ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ –Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2010.

Κήρυγμα τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου εἰς τήν ἀκολουθίαν τοῦ Ἐπιταφίου τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς  τοῦ σωτηρίου ἔτους 2010.

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Εὐλαβές Ἱερατεῖον,

Εὐσεβεῖς προσκυνηταί,

Ἡ Ἐκκλησία, τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ τό Ἅγιον, ἡ ὑπ’ Αὐτοῦ παρά τοῦ Θεοῦ Πατρός ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ συσταθεῖσα, μαρτυρεῖ περί τοῦ προσώπου Αὐτοῦ τοῦ ἀχράντου καί τοῦ λυτρωτικοῦ ἔργου Αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς.

Μαρτυρεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀπεκαλύφθη εἰς αὐτήν ὡς ὁ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσας Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ὅτι Οὗτος, Θεός ὤν, προσέλαβε τήν ἀνθρωπίνην φύσιν ἡμῶν, τό ἀνθρώπινον ἡμῶν φύραμα, οὐχί κατά φαντασίαν εἰκονικῶς ἀλλά ἐν ἀληθείᾳ, πραγματικῶς, ἐνυποστάτως. Ἐξ ἀγάπης τελείας καί ἐλέους ἀμέτρου πρός τόν ἄνθρωπον, Ἐκεῖνος προσέλαβε ὅλα τά ἀδιάβλητα ἰδιώματα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἡμῶν, κόπον καί πόνον, πεῖναν καί δίψαν, ὕπνον, ἀκόμη καί τόν θάνατον.

Ἐπί τοῦ τόπου τούτου, τοῦ Φρικτοῦ Γολθοθᾶ, προσήνεγκε Ἑαυτόν, τό σῶμα Αὐτοῦ τό ἄχραντον καί τήν ψυχήν Αὐτοῦ τήν ἁγίαν, λύτρον ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Δίκαιος ὤν, ἐδέχθη ἑκουσίως νά λογισθῇ μετά ἀνόμων καί ὡς ἄνομος ἐκρίθη καί κατεκρίθη. «Εἰς τά ἴδια ἦλθε καί οἱ ἴδιοι Αὐτόν οὐ παρέλαβον». (Ἰω. 1, 11). «Τό φῶς ἐλήλυθεν εἰς τόν κόσμον καί οἱ ἄνθρωποι ἠγάπησαν μᾶλλον τό σκότος ἤ τό φῶς». (Ἰω. 3, 19). Οἱ ἄνθρωποι κατεδίκασαν εἰς θάνατον τόν δοτῆρα καί τήν πηγήν τῆς ζωῆς. Τήν ἀπόφασιν ταύτην Οὗτος ἐδέχθη ἄνευ γογγυσμοῦ ἤ χρήσεως βίας τινός. Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη ( Ἡσ. 53, 7).

Διά τοῦ τρόπου τούτου, διά τῆς ἀσθενείας τοῦ σταυροῦ τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, ηὐδόκησεν ὁ Θεός Πατήρ νά σώσῃ ἡμᾶς. Τήν ἐξ ἐλευθέρας ἐκλογῆς ἀνομίαν τῶν ἀνθρώπων κατά τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, Ἐκεῖνος μετέτρεψεν εἰς εὐεργεσίαν αὐτῶν. Ἐπειδή « ὁ κόσμος διά τῆς σοφίας οὐκ ἔγνω τόν Θεόν» (Α΄Κορ. 1, 21) καί «ἐπειδή Ἰουδαῖοι σημεῖον ζητοῦσι καί Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσι» (Α΄ Κορ.1, 22), «εὐδόκησεν ὁ Θεός διά τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τούς πιστεύοντας» (Α΄Κορ. 1, 21). Δι’ αὐτούς, τούς πιστεύοντας, «Ἰουδαίους τε καί Ἕλληνας», ἀνέδειξε «τόν ἐσταυρωμένον Χριστόν Θεοῦ δύναμιν καί Θεοῦ σοφίαν». (Α΄Κορ.1, 24).

Ὁ Χριστός διά τοῦ σταυροῦ ἦλθε χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Ἡ ἄβυσσος τῆς ἀγάπης ἀνεζήτησε τόν ἄνθρωπον ἕως  τά βάθη τῆς ἀβύσσου.  Διά τοῦ σταυροῦ κατῆλθεν εἰς τόν Ἅιδην καί ἐνίκησε τάς δυνάμεις τοῦ Ἅιδου, τόν διάβολον, τήν ἁμαρτίαν καί τόν θάνατον.  Ἐκήρυξε καί εἰς τούς ἐν Ἅιδῃ τήν μετάνοιαν. Ἐκήρυξεν εἰς τούς πρωτοπλάστους γενάρχας ἡμῶν, εἰς τούς ἀνόμως ἀποθανόντας καί εἰς τούς πρό τοῦ νόμου καί  διά τοῦ νόμου μή προσδεξαμένους τήν ἀπολύτρωσιν. Συνέτριψε τούς μοχλούς τούς αἰωνίους τοῦ Ἅιδου, τούς «κατόχους πεπεδημένων», αἰχμαλώτων  ἀνθρώπων. Ἀναστάς διά τῆς θείας δυνάμεως Αὐτοῦ, συνανέστησε μετ’ Αὐτοῦ παγγενῆ τόν Ἀδάμ, συνανέσυρε καί συνανύψωσε αὐτόν μετ’ Αὐτοῦ εἰς τά ὕψη τῆς θείας δόξης Αὐτοῦ παρά τῷ Πατρί.

Τοῦτον, Ἰησοῦν τόν Ναζωραῖον, τόν κατά σάρκα Ἰουδαῖον, τόν πληρωτήν καί οὐχί καταλυτήν τοῦ νόμου (Ματθ. 5, 17), ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες τήν καταγωγήν καί ὅσοι ἄλλοι λαοί ὡς μέτοχοι τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας Ἕλληνες, ἡμεῖς τά ἔθνη, οἱ ζῶντες πρίν ὡς «ἄθεοι ἐν κόσμῳ» (Ἐφεσ. 2, 12), ἀλλά καί «οἱ τόν ἀγνοούμενον ἄγνωστον Θεόν εὐσεβοῦντες» (Πράξ. 17, 23), συναντήσαντες, γνωρίσαντες  καί ἐπιγνόντες , ἀπεδέχθημεν ὡς ἐλευθερωτήν καί λυτρωτήν. Ἀρνηθέντες τήν πλάνην τῶν εἰδώλων, ἐπεγράφημεν τῷ ὀνόματι τῆς Θεότητος Αὐτοῦ. Ἡμεῖς, «ἡ ἀγριέλαιος, ἐνεκεντρίσθημεν εἰς τήν καλλιέλαιον καί ἐγενόμεθα κοινωνοί τῆς πιότητος τῆς ρίζης αὐτῆς (Ρωμ. 11, 17&24). Παύσαντες τήν ζήτησιν  τῆς ἀληθείας διά τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου μόνον, ἀπεδέχθημεν τόν Μονογενῆ Υἱόν τοῦ Θεοῦ ὡς τόν σεσαρκωμένον Λόγον τῆς ζωῆς.  Ὁ «κόκκος τοῦ σίτου» (Ἰω. 12, 24) τῆς Ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, «πεσών εἰς τήν γῆν ἀπέθανε (Ἰω.12, 24), ἤτοι ἠρνήθη τήν αὐτοδυναμίαν αὐτοῦ,  διά τοῦτο καί ἀνενεώθη καί ἀνεγεννήθη  καί «ἤνεγκε καρπόν πολύν (Ἰω. 12, 24) καί οὕτως, ὡς εἶπεν ὁ Κύριος, «ὅτε Ἕλληνές τινες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων, ἵνα προσκυνήσσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ ἐζήτησαν νά ἴδουν Αὐτόν»(Ἰω. 12, 20-22), «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω.12, 23).

Ποῖος εἶναι ὁ καρπός οὗτος καί ποία  ἡ δόξα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου; Τό γεγονός ὅτι τό Εὐαγγέλιον ἐκηρύχθη ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ ἐκ Σιών καί ἡμεῖς τά ἔθνη, ἐλθόντα, «ἐξ ἀνατολῶν καί δυσμῶν καί βορρᾶ καί νότου» (Λουκ. 13, 29), ἠσπάσθημεν αὐτό. Εἰς δέ τήν γῆν τῆς φανερώσεως Αὐτοῦ, τήν γῆν τήν Ἁγίαν, ἐπήξαμεν θυσιαστήρια, ὡς τοῦτο τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως, «τοῦ ἁγίου σκηνώματος τῆς δόξης Αὐτοῦ, ἡ κάτω ὡραιότης τοῦ ὁποίου συναποδεικνύεται ἐφάμιλλος τῆς εὐπρεπείας τοῦ ἄνω στερεώματος (Ἀπολυτ. Ἐγκαινίων 13ης Σεπτ.), ὡς τό ἱερόν Κουβούκλιον τοῦτο, τό «κτῆμα καί ἀφιέρωμα τῷ Χριστῷ τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμαίων τοῦ 1810». Τό γεγονός ἐπίσης ὅτι ἡμεῖς, οἱ ἐπικληθέντες  Ρωμαῖοι Ὀρθόδοξοι, ἐγενόμεθα πολισταί  τῆς ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας καί τοῦ Ἰορδάνου μέ μοναστικάς κοινοβιακάς ἀκτήμονας  Ἀδελφότητας, ὧν πρότυπον ἡ τοῦ ὁσίου Σάββα τοῦ ἡγιασμένου μέχαρι τῆς σήμερον, ὀάσεις καί ἑστίας πνευματικάς, φυτώρια εἰρήνης καί κατακοσμήσεως τῶν ἠθῶν τῶν ἀνθρώπων, τῶν μοναχῶν, τῶν ἰθαγενῶν κατοίκων τῆς Ἁγίας Γῆς καί τῶν ἑκατομμυρίων προσκυνητῶν, τῶν καταφθανόντων καθ’ἑκάστην εἰς τάς πύλας Σιών τῆς Ἁγίας.

Δόξαν Χριστοῦ σεμνοπρεῶς φανερώνει  καί  ἡ πολυεθνική καί πολυπολιτισμική μέν, ἑνοειδής καί ὁμόφωνος τήν πίστιν δέ, Ρωμαιορθόδοξος ὁμήγυρις ἡμῶν, ᾄδουσα, ὡς ἄλλος Ἰωσήφ εὐσχήμων βουλευτής, ἐπιταφίους ὕμνους, ὕμνους χαρμολύπης εἰς τήν θεόσωμον ταφήν καί τήν εἰς ᾷδου κάθοδον τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἀφυπνώσαντος καί τριημέρου ἀναστησομένου πρός ἀνάκλησιν τῆς φθορᾶς τοῦ ἡμετέρου γένους καί μετάβασιν πρός ζωήν αἰωνίαν.

Ἀπό τούτου τοῦ ζωοδόχου μνημείου, ἐν ᾦ ἐνειλημένος σινδόνι κατατέθειται ὡς θνητός ὁ ἀθάνατος καί ἀπό ταύτης τῆς σεμνῆς καί μεγαλοπρεποῦς τελετῆς τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ  Σιωνῖτις Μήτηρ τῶν  Ἐκκλησιῶν, εὐπλοοῦσα καί εὐθυδρομοῦσα ὑπό τήν συνετήν καί θεοφιλῆ ποιμαντορίαν τοῦ καί προεξάρχοντος τῆς πανηγύρεως ταύτης Μακαριωτάτου Πατριάρχου Θεοφίλου Γ΄, διαβιβάζει τάς θεοφιλεῖς εὐχάς καί προσευχάς Αὐτοῦ πρός πάντας ὑμᾶς τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς ὑπέρ ὑγιείας ὑμῶν, εἰρήνης, προκοπῆς, προόδου καί σωτηρίας. Γένοιτο.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_0_placeholder




Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Πέμπτην, 12ην /25ην Μαρτίου 2010 καί ὥραν  10.30’ π.μ., ἐτελέσθη Δοξολογία εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἐπί τῇ Ἐθνικῇ ἑορτῇ τῆς 25ης Μαρτίου 1821, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συμμετεχόντων ἐνδεδυμένων τῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερέων, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Ἀθανασίου. Ἐκεῖ καί ἀνεπέμφθη εὐχαριστία τῷ Παναγάθῳ Θεῷ διά τήν ἐλευθερίαν, ἥν ἐχαρίσατο τῷ γένει ἡμῶν ἐκ τοῦ ζυγοῦ τῆς δουλείας καί ἐτελέσθη δέησις ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, τῶν συντελεσάντων ἀνθρωπίνως εἰς τήν ἐλευθερίαν ταύτην.

Μετά τό τέλος τῆς Δοξολογίας ἐγένετο ἐπίσημος ἄνοδος τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς συνοδείας Αὐτοῦ εἰς τό Πατριαρχεῖον, ἔνθα ἐν τῇ αἰθούσῃ τοῦ Θρόνου ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τούς ἑορταστάς ὡς ἑξῆς:

(Βλ. ἡλεκτρονικόν σύνδεσμον: http://jerusalem-patriarchate.info/2010/03/25/1113/).

Ἠκολούθησεν ἡ προσφώνησις τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Ἀθανασίου καί ἡ ἀνάγνωσις τοῦ μηνύματος τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κ. Καρόλου Παπούλια πρός τόν ἀπόδημον Ἑλληνισμόν ἔχον ὡς ἑξῆς:

«Αθήνα, 25 Μαρτίου 2010».

«Η επέτειος της 25ης Μαρτίου έχει πάντα για τον ελληνισμό έναν ιδιαίτερο συμβολισμό.

Σήμερα, η εθνική ανεξαρτησία είναι εξασφαλισμένη. Είναι, όμως, υπαρκτή η ανάγκη της ομοψυχίας, της αλληλεγγύης και του συλλογικού οράματος.

Έχουμε μπροστά μας ανοιχτά εθνικά θέματα, οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις, ένα σύνθετο και ευμετάβλητο περιβάλλον από το οποίο απουσιάζουν οι σταθερές του παρελθόντος.

Η ελληνική κοινωνία περνά δύσκολες μέρες και καλείται να πραγματοποιήσει μία ιστορικη μετάβαση. Δεν είναι εύκολο ούτε ανώδυνο. Είναι όμως αναγκαίο. Είναι επίσης δυνατό, αν αλλάξουν νοοτροπίες, αντιλήψεις και διαχρονικές παθογένειες, εάν εξυγιανθεί η λειτουργία του ελληνικού κράτους και ενωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις της πατρίδας μας για να εκπληρώσουν ένα ιστορικό χρέος απέναντι στις επόμενες γενιές.

Επέτειοι όπως η σημερινή ενισχύουν την εθνική αυτοπεποίθηση με την ανάκληση της μνήμης ενός σπουδαίου παρελθόντος. Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε περήφανοι για την κληρονομιά μας και την ευθύνη να προσπαθήσουμε, ώστε να είναι περήφανα και τα δικά μας παιδιά γι αυτό που τους κληροδοτήσαμε.

Με τις σκέψεις αυτές εύχομαι σε όλους σας και τον καθένα ξεχωριστά, υγεία, ευτυχία και προκοπή».

Ἠκολούθησε ἀπαγγελία πατριωτικῶν ποιημάτων ὑπό τῶν ἀραβοφώνων μαθητῶν τοῦ σχολείου τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.

Τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας ὁ Μακαριώτατος, συνοδείᾳ Ἀρχιερέων καί  Ἱερέων τοῦ Πατριαρχείου, μοναχῶν, μοναζουσῶν  καί μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος τῶν Ἱεροσολύμων, μετέβησαν εἰς τήν Πατριαρχικήν Σχολήν τῆς Σιών διά τόν ἑορτάσμόν τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου. Ἐκεῖ οἱ μαθηταί τῆς Σχολῆς, μέ τήν βοήθειαν τοῦ καθηγητοῦ μουσικοδιδασκάλου κ. Χαραλάμπους Βακάκη καί τῆς καθηγητρίας φιλολόγου κ. Αἰκατερίνης Κοκοτοῦ ἐπαρουσίασαν δίωρον ἐπιτυχέστατον ἀφιέρωμα εἰς τήν ἐθνικήν ἐπέτειον μέ πατριωτικά ᾄσματα, τό χρονικόν τῆς ἐποποιΐας  καί θεατρικά δρώμενα.

Μετά τό τέλος τῆς ἑορτῆς ὁ Μακαριώτατος συνεχάρη τούς συντελεστάς τῆς ἑορτῆς καί ἐτόνισε ὅτι ἡ συγκεκριμένη παρουσίασις ἦτο λίαν καλῶς ἐπιμελημένη καί εἰσήγαγε τούς θεατάς εἰς τό κλῖμα καί τό νόημα τῆς ἑορτῆς τῆς 25ης Μαρτίου. Εἰς τήν σύντομον προσφώνησιν Αὐτοῦ πρός τό τέλος τῆς τελετῆς πρός τιμήν τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 ὁ Μακαριώτατος εἶπεν:

«Ἡ 25η Μαρτίου εἶναι ἡμέρα μνήμης ἱερᾶς καί πανηγύρεως χαρᾶς. Εἶναι ἡμέρα φυσικῆς καί πνευματικῆς παλιγεννεσίας τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων, ἀλλά καί τοῦ γένους τῆς Ρωμηοσύνης.

Ἡ διά θυσιῶν αἵματος καί ποικίλων ἀντιξοοτήτων ἀνάκτησις τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καί ἐλευθερίας ἀπετέλεσε σταθμόν καθοριστικόν διά τήν συμβολήν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς ἑλληνορθοδόξου χριστιανικῆς παραδόσεως εἰς τήν πνευματικήν καί πολιτιστικήν πρόοδον τῆς ἀνθρωπότητος γενικώτερον καί τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης καί τῶν Βαλκανίων εἰδικώτερον.

Ἡ ἐξέγερσις κατά τῆς δουλείας τοῦ κατακτητοῦ ἦτο ἐξέγερσις κατά τῶν δυνάμεων τῆς καταπατήσεως τοῦ ἀναφαιρέτου δικαιώματος τῆς ἀτομικῆς καί συλλογικῆς ἤ ἐθνικῆς ἐλευθερίας καί ἀνεξαρτησίας. Αὐτό ἀκριβῶς ἀπέδειξε ἡ ἐθνεγερσία τοῦ 1821. Εἰς τό σημεῖον αὐτό δέν πρέπει νά παραθεωρῆται ἡ ἀναντίρρητος και ἀναμφισβήτητος συμβολή τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Πατριαρχείων τῆς Ἀνατολῆς. Μεταξύ αὐτῶν βεβαίως καί τό ἡμέτερον παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων.

Ἡ σεμνή τελετή, τήν ὁποίαν παρηκολουθήσαμεν μᾶς μετέφερε μέ τρόπον ἀνάγλυφον εἰς τήν ἐποχήν τοῦ σταυρικοῦ μαρτυρίου τῆς δουλείας, ἀλλά ταυτοχρόνως καί εἰς τήν χαράν τοῦ ἱεροῦ δώρου τῆς ἐλευθερίας.

Ἐκφράζομεν τά θερμά συγχαρητήρια Ἡμῶν εἰς τόν Σχολάρχην, Ὁσιολογιώτατον Μοναχόν π. Φώτιον, τούς καθηγητάς καί τούς μαθητάς.

Εὐχαριστοῦμεν καί ὅλους ὅσους, μέ τήν παρουσίαν σας τιμήσατε τήν σεμνήν αὐτήν ἑορτήν τῆς Ἐθνικῆς Παλιγεννεσίας.

Ἔτη πολλά».

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_1_placeholder




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ ΕΙΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ἡ ἑορτή τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, τῶν ἐν Σεβαστείᾳ τῇ λίμνῃ μαρτυρησάντων, εἶναι μία ἀπό τάς κυρίας καί μεγάλας ἑορτάς τοῦ μηνός Μαρτίου, διά τήν ὁποίαν καί ὁρίζει Προηγιασμένην θ. Λειτουργίαν τό Τυπικόν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Εἰς  τήν μεγάλην αὐτήν ἑορτήν τῆς Ἐκκλησίας ὅλης προστίθεται διά τήν Σιωνίτιδα Μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν καί τήν Γεραράν ἡμῶν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα ἡ ὀνομαστική ἑορτή τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς Μακαριότητος, φερούσης τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Θεοφίλου, ἑνός τῶν ἐνδόξως ἀθλησάντων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.

Διά τόν λόγον τοῦτον Προηγιασμένη θ. Λειτουργία ἐτελέσθη εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως καί οἱ Ἁγιοταφῖται Πατέρες καί ὁ εὐλαβής κλῆρος τοῦ Πατριαρχείου ἐγγύθεν καί μακρόθεν καθηκόντως ἐν προθυμίᾳ πολλῇ προσῆλθον, ἵνα ἀφ΄ ἑνός συμπροσευχηθῶσι μετά τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, τῷ Πατριάρχῃ, Πατρί καί Ἡγουμένῳ αὐτῶν, ἀφ΄ ἑτέρου δέ ἵνα ὑποβάλωσι τά σεβάσματα καί τήν ὑπακοήν αὐτῶν καί συγχαρῶσι ἐπί τοῖς ἀγομένοις ὀνομαστηρίοις Αὐτῆς.

Τό χρέος ἡμῶν τοῦτο, ὅση ἡμῖν δύναμις, λειτουργικῶς καί προσκυνηματικῶς εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως ἐκπληρώσαντες, ὁλοκληροῦμεν νῦν Ἁγιοταφιτικῶς εἰς τήν ἱστορικήν ταύτην αἴθουσαν τοῦ ἱεροῦ «ὀσπιτίου ἡμῶν».

Ἐν τῇ ὁμηγύρει ἡμῶν οὖν ταύτῃ ἔτι ἄπαξ ἐκφράζομεν τήν χαράν ἡμῶν διά τήν ὀνομαστικήν ἑορτήν Πατρός, Πατριάρχου καί Ποιμένος, ἀναλαβόντος πρό τετραετίας ὁμοφώνοις ψήφοις τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τήν ποιμαντορίαν τοῦ σεπτοῦ Θρόνου τῆς Σιωνίτιδος Μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν.

Τήν ποιμαντορίαν ταύτην ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἐπιτελεῖ, ἀφ΄ ἡμέρας ἀναλήψεως αὐτῆς, μετά συναισθήσεως εὐθύνης καί ἀκολουθίας τῶν ἰχνῶν τῶν προκατόχων αὐτῆς ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Ἱεροσολύμων, λαμπρυνάντων τόν Θρόνον αὐτῶν εἴτε δι΄ αἵματος μαρτυρίου εἴτε δι΄ ὁσιότητος ζωῆς εἴτε δι΄ ἀγώνων ὑπέρ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τῶν ἁπτῶν τούτων τεκμηρίων τῆς ἐπί γῆς ἐνσάρκου παρουσίας τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τοῦτο ἐμφαίνεται ἐν ἔργοις συγκεκριμένοις, ἐξ ὧν ἐπιλεκτικῶς μνημονευθήτωσαν ἡ ἡγετική συμμετοχή τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου εἰς τάς ἐκδηλώσεις κοινοῦ χριστιανικοῦ ἐνδιαφέροντος καί εἰς τάς παλινδρομούσας  διαπραγματεύσεις διά τήν εἰρήνευσιν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν. Ὡσαύτως μνημονευθήτω ἡ πρόσκλησις τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τόν διάλογον διά τήν δημιουργίαν ὑφέσεως εἰς τάς σχέσεις Χριστιανῶν καί Μουσουλμάνων διεθνῶς καί ἐπιτοπίως καί τό προτεινόμενον ὑπ΄Αὐτῆς πρότυπον συμβιώσεως, τό ἀμοιβαίως διά τοῦ Ἀχτιναμέ γενόμενον ἀποδεκτόν, μεταξύ τοῦ προκατόχου Αὐτῆς ἀοιδίμου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Ἁγίου Σωφρονίου καί τοῦ χαλίφου Ὀμάρ Χατάμπ. Μνημονευθήτω ἐπίσης ἡ πρόσφατος ἐπίσκεψις τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος διά τήν συμμετοχήν εἰς εἰρηνευτικήν Διάσκεψιν Κορυφῆς εἰς Κατάρ καί ἡ ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ταύτῃ ἐπίβλεψις τῶν ἐργασιῶν τοῦ ἀνεγειρομένου ἐκεῖ ἱεροῦ ναοῦ τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ τροπαιοφόρου καί τοῦ Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, οὗτινος τόν θεμέλιον λίθον προσεχῶς θά καταθέσῃ ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης.

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τήν καλλιέργειαν σχέσεων καλῆς συνεργασίας μετά τῆς μητρός Ἑλλάδος, μνημονευτέα ἡ πρόσφατος εἰς Ἀθήνας ἐπίσκεψις τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος καί συνάντησις Αὐτῆς μετά τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν κ. Σπυρίδωνος Κουβέλη. Κατά τήν συνάντησιν αὐτήν ἐγένετο ἐνημέρωσις ἐπί τοῦ ἐπιτελουμένου ὑπό τοῦ Πατριαρχείου θρησκευτικοῦ, φιλανθρωπικοῦ, κοινωνικοῦ, εἰρηνευτικοῦ καί πολιτιστικοῦ ἔργου εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί ἐζητήθη νά ληφθῇ ὑπ΄ ὄψιν τό ἔργον τοῦτο, ἵνα μή ἐπιβαρυνθῇ ἡ ἐν Ἑλλάδι ἐκκλησιαστική περιουσία αὐτοῦ ὑπό τῶν δρομολογουμένων ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως φορολογικῶν τροποποιήσεων. Ὡσαύτως ἐγένετο ἐνημέρωσις ἐπί τῶν δαπανωμένων ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἁδρῶν ποσῶν διά τάς διεξαγομένας δίκας πρός ἀκύρωσιν τῶν παρανόμων συμφωνιῶν ἐνοικιάσεως τῶν ξενοδοχείων τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Παλαιάν Ἱερουσαλήμ.

Ἡ γνωστή ἄκρα εὐαισθησία τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τόν τομέα τῶν ἀδιαμφισβητήτων προσκυνηματικῶν ἡμῶν δικαιωμάτων,  ἐξεδηλώθη καί πάλιν κατά τήν διάρκειαν τοῦ ἐτησίου σαρώματος τῆς Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως εἰς Βηθλεέμ  τόν παρελθόντα Δεκέμβριον, νικήσασα τήν Ἀρμενικήν ἀκόρεστον προσκυνηματικήν βουλιμίαν, αὐθαιρεσίαν καί βιαιότητα.

Ἡ ἀνιοῦσα πορεία ἐξομαλύνσεως τῶν σχέσεων τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου μετά τοῦ ἀραβοφώνου Ρωμαι-Ὀρθοδόξου ποιμνίου αὐτοῦ ἐνεφάνη καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ σύγκλησις τῆς  Ζ΄ Συνελεύσεως τῶν ἀραβοφώνων Ὀρθοδόξων τοῦ Ἰσραήλ ἐτέθη ὑπό τήν αἰγίδα καί τήν παρουσίαν τῆς Ὑμετέρας  Μακαριότητος.

Ταῦτα, Μακαριώτατε, ἀποτελοῦν μεταξύ ἄλλων ἔργα τῆς Ὑμετέρας Σεπτῆς  Μακαριότητος, τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος στηριζούσης Αὐτήν καί συστρατευομένης μετ΄ Αὐτῆς διά τήν ἀποτελείωσιν τοῦ ἔργου, οὗ ἐνηρξάμεθα εἰς δυσχειμέρους καιρούς, ἀποκηρύξαντες πᾶν ὅ,τι ἀδιαφανές  καί παράνομον καί ἐγκολπωθέντες  πᾶν ὅ,τι διαφανές, τίμιον, συλλογικόν καί ἔννομον.

Ὑψῶν τό ποτήριον ὑπέρ ὑγιείας, εὐσταθείας καί μακροημερεύσεως τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος, εὔχομαι Αὐτῇ πλουσίαν τήν ἄνωθεν ἐνίσχυσιν, ἵνα εὐφραίνηται καί καυχᾶται τήν κατά Θεόν καύχησιν ἐπί ἔργοις ἀγαθοῖς, ἀξίοις τῆς ἀποστολῆς τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου πρός ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου ἡμῶν γένους καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν. Γένοιτο».

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Ἀπό τάς παρελθούσας δεκαετίας ἔχει καθιερωθῆ ὡς ἔθιμον ἐπίσκεψις τῶν Ἀρχηγῶν τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἁγίας Γῆς εἰς τόν Πρόεδρον τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ τήν παραμονήν ἑκάστου Νέου Πολιτικοῦ Ἔτους.

Ἡ ἐπίσκεψις αὐτή λαμβάνει χώραν εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον καί ἀποβλέπει εἰς τήν καλλιέργειαν καλῶν σχέσεων συνεργασίας μεταξύ τῶν ἐν λόγῳ Ἐκκλησιῶν καί τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ.

Κατά τήν ἐπίσκεψιν αὐτήν ὁ Πρόεδρος τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, ἐνδεχομένως καί ὁ ὑπουργός Ἐσωτερικῶν καί ὁ ὑπουργός Θρησκευμάτων, προσφωνεῖ τούς Χριστιανούς Ἐκκλησιαστικούς Ἀρχηγούς, ἐξ ὀνόματος δέ τούτων ἀντιφωνεῖ ὁ Ἑλληνορθόδοξος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων.

Τό αὐτό συνέβη καί ἐφέτος. Τήν Δευτέραν, 28ην Δεκεμβρίου 2009, περί τήν 11:00 π.μ., οἱ χριστιανοί Ἐκκλησιαστικοί Ἀρχηγοί μετά μικρᾶς συνοδείας ἕκαστος, ἀνταπεκρίθησαν εἰς τάς ἀποσταλείσας προσκλήσεις καί ἐπεσκέφθησαν τόν Πρόεδρον τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ κ. Συμεών Πέρες εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον εἰς τήν περιοχήν Ραχάβια τῶν Ἱεροσολύμων.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ εἰς τήν ἐπίσκεψιν αὐτήν συνωδεύετο ὑπό τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Γέροντος  Δραγουμάνου Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως κ. Χριστοδούλου, τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἱερωνύμου, Ἀντιπροέδρου τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς καί ἡγουμένου ἐν Φχές τῆς Ἰορδανίας.

Ἡ διοργανωθεῖσα τελετή ὑποδοχῆς περιελάμβανε ἀρχικῶς δεξίωσιν, ἐν συνεχείᾳ δέ προσφώνησιν τοῦ Προέδρου κ. Συμεών Πέρες πρός τούς Ἐκκλησιαστικούς Ἀρχηγούς, ἔχουσαν περίπου ὡς ἑξῆς:

«Μακαριώτατοι,

Σεβασμιώτατοι,

«Σᾶς εὐχαριστοῦμεν διά τήν ἀνταπόκρισιν πρός τήν πρόσκλησίν μας. Σᾶς εὐχόμεθα καλά Χριστούγεννα καί εὐτυχισμένον τό Νέον Ἔτος.  Γνωρίζω ὄτι ὑπάρχουν μεταξύ μας διαφοραί, περισσότερα ὅμως εἶναι τά κοινά σημεῖα μεταξύ μας. Παρά τάς διαφοράς μας, ἀτενίζομεν τόν ἴδιον οὐρανόν, πιστεύομεν εἰς ἕνα Θεόν, ἕνα Κύριον. Τόν Θεόν τῆς ἀγάπης καί ὄχι τῆς βίας. Προσβλέπομεν πρός ἐσᾶς ὡς συνεργάτας τῆς εἰρήνης. Πιστεύομεν ὅτι ἡ εἰρήνη εἶναι ἐγγύτερον  νῦν ἤ πρότερον. Εὐρισκόμεθα εἰς στάδιον ἀνανεώσεως τῶν διαπραγματεύσεων διά τήν εἰρήνην μέ τούς Παλαιστινίους. Ἐλπίζομεν νά μήν ὑπάρξουν δυσάρεστα γεγονότα, τά ὁποῖα θά ἀνακόψουν αὐτάς. Ἐπαναλαμβάνομεν τήν βάσιν τῶν εἰρηνευτικῶν διαπραγματεύσεων, τήν λύσιν δηλαδή τῶν δύο ὁμόρων κρατῶν, τοῦ Ἰσραήλ καί τῶν Παλαιστινίων ζώντων ἐν ἐλευθερίᾳ, εἰρήνῃ καί ἀσφαλείᾳ. Θέλομεν νά ἐπεκτείνωμεν τάς διαπραγματεύσεις καί μετά τῶν ἄλλων γειτονικῶν ἡμῶν κρατῶν, δηλαδή τῆς Συρίας καί τοῦ Λιβάνου.

Εἰς τό Ἰσραήλ ὑπάρχει μία μεγάλη Μουσουλμανική Κοινότης. Ὑπάρχει ἐπίσης καί μία μικρή Χριστιανική Κοινότης. Θέλομεν δι ὅλας τάς Κοινότητας, τῶν Μουσουλμάνων, τῶν Χριστιανῶν καί τῶν Δρούζων ἴσα δικαιώματα ἀνεξαρτήτως ἀριθμοῦ μελῶν, φυλῆς, καί θρησκεύματος. Ἴσα δικαιώματα εἰς τήν παιδείαν καί τήν κοινωνίαν καί οἰκονομικήν ζωήν.

Προσπαθοῦμεν νά ἀνταποκριθῶμεν εἰς τά αἰτήματά σας. Εἴχομεν τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πάπα εἰς τό Ἰσραήλ. Νομίζομεν ὅτι ἦτο ἐπιτυχής. Ἦτο ἕνα μήνυμα εἰρήνης.

Τό κράτος τοῦ Ἰσραήλ προσπαθεῖ νά ἐφαρμόσῃ ὡς ἀρχήν ὅτι ὁ πιστός κάθε θρησκείας θά ἔχῃ τό δικαίωμα τῆς ἐλευθέρας προσβάσεως εἰς τόν ἰδικόν του ἅγιον τόπον μέ ἐγγυημένην τήν ἀσφάλειάν του, τό ὅτι δηλαδή ὁ τόπος αὐτός δέν θά μετατραπῇ εἰς τόπον χρήσεως βίας.

Γνωρίζομεν ὅτι ὑπάρχουν διαιρέσεις μεταξύ ἡμῶν, πιστεύομεν ὅμως ὅτι τό πνεῦμα εἶναι ἀνώτερον τῶν διαιρέσεων».

Σύντομον προσφώνησιν ἀπηύθυνε καί ὁ Ἀναπληρωτής Πρωθυπουργός καί Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν τοῦ Ἰσραήλ κ. Eli Isai, ἡ ὁποία διελάμβανε περίπου τά ἑξῆς:

«Χαιρόμεθα διά τήν συνάντησιν. Σᾶς εὐχόμεθα καλάς ἑορτάς. Ἡμεῖς κατά τάς ἑορτάς ἡμῶν προσευχόμεθα ὑπέρ τῆς εἰρήνης. Ἄς προσευχηθῶμεν καί κατά τάς ἑορτάς Σας ὑπέρ τῆς εἰρήνης. Ὁ Θεός μας εἶναι Θεός τῆς εἰρήνης, φέρων εἰρήνην καί ζητῶν τήν συνεργασίαν μας διά τήν εἰρήνην. Ἄς ἐξέλθῃ λοιπόν καί ἀπό τό Μέγαρον τοῦτο μήνυμα εἰρήνης πρός τήν περιοχήν καί πρός ὅλον τόν κόσμον δι ἕν εἰρηνικόν ἔτος 2010».

Ἠκολούθησεν ἡ ἀντιφώνησις τοῦ Μακαριωτάτου, ἔχουσα ὡς ἕπεται: (βλέπε σύνδεσμο http://en.jerusalem-patriarchate.info/2009/12/28/604/ )




ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΑΛΙΤΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΠΑΦΩ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Τήν Τρίτην, 11ην / 24ην Νοεμβρίου 2009, ὁ ὁμότιμος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γεώργιος Γαλίτης ἐγένετο δεκτός ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου τοῦ Γ’.

Ὁ κ. Γαλίτης ἦτο προσκεκλημένος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἵνα ὁμιλήσῃ εἰς τούς Ἁγιοταφίτας Πατέρας ἐπί τῶν θεολογικῶν διαλόγων ἐν γένει, ἰδίᾳ δέ ἐπί τῆς συμμετοχῆς τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων εἰς τόν θεολογικόν διάλογον τῆς Ὀρθοδόξου μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλήσιας μετά τήν πρόσφατον ἐν Πάφῳ συνάντησιν. Ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου εἰς αὐτήν ἦτο ὁ καθηγητής κ. Γ. Γαλίτης, ὁ  ὁποῖος εἶχεν ἔλθει εἰς τό  Πατριαρχεῖον καί πρό τῆς συναντήσεως αὐτῆς, ἵνα ἐνημερώσῃ τόν Μακαριώτατον ἐπί τῆς πορείας τοῦ διαλόγου τούτου καί λάβῃ ὁδηγίας περί τῆς ἐνδεικνυμένης στάσεως τοῦ Πατριαρχείου εἰς αὐτόν.

Εἰς τήν ἐν τῷ Πατριαρχείῳ συνάντησιν τοῦ κ. Γαλίτη μετά τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Θεοφίλου Γ’, 11ην / 24ην -11-2009, ἦσαν παρόντες περί τούς τεσσαράκοντα Ἁγιοταφῖται Πατέρες, Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καί μοναχοί. Εἰς τούτους, παρουσίᾳ καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Ἀθανασίου, ὁ καθηγητής κ. Γαλίτης ἔδωσε διάλεξιν μέ θέμα τούς διμερεῖς θεολογικούς διαλόγους, εἰδικώτερον δέ αὐτόν τῆς Ὀρθοδόξου μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

Τά κύρια  σημεῖα τῆς διαλέξεως τοῦ καθηγητοῦ κ. Γαλίτη ἦσαν τά κάτωθι:

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία παλαιότερον ἐχαρακτηρίζετο ὑπό τοῦ Harnack «ὡς μία ἀποβαλτωμένη καί ἀποστεωμένη Ἐκκλησία φυλακτῶν, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν τῶν πρώτων χριστιανῶν. Ὑπό τοῦ διακεκριμένου βυζαντινολόγου Steven Runciman ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἡ Ἐκκλησία τοῦ 21ου αἰῶνος, ἤτοι ὡς ἡ Ἐκκλησία τοῦ μέλλοντος. Ἡ ἀλλαγή αὕτη τῆς γνώμης διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν συνέβη, διότι αὕτη ἐγένετο γνωστή διά τῶν Ρώσων Ὀρθοδόξων μεταναστῶν εἰς τάς χώρας τῆς Εὐρώπης καί τῶν Η.Π.Α. μετά τήν ρωσικήν ἐπανάστασιν  τοῦ 1920 καί ὑπό τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν εἰς τάς αὐτάς χώρας μετά τόν Β’ Παγκόσμιον πόλεμον.

Μετά τήν Β’ Βατικάνιον Σύνοδον, ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία ἐδέχθη νά προσέλθῃ εἰς διάλογον μέ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν «ἐπί ἴσοις ὅροις». Ἀνταποκρινομένη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, κατόπιν κοινῆς ἀποφάσεως εἰς τήν Πανορθόδοξον Διάσκεψιν τῆς Ρόδου, τό 1964, ἐδέχθη τόν θεολογικόν διάλογον μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.

Εἶναι  ἀληθές ὅτι δέν ὑπάρχει ἡ  ἀναμενομένη πρόοδος εἰς τόν διάλογον τοῦτον, ὅτι ἐδαπανήθη χρόνος διά τήν συζήτησιν ἐπί τῶν ἑνούντων ἡμᾶς καί ὅτι τώρα μόνον γίνεται συζήτησις ἐπί τῶν διαιρούντων ἡμᾶς σημείων. Παρά ταῦτα, αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι, γνωρίζουσαι ὅτι ἐν αὐταῖς ὑπάρχει τό πλήρωμα τῆς ἐν Χριστῷ εὐαγγελικῆς ἀληθείας, χωροῦν εἰς τόν διάλογον δι’ ἱκανῶν θεολόγων, ἵνα βοηθήσουν τάς ἄλλας χριστιανικάς Ἐκκλησίας, νά συμπέσουν μεθ’ ἡμῶν εἰς τήν αὐτήν πίστιν, τήν τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Τοῦτο πράττει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἐφαρμόζουσα εἰς τήν πρᾶξιν τήν ἐν τῇ λειτουργίᾳ προσευχήν «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», συναισθανομένη εἰς βάθος τόν πόνον τῆς τραυματικῆς καταστάσεως τοῦ χωρισμοῦ τής Ἐκκλησίας, μετά τό 1054, καί τήν εὐθύνην τῆς θεραπείας αὐτῆς διά τοῦ διαλόγου. Τάς ἄλλας χριστιανικάς ὁμολογίας, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ Ἐκκλησίας ἐχούσας ὁμοῦ μετά τῶν ὀρθῶν καί πεπλανημένας διδασκαλίας, αἱ ὁποῖαι σύν τῷ χρόνῳ διά τοῦ διαλόγου ἐπισημαίνονται καί ἀντικρούονται.

Μέλη τῆς Ἐκκλησίας δύνανται νά ἔχουν διαφορετικήν γνώμην περί τῆς μή συμμετοχῆς εἰς τόν θεολογικόν διάλογον, δέν δύνανται ὅμως νά ἐπιβάλουν τήν ἄποψιν αὐτήν εἰς ὅλην τήν Ἐκκλησίαν, μετέχουσαν κοινῇ ἀποφάσει εἰς τοῦτον.

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τόν διάλογον μέ τήν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν, ἐπετεύχθη διά τῆς ἐπιμονῆς τῶν Ὀρθοδόξων νά δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί τό πρωτεῖον τοῦ Πάπᾳ ὄχι ἀπολύτως, ἀλλά ὡς Πρώτου ἐν Συνόδῳ, συμφώνως πρός τόν 34ον ἀποστολικόν κανόνα καθώς καί τήν πενταρχίαν τῶν Πατριαρχείων, ἅτινα δέν ἐδέχοντο ἄχρι τοῦδε. Ἕν τῶν προβλημάτων τοῦ διαλόγου τούτου εἶναι ἡ θέσις τῆς Οὐνίας, τό ὁποῖον παραμένει ἀνοικτόν διά τούς Ὀρθοδόξους.

Εἰς τήν πρόσφατον ἐν Πάφῳ συνάντησιν, συνεζητήθησαν ὡρισμένα ἄρθρα τοῦ κειμένου ἐργασίας, τό ὁποῖον εἶχεν ἑτοιμασθῆ πρό ἑνός ἔτους ἐν Κρήτῃ. Τά ὑπόλοιπα ἄρθρα θα συζητηθοῦν τό ἑπόμενον ἔτος ἐν Βιέννῃ. Τό κείμενον βεβαίως δέν προσυπογράφει ἕνωσιν μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς ὑπό ὡρισμένων μή καλῶς πληροφορημένων Ὀρθοδόξων προσφάτως ἀναληθῶς διαδίδεται.

Τοῦτο θά ὑποβληθῇ πρός ἔγκρισιν εἰς τάς Ἐκκλησίας καί θά συνεκτιμηθῇ  ἐν Συνόδοις μετά τῶν ἄλλων στοιχείων- πορισμάτων τοῦ διαλόγου τοῦ παρελθόντος καί τοῦ μέλλοντος διά τήν ἕνωσιν, ἡ ὁποία δέν θά ἔλθῃ ὁσονούπω, ὅπως μερικοί ἰσχυρίζονται, ἀλλά μετά μακράν πορείαν προετοιμασίας, ἐργασίας ἄρσεως τῶν θεολογικῶν ἐμποδίων, τῶν κωλυόντων νῦν αὐτήν, εἰς χρόνον τόν ὁποῖον μόνον ὁ Θεός γνωρίζει. Παρ’ ἡμῶν ὁ Θεός ζητεῖ νά εἴμεθα εὔχρηστα ὄργανα εἰς τάς χεῖρὰς Του.

Ὁ κ. Γαλίτης τῇ προτροπῇ τοῦ Μακαριωτάτου ἀνέγνωσεν εἰς τούς Ἁγιοταφίτας Πατέρας τήν πρός Αὐτόν καί τήν περί Αὐτόν Ἁγίαν καί Ἱεράν Σύνοδον ὑποβαλλομένην ἔκθεσιν ἐπί τῆς εἰς Πάφον συναντήσεως τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καί τοῦ μελετηθέντος ὑπ’ αὐτῶν κειμένου.

Ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησε τόν καθηγητήν κ. Γαλίτην διά τήν εἰλικρινῆ, σαφῆ καί ἐμπεριστατωμένην ἐνημέρωσιν ἐπί τῆς συμμετοχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τούς διμερεῖς θεολογικούς διαλόγους καί διά τήν ἀντιπροσώπευσιν ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐν εὐρύτητι «πνεύματος ζωοποιοῦντος καί οὐχί γράμματος ἀποκτείνοντος. (Β’ Κορ. 3,6).

Ὁ καθηγητής κ. Γαλίτης ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον διά τήν προσγινομένην αὐτῷ τιμήν νά ἀντιπροσωπεύῃ τό Πατριαρχεῖον εἰς τόν διάλογον καί τήν πρόσκλησιν νά ὁμιλήσῃ εἰς Ἁγιοταφίτας, θυσιαζομένους φρουρούς τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τοῦ γεωγραφικοῦ δηλαδή κελύφους τοῦ περιεχομένου τῆς ἀποκαλυφθείσης ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ἀληθείας τοῦ Θεοῦ πρός σωτηρίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_2_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ 4ΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ

Τήν Κυριακήν, 9ην / 22αν Νοεμβρίου, ἡμέραν τῆς μνήμης τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἐτέλεσε πανηγυρικήν Δοξολογίαν ἐπί τῇ συμπληρώσει τετραετίας ἀπό τῆς ἐκλογῆς καί τῆς Ἐνθρονίσεως εἰς τόν Θρόνον αὐτῆς τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Θεοφίλου τοῦ Γ’ εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανίερον Ναόν τῆς  Ἀναστάσεως.

Πρός τοῦτο, ἡ Πατριαρχική συνοδεία ἐξεκίνησε ἀπό τό Πατριαρχεῖον καί, τῶν κωδώνων τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κρουομένων, κατῆλθεν εἰς τό ἐν μέσῳ αὐτοῦ Καθολικόν.

Ἐνταῦθα, τοῦ Πατριάρχου ἐνδυθέντος μανδύαν, ἐπιτραχήλιον καί ὠμόφορον, καί τῶν Ἀρχιερέων ἐνδυθέντων ἐπιτραχήλιον καί ὠμόφορον, ἐτελέσθη εἰς τό Καθολικόν παρά τό σημεῖον «Ὀμφαλός τῆς Γῆς» Δοξολογία ὡς εὐχαριστία εἰς τόν Θεόν διά τήν εἰρήνευσιν τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καί τήν ἀνάδειξιν ἀξίου ποιμένος αὐτῆς.

Μετά τό πέρας τῆς Δοξολογίας ἡ μακρά πομπή τῶν  ἀρχιερέων, ἱερέων καί μοναχῶν, τῶν λαϊκῶν ἑπομένων, ἀνῆλθεν εἰς τό Πατριαρχεῖον, τῶν κωδώνων κρουομένων.

Εἰς τή αἴθουσαν τοῦ Θρόνου προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Παρῆλθεν ἤδη μία τετραετία ἀπό τῆς εὐλογημένης ὥρας τῆς ἐκλογῆς καί Ἐνθρονίσεως τῆς Ὑμετέρας σεπτῆς Μακαριότητος εἰς τόν ἔνδοξον Θρόνον τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, πρώτου ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἐκκλησίας ὅλης.

Τό τετραετές τοῦτο χρονικόν διάστημα ὑπῆρξε πλῆρες σημαντικῶν γεγονότων σημαδευσάντων τό παρόν καί τό μέλλον τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων καί τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος.

Ὁμολογουμένως κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐτῶν αὐτῶν διαφανής καί χρηστός ὑπῆρξεν  ὁ τρόπος διαχειρίσεως τῶν οἰκονομικῶν καί λοιπῶν ὑποθέσεων τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου. Χρόνια προβλήματα τῆς κτηματικῆς καί ἄλλης περιουσίας αὐτοῦ εὗρον τήν λύσιν αὐτῶν. Αἱ προσενεχθεῖσαι ὑπό Φιλανθρωπικῶν Ὀργανισμῶν καί Συλλόγων καί ὑπό τῶν εὐσεβῶν προσκυνητῶν δωρεαί κατετέθησαν εἰς τό Κεντρικόν Ταμεῖον τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κοινοῦ καί ἐξ αὐτοῦ διετέθησαν διά τήν ἐπιτέλεσιν ἔργων συντελούντων εἰς τήν καλήν λειτουργίαν τοῦ Πατριαρχείου καί τήν ἀνύψωσιν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἀνταξίως τῆς ἱστορίας αὐτοῦ.

Ἐκ τῶν ἔργων τούτων μνημονευθήτωσαν κατ’ ἀρχάς τά συντελεσθέντα εἰς τά πανάγια προσκυνήματα, ὡς εἶναι οἱ τοποθετηθέντες ἐπί τοῦ βράχου τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ πολύτιμοι, στερεοί καί διαφανεῖς ὑαλοπίνακες, αἱ ἀναρτηθεῖσαι ὑπεράνω τοῦ προσκυνήματος τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως 24 πολύτιμοι ἀργυραῖ κανδῆλαι καί ἡ ἀνακαίνισις τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου τοῦ «δοχειοῦ», τοῦ χώρου δηλαδή διαφυλάξεως τοῦ ἐλαίου καί τοῦ νάματος τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, καρποί δωρεᾶς εὐσεβῶν προσκυνητῶν. Ἐπίσης ἡ κατόπιν δυσκόλως ἐπιτευχθείσης καθεστωτικῆς προσκυνηματικῆς συμφωνίας καί τῇ χορηγίᾳ τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως συντελεσθεῖσα ἀνακαίνισις τῶν χώρων ὑγιεινῆς τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Μνημονευτέαι ἐπίσης αἱ ἐν τῷ Κεντρικῷ ἡμῶν Μοναστηρίῳ ἀνακαινίσεις τῆς αἰθούσης τοῦ Πατριαρχικοῦ Θρόνου καί τῆς Ἀρχιγραμματείας, τοῦ Ἀρχείου, τῆς Βιβλιοθήκης καί τοῦ ἀρτοποιείου.

Πέραν τῶν ἔργων τούτων, τῶν ὑπό τοῦ Κέντρου ἐκτελεσθέντων, πολλοί τῶν Ἁγιοταφιτῶν ἀδελφῶν φιλοτιμούμενοι καί εὐσυνειδήτως κινούμενοι, ἀνεκαίνισαν προσκυνήματα καί ἱεράς Μονάς  δι’ ἀνακαινίσεων δομικῶν, κτιριακῶν, ἀναστηλωτικῶν καί ἄλλων, αἱ ὁποῖαι προσέδωσαν ὄντως εἰς αὐτά στερέωσιν, εὐστάθειαν, εὐπρέπειαν καί καλήν ἐμφάνισιν, ἁρμόζουσαν εἰς τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ καί τούς προσκειμένους εἰς αὐτόν χώρους.

Εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκπαιδεύσεως ἀξιόλογα ἀναμένονται ἔργα, ὡς εἶναι ἡ ὅσον οὔπω ἔναρξις ἀνεγέρσεως σχολείου διά τήν ἀραβόφωνον ἡμῶν Κοινότητα  εἰς Μπίρ – Ζέτ  διά δωρεᾶς ἑνός καί ἥμισεος ἑκατομμυρίου Εὐρώ παρά τῆς Εὐρωπαϊκῆς  Ἑνώσεως, κατόπιν ἐνεργειῶν τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος.  Ἐπίσης ἡ ἐπικειμένη ἀνέγερσις σχολείου – ὁ θεμέλιος λίθος τοῦ ὁποίου ἤδη  παρά τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος κατετέθη,  εἰς Ναζαρέτ ἐπί τῆς γῆς τοῦ Πατριαρχείου  «Κάσρ Ἰλ-Μουτράν», κατόπιν ἐπιλύσεως τῆς χρονισάσης  καί ταλανισάσης τό ἡμέτερον Πατριαρχεῖον διαφορᾶς μετά τῆς Κοινότητος τῆς Ναζαρέτ.

Εἰς τόν προσκυνηματικόν τομέα τά δικαιώματα ἡμῶν ἐπί τῶν παναγίων προσκυνημάτων ἀνυποχωρήτως ὑπερησπίσθησαν καί  ἀκριβῶς ἐφηρμόσθησαν.

Εἰς τούς προσερχομένους εἰς τό Πατριαρχεῖον ἐκπροσώπους Ἐκκλησιῶν, κυβερνήσεων καί  ὀργανισμῶν ἐδόθη παρά τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ἡ ἀληθινή εἰκών τοῦ Πατριαρχείου ὡς τοῦ ἀρχαιοτέρου  τοπικοῦ καί μόνου Αὐτοκεφάλου  Ἐκκλησιαστικοῦ Ὀργανισμοῦ, ὁ ὁποῖος συνεχίζει τήν ἐκκλησιαστικήν, πολιτιστικήν καί εἰρηνευτικήν ἀποστολήν αὐτοῦ εἰς τόν χῶρον τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἐν χρηστότητι, τιμιότητι, σοφίᾳ καί διακρίσει καί  ἐγγυᾶται τήν διατήρησιν τῆς ταυτότητος τῶν χριστιανῶν καί τῆς διαμονῆς αὐτῶν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν. Ἐν  ἐκτιμήσει τοῦ ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἐπιτελουμένου συμφιλιωτικοῦ καί εἰρηνευτικοῦ τούτου ἔργου, προσεκλήθητε ὑπό τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Georgetown μετά διακεκριμένων προσωπικοτήτων, ἵνα ὁμιλήσητε περί  τῆς ἀπό αἰώνων ἐπικρατούσης ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ ἀνεξιθρήσκου συμβιώσεως τῶν ὀπαδῶν τῶν τριῶν μεγάλων μονοθεϊστικῶν θρησκευμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς.

Ὡσαύτως ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἐπέμεινεν μετ΄ ἐμφάσεως εἰς τήν ἐξάσκησιν γνησίου ποιμαντικοῦ ἔργου πρός τό Ἑλληνορθόδοξον ἀραβόφωνον ἡμῶν ποίμνιον. Ἀπόδειξις τούτου ἡ Ὑμέτεραι προσωπικαί ποιμαντικαί ἐπισκέψεις καί Πατριαρχικαί λειτουργίαι μετά συνοδείας Ἁγιοταφιτῶν ἀρχιερέων καί ἱερέων καί μετά πατερικοῦ κηρύγματος ὡς εἰς τόν πανηγυρικόν ἑορτασμόν τῶν ἑκατόν ἐτῶν ἀπό τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τοῦ ἀγίου Γεωργίου τοῦ Πατριαρχείου εἰς Φχές τῆς Ἰορδανίας, ὁ ὁποῖος   ἑορτασμός, πλήν τῶν ἄλλων, περιελάμβανε καί τήν παρ΄ Ὑμῶν παρασημοφόρησιν τοῦ πρίγκιπος τῆς Ἰορδανίας ἐμίρη Γάζη διά τοῦ ἀνωτάτου παρασήμου τῆς εἰρήνης τοῦ Πατριαρχείου. Πατριαρχικήν θ. λειτουργίαν ἐπετελέσατε καί ἠθικῶς διά τῶν Ὑμετέρων λόγων καί ὑλικῶς διά δωρεᾶς  ἐνισχύσατε τόν ἀνεγειρόμενον νέον ἱερόν ναόν  τοῦ ἁγίου Νικολάου τῆς ἐνορίας Μάρκας ἐν Ἀμμάν τῆς Ἰορδανίας.

Τό ποιμαντικόν τοῦτο ἔργον ἐπετελέσατε οὐχί μόνον εἰς τάς μεγάλας τῶν πόλεων κατά τάς μεγάλας ἑορτάς ἀλλά καί εἰς τάς μικράς, ἐλαχίστας καί ἀπομεμακρυσμένας τούτων πρός τόνωσιν τοῦ φρονήματος τῶν πιστῶν αὐτῶν, ἵνα ἀνταπεξέρχωνται εἰς τάς ἀντιξόους συνθήκας διαβιώσεως τῆς περιοχῆς ἡμῶν. Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ ἐπεσκέφθητε τήν ἀπό τοῦ 1948 ἐγκαταταλελειμμένην ἐκκλησίαν τοῦ Μααλούλε παρά τήν Ναζαρέτ καί ἐπετελέσατε θ. λειτουργίαν.  Πρό τινος μόλις ἐπετελέσατε  θ. λειτουργίαν εἰς  τόν ἀποπερατούμενον εἰσέτι ἱερόν ναόν τῶν Γενεθλίων τῆς Θεοτόκου εἰς τήν κώμην τοῦ Σαχνίν.  Μόλις προσφάτως ἐπίσης ἐπετελέσατε θ. λειτουργίαν εἰς τήν ἐνορίαν τοῦ Μπαάνε. Εἰς ἑκάστην τῶν περιπτώσεων τούτων τήν πνευματικήν καί  ἠθικήν ἐνίσχυσιν ἠκολούθει ἡ ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνάμεων τοῦ Πατριαρχείου ὑλική τοιαύτη.

Ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ζωηρόν ἐξεδήλωσεν ἐνδιαφέρον πρός ἀνεύρεσιν τῶν στοιχείων ἐκείνων, τά ὁποῖα κατοχυρώνουν τήν ἐνταῦθα, ἐν Κύπρῳ, Ἑλλάδι καί Κωνσταντινουπόλει περιουσίαν τοῦ Πατριαρχείου, παραμεληθεῖσαν ἤ ἐγκαταλειφθεῖσαν, λόγῳ πολιτικῶν μεταβολῶν καί συγκυριῶν, ὡς καί  ἐκείνων τῶν στοιχείων, τά ὁποῖα κατοχυρώνουν τά δικαιώματα ἡμῶν ἐπί τῶν παναγίων προσκυνημάτων.

Συνεχής ἐπίσης ὑπῆρξεν ἡ παρακολούθησις ὑποθέσεων τοῦ Πατριαρχείου εἰς τά δικαστήρια πρός ἀκύρωσιν ἀνεντίμων πολυετῶν συμφωνιῶν ὑποθηκευσασῶν ἐν μέρει ἤ καί ἐν ὅλῳ τήν περιουσίαν αὐτοῦ καί πρός διάσωσιν καί καλλιτέραν ἀξιοποίησιν αὐτῆς.

Ταῦτα πάντα συνετελέσθησαν, Μακαριώτατε, Ὑμετέρᾳ μέν ἐμπνεύσει, πεποιθήσει, καθοδηγήσει  καί ἐνεργοποιήσει, συμφωνίᾳ δέ, συμπαραστάσει καί συνεργασίᾳ τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου καί τῆς Γεραρᾶς ἡμῶν Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καί τοῦ εὐλαβοῦς κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ. Ἐκ τῶν ἐπιτευγμάτων τούτων ἐνθαρρυνόμενοι, ἐκ τοῦ Ὑμετέρου παραδείγματος ἐνισχυόμενοι, ἐκ τοῦ Ὑμετέρου τρόπου ἀντλοῦντες ἐμπιστοσύνην, συστρατευόμεθα, ἵνα χωρήσωμεν καί πρός τά ἔργα ἐκεῖνα, ἡ ἐπιτέλεσις τῶν ὁποίων εἰσέτι ἀναμένει ἡμᾶς  ὡς  χρέος.

Ὑψῶν τό ποτήριον ἐξ ὀνόματος τῆς Ἀδελφότητος, εὔχομαι τῇ Ὑμετέρᾳ σεπτῇ Μακαριότητι ἔτη ὅσα πλεῖστα ἐν ὑγιείᾳ, δυνάμει, εὐσταθείᾳ καί εἰρήνῃ πρός ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου ἡμῶν γένους καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν. Γένοιτο.

Τόν Μακαριώτατον ἔπειτα προσεφώνησεν ὁ Ἐξοχώτατος Γενικός Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτήριος Ἀθανασίου, λέγων τά ἑξῆς:

«Μακαριώτατε, Ἅγιοι Πατέρες,

Κυρίες καὶ Κύριοι,

Ἀποτελεῖ ἰδιαιτέρα τιμὴ καὶ χαρὰ νὰ εἴμαστε σήμερα μαζί σας, ἑορτάζοντες τὴν ἐνθρόνισή Σας στὸν Ἱερὸ Θρόνο τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μέχρι σήμερα θητείας Σας, ἐπαναφέρατε τὴν ἡρεμία στὴν Ἁγία Ἐκκλησία τῆς Ἱερᾶς Πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία εἶχε βάναυσα διαρραγῆ κατὰ τὴν προηγούμενη περίοδο. Μὲ τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ, τὴ σοφία καὶ τὴ βαθειὰ πίστη Σας προωθήσατε σημαντικὰ τὸ ἔργο τοῦ καθιδρύματος, ἐμπνεύσατε τὴν ἀφοσίωση τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, ἐνισχύσατε τὸ ρόλο τοῦ Πατριαρχείου ὄχι μόνο στὴν τοπικὴ κοινωνία, ἀλλὰ καὶ διεθνῶς. Οἱ ποικίλες φιλανθρωπικὲς δραστηριότητες τοῦ Πατριαρχείου, ἡ προσέγγιση μὲ εὐαισθησία στὰ καθημερινὰ προβλήματα τοῦ κλήρου καὶ τοῦ ποιμνίου, σᾶς ἔχουν καταστήσει ἀληθινὸ πατέρα ὅλων μας.

Μὲ σθένος καὶ ἀποφασιστικότητα ὑπερασπίζεσθε τὰ δίκαια τοῦ Πατριαρχείου, ἐμποδίζετε μὲ ἀποτελεσματικότητα τὴν ὑλοποίηση σχεδίων ποὺ ἐπεξεργάζονται ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐχθροὶ τῆς δικαιοσύνης, ἐχθροὶ σὲ τελικὴ ἀνάλυση, τῶν Ἱερῶν Προσκυνημάτων.

Ζοῦμε σὲ μία περιοχὴ τοῦ πλανήτη, ὅπου ὁ κίνδυνος πιθανῆς ἀνάφλεξης ἀποτελεῖ μέρος τῆς καθημερινότητός μας. Ἡ ὕπαρξη τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων συνιστᾶ διεθνῆ παράγοντα σταθεροποίησης, ὡς πρὸς δὲ τὸ λαὸ, καταφύγιο πνευματικῆς ἀνάτασης καὶ ἡρεμίας. Ὑπὸ τὴ φωτεινὴ καθοδήγησίν σας, τὸ Πατριαρχεῖο ἀποτελεῖ σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ κάθε πιθανὴ μελλοντικὴ λύση.

Μακαριώτατε,

Ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία Σᾶς περιβάλλει μὲ σεβασμό, μὲ ἀγάπη καὶ ἀφοσίωση. Εἴμαστε καὶ θὰ εἴμαστε ἀρωγοὶ στὴν τιτάνια προσπάθειά Σας γιὰ τὴ διατήρηση καὶ περαιτέρω ἀνάδειξη τῶν Ἱερῶν προσκυνημάτων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ταπεινοὶ παριστάμενοι τῆς σημερινῆς ἐπετείου, ἑνώνουμε τὶς προσευχές μας, γιὰ νὰ σᾶς δίνῃ ὁ Παντοδύναμος ὑγιεία καὶ δύναμη νὰ συνεχίσετε τὸ ἔργο σας γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἀδελφότητος, γιὰ τὸ καλὸ τοῦ Πατριαρχείου, γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδος, γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ὀρθοδοξίας».

Ἠκολούθησαν, προσφωνοῦντες τόν Μακαριώτατον, ὁ Προϊστάμενος τῆς Ρωσσικῆς Ἀποστολῆς (Missia) Ἀρχιμανδρίτης Ἰσίδωρος, ὁ Σχολάρχης τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς τῆς Ἁγίας Σιών μοναχός π. Φώτιος, ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ ποιμνίου τοῦ Πατριαρχείου εἰς Ἰορδανίαν π. Ἠλίας Σουές, ὁ Διευθυντής τῆς ἀραβοφώνου Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὁ π. Φάραχ Νταμπούρ, ἐφημέριος τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος ἐκπρόσωπος τῆς Μητροπόλεως Ἄκκρης καί ὁ ἰατρός δρ. Χαλήλ Ἀντράους, ἐκπρόσωπος τῶν Κοινοτήτων τῆς Γαλιλαίας.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος εἰς τήν Ἀντιφώνησιν Αὐτοῦ ηὐχαρίστησε τούς προσφωνήσαντας Αὐτόν, λέγων ὅτι τό παλαίφατον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων, θεόθεν ἐμπιστευθέν τήν διαφύλαξιν καί διακονίαν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, συνεχίζει τήν δισχιλιετῆ αὐτοῦ μοναστικήν περί τά Προσκυνήματα πορείαν καί τήν ἀδιάλειπτον μέριμναν ὑπέρ τοῦ εὐσεβοῦς ποιμνίου αὐτοῦ, τῇ ἐπινεύσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί τῇ ἀφάτῳ συγκαταβάσει τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίου Θεοῦ, ἀλλά καί τῇ συνεργείᾳ τῶν μέχρις αἵματος θυσιῶν τοῦ Τάγματος τῶν Σπουδαίων, τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη μέ χαράν καί συγκίνησιν τά δῶρα τῶν προσφωνησάντων Αὐτόν, τῆς Ρωσικῆς Ἀποστολῆς, πάντων τῶν χριστιανικῶν Κοινοτήτων καί τοῦ εὐσεβοῦς ποιμνίου, τῶν σχολείων καί τῶν διακονούντων εἰς τό Πατριαρχεῖον. Μετά τό πέρας τῆς ἑορτῆς πάντες ἠσπάσθησαν τήν δεξιάν τοῦ Μακαριωτάτου καί ἔλαβον ὡς εὐλογίας εἰκόνας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, Ἱεροσολυμιτίσσης. Ἠκολούθησεν ἑόρτιον γεῦμα διά τούς Ἁγιοταφίτας Πατέρας εἰς τήν τράπεζαν τοῦ Κεντρικοῦ Μοναστηρίου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_3_placeholder




Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΣΙΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΑΥΤΗΣ ΔΙΑ ΤΟ ΝΕΟΝ ΣΧΟΛΙΚΟΝ ΕΤΟΣ 2009

Τήν Δευτέραν, 1ην-14ην Σεπτεμβρίου 2009, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ ἐτέλεσε τήν ἱεράν ἀκολουθίαν τοῦ Ἁγιασμοῦ εἰς τήν Πατριαρχικήν Σχολήν τῆς Ἁγίας Σιών, τό Ἑλληνορθόδοξον Γυμνάσιον καί Λύκειον τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας, Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως, Γέροντος Δραγουμάνου κ. Χριστοδούλου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἰορδάνου κ. Θεοφυλάκτου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου καί τοῦ Σχολάρχου μοναχοῦ π. Φωτίου. Ἡ  Σχολή ἀκολουθεῖ τά μαθήματα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί Θρησκευμάτων τῆς Ἑλλάδος. Εἰς αὐτήν φοιτοῦν μαθηταί, οἱ ὁποῖοι θά στελεχώσουν μετά τήν ἀποφοίτησίν των τήν Ἱεράν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα.

Εἰς τήν ἀκολουθίαν τοῦ Ἁγιασμοῦ συμμετεῖχαν πάντες, διδάσκοντες καί διδασκόμενοι. Κατ’ αὐτήν ὁ Μακαριώτατος  Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, προσεφώνησε διδάσκοντας καί διδασκομένους ὡς ἑξῆς:

«Ἀγαπητοί μαθηταί καί ἀγαπητοί διδάσκοντες, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἰδιαιτέρα χαρά καί συγκίνησις κατέχει Ἡμᾶς ταύτην τήν εὐλογημένην ἡμέραν, πρώτην τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου καί ἀρχήν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, διότι ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Τάφου συνήγαγε πάντας ἡμᾶς εἰς τήν Ἱεράν Πατριαρχικήν Σχολήν, διά τήν τέλεσιν τοῦ ἁγιασμοῦ ἐπί τῇ ἐνάρξει τῶν μαθημάτων τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους.

Ἡ Πατριαρχική Σχολή, εἰς τήν ὁποίαν φοιτᾶτε, εὑρίσκεται εἰς τό κέντρον τοῦ ἐνδιαφέροντος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος καί τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, διότι κατέστη τό φυτώριον, ἐκ τοῦ ὁποίου ἀναδεικνύονται ἱκανά στελέχη τῆς Ἀδελφότητος, ἵνα ἐπανδρώσουν τό Τάγμα τῶν Σπουδαίων, νά προσφέρουν τήν διακονίαν αὐτῶν εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα καί εἰς τό εὐλαβές ποίμνιον ἡμῶν, τό ὁποῖον διά μέσου τῶν αἰώνων ζῇ καί κινεῖται ἐντός τῶν Ἁγίων Τόπων, πέριξ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί ἐντός τῆς εὐρυτέρας περιοχῆς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ζῶμεν εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν ἡ ἡθική, ἀλλά καί ἡ φυσική τάξις τῶν πραγμάτων ἔχει ἀνατραπῆ καί ἡ σύγχυσις κυριεύει τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων. Κύριος σκοπός τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς ἡμῶν Σχολῆς εἶναι νά ἀναδείξῃ προσωπικότητας, ἐμφορουμένας ὑπό τοῦ φρονήματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ φωτός τῆς Τρισηλίου Θεότητος καί τοῦ φωτός τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἀναστάσεως,  περί αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ ὁποίου φωτός ὁ Κύριος εἶπεν εἰς τούς μαθητάς καί ἀποστόλους Αὐτοῦ: «Οὕτως λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσν τόν Πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς», (Ματθ. 5, 14-16). Τούτους τούς Κυριακούς λόγους ἀπευθύνομεν καί Ἡμεῖς σήμερον πρός ὑμᾶς, τούς μαθητάς, οὕτως ὥστε νά τούς ἐνστερνιστῆτε, διά νά συνεχίσωμεν ἀπό κοινοῦ τήν ἱεράν αὐτήν ἀποστολήν ἡμῶν, καί διά νά δώσωμεν τήν καλήν μαρτυρίαν ἐδῶ εἰς τούς Ἁγίους Τόπους.

Ἔχομεν τό μέγα προνόμιον νά εἴμεθα λειτουργοί καί διάκονοι τῶν ἱερῶν τόπων, οἱ ὁποίοι συνδέονται ἄρρηκτα μετά τοῦ μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας, μετά τοῦ μυστηρίου τῆς φανερώσεως τῆς ἀληθείας. Τοῦτο ἀποδεικνύεται ἀπό τό γεγονός τῆς προσελεύσεως ἐνταῦθα ἑκατοντάδων καί χιλιάδων προσκυνητῶν ἀπό ὅλα τά μέρη τοῦ κόσμου καί κυρίως ἀπό τά Ὀρθόδοξα κράτη. Οὗτοι δέν προσέρχονται μόνον, διά νά προσκυνήσουν, ἀλλά διότι ἀναζητοῦν νά θεωρήσουν μέ τούς ἰδίους φυσικούς, ἀλλά καί πνευματικούς αὐτῶν ὀφθαλμούς τό μέγα γεγονός τῆς σωτηρίας ἡμῶν καί νά ψηλαφήσουν τήν σεσαρκωμένην ἀλήθειαν. Εἰς τοῦτο συνίσταται ἡ μεγάλη ἀποστολή τοῦ Ἁγιοταφίτου καί εἰς ταύτην ἀκριβῶς τήν ἀποστολήν καλεῖσθε ὑμεῖς, οἱ μαθηταί καί πάντες ὅσοι ἄλλοι προσφέρουν τήν διακονίαν αὐτῶν, νά ἀναλάβητε εὐθύνας ἱεράς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῶν συνανθρώπων ἡμῶν.

Εὔχομαι τό νέον σχολικόν ἔτος νά ἀποβῇ καρποφόρον καί ὠφέλιμον καί δι’ ὑμᾶς, ἀλλά καί διά τούς γονεῖς ὑμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπό ἀγάπην καί εὐλάβειαν εἰς τόν Πανάγιον Τάφον, ἐνεπιστεύθησαν ὑμᾶς εἰς τό Πατριαρχεῖον.

Θέλομεν ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ νά εὐχαριστήσωμεν ἐκ βάθους καρδίας τόν Σχολάρχην τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς, π. Φώτιον, ὁ ὁποῖος ἀόκνως καί ἀκαταπαύστως ἐργάζεται διά τήν εὔρυθμον λειτουργίαν αὐτῆς, τόσον εἰς τόν ἐκπαιδευτικόν, ὅσον καί εἰς τόν διοικητικόν τομέα. Θέλομεν ἐπίσης νά καλωσορίσωμεν τούς ἐλλογιμωτάτους καθηγητάς, οἱ ὁποῖοι θά ἐργασθοῦν εἰς τό σχολεῖον, νά τούς εὐχηθῶμεν καλήν ἐπιτυχίαν εἰς τήν ἀνάληψιν τῶν νέων καθηκόντων αὐτῶν καί νά τούς διαβεβαιώσωμεν ὅτι ἀπολαμβάνουν τῆς ἀμερίστου συμπαραστάσεως καί τοῦ ἐνδιαφέροντος, τόσον Ἡμῶν τῶν Ἰδίων, ὅσον καί τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας, τῆς ὁποίας Πρόεδρος εἶναι ὁ Ἅγιος Ἐλευθερουπόλεως, Γέρων Δραγουμᾶνος κ. Χριστόδουλος, ὅπως ἐπίσης καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Ἀθανασίου.

Καί πάλιν σᾶς εὔχομαι καλήν σχολικήν χρονιάν καί ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Θεός τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης καί τοῦ φωτός νά φωτίζῃ νά εἰρηνεύῃ καί νά ἐνσταλάζῃ εἰς τάς καρδίας πάντων τό φῶς Του, τήν εἰρήνην καί τήν ἀγάπην Του».

Μετά τήν προσφώνησιν τοῦ Μακαριωτάτου ἠκολούθησε δεξίωσις εἰς τήν αἴθουσαν τῶν ἐκδηλώσεων τῆς Σχολῆς, ὅπου ὁ Σχολάρχης π. Φώτιος προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον ὡς ἑξῆς:

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

κ.κ. καθηγηταί, ἀγαπητοί μαθηταί,

Ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει σήμερον τήν Ἐκκλησιαστική Πρωτοχρονιά. «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέν με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς, ἀπέσταλκέν με,… κηρῦξαι ἐνιαυτόν Κυρίου δεκτόν». (Λουκ. 4,18.), θά μᾶς ἀναγγείλει ὁ Κύριος. Ἕνας νέος χρόνος ἀρχίζει, μία νέα περίοδος, τήν ὁποίαν καλεῖται νά βαδίσῃ ὁ ἄνθρωπος, περίοδος πού, ἐν ἀντιθέσει μέ τήν ἀρχαιότητα, καταυγάζει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἐξέλθῃ τῆς πτωχείας του, νά ἀνακτήσῃ τό κατ’ εἰκόνα καί να πορευθῇ πρός τό καθ’ ὁμοίωσιν, νά κατακτήσῃ καί νά μεταμορφώσῃ τόν κόσμον, νά βασιλεύσῃ τῆς κτίσεως, νά ἐκπληρώσῃ τόν σκοπόν, διά τόν ὁποῖον ἐδημιουργήθη.

Σήμερα ἀρχίζει καί μία νέα σχολική χρονιά. Διδάσκαλοι καί μαθηταί καί πάλιν καλοῦνται ἕκαστος ἀπό τήν δική του σκοπιά, νά ἐπιτελέσουν τό ἔργο τῆς Παιδείας. Ἔργον ἐξαιρετικά δύσκολο εἰς τήν ἐποχήν μας, ἐποχήν ἀμφισβητήσεως τῶν πάντων καί ἀποπροσανατολισμοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐγκαταλείψει τήν πορεία του πρός τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἔχει στραφεῖ πρός τόν γήϊνο παράδεισο, πού τοῦ ὑπόσχεται ἡ τεχνολογία, παράδεισον ὅμως πού θά μποροῦσε νά πῇ κανεῖς, δέν διαφέρει ἀπό τήν κόλαση, ἀφοῦ ἀναγκάζεται νά ἐπιδοθῇ σ’ ἕναν ἀγώνα ἱκανοποίησης ἀναγκῶν, συχνά περιττῶν, πού δημιούργησε ὁ τεχνικός πολιτισμός μέ τίς ἀνέσεις. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι οἱ ἀνάγκες αὐτές νά γίνουν σκοπός τῆς ζωῆς, νά λησμονηθῇ τό ἀληθινό νόημα τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως καί τό τελειότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, προωρισμένον διά τήν θέωσιν, νά μεταβληθῇ σέ ἀνώνυμο παραγωγική μονάδα, σέ δοῦλο μιᾶς ἀνικανοποίητης ἀπό ἀνέσεις καί ἀγαθά κοινωνίας. Δυστυχῶς πρός τήν κατεύθυνσιν αὐτή κινεῖται σήμερον καί ἡ Παιδεία, ἀφοῦ θέτει σάν κύριο μέλημά της τήν συσσώρευση γνώσεων καί ἀπόκτηση δεξιοτήτων γιά τήν  παραγωγή ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἐνῷ κύριος στόχος της θά ἔπρεπε νά εἶναι ἡ ἐνοίκηση στόν ἄνθρωπο τῆς ἀληθινῆς καί ἐνυπόστατης σοφίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἤ ὅπως ἐπιγραμματικά λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Παιδεία μετάληψις ἁγιότητος ἐστί».

Μακαριώτατε,

«Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω.15,5.), εἶπε ὁ Κύριος καί «θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὅς ἔστιν Ἰησοῦς Χριστός»(Α’Κορ. 3,11.), ἀναφωνεῖ ὁ Ἀπόστολος. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μέ τήν διδασκαλία, τήν Σταύρωση καί τήν Ἀνάστασή του καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας πρέπει νά εἶναι γιά ὅλους μας τά πνευματικά πρότυπα στήν καθημερινή πορεία μας πρός τήν αἰωνιότητα.

Αὐτή τήν ὥρα μέ τήν ἔναρξη τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους, ἡ Πατριαρχική Σχολή, τό φυτώριον τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, διδάσκοντες καί διδασκόμενοι ἔχομε τήν ἰδιαιτέραν χαράν καί εὐλογίαν νά ἁγιάζεται τό ἔργο μας ἀπό τήν Ὑμετέρα σεβαστή Πατρότητα καί νά λαμβάνωμεν τήν ἐξ ὕψους βοήθειαν, ἡ ὁποία εἶναι ἀναγκαία διά νά ἐπιτελέσῃ ἡ Σχολή τήν ἀποστολή της, ἀποστολή ἡ ὁποία συνδέεται μέ τήν τόσο σημαντική ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, σημαντική γιά τό Ἔθνος μας, τήν περιοχή μας καί τόν κόσμο ὁλόκληρο. Οἱ δόκιμοι τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς θά κληθοῦν νά διαφυλάξουν ἀλώβητο τήν Ἱερά καί Ἐθνική παρακαταθήκη τῶν προγόνων μας, τά προσκυνήματα καί τήν Ὀρθόδοξη μαρτυρία, ἐδῶ εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, τούς Τόπους πού καθηγίασε ἡ ἐπί Γῆς παρουσία τοῦ Κυρίου μας.

Πολλά τά ἔτη σας, Μακαριώτατε».

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_4_placeholder




ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ π. ΙΩΑΚΕΙΜ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΝ

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΗΣ κ. ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ, ΔΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΣΤΑΝΤΑ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΝ  π. ΙΩΑΚΕΙΜ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΝ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ, ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗΝ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΑΥΤΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβάσμιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἐκλαμπρότατε κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Ἐκλαμπρότατε κ. Πρεσβευτά τῆς Γεωργίας,

Σεβαστοί Πατέρες,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἐχθές μόλις συνεπληρώσαμεν τήν πασχάλιον ἀναστάσιμον περίοδον. Ἐχθές ἐψάλαμεν τό τελευταῖον «Χριστός Ἀνέστη» εἰς τήν ἐνάτην ὥραν τῆς ἑορτῆς τῆς ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα. Εὐθύς ἀμέσως ἠρξάμεθα τῶν ὕμνων τῆς Ἀναλήψεως. Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἔσχομεν πεῖραν τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀοράτως παρόντος μεταξύ ἡμῶν ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας, ἐπί δέ τῇ τεσσαρακοστῇ εἴδομεν Αὐτόν πνευματικῶς ἀναλαμβανόμενον εἰς οὐρανούς, ἵνα ἀποστείλῃ ἡμῖν Πνεῦμα Παράκλητον. Ὅλα ταῦτα δέ οὐχί μακράν ἡμῶν, ἀλλ’ ἐπί τοῦ Παναγίου Τάφου, ἀφ’ οὗ τριήμερος ἀνέστη καί ἐπί τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἀφ’ οὗ εἰς τούς οὐρανούς ἀπέστη.

Ζῶντες ταῦτα ἐν χαρᾷ ἀναστασίμῳ καί χαρμολύπῃ Ἀναλήψεως, ἐβιώσαμεν κατά παραχώρησιν Κυρίου καί ἕτερον μυστήριον, τό μυστήριον τοῦ θανάτου ἡμῶν. Τό μυστήριον τῆς ἁρπαγῆς ἡμῶν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, τό μυστήριον τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ δι’ ἡμᾶς μετά τήν πτῶσιν ἡμῶν, τῆς ἐκδημίας ἡμῶν πρός Ἐκεῖνον ἄνευ τοῦ σώματος.  «Σάρξ γαρ καί αἷμα βασιλείαν Θεοῦ κληρονομῆσαι οὐ δύναται». (Α’Κορ. 15,50).

Τοῦτο ἐβιώσαμεν ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν, Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Ἰωακείμ, ἡγουμένου τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως. Ὁ ἀγαπητός ἀδελφός ἡμῶν οὗτος, προσελθών  ἐκ Χίου τῇ Ἁγιοταφιτικῇ Ἀδελφότητι εἰς ὥριμον ἡλικίαν, ἐσπουδακώς τήν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας καί τῆς Νομικῆς, ὑπηρέτησεν ὡς καθηγητής ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Σχολῇ, ὀλίγον δέ ἀργότερον ἀνετέθη αὐτῷ ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Διοδώρου τό ἔναντι τοῦ προσκυνήματος τῆς Ἀναλήψεως κτῆμα τοῦτο τοῦ Πατριαρχείου, γνωστόν ὄν ὡς οἰκία τοῦ μοναχοῦ Μάρκου.

Ἔκτοτε οὗτος, ὑπηρετῶν ἐπί 18ετίαν καί ὡς ἐφημέριος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βηθανίας, ἀφιέρωσεν ἑαυτόν ψυχῇ τε καί σώματι εἰς τήν ἀνέγερσιν τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τούτου τῆς Ἀναλήψεως, τοῦ, ὡς μή ὤφελε, ἡμικατεδαφισθέντος, καί ἀνήγειρε τά πέριξ οἰκοδομήματα ταῦτα διά τήν φιλοξενίαν μοναχῶν καί προσκυνητῶν. Ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ διακονῶν, ἐδέχθη πρό ἐτῶν δολοφονικήν ὑπ’ ἀγνώστων ἐπίθεσιν, ἐξ ἧς οὗτος διεσώθη θαυματουργικῶς, οὐχί ὅμως καί ἡ βοηθοῦσα αὐτόν μήτηρ αὐτοῦ, προσκυνήτρια Ἀναστασία, δολοφονηθεῖσα τότε καί ἐνταῦθα ἐνταφιασθεῖσα.

Ἑτοιμάζων ἐχθές τά  τῆς ὑποδοχῆς τῆς Πατριαρχικῆς καί Ἀρχιερατικῆς συνοδείας τοῦ Προσκυνήματος τῆς Ἀναλήψεως καί τῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν, οὕς πλουσιοπαρόχως  ἐφιλοξένει καί ἐδεξιοῦτο, ἐδέχθη κατά παραχώρησιν Κυρίου πλῆγμα ἐγκεφαλικόν καί καρδιακήν προσβολήν, μετενεχθείς δέ εὐθύς εἰς τό παρακείμενον νοσοκομεῖον, δέν ἐπανεῦρε τάς αἰσθήσεις αὐτοῦ.

Ὁ πλάσας αὐτόν Κύριος, ηὐδόκησε νά λάβῃ τοῦτον παρ’ Ἑαυτῷ εἰς τό μεταίχμιον τῆς ἀναστασίμου και ἀναληψίμου περιόδου. Τοῦτο, ληφθήτω, ὡς οἶμαι, ὡς ἐμφανές σημεῖον ἀποδοχῆς τής διακονίας αὐτοῦ παρά Κυρίου καί ἀφέσεως, ὧν ὡς ἄνθρωπος ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως ἥμαρτε. Κύριος ἀναπαύσαι τήν ψυχήν αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων μετά ὁσίων καί δικαίων. Ἀμήν. Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ κ. ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ἡ ἐν τῷ μέσῳ τῆς  νηστείας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης  Τεσσαρακοστῆς ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας τελουμένη  τήν 9ην Μαρτίου μνήμη τῶν ἐν Σεβαστείᾳ τῇ λίμνῃ ἀθλησάντων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων πρόκειται ἡμῖν ὡς παράδειγμα πρός μίμησιν διά τήν ἐντατικοποίησιν τοῦ πνευματικοῦ ἡμῶν ἀγῶνος, ὡς παραμυθία διά  τόν ἐπίπονον καί ἀνάντην δρόμον τῆς νηστείας καί ὡς χαρά, ἀγαλλίασις καί βεβαιότης  διά τήν προσγενομένην τῷ διαβόλῳ ἦτταν καί νίκην τοῦ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντος ἀνθρώπου.

Διά Σιών τήν ἁγίαν, τήν μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν καί τήν διακονοῦσαν αὐτήν Ἁγιοταφιτικήν ἡμῶν Ἀδελφότητα  εἰς τήν χαράν καί ἀγαλλίασιν ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων προστίθεται ἡ χαρά ἐπί τῷ γεγονότι ὅτι ἡ Ὑμετέρα Σεπτή Μακαριότης, ὡς θεοφιλῶς καί φιλοθέως φέρουσα τό ὄνομα ἑνός τῶν ἀξιοθαυμάστων τούτων μαρτύρων, ἄγει τά Ὀνομαστήρια Αὐτῆς.

Ἐπί τῷ χαροποιῷ γεγονότι τούτῳ ἐτελέσθη κατανυκτική θ. λειτουργία τῶν Προηγιασμένων εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως ὑπέρ ὑγιείας καί κραταιώσεως Αὐτῆς, μετά ταῦτα δέ ἠκολούθησεν  ἡ ἐπί τό αὐτό σύναξις ἡμῶν ἐν τῇ ἱστορικῇ ταύτῃ αἰθούσῃ τοῦ Πατριαρχείου.

Ἐν αὐτῇ ἡμεῖς, τά μέλη τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος συγχαίρομεν  ἐπί τοῖς Ὀνομαστηρίοις τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου, Ποιμένος καί Ἡγουμένου καί καυχώμεθα ἐπ’ Αὐτόν ὡς τόν μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως τῶν Ἀποστόλων καί διακρίσεως τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας διακονοῦντα Χριστόν καί τό σῶμα Αὐτοῦ τήν Ἐκκλησίαν.

Πρός τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα προσβλέποντες, δυνάμεθα ἀναμφιλέκτως καί ἀναμφιταλαντεύτως νά εἴπωμεν ὅτι Αὕτη ὄντως ἐκκινεῖ ἐκ τῆς λειτουργικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, αὐτῆς μετέχει καί ἐξ αὐτῆς παρά Χριστοῦ ζωοποιεῖται καί ἐξ αὐτῆς ἀντλεῖ καί λαμβάνει εὐαγγελικόν καί πατερικόν κηρυγματικόν ζωοποιόν σωτήριον λόγον, μεταδιδόμενον εὐκαίρως ἀκαίρως τοῖς πιστοῖς πνευματικοῖς Αὐτῆς τέκνοις. Ἐν τούτῳ ἐμμένουσα, τήν ἐν ἔργοις φιλανθρωπίαν τῆς Ἐκκλησίας δέν ἐγκαταλείπει. Τό οὖς Αὐτῆς εὐήκοον παρέχει καί τήν χεῖρα Αὐτῆς ἐλεήμονα καί γενναιόδωρον ἐκτείνει εἰς τά ἑκάστοτε ἀκουόμενα αἰτήματα τοῦ ποιμνίου ἡμῶν, τῆς συστάσεως δηλονότι καί συντηρήσεως Ἐκκλησιῶν καί σχολείων, ἐνισχύσεως φιλανθρωπικῶν καθιδρυμάτων, ὑλικῆς καί χρηματικῆς παραμυθίας ἐνδεῶν καί πτωχῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων τήν πρώτην θέσιν κατέλαβον προσφάτως οἱ ἐν τῇ Γάζῃ, ἐκκλησιαστικῇ περιοχῇ τοῦ παλαιφάτου ἡμῶν Πατριαρχείου, πολυειδῶς δεινοπαθήσαντες.

Πρός ὅσους δέ ἐκ τῶν ἔξω καθ’ ἑκάστην ἀφικνοῦνται, ἐκπροσώπους κρατῶν, κυβερνήσεων, ὀργανισμῶν,  ἡ Ὑμετέρα Μακαριότης ἔχει πάντοτε νά εἴπῃ λόγον εὐαγγελικόν καί ἐκκλησιαστικόν, τόν λόγον καί τήν πρᾶξιν τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου, τῆς διακονίας δηλαδή τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου καί τῶν σκηνωμάτων, ἐν οἷς Ἐκεῖνος ηὐδόκησε νά κατοικήσῃ σωματικῶς, τόν λόγον τῆς εἰρήνης Αὐτοῦ, τήν ὁποίαν Ἐκεῖνος ἔδωκεν εἰς τούς ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς  καί εἰς ἡμᾶς καί οὐχί τῆς εὐαλώτου  καί κατ’ ἐπίφασιν εἰρήνης τοῦ κόσμου, τῆς ἑτοιμαζούσης πόλεμον  διά τήν ἑαυτῆς ἀσφάλειαν.

Ἐπ’ αὐτοῖς καί ἄλλοις, Μακαριώτατε, χαίρομεν καί συγχαίρομεν, ἐπ’ αὐτοῖς καυχώμεθα, ἐξ  αὐτῶν ἐμπνεόμεθα, μετ’ αὐτῶν συντασσόμεθα καί συστρατευόμεθα εἰς μίαν σύνταξιν καί συστράτευσιν  πνευματικήν, ἵνα ἐν ἑνότητι συνεργαζόμενοι, εὐδοκιμήσωμεν καί καρποφορήσωμεν πλουσίως καί εὑρεθῶμεν ἀγαθοί καί πιστοί δοῦλοι τοῦ Κυρίου ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως.

Ὑψῶν τό ποτήριον, Μακαριώτατε, ἐξ ὀνόματος τῆς Ἀδελφότητος, εὔχομαι Ὑμῖν εἰλικρινῶς ἔτη ὅσα πλεῖστα καί εὐλογημένα ἄνωθεν διά δαψιλοῦς παροχῆς δυνάμεως καί κραταιώσεως Ὑμῶν εἰς μίαν Πατριαρχικήν ποιμαντικήν καρποφόρον διακονίαν πρός δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν καί ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου ἡμῶν ἔθνους. Γένοιτο».

ngg_shortcode_5_placeholder




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ κ. ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ ΕΠΙ Τῌ Γ΄ ΕΠΕΤΕΙῼ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Ἡ Σιωνῖτις Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Τόπων καί ἡ ἐν αὐτῇ ἐνσωματωμένη φρουρός αὐτῶν, ἡ γεραρά  Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης, ἐτέλεσαν σήμερον εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, τό σέμνωμα τῆς πίστεως ἡμῶν, εὐχαριστήριον πανηγυρικήν Δοξολογίαν ἐπί τῇ τρίτῃ ἐπετείῳ τῆς μετά τήν σύν Θεῷ ἐκλογήν τῆς Ὑμετέρας Θεοφρουρήτου Μακαριότητος Ἐνθρονίσεως Αὐτῆς εἰς τόν ἔνδοξον καί τετιμημένον Θρόνον τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου πρώτου Ἱεράρχου τῶν Ἱεροσολύμων.

Τό γεγονός τῆς Ἐνθρονίσεως, ἑορτασθέν μετά τήν ἐκλογήν πανηγυρικῶς ἐν Ἱεροσολύμοις μετά συμμετοχῆς ἐκπροσώπων πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Θεοῦ  Ἐκκλησιῶν καί παρουσίας τῶν ἐκπροσώπων τῶν μεθ΄ ὧν ἡμεῖς πολιτειακῶς ἤ πνευματικῶς συνδεόμεθα κρατῶν, ἀνακυκλοῖ  ἐτησίως ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν εἰς τήν μνήμην καί τήν ζωήν αὐτῆς, ἵνα ὑπενθυμίζῃ εἰς πάντα τά μέλη αὐτῆς ὅτι τοῦτο συνέβη μετά τήν κλυδωνίσασαν ἀλλ’ οὐ καταποντίσασαν ταύτην κρίσιν, ἐν  ᾗ τῇ θείᾳ βοηθείᾳ αὕτη ἀπετίναξε τό δυναστικόν καί αὐθαίρετον καί ἐνεκολπώθη τό συνοδικόν καί συλλογικόν, ἀπεδοκίμασε τό ἐν κρυπτῷ καί παραβύστῳ ἰδιωτικόν καί ἀτομικόν καί υἱοθέτησε τό ἐν διαφανείᾳ καί ἐντιμότητι Ἱερόν Κοινόν καί ἐκ τοῦ χάους τῆς ἀκυβερνησίας  ἤχθη  εἰς τόν θεῖον λειμῶνα τῆς ἐν Χριστῷ ἁγιοπατερικῆς καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἡγεμονικῆς κυβερνήσεως ἐν τῷ προσώπῳ τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος.

Ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς σταθερᾶς ταύτης κυβερνήσεως καί εὐρύθμου λειτουργίας ὑπό τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Μακαριότητος, συνεπικουρουμένης ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, δυνάμεθα σήμερον ἐν σεμνότητι καυχήσεως νά εἴπωμεν ὅτι ἤδη ἐκαλλιεργήθησαν ἔργα ἀγαθά, στηρίζοντα, ἐνδυναμοῦντα καί ζωοποιοῦντα τάς ψυχάς τῶν τιμίων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Ταῦτα συνελόντι εἰπεῖν συνίστανται εἰς τήν οἰκοκυροσύνην τῶν τοῦ Ἱεροῦ Ὀσπητίου ἡμῶν, ὡς ὠνόμαζε τοῦτο ὁ ἀοίδιμος προκάτοχος Ὑμῶν Πατριάρχης Δοσίθεος, εἰς τήν περιμάζωξιν καί κατοχύρωσιν τῶν διεσκορπισμένων καί ἀνασφαλίστων τμημάτων τῆς περιουσίας ἡμῶν, τήν χρηστήν καί ἀποδοτικήν ἀξιοποίησιν αὐτῆς καί τήν ἐν ἰσότητι καί δικαιοσύνῃ διάθεσιν τῶν ἐσόδων αὐτῆς.

Εἰς τόν προσκυνηματικόν τομέα ἡ Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης διεξεδίκησε τά δικαιώματα καί προνόμια αὐτῆς ἐν ἐμμονῇ καί ἀκριβείᾳ καί ἐστερέωσε καί ἐπεβεβαίωσε αὐτά, ὡς τοῦτο τοῦ Ἁγίου Φωτός καί τῆς Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως ἐν Βηθλεέμ. Τά ὅρια ἐξ ἄλλου τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου ἐπιμελῶς διεφυλάχθησαν καί τά ὅρια τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν ἡμεῖς ἀπολύτως ἐσεβάσθημεν.

Ἡ ἐκπαίδευσις τοῦ Πατριαρχείου ἐνισχύθη διά τῶν χορηγιῶν μή κυβερνητικῶν ὀργανισμῶν καί ἰδιωτῶν ὡς ἐκ τῆς ἐμπιστοσύνης, τήν ὁποίαν ἐμπνέει ὁ χρηστός τρόπος τῆς διαθέσεως αὐτῶν. Αἱ χορηγίαι αὗται διετέθησαν διά τήν ἀναβάθμισιν τοῦ σχολείου τῆς Μαδηβᾶς, τήν ἀνέγερσιν σχολείου εἰς Μπιρζέτ, τήν ἐπισκευήν τοῦ σχολείου τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τήν ἀνακαίνισιν τοῦ Ἀρχείου καί τῆς Κεντρικῆς Βιβλιοθήκης καί τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου  τοῦ «δοχειοῦ» τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως.

Τά μέλη τοῦ ὀρθοδόξου ἡμῶν ποιμνίου, ὁσάκις ἐζήτησαν, ἔτυχον παρά τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ἀδιακρίτως φιλοξένου πατρικῆς ὑποδοχῆς, ἀποκομίζοντα τήν αἴσθησιν ὅτι ὄντως εὑρίσκονται εἰς τόν οἶκον αὐτῶν. Ἡ οἰκονομική αὐτῶν ἐνίσχυσις εἰς τά ἀναλαμβανόμενα παρ΄ αὐτῶν ἐπισκευαστικά ἤ ἀνακαινιστικά τῶν ἱερῶν ναῶν ἤ τῶν σχολείων ἔργα  δέν ἔλειψεν ἐν τῷ μέτρῳ  τῶν δυνάμεων ἡμῶν.

Τό περιοδικόν τοῦ Πατριαρχείου Νούρ -Ἰλ-Μασίχ-Φῶς Χριστοῦ, ἱδρυθέν ὑπό τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος ἀπό τῶν ἐτῶν  τῆς ἐν Κανᾷ διακονίας Αὐτῆς ὡς ἡγουμένου, συνεχίσαν ἐκδιδόμενον καί τροφοδοτοῦν τόν ὀρθόδοξον ἡμῶν ποίμνιον δι’ ὀρθοδόξου πατερικῆς ἐξηγήσεως τοῦ εὐαγγελικοῦ καί ἀποστολικοῦ λόγου, ἐπηυξήθη διά τῆς προσθήκης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερίδος, ἐνημερούσης περί τῆς ζωῆς καί δράσεως τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου, μή οὔσης γνωστῆς, λόγῳ τῆς μή ἐπαρκοῦς παρουσιάσεως αὐτῆς.

Τό Πατριαρχεῖον προεβλήθη δεόντως καί ἀνταξίως τῆς ἱστορίας αὐτοῦ κατά τάς ἐπισκέψεις τῶν ἀθρόως καθ΄ ἑκάστην ἀφικνουμένων προσκυνητῶν καί τῶν ξένων ἀποστολῶν, ὡς καί κατά τάς κοινάς ἐν τῷ ἡμετέρῳ Πατριαρχείῳ λαμβανούσας χώραν συναντήσεις τῶν χριστιανῶν ἀρχηγῶν τῆς Ἁγίας Γῆς, εἰς τήν  κατόπιν προσκλήσεως ἐπίσκεψιν τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τό ἐν Λάμπεθ Συνέδριον τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, ἐν  ᾧ προσφυῶς  ἐξεθέσατε τήν διδασκαλίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν  Ἐκκλησίας περί τῆς ἀρχιερωσύνης καί τῆς ἱερωσύνης ὡς τῆς βάσεως τῆς δομῆς καί τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, καί  εἰς τήν κατόπιν προσκλήσεως ὡσαύτως ἐπίσκεψιν εἰς τό Εὐρωπαϊκόν Κοινοβούλιον, ἐν ᾧ Αὕτη ἐπαρουσίασε τό ἔργον τοῦ Πατριαρχείου  καί ἐδημιούργησε τάς προϋποθέσεις διά συνεργασίαν καί βοήθειαν εἰς τόν χῶρον τῆς παιδείας. Εἰς τήν ἐν  Κωνσταντινουπόλει προσφάτως συγκληθεῖσαν Πανορθόδοξον Σύναξιν τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τό Παύλειον Συμπόσιον τό ἡμέτερον Πατριαρχεῖον κατέθεσε τήν συμβολήν Αὐτοῦ, προσπαθείας δέ συνεχίζει νά καταβάλῃ δι΄ἐνεργώτερον ρόλον τοῦ Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Τό  παλαίφατον Πατριαρχεῖον ἡμῶν ἐξήσκησε  τόν εἰρηνευτικόν, συμφιλιωτικόν, καί συνδιαλλακτικόν αὐτοῦ ρόλον πρός προώθησιν καί ἐνίσχυσιν τῆς διαχριστιανικῆς ἀλλά καί τῆς  διαθρησκειακῆς συμβιώσεως καί συνεργασίας  εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν. Τοῦτο πλήν τῶν ἄλλων περιπτώσεων κατεφάνη καί ἐκ τῆς προσφάτως μόλις ἐν  Ἱεροσολύμοις τῇ συνεργασίᾳ τῆς Νευρολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί τῆς Πανεπιστημιακῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ νοσοκομείου Χαντάσσα διοργανωθείσης ἐκδηλώσεως, στεγασθείσης εἰς τόν χῶρον τῆς Σχολῆς Σιών καί φιλοξενηθείσης  εἰς τήν  αἴθουσαν τοῦ Πατριαρχείου, ἥτις ἐγένετο τόπος ἐπιστημονικῆς καί εἰρηνικῆς συναντήσεως ἐπιστημόνων Ἑλληνικῆς, Ἰσραηλινῆς καί Παλαιστινιακῆς ἐθνικότητος μέ σκοπόν τήν ἔρευναν τρόπων θεραπείας τῆς ἀσθενείας, ἥτις μή γνωρίζουσα ὅρια διαπερᾷ ἀνά τά πέρατα τοῦ κόσμου τήν κοινήν ἀνθρωπίνην φύσιν.

Ταῦτα πάντα ἐπραγματοποιήθησαν μετά συνέσεως καί προσοχῆς πολλῆς,  μετ΄ ἐνδελεχοῦς  μελέτης, ψυχραιμίας, νηφαλιότητος, γενναιότητος καί ἀποτελεσματικότητος, μέ γνώμονα τό συμφέρον τοῦ Πατριαρχείου, τήν ἀνύψωσιν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ εἰς τό ὕψος τῆς προωρισμένης αὐτῷ ἀποστολῆς, ἤτοι τῆς τελέσεως ἀφ΄ ἑνός μέν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί μοναχικοῦ ἔργου καί τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ προσκυνηματικοῦ ὑπό τό πρῖσμα  μάλιστα τῆς παρακολουθήσεως τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων εἰς τήν  Μέσην Ἀνατολήν, ἀφ΄ ἑτέρου δέ τῆς ἐξασκήσεως τοῦ κοινωνικοῦ ἐν τῇ ἐννοίᾳ τῆς φιλανθρωπικῆς προσφορᾶς καί τῆς ἐκπαιδευτικῆς  δραστηριότητος.

Ταῦτα πάντα δεόντως καί ἄνευ ὑπερβολῆς ἀναφερόμενα σήμερον ἐνισχύουν ἡμᾶς , ἵνα  συνεχίσωμεν  τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα διά τήν ἀναπλήρωσιν τῶν εἰσέτι ἐλλειπόντων.

Ἐπί τούτοις, ἐπιτρέψατέ μοι, Μακαριώτατε, ὅπως, ὑψῶν τό ποτήριον, εὐχηθῶ ἐξ ὀνόματος τῆς Ἀδελφότητος μακροημέρευσιν ἐν ὑγιείᾳ, δυνάμει, εὐσταθείᾳ καί εἰρήνῃ  πρός πολλαπλασιασμόν τῶν ἀγαθῶν ἔργων εἰς ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου ἡμῶν γένους καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν.  Γένοιτο.

ngg_shortcode_6_placeholder