατά τήν ἑορτήν τοῦ Πάσχα, τό ἔτος τοῦτο, 2020, κοινῇ συμφωνίᾳ δέν ἀντηλλάγησαν ὡς εἴθιστο ἐπισκέψεις μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ἱεροσολύμων, λόγῳ τῆς ἐνσκηψάσης ἐπιδημίας τοῦ ἰοῦ καί ὡς ἐκ τούτου ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐπέδωσεν ἰδιοχείρως Πασχαλίους ἐπιστολάς, εἰς τόν Κουστωδόν τῆς Ἁγίας Γῆς, ὁσιολογιώτατον π. Φραγκῖσκον Πατόν, εἰς τόν Λατῖνον Πατριάρχην εἰς τά Ἱεροσόλυμα Μακαριώτατον Pierbattista Pizzaballa, εἰς τόν Μακαριώτατον Ἀρμένιον Πατριάρχην εἰς Ἱεροσόλυμα Νουρχάν Μανουκιάν καί εἰς τόν Σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον τῶν Ἀγγλικανῶν εἰς Ἱεροσόλυμα Σουχέλ Νταγουάνη.

Αἱ ἐπιστολαί αὗται ἔχουν ὡς ἑξῆς ἀγγλιστί:

 

His Paternity Fr. Francesco Patton

Custos of the Holy Land

Saint Saviour’s Monastery

Your Paternity, dear Fr. Francesco,

We greet you with deep joy, and with the Paschal hymn

Christ is risen from the dead

Trampling down death by death

And to those in the tomb, bestowing life

and We wish to extend to you Our prayers and best wishes as you celebrate the Easter Feast.

We give thanks to Almighty God that, notwithstanding the present difficult circumstances of the coronavirus, our Brotherhoods have been able to celebrate the Great Holy Week and Pascha in the empty All-Holy and Life-Giving Tomb of our Lord and Saviour Jesus Christ, and all the Holy Places, to the benefit of the Church and our people.

Despite all the restrictions and all the distressing circumstances surrounding the present crisis, our common martyria to the resurrection of Jesus Christ has been of paramount significance for our communities here in the Holy City of Jerusalem, as well as our fellow brothers and sisters of the other Abrahamic faiths.

We rejoice in this common witness, and we are thankful to you and your Fraternity for your steadfast commitment to our common mission as guardians of the Holy Places, which continues to bear fruit in this difficult present moment, and “until we all attain to the unity of the faith and of the knowledge of the Son of God,” (Ephesians 4:13). Despite this time of crippling restrictions, we are still able to maintain our important relations for the good of all.

We join in prayer for all those who continue to be affected by the pandemic, especially the sick and all those who care for them. And we remember all who have passed away and those who mourn them. MAY those who carry the yoke of our Lord find rest in their souls (Matt. 11:29).

Your Excellency, We extend the assurance of Our prayers for you, your brothers in Christ, and your community in this Paschal season, and We look forward to meeting again in our Christian fellowship.

 Εἰς τήν Πασχάλιον ταύτην ἐπιστολήν τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ Κουστωδός ὁσιολογιώτατος π. Φραγκῖσκος Παττόν ἀπήντησε διά τῆς κάτωθι ἐπιστολῆς αὐτοῦ:

His Beatitude Theophilos III

Patriarch of Jerusalem

Your Beatitude,

First of all, I want to express my gratitude for your fraternal Easter Wishes and reciprocate them in the words of this beautiful Easter hymn, which we sing in Medieval Latin:

Death and life contended

in a spectacular battle:

the Prince of life, who died, reigns alive…

We know Christ is truly risen from the dead!

To us, victorious King, have mercy!

Amen. Alleluia.

When we celebrate Easter at the Holy Sepulchre, the Holiest Sanctuary under our shared and fraternal care, we understand that hope is not the projection of our desires, but it is the Risen Lord Jesus Christ who has overcome death. In the Easter celebration we understand that the Risen Jesus is the gardener of life, the One who overcame death by passing through it and has conquered all our fears, all our anguish.

Today, just as the pandemic is still sowing death all over the world, we feel that it is our common commitment to accept the invitation that Jesus made to Mary Magdalene: “Go to my brothers and tell them that you have met Me! Tell them I Am alive! Tell them that My grave is empty!”. This is the Good News of Easter, and we have to invite all our brothers and sisters to welcome the Risen Lord with faith, because this is the only vaccine that can save from the virus of death, fear and anguish, from the virus of selfishness and evil that infects our humanity and our history, from the virus of a meaningless and aimless life.

We feel that this Easter we have to pray and bring hope especially to the sick, their families, the nurses and doctors who assist them, to those who find themselves passing from this world to the heavenly Father, to all those who are putting their lives at risk to guarantee essential services to our society.

Your Beatitude, we reciprocate your wishes and prayers and we feel deeply united in Christ with you and with all the brothers of the Greek Patriarchate of Jerusalem: united in the care of the Holy Places of Christianity, united in proclaiming the Risen Lord, united in the struggle for the safeguard of Christian freedom, united in the pastoral care of the flock that the Lord has entrusted to us.

With these feelings, we want to express the best wishes of our Fraternity to your Beatitude and to all the community of the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem.

Christ is risen! He is risen indeed! Amen.

MΑΥ you continue to enjoy a Happy and Holy Eastertide!

Fr. Francesco PATTON OFM

Custos of the Holy Land

 

H.E. Archbishop Pierbattista Pizzaballa

Apostolic Administrator of the Latin Patriarchate

 

Your Excellency, dear Archbishop Pizzaballa,

We greet you with deep joy, and with the Paschal hymn

Christ is risen from the dead,

Trampling down death by death,

And to those in the tomb, bestowing life.

We wish to congratulate you on your celebration of Easter, and we give thanks to God that our respective communities have been able to keep the Great Feast of the Resurrection of our Lord and Saviour Jesus Christ. In spite of the enormous difficulties posed by the coronavirus pandemic, we have been able to enter into this great mystery of our faith in our Holy City, in the empty Tomb in the Church of the Anastasis, at the very heart of the divine-human encounter.

We have experienced once again that Christ is the way, the truth, the life, and the resurrection, for he who believes in Him, though he die, yet shall he live, and whoever lives and believes in Him shall never die (John 11:24-25).

We are living through these days joined in prayers of both our Churches, and in our common martyria here in the Holy Land. We pray especially for all those in our region and around the world who continue to suffer from the pandemic and its consequences, and we pray fervently for those who have passed away and all who mourn them. MAY those who carry the yoke of our Lord find rest in their souls (Matt. 11:29).

In our united prayer above all we continue to serve our Lord and his Church both here in the Holy City of Jerusalem as well as the Church and all its faithful the world over. For Jerusalem has been throughout the ages, and remains today, the harbour of hope, peace, and of consolation.

We wish to extend you, Your Excellency, the assurance of our prayers for you, your clergy, and your community this Paschal season, and we look forward to meeting again in our Christian fellowship.

 –

His Beatitude

Archbishop Nourhan

Armenian Patriarch in Jerusalem

 

Your Beatitude, dear Archbishop Nourhan,

We greet you with deep joy, and with the Paschal hymn

Christ is risen from the dead,

Trampling down death by death,

And to those in the tomb, bestowing life

and we congratulate you and your community as you celebrate the Great Feast of Pascha.

This difficult and complicated situation of restrictions and hardship that so many are enduring makes us realise how crucial is our common mission as guardians and servants of the Holy Places, especially during this sacred period where we venerate Golgotha and the All-Holy and Life-Giving Tomb from where our Lord and Saviour Jesus Christ was crucified and resurrected.  We have been entrusted with this responsibility by Divine Providence, and it is incumbent upon us to enact this sacred trust in all humility and diligence in true collaboration. Let us, as Saint Paul says, “make every effort to maintain the unity of the Spirit in the bond of peace” (Eph. 4:3).

We join with you in keeping in our fervent prayers all those who are affected in any way by this pandemic, especially the sick and those who care for them, and we remember all who have passed away. MAY those who mourn be consoled by the promise of the resurrection.

Your Beatitude, We assure you of our prayers for you, your Brotherhood, and the community that you serve. We wish you from the bottom of our heart both spiritual and bodily health, and look forward to meeting and joining our prayers for the strengthening of both our fellowship and of our common mission and witness in the Holy Places.

MAY the light of the resurrection fill the hearts and minds of all people of good will in this holy Paschal season.

The Most Reverend Suheil Dawani

The Episcopal Church in Jerusalem

& the Middle East

Saint George’s Cathedral

 

Your Grace, dear Archbishop Suheil,

We greet you with deep joy, and with the Paschal hymn

Christ is risen from the dead,

Trampling down death by death,

And to those in the tomb, bestowing life

and We send our warm congratulations as you and your community celebrate Easter.

We are united in celebrating the Paschal Feast at a time of great difficulty for our Holy City, the Holy Land, and our world. The coronavirus pandemic has meant tremendous hardship for so many, and Jerusalem, usually overflowing with pilgrims and local faithful at this time of year, is practically deserted.

However, we have been able to keep the sacred ceremonies of the Great Holy Week and Easter in the All-Holy and Life-Giving Tomb in our respective Churches, and have been able to share a common martyria to the truth and power of the resurrection of our Lord and Saviour Jesus Christ, for He is the resurrection and the life, and he who believes in Him, though he die, yet shall he live, and whoever lives and believes in him shall never die (John 11:24-25). In this way, we have been able to show the world that Jerusalem remains a harbour of hope, peace, and consolation in a challenging time for the human family.

We join our prayers with yours, particularly for all those who are affected by the pandemic, the sick and those who care for them, as well as for those who have passed away and all who mourn.

We wish to extend to you, dear Archbishop Suheil, the assurance of our prayers for you and your family, your clergy, and your community in this Paschal season, and We look forward to meeting again in our Christian fellowship.

With our Patriarchal wishes for Pascha,

Christ is Risen!

 

THEOPHILOS III

PATRIARCH OF JERUSALEM

Holy City of Jerusalem

Pascha 2020

 




ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ Κ.Κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ’ 2020

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ

καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

 

Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν,

ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες

ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων

Θεόν καί ὑπερένδοξον.

(Τροπάριον Ζ’ ὠδῆς κανόνος Ἀναστάσεως Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ).

 

 Ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καί πεπληρωμένῃ, καρδίαις καθαραῖς καί ἀρρυπώτοις χείλεσι, φωναῖς ἀκαταπαύστοις καί αἰσίαις καί ἀλαλαγμοῖς σεμνοῖς ἡ Ἐκκλησία βοᾷ καί διαλαλεῖ κατά τήν νύκτα τῆς Ἀναστάσεως καί καθ’ ὅλην τήν Πασχάλιον περίοδον τό «Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος». Ἐν βεβαιότητι πίστεως τῷ Σταυρωθέντι καί ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντι Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ καί ἐπ’ ἐλπίδι Ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, ἡ Ἐκκλησία ψάλλει «Ἀναστάσεως ἡμέρα καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα, εἴπωμεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».

 Τό θαυμαστόν τοῦτο καί χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς νίκης τοῦ θανάτου εἶναι ὁ καρπός τῆς σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ, καθότι «ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ θανάτου ἦλθε διά τῆς θυσίας τοῦ σταυροῦ Αὐτοῦ. Ὁ Χριστός, ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, κατελθών εἰς τήν γῆν ἐκ τῶν κόλπων τοῦ Πατρός, ἐνανθρωπήσας ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, προσήνεγκεν Ἑαυτόν ἑκουσίως τῷ σταυρῷ ὡς ἱερεῖον ἄμωμον διά τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Καθά προεῖπεν ὁ προφήτης Ἡσαΐας «ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη καί ὡς ἀμνός ἄμωμος ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτόν ἄφωνος» καί ὡς δακτύλῳ Αὐτόν καθυπέδειξεν Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής εἰς τόν Ἰορδάνην, κατεδείχθη ἐν τῷ σταυρῶ «ὁ ἁμνός τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Τό πλέον θαυμαστόν εἰς τό μυστήριον τοῦτο, τό ὁποῖον καί δεικνύει τήν ὑπερβάλλουσαν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ πρός ἡμᾶς, εἶναι, ὡς καί ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν λέγει, ὅτι «ἐν ᾦ μόλις ὐπέρ δικαίου τις ἀποθανεῖται, Χριστός ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανε ἔτι ἀσθενῶν, ἁμαρτωλῶν καί ἀσεβῶν ὄντων ἡμῶν» (Ρωμ. 5, 6-8). Ἀναμάρτητος ὤν ὁ Χριστός, «Θεός ὤν ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», «ἑαυτόν ἐκένωσε μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2, 7), ἐταπείνωσεν Ἑαυτόν, ἀνῆλθε ἑκουσίως ἐπί τοῦ σταυροῦ καί διά τοῦ ἀχράντου αἵματος Αὐτοῦ “ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων ἔσχισε τό χειρόγραφον καί ἔδωκε χάριν ὀφλημάτων ἀρχαίων”.

Σαρκί παθών ὐπέρ ἡμῶν ὁ Χριστός καί ταφείς, κατῆλθεν εἰς τόν Ἅδην. Ἐν τῇ ἀπληστίᾳ αὐτοῦ ὁ Ἅδης, ἀνέμενε καί Τοῦτον, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ, νά καταφάγῃ. Διά τήν ταπείνωσιν ὅμως τῆς θυσίας Αὐτοῦ, δέν ἠδυνήθη νά ἔχῃ ἰσχύν ἐπ’ Αὐτοῦ. Ἠπατήθη ὁ Ἅδης καί ἐπικράνθη. Νομίσας ὅτι ἐδέχθη θνητόν, συνήντησε Θεόν, Θεόν καί ἄνθρωπον, τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος τῇ δυνάμει τοῦ Πατρός καί τῇ ἰδίᾳ αὐτοφυεῖ Αὐτοῦ δυνάμει, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν καί ὡδοποίησε πάσῃ σαρκί τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν. Ἀνεζήτησε καί εἰς τόν Ἅδην ὡς καί εἰς τήν γῆν τό ἀπολωλός πρόβατον, ἐκήρυξε εἰς τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔαν καί τούς ἀπογόνους αὐτῶν τό Εὐαγγέλιον τῆς μετανοίας καί σωτηρίας καί ὡς δεικνύει ἡ Ὀρθόδοξος εἰκών τῆς Ἀναστάσεως ἀνέσυρεν αὐτούς μετ’ Αὐτοῦ εἰς τόν Παράδεισον. Ἔκτοτε ἐν τῇ δυνάμει καί τῇ πίστει τῆς Ἀναστάσεως, οἱ ἄνθρωποι ἀποθνήσκομεν σώματι μόνον, ἀποδυόμεθα τό γήινον σκήνωμα ἡμῶν, καθότι «αἷμα καί σάρξ βασιλείαν Θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύνανται» (Α’ Κορ. 15, 50) καί συζῶμεν μετ’ Αὐτοῦ ψυχῇ καί πνεύματι, προσδοκῶντες ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Τοῦτο τό μυστήριον τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως Αὐτοῦ ὁ Χριστός εἶχε προείπει εἰς τούς φίλους μαθητάς Αὐτοῦ ἔτι ὤν μετ’ αὐτῶν εἰς τήν γῆν, μετά δέ τήν Ἀνάστασιν «παρέστησεν Ἑαυτόν αὐτοῖς ζῶντα ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις» (Πράξ. Α’, 3), εἰς πολλάς ἐμφανείας μετά τοῦ σώματος Αὐτοῦ τοῦ ἐσταυρωμένου ἐν τύποις τῶν ἥλων, λελαμπρυσμένου καί δεδοξασμένου. Διά τῶν αὐτοπτῶν μαθητῶν Αὐτοῦ παρέδωσε τό μυστήριον τοῦτο εἰς τό σῶμα Αὐτοῦ τήν Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν ἡδραίωσε διά τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος, τό ὁποῖον ἀναληφθείς εἰς οὐρανούς ἀπέστειλε παρά τοῦ Πατρός τήν Πεντηκοστήν ἀπό τῆς Ἀναστάσεως ἡμέραν.

Ἔκτοτε ἡ Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας κατά τήν τοῦ Κυρίου ἀψευδῆ πρόρρησιν «πύλαι Ἅδου οὐ κατίσχυσουσι» (Ματθ. 16, 18), συνεχίζει τό ἔργον Αὐτοῦ εἰς τήν γῆν. Κηρύττει τόν Χριστόν Ἐναθρωπήσαντα, Σταυρωθέντα καἰ Ἀναστάντα καί βαπτίζει εἰς τό ὄνομα Αὐτοῦ τούς εἰς Αὐτόν πιστεύοντας, ἁγιάζει τούτους διά τῶν μυστηρίων αὐτῆς καί προσεύχεται ὑπέρ συνδιαλλαγῆς τῆς ἀνθρωπότητος καί ὑπέρ τῆς οἰκουμένης ὅλης. Δι’ ὅλων αὐτῆς τῶν δυνάμεων συμπαρίσταται εἰς τόν πάσχοντα ἄνθρωπον, προσεύχεται τῷ ἰατρῷ τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ ὑπέρ παύσεως τῆς ἐνσκηψάσης τῇ οἰκουμένῃ λοιμικῆς θανατηφόρου νόσου, θεραπείας τῶν προσβεβλημένων καί ἐλέους Αὐτοῦ ἐπί τούς ἀνηλεῶς ὑπ’ αὐτῆς θανατωθέντας ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι ὡς Ἐκεῖνος “ἐσταυρώθη ἐξ ἀσθενείας, ἀλλά ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ οὕτω καί ἡμεῖς εἰ καί ἀσθενοῦμεν ἐν Αὐτῷ, ἀλλά καί ζησόμεθα σύν Αὐτῷ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ (Β’ Κορ. 13, 4).

Προσευχήν ἔτι καί ὑπέρ ἑνότητος τῆς Ἑκκλησίας καί εἰρήνης τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἀναπέμπει ἡ Σιωνῖτις Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν κατά τήν λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως ἀπό τοῦ ζωηφόρου μνήματος, ἐν ᾧ ἐτάφη καί ἐξ οὗ ἀνέστη Χριστός καί εὔχεται εἰς τό ποίμνιον αὐτῆς εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί ὅπου γῆς τήν δύναμιν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Ἀναστάντος Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Χριστός ἀνέστη

 

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, ΠΑΣΧΑ 2020

 Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

 

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




«ΣΠΟΥΔΑΖΟΝΤΕΣ ΤΗΡΕΙΝ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΩ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ» (ΕΦΕΣ. 4,3) Η ΕΝ ΑΜΜΑΝ ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ & ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΩΝ

Ἐν συνεχείᾳ τῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ.  Θεοφίλου τοῦ Γ’, ἡ ὁποία ἀνεκοινώθη τόν Νοέμβριον τοῦ 2019, ἐφιλοξενήθη σήμερον ἡ Ἀδελφική Οἰκογενειακή Συνάντησις εἰς Ἀμμάν, Πρωτεύουσαν τῆς Ἰορδανίας, τῇ παρουσίᾳ Προκαθημένων καί Ἀποστολῶν διαφόρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὁ σκοπός τῆς συναντήσεως αὐτῆς ἦτο ἡ ἀνανέωσις τοῦ διαλόγου καί ἡ προώθησις τῆς ἑνότητος μεταξύ ἀδελφῶν ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Κοινωνίας.

Ἐπί τῇ λήξει τῆς Συναντήσεως οἱ Προκαθήμενοι καί οἱ Ἀπεσταλμένοι ἐξέδωσαν τήν ἑπομένην Δήλωσιν:

The Amman Fraternal Familial Gathering of the Orthodox Primates and Delegates.

Dialogue and Unity

February 25-27/2020   –   Amman-Jordan

Press Release

On FEBRUARY 26, 2020, a meeting of Primates and representatives of Local Orthodox Churches was held in Amman, Jordan, with the primary view of unity and reconciliation within Holy Orthodoxy. The participants noted their understanding of the anguish of the Patriarchate of Jerusalem for the imminent danger of schism within our Orthodox Communion.

Participating in the meeting were delegations of: the Orthodox Church of Jerusalem led by His Beatitude Patriarch Theophilos of Jerusalem, the Russian Orthodox Church led by His Holiness Patriarch Cyril of Moscow and All Russia, the Serbian Orthodox Church led by His Holiness Patriarch Irinej of Serbia, the Romanian Orthodox Church led by His Eminence Metropolitan Nifon of Targoviste, the Polish Orthodox Church led by His Eminence Archbishop Abel of Lublin and Chełm, and the Orthodox Church of the Czech Lands and Slovakia led by His Beatitude Metropolitan Rastislav of the Czech Lands and Slovakia.

The participants expressed their gratitude to His Majesty King Abdullah II, King of the Hashemite Kingdom of Jordan and Hashemite Custodian of the Christian and Muslim Holy Places in the Holy Land and to the people of Jordan for facilitating the hosting of this gathering in their capital city, Amman, noting His Majesty’s outstanding work in promoting interfaith dialogue internationally.

The participants also thanked the Patriarchate of Jerusalem and His Beatitude Patriarch Theophilos for all the relentless efforts aimed at paving the way for dialogue and bringing brothers together in the precious spirit of unity, noting that the light that emanates from Jerusalem stands as a witness to that Holy City which continuously proclaims its multi-faith and multicultural tapestry rejoicing in its existence as the warm home for the three Abrahamic faiths, Christianity, Judaism and Islam.

The delegations declared that this gathering was to strengthen the fraternal bonds between brothers and their churches, to promote the bonds of peace in Christ among them, to advocate for the unity of the Orthodox churches, and to renew dialogue in the prayerful hope of bringing reconciliation where there has been discord.

In the atmosphere of fraternal love, those gathered for the meeting agreed that decisions concerning issues of Orthodox-wide importance, including the granting of autocephaly to particular Churches, should be finalised in a spirit of pan-Orthodox dialogue and unity, and with pan-Orthodox consensus.

Concerning the current ecclesiastical situation in the Ukraine the participants also recognised that a pan-Orthodox dialogue is necessary for healing and reconciliation.

In the matter concerning North Macedonia, the delegations stated that this matter is to be solved through dialogue within the Serbian Orthodox Church and with pan-Orthodox support.

Regarding Montenegro, the participating delegations urged the relevant authorities to respect and uphold the fundamental right of ownership of property including that of the Church.

The delegations agreed that they should gather as brothers, preferably before the end of this year, to strengthen the bonds of fellowship through prayer and dialogue. The participants hope that His Holiness the Ecumenical Patriarch Bartholomew with his known seniority of honour (πρεσβεία τιμήs) will join this dialogue along with his brother Primates.

The delegations embraced the call of their brother Patriarch Theophilos III to hold a prayer for the world, for an end to war, sickness and suffering, and for all the Christians as well as for the unity of the Orthodox Church. This prayer is to be held in the Mother Church, the Church of the Resurrection (Holy Sepulchre) in Jerusalem, before the Holy Tomb of Christ, from which He rose and proclaims peace to the world.




ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΘΕΙΟΤΑΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ Γ΄ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ 2019

Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ σήμερον ἡνώθησαν,

τεχθέντος τοῦ Χριστοῦ.

Σήμερον Θεός ἐπί γῆς παραγέγονε

καί ἄνθρωπος εἰς οὐρανούς ἀναβέβηκεν.

Σήμερον ὁρᾶται σαρκί

ὁ φύσει ἀόρατος διά τόν ἄνθρωπον.

(Β΄ Στιχηρόν Ἰδιόμελον Λιτῆς Χριστουγέννων).

 

Ἐν χαρᾷ πεπληρωμένῃ, ἐν ἀγαλλιάσει, εὐχαριστίᾳ καί δοξολογίᾳ, ἡ Ἐκκλησία ἀνά τόν κόσμον ἑορτάζει σήμερον τήν Μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν, τήν ἑορτήν τῆς ἐκ Παρθένου κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος  ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία εὐχαριστεῖ τόν Θεόν, διότι πιστός ὤν ἐξεπλήρωσε τάς διά τῶν προφητῶν ἐπαγγελίας Αὐτοῦ πρός τόν ἄνθρωπον. «Λύτρωσιν ἀπέστειλε τῷ λαῷ Αὐτοῦ (Ψαλμ. 110, 9).  Ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος ὤν ὁ Θεός,  «ὑπερεῖδε τούς χρόνους τῆς ἀγνοίας» (Πράξ. 17, 30) καί τῆς ἀποστασίας τοῦ ἀνθρώπου καί «ἐπεδήμησε πρός τούς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος». Τόν ἄνθρωπον δραπέτην ὄντα ὡς ἀποδράσαντα τῆς πρός Αὐτόν κοινωνίας κατά τόν ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας (P.G. 75 908C), ὁ Θεός ἀνεζήτησε, εὗρε ὡς τό πλανηθέν πρόβατον, ἀνεκαίνισεν, ἀνεγέννησεν, ἐζωοποίησε, «μετεστοιχείωσε» καί ἐπανήνωσεν εἰς τήν κοινωνίαν, τήν ὁποίαν εἶχε μετ’ Αὐτοῦ ἅμα τῇ δημιουργίᾳ ἐν τῷ Παραδείσῳ.

Τοῦτο ἐποίησεν ὁ Θεός Πατήρ ἐν τῷ Υἱῷ Αὐτοῦ τῷ Μονογενεῖ. «Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλε τόν Υἱόν Αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν», (Γαλ. 4, 4-5).  Ὁ Πατήρ ηὐδόκησε καί «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1, 14). Κατά Κύριλλον Ἀλεξανδρείας «Ὁ ἐν ἀρχῇ Θεός Λόγος, ἐν κόλποις ὤν τοῦ Πατρός, ὑπέμεινε τήν δι’ ἡμᾶς κένωσιν ἑκών καί γέγονε σάρξ, τουτέστιν ἄνθρωπος, ἐταπείνωσεν ἑαυτόν δι’ ἡμᾶς καί ἐχρημάτισεν υἱός ἀνθρώπου, ἵνα δι΄ Αὐτοῦ ἡμεῖς πλουτήσωμεν Πατέρα τόν Θεόν, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου, προσέλαβε σῶμα οὐκ ἄψυχον οὐδέ ἄνουν ἀλλά ἐψυχωμένον ψυχῇ λογικῇ, (Περί Ἐνανθρωπήσεως, PG 77, 989D & 1092C), ἵνα καταστήσῃ τόν ἄνθρωπον «κοινωνόν θείας φύσεως». (Β΄ Πέτρ. 1, 4).  Τό ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει πρόσλημμα, ἤτοι τήν ἀνθρωπότητα ὅλην, ἡγίασε διά τῆς ζωῆς Αὐτοῦ ὁ Κύριος καί διά τοῦ Σταυροῦ, τῆς Ἀναστάσεως καί Ἀναλήψεως Αὐτοῦ ἀνεβίβασεν εἰς τόν οὐρανόν καί ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. Ὤ τῆς φιλανθρωπίας! Ὤ τῆς εὐνοίας! Ὤ τῆς δωρεᾶς! Ὁ Θεός ἐν τῷ Χριστῷ κατῆλθεν εἰς τήν γῆν καί ἀνεβίβασε τόν ἄνθρωπον εἰς τόν οὐρανόν.

Τό ὑπέρ φύσιν καί λόγον οὐράνιον μυστήριον τοῦτο ἔλαβε χώραν ἐν χρόνῳ καί τόπῳ, ἐπί Καίσαρος Ὀκταβιανοῦ Αὐγούστου και εἰς Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας καί μάλιστα ἐν τῷ ἀπερίττῳ σπηλαίῳ τούτῳ, συνεργούντων καί μαρτυρούντων τῶν στοιχείων τῆς φύσεως καί Δυνάμεων Ἀσωμάτων. Ταῦτα κατά τόν θεολόγον τῆς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν μιᾶς ὑποστάσεως καί δύο φύσεων, θελήσεων καί ἐνεργειῶν ἅγιον Σωφρόνιον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων ἦσαν «ἡ ἀστροκίνητος ἕλκυσις τῶν μάγων, ἡ τῶν ποιμένων οὐράνιος μύησις, ἡ δωροφορία καί ἡ προσκύνησις», (Συνοδική Ἐπιστολή (PG 87, 3176D). Μάγοι Περσῶν βασιλεῖς ὑπό ἀστέρος ὁδηγούμενοι καί ποιμένες ἀγραυλοῦντες ὑπό ἀγγέλων διά τοῦ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2, 14), προσκαλούμενοι, ἐπί τό αὐτό συνήντησαν καί ἔκθαμβοι πεσόντες προσεκύνησαν, «εἶδον γάρ ἐν τῷ σπηλαίῳ βρέφος κείμενον τόν ἄναρχον». 

Τήν ἀπαρχήν ταύτην τῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ παρέλαβε ἀπό τούς αὐτόπτας καί αὐτηκόους μάρτυρας αὐτοῦ καί διατηρεῖ ἀνά τούς αἰῶνας ἡ Ἐκκλησία. Διά τοῦ μυστηρίου τούτου διαπαιδαγωγεῖ, διαπλάσσει, εἰρηνοποεῖ, ζωοποιεῖ καί ἁγιάζει τά μέλη της. Τοῦτο διακηρύσσει τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν ἕως τῶν περάτων τῆς οἰκουμένης. Διά τούτου ἐξασκεῖ  τήν εἰρηνευτικήν αὐτῆς ἀποστολήν εἰς τόν κόσμον ὅλον, «τήν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς, τήν ὁποίαν ἔδωσεν εἰς αὐτήν ὁ Θεός» (Β΄ Κορ. 5, 18), «καταλλάσσων τούς ἀνθρώπους ἑαυτῷ», (Β΄ Κορ. 5, 19) ἐν τῇ Ἐνανθρωπήσει τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ.

Τό ὑπερφυές καί σωτήριον μυστήριον τοῦτο κηρύσσει καί ἡ τῶν Ἱεροσολύμων πρώτη Ἐκκλησία τῆς Χριστιανοσύνης, ἀπό τοῦ τόπου, ἐν ᾧ τοῦτο ἐπεφάνη, ἀπό τοῦ θεοδέγμονος σπηλαίου καί ἀπό τῆς ἐπ’ αὐτοῦ Κωνσταντινείου καί Ἰουστινιανείου Βασιλικῆς, εὐλογοῦσα τό ποίμνιον αὐτῆς ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ καί ὁπουδήποτε ἀνά τόν κόσμον, ὑποδεχομένη ἐν χαρᾷ ὡς ποίμνιον αὐτῆς τούς τιμῶντας Βηθλεέμ τήν ἁγίαν καί τούς προσκυνοῦντας τήν φάτνην, «ἐν ᾗ ἀνεκλίθη ὁ Ἀχώρητος»,  εὐσεβεῖς προσκυνητάς καί προσευχομένη ὑπέρ εὐημερίας, εἰρήνης καί ἀγαθῆς καταστάσεως τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Βηθλεέμ, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2019

Διάπυρος πρός Κύριον εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Πατριάρχης  Ἱεροσολύμων