ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΠΟΛΩΝΙΑΝ.

Ἡ Δευτέρα, 15η / 28η Ἰουνίου 2010, τελευταία ἡμέρα τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας, ἀφιερώθη εἰς συναντήσεις πολιτικῶν προσώπων τοῦ κράτους τῆς Πολωνίας.

Τήν πρωΐαν τῆς ἡμέρας ταύτης, Δευτέρας 15ης / 28ης Ἰουνίου 2010, παρέθεσε πρόγευμα εἰς τόν Μακαριώτατον καί τήν Συνοδείαν Αὐτοῦ ὁ Ὑπουργός Ἐσωτερικῶν τῆς Πολωνίας κ. Jerzy Miller, παρόντος τοῦ Ὑφυπουργοῦ αὐτοῦ καί τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Ὑπουργείου Αὐτοῦ κ. Ἰωσήφ Ροζάνσκη εἰς τό Ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν.

Εἰς τό πρόγευμα τοῦτο, ἐρωτηθείς σχετικῶς περί τῶν ἐντυπώσεων Αὐτοῦ εἰς Πολωνίαν ὑπό τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, ὡμίλησε περί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας ὡς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας, μετά τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων συνδέεται διά στενῶν σχέσεων ἀπό τοῦ 17ου μ.Χ. αἰῶνος, περί τῆς παρασχεθείσης ὑπ’ αὐτῆς καί ὑπό τοῦ κράτους τῆς Πολωνίας φιλοξενίας καί περί τῶν ἱστορικῶν αὐτῶν Ἐκκλησιῶν καί μοναστηρίων, τά ὁποῖα ἡ Πατριαρχική Συνοδεία εἶχε τήν εὐκαιρίαν  νά γνωρίσῃ εἰς Πολωνίαν.

Παρακληθείς ὡσαύτως νά δώσῃ λόγον περί τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ὁ Μακαριώτατος εἶπεν ὅτι τοῦτο τυγχάνει ὁ ἀρχαιότερος χριστιανικός ἐκκλησιαστικός θεσμός τῆς Ἁγίας Γῆς, ἔχων ἀπόλυτον ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν ἐπ’ αὐτῆς, μή ὑποκειμένην εἰς ἀνωτέραν Ἐκκλησιαστικήν Ἀρχήν ἑδρεύουσαν ἔξω καί ἐκτεινομένην σήμερον εἰς τρεῖς πολιτικάς κυβερνητικάς ἐξουσίας, Ἰσραήλ, Ἰορδανίαν καί Παλαιστινιακήν Αὐτονομίαν, τά συμφέροντα τῶν ὁποίων ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἀλληλοσυγκρούονται. Εἰς τό λίαν εὐαίσθητον καί τεταμένον τοῦτο πολιτικόν περιβάλλον τῆς Ἱερουσαλήμ καί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καλεῖται τό Πατριαρχεῖον ἀνέκαθεν καί ἰδίᾳ σήμερον νά διαφυλάξῃ τούς Ἁγίους Τόπους, τά Πανάγια Προσκυνήματα, νά ἐξασκήσῃ τό ποιμαντικόν αὐτοῦ ἔργον καί πέραν τούτου, τό κοινωνικόν, πολιτιστικόν, ἀκόμη καί πολιτικόν.

«Τό τελευταῖον τοῦτο ἔργον», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, «ἐκτελεῖ τό Πατριαρχεῖον παραμένον ἐκκλησιαστικόν σῶμα, μεσολαβοῦν ὅμως διά τοῦ μηνύματος τῆς εἰρήνης, τό ὁποῖον ζῇ πρός τάς ἀντιτιθεμένας μεταξύ αὐτῶν πολιτικάς πλευράς καί ἀποτελοῦν γέφυραν συνδέσεως αὐτῶν καί προσπαθοῦν νά δημιουργῇ διόδους καί διέξοδα εἰς τό πολιτικόν ἀδιέξοδον. Τό Πατριαρχεῖον, συμβιῶσαν μετά τοῦ Ἰσλάμ ἀπό τόν 7ον μ.Χ. αἰῶνα, γνωρίζει πῶς νά καλλιεργῇ τόν θρησκευτικόν διάλογον μετά τῶν Μουσουλμάνων, καλλιεργεῖ δέ τοῦτον καί μετά τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί δύναται οὕτω νά συμβάλῃ λίαν θετικῶς καί ἀποτελεσματικῶς εἰς τήν μείωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ αἰτία πολλῶν φαινομένων βίας σήμερον εἰς τόν κόσμον διεθνῶς».

«Ὁ διαμεσολαβητικός οὗτος καί εἰρηνευτικός ρόλος τοῦ Πατριαρχείου γίνεται ἀποδεκτός λόγῳ τῆς ἐμπιστοσύνης πρός αὐτό, ὡς ἐκ τοῦ ὅτι δέν ἐξυπηρετεῖ ἀλλότρια συμφέροντα.  Δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι τό Πατριαρχεῖον ἀντιπροσωπεύει ὅλους τούς Ὀρθοδόξους ἀλλά καί ὅλους τούς Χριστιανούς εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν».

Ἀπαντῶν δέ ὁ κ. Ὑπουργός εἰς τόν Μακαριώτατον, εἶπεν ὅτι ἡ ἐπίσκεψις Αὐτοῦ περιποιεῖ τιμήν εἰς τήν χώραν τῆς Πολωνίας. Ὅτι ἡ Πολωνία εἶναι μία νέα χώρα μέ πολλάς ἐθνικότητας καί θρησκευτικάς ὁμολογίας, ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξε πεδίον θρησκευτικῶν πολέμων, ἀλλά μᾶλλον καταφύγιον πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν προσφύγων, ὅτι ἡ φύσις τοῦ Πολωνοῦ πολίτου γενικῶς εἶναι συμπαθής πρός τούς θρησκευτικῶς καταδιωκομένους, ὅτι ἐάν ἐρωτήσῃ τις τούς Πολωνούς πολίτας, τό 90% αὐτῶν θά εἴπῃ ὅτι θρησκεύει, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας εἶναι ἡ δευτέρα χριστιανική Ὁμολογία μετά τήν Καθολικήν καί ὅτι μετά τήν κατά τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον ἐπελθοῦσαν κρίσιν εἰς τάς σχέσεις μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί τοῦ κράτους τῆς Πολωνίας, ἤρχισε νά ἐπέρχεται διευθέτησις καί ἐξομάλυνσις ἐπί τά βελτίω.

«Τοῦτο ἤρχισε», εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός, «μετά τήν ὑπογραφεῖσαν συμφωνίαν τό 1990, εἰς τήν ὁποίαν ἀπεδέχθημεν τήν ἀπαράβατον ἀρχήν τοῦ σεβασμοῦ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Ἡ Ρωμαιοκαθολική βεβαίως Ἐκκλησία εἰς Πολωνίαν ὑπερτερεῖ εἰς ἀριθμούς καί δύναμιν, χάρις ὅμως εἰς τήν προσωπικότητα καί τόν τρόπον καί τό ἔργον τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας κ. Σάββα, δίδονται τά πρέποντα δικαιώματα ἰδιοκτησίας καί περιουσίας εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Τά μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κοπιοῦν καί μοχθοῦν καί προκόπτουν εἰς τήν Πολωνικήν κοινωνίαν, ἔχοντα ἐκπρόσωπον εἰς τό Κοινοβούλιον καί μετέχοντα εἰς ποικίλας ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς τοῦ κράτους τῆς Πολωνίας. Παράδειγμα ἐπί τούτου εἶναι ἡ συμμετοχή αὐτῶν εἰς τό πένθος τῆς Πολωνίας κατά τό τραγικόν συμβάν τοῦ ἀεροπορικοῦ δυστυχήματος τοῦ Ἀπριλίου 2010. Ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας καί λαός ἦσαν πάντοτε παρόντες κατά τήν παραλαβήν τῶν νεκρῶν εἰς τό ἀεροδρόμιον καί κατά τάς ἐπιμνημοσύνους προσευχάς. Δυστυχῶς, ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, λόγῳ ὑπερηφανίας νομίζομεν ὅτι δέν χρειαζόμεθα τόν Θεόν καί τόν λησμονοῦμεν καί τόν ἐνθυμούμεθα μόνον κατά τάς συμφοράς ἡμῶν. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει πάντοτε τήν ἀλήθειαν τῆς ἀνάγκης, πού ἔχομεν διά τόν Θεόν. Εἰλικρινῶς εὐχαριστῶ προσωπικῶς διά τήν καλήν συνεργασίαν τόν Μητροπολίτην κ. Σάββαν καί τόν βοηθόν Ἐπίσκοπον Αὐτοῦ, Θεοφιλέστατον  Γεώργιον».

Ὁ Μητροπολίτης Σάββας ἐπιβεβαιῶν, ἀνεφέρθη εἰς τό ὅτι τό φαινομενικῶς ἀκατόρθωτον, ὡρισμένας φοράς καθίσταται δύσκολον καί ἔπειτα ἐφικτόν, χρησιμοποιῶν ὡς παράδειγμα τήν ἐπί τό αὐτό συνάντησιν τοῦ ἀναπληρωτοῦ Πρέσβεως τοῦ Ἰσραήλ καί τοῦ Πρέσβεως τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας εἰς Πολωνίαν κατά τό παρατεθέν τήν Κυριακήν γεῦμα πρός τιμήν τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων. Διαρκοῦντος τούτου, οἱ διπλωματικοί ἀντιπρόσωποι ἀκολουθοῦντες τήν προσφώνησιν τοῦ Πατριάρχου, εἰρηνικῷ τῷ τρόπῳ, προσεφώνησαν.

Συμφωνῶν ὁ κ. Ὑπουργός, εἶπεν ὅτι εἰς τό κτίριον τῆς Πολωνικῆς Κυβερνήσεως, εἰς τό ὁποῖον φιλοξενεῖται τώρα ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων καί εἰς τό ὁποῖον συνηντήθησαν κατά τό γεῦμα οἱ δύο ὡς ἄνω διπλωμᾶται ἐγένοντο αἱ περισσότεραι συναντήσεις παραγόντων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας καί τῆς Ὀρθοδόξου μετά κυβερνητικῶν παραγόντων διά τήν προετοιμασίαν τῆς ὡς ἄνω ρηθείσης συμφωνίας τοῦ 1993. «Εἰς ταύτας», εἶπεν, «συνέβαλεν κατά πολύ ἡ ἐκπροσώπησις τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο νομίζω, διότι οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας προσεγγίζουν τά πράγματα ὑπό τό πρῖσμα τῆς αἰωνιότητος, εἰς τήν ὁποίαν πιστεύουν, ἐν ᾧ ἡμεῖς οἱ πολιτικοί τά προσεγγίζομεν ὑπό τό πρῖσμα τῶν ἑκάστοτε προσεχῶν ἐκλογῶν».

«Τοῦτο, ὅ εἴπατε, τιμᾷ Ὑμᾶς, κ. Ὑπουργέ», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων. Συνεχίζων ὁ κ. Ὑπουργός, εἶπεν ὅτι παραδείγματα καί βοηθοί εἰς τήν ζωήν του ἦτο ἀφ’ ἑνός μέν ὁ ἀποβιώσας ἀείμνηστος Πάπας Ἰωάννης Παῦλος ὁ Β’ Βοϊτίλα, ἀφ’ ἑτέρου δέ εἶναι ὁ παρών βοηθός αὐτοῦ, Ὑφυπουργός τῆς Θρησκευτικῆς Διοικήσεως, ὁ ὁποῖος γνωρίζει καλά τά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τά τῆς διδασκαλίας αὐτῆς περί θεώσεως.  «Πολύτιμος συνεργάτης μου ἐπίσης εἶναι ὁ Μακαριώτατος Μητροπολιτης Σάββας», εἶπεν ὁ κ. Ὑπουργός,  «τόν ὁποῖον ἐπισκέπτομαι, ὅταν ἔχω ἀμφιβολίας εἰς ὡρισμένα θέματα καί, ὅταν μετά τήν συζήτησιν μετ αὐτοῦ ἀναχωρῶ, δέν ἔχω πλέον τάς ἀμφιβολίας ταύτας. Τό παρελθόν Σάββατον ἐπεσκέφθην Ὀρθόδοξον ναόν μετά περιβολῆς μή φανερούσης τήν ἰδιότητά μου πρός ἀποφυγήν ἐπισημοτήτων καί εἶδον τόν ναόν προετοιμαζόμενον καί εὐπρεπιζόμενον καί ἠρώτησα διατί καί μοῦ εἶπον ὅτι ἑτοιμάζεται διά τήν ὑποδοχήν τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων».

«Ὅπως βλέπετε, Μακαριώτατε, ἡ συμπάθεια τοῦ λαοῦ μας προς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων δέν εἶναι ἐθιμοτυπική, οἱ πιστοί μας θέλουν νά ἐγγίζουν τόν Πατριάρχην, ὁ ὁποῖος ἐγγίζει τόν Πανάγιον Τάφον. Ἔχομεν μίαν παλαιάν παροιμίαν, ἡ ὁποία λέγει: <δέχθηκες στό σπίτι σου ἐπισκέπτην; Δέχθηκες τόν Θεόν>. Μέ αὐτό τό πνεῦμα πού δεχόμεθα τούς φιλοξενουμένους μας, δεχόμεθα πρωτίστως καί Ὑμᾶς. Αὐτό τό πνεῦμα διευκολύνει τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν Πολωνῶν, Ρώσων, Οὐκρανῶν καί μελῶν ἄλλων ἐθνικοτήτων εἰς τήν χώραν μας. Ἀπό τάς πλέον εὐχαρίστους ἀναμνήσεις μου ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας εἶναι ἡ παρουσία μου κατόπιν προσκλήσεως εἰς τά ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,τό 1981, ἐπί τῇ ἐπετείῳ συμπληρώσεως 1600 ἐτῶν ἀπό τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τό 381 μ.Χ., ἡ ὁποία ἐπεκύρωσε τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας περί τῆς θεότητος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς τοῦ τρίτου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος· καί εἰς μίαν τελετήν Χριστουγέννων μέ τά κάλαντα ἀπό διαφόρους  χορῳδίας τῆς Ὀρθοδόξου Πολωνικῆς Ἐκκλησίας».

Ἐπί τούτοις, ὁ μέν Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας ηὐχαρίστησε τόν κ. Ὑπουργόν διά τήν ἐπίσκεψιν καί τούς φιλόφρονας λόγους, ὁ δε Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προσέφερεν εἰς τόν κ. Ὑπουργόν σταυρόν καί ἀστέρα φιλντισένιον ἐκ Βηθλεέμ, εὐχόμενος ὅπως ἐνισχύῃ καί φωτίζῃ αὐτόν εἰς τό ἔργον αὐτοῦ, ὁ δε Ὑπουργός προσέφερεν δῶρον τῷ Μακαριωτάτῳ καί ἑκάστῳ μέλει τῆς συνοδείας Αὐτοῦ, ὡραῖον κονδυλοφόρον Parker.

Ἅμα τῇ λήξει τῆς ἐπισκέψεως ταύτης ἠκολούθησεν ἐπίσκεψις εἰς τά ἀνάκτορα τῆς Βαρσοβίας. Ὡς ἐπληροφορήθημεν ἐκ τῆς ξεναγοῦ, τήν πρωτεύουσαν τῆς Πολωνίας μετέφερεν ἐκ τῆς Κρακοβίας εἰς Βαρσοβίαν ὁ Αὔγουστος Σεκμοῦνδος τόν 16ον αἰῶνα καί ἵδρυσε εἰς αὐτήν τό ἀνάκτορόν του. Τοῦτο διατηρηθέν κατεστράφη παντελῶς διά βομβαρδισμοῦ ὑπό τῶν Γερμανῶν, τό 1947, καί παρέμεινεν εἰς κατάστασιν τελείως ἐρειπιώδη ἄχρι τοῦ 1984. Ἔκτοτε μετά τήν ἐπισυμβᾶσαν μεταπολίτευσιν, ἀνελήφθη ἡ πρωτοβουλία καί ἡ προσπάθεια ἀνεγέρσεως αὐτοῦ, ὅπως ἦτο πρίν, εἰς τόν βαθμόν πού ἦτο δυνατόν νά ἐπιτευχθῇ τοῦτο, καί ἀποκατάστασις τῶν χώρων λειτουργίας του. Φαίνεται ὅτι τό ἐγχείρημα τοῦτο ἐπέτυχε εἰς ἕνα μεγάλον βαθμόν, ἄν κρίνῃ κανεῖς ἀπό τά 350 περίπου δωμάτιά του, μεγάλα καί μικρά, διαμορφωμένα μέ τέτοιον τρόπον, ὥστε νά ἀπεικονίζουν τήν λειτουργίαν τοῦ παλατίου, τῆς βασιλικῆς ζωῆς, διοικήσεως κ.τ.λ. Χορηγοί τοῦ ἔργου τούτου ὑπῆρξαν ὀργανισμοί καί ἰδιῶται. Οἱ χῶροι τοῦ παλατίου, διάδρομοι καί δωμάτια διακοσμοῦνται μέ πολλούς πίνακας ἀναγεννησιακῆς τέχνης ἤ καί συγχρόνου. Οἱ παλαιοί ἐκ τῶν πινάκων τούτων, εὑρεθέντες εἰς ἰδιώτας, ἠγοράσθησαν ἤ καί ἐπεστράφησαν δωρεάν ὑπ’ αὐτῶν. Οὗτοι τότε, προαισθανόμενοι τήν καταστροφήν, ἐφυγάδευσαν τούς πίνακας ἀπό τό παλάτιον καί ἐφύλαξαν αὐτούς, μέχρις ὅτου ἐδημιουργήθησαν αἱ προϋποθέσεις διά τήν ἐπιστροφήν αὐτῶν. Τό ἀποκατασταθέν παλάτιον ἀποτελεῖ σήμερον μουσειακόν χῶρον διά ξενάγησιν καί περιήγησιν εἰς διαφόρους φάσεις τῆς ἱστορίας τῆς Πολωνίας διά μαθητάς σχολείων καί Πολωνούς πολίτας καί ξένους περιηγητάς.

Μετά τήν ξενάγησιν εἰς τόν Μουσειακόν χῶρον τοῦτον, ἠκολούθησεν μετάβασις εἰς τόν Οἶκον Εὐγηρίας τῆς Μητροπόλεως Βαρσοβίας. Ὁ οἷκος οὗτος, ἱδρυθείς ἀρχικῶς ὑπό τοῦ νῦν Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βαρσοβίας, λειτουργεῖ σήμερον, ἔχων ὡς Προϊστάμενον τόν ἱερέα π. Θεόδωρον καί φιλοξενῶν περί τούς τριάκοντα ὑπερήλικας.

Ὁ Προϊστάμενος τοῦ ἱδρύματος, π. Θεόδωρος, ὑπεδέχθη τόν Μακαριώτατον, καλωσορίζων Αὐτόν ὡς ἄγγελον παραμυθίας διά τούς γέροντας, ὁ δε Μακαριώτατος εὐλογῶν τούς γέροντας ἐπέδωσεν εἰς αὐτούς εἰκόνας καί ἄλλα δῶρα καί ηὐχήθη εἰς αὐτούς νά φθάσουν εἰς ἄκραν ἡλικίαν καί  νά δυνηθοῦν νά εἴπουν ὡς ὁ Συμεών ὁ Πρεσβύτης: «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν Σου, Δέσποτα…».

Ὁ Προϊστάμενος π. Θεόδωρος παρέθεσε φιλόξενον τράπεζαν εἰς τάς Πατριαρχικάς Συνοδείας. Μετά τοῦτο ἠκολούθησεν ἐπίσκεψις εἰς τόν Πρόεδρον τῆς Γερουσίας εἰς τήν ἕδραν αὐτοῦ παρά τό Κοινοβούλιον.

Οὗτος μετά τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Γραφείου αὐτοῦ ὑπεδέχθη τόν Μακαριώτατον, καλωσορίζων τοῦτον καί λέγων ὅτι εἶχε τήν εὐκαιρίαν εἰς τήν πρό ἔτους ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς Ἰσραήλ, Γάζαν καί Ἰορδανίαν νά γνωρίσῃ τήν ἐπικρατοῦσαν εἰς τήν περιοχήν αὐτήν δύσκολον κατάστασιν. «Παρά ταῦτα», εἶπεν, «ἐπιθυμῶ νά ἀκούσω παρ Ὑμῶν, ὁ Ὁποῖος ζῆτε συνεχῶς εἰς τήν περιοχήν αὐτήν, ἐπαινῶν πρῶτον Ὑμᾶς διά τό διάβημα τοῦτο τῆς ἐπισκέψεως Ὑμῶν εἰς Πολωνίαν καί εἰς τήν Γερουσίαν, διάβημα οἰκουμενικόν, διανοῖγον προϋποθέσεις διαλόγου καί συνεργασίας».

Ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησε διά τάς προσρήσεις καί ἐξέφρασε τάς εὐχαριστίας  Αὐτοῦ διά τήν προσγενομένην εἰς Αὐτόν τιμῆς ἐκ τῆς ἐπισκέψεως εἰς τήν χώραν τῆς Πολωνίας καί τήν Γερουσίαν. Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τό Πατριαρχεῖον καί τήν περιοχήν, εἰς τήν ὁποίαν αὐτό ὑπάρχει, περί τῶν ὁποίων ἐζήτησε λόγον ὁ Πρόεδρος τῆς Γερουσίας, ὁ Μακαριώτατος εἶπεν ὅτι τό Πατριαρχεῖον ἔχει ζωήν 2000 ἐτῶν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν. Εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Γῆς εἰς ἱστορίαν καί πρεσβεῖα τιμῆς καί δικαιοδοσίας καί ἀγωνίζεται μετά τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν τῆς Ἁγίας Γῆς διά πρόοδον εἰς τόν πνευματικόν καί ἐκκλησιαστικόν τομέα, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ κυρίως ἁρμόζων εἰς αὐτό χῶρος. Ὥς ὅμως ἐκ τῆς περιοχῆς καί τῆς ἐπικρατούσης εἰς αὐτήν ἐκρύθμου πολιτικῆς καταστάσεως, τό Πατριαρχεῖον παρωθεῖται νά κάμῃ κινήσεις καί πρός τόν πολιτικόν χῶρον διά βοήθειαν εἰς τήν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης.

«Συγκεκριμένως», ἐτόνισεν ὁ Μακαριώτατος, «τό Πατριαρχεῖον συμμετέχει εἰς τό Council of Religious Institutions of The Holy Land / Συμβούλιον Θρησκευτικῶν Καθιδρυμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς, τό ὁποῖον ἱδρύθη καί μέ τήν κάλυψιν καί προστασίαν τοῦ State Department τῶν Η.Π.Α. καί ἐργάζεται, διά νά φέρῃ εἰς συναντήσεις καί διαπραγματεύσεις Ἰσραηλινούς καί Παλαιστινίους, πολιτικούς καί θρησκευτικούς ἡγέτας πρός προώθησιν τῆς εἰρηνευτικῆς διαδικασίας εἰς Ἱεροσόλυμα καί Μέσην Ἀνατολήν. Προσωπικῶς ἤμεθα προσκεκλημένοι ὡς ἀντιπρόσωπος ὅλων τῶν χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί εἰς τήν πρό διετίας συνάντησιν εἰς Οὐάσινγκτον, προετοιμαστικήν αὐτῆς εἰς Ἀνάπολιν».

«Ἐπίσης μετέσχομεν εἰς τήν ἐν Κατάρ συνάντησιν, τήν γενομένην μέ τήν πρωτοβουλίαν τοῦ Brookings Institution, εἰς τήν ὁποίαν ἦτο παροῦσα καί ἡ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α. κ. Hilary Clinton. Πρό διετίας ἐπεσκέφθημεν ὡς προσκεκλημένοι τό Εὐρωπαϊκόν Κοινοβούλιον εἰς Βρυξέλλας καί ἔσχομεν συναντήσεις μετά διαφόρων παραγόντων αὐτοῦ διά θέματα τοῦ Πατριαρχείου, θέματα ἀφορῶντα ὅλους τούς χριστιανούς τῆς Ἁγίας Γῆς καί τήν εἰρηνευτικήν προσπάθειαν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν. Ἡμεῖς βεβαίως παραμένομεν ἐκκλησιαστικοί ἡγέται. Δέν εἴμεθα πολιτικοί ἤ διπλωμᾶται, ἀλλ ὡς ἐκ τῆς περιοχῆς καί τῆς ἐπικρατούσης ἐν αὐτῇ καταστάσεως, ἀναγκαζόμεθα νά προσεγγίζωμεν καί τούς χώρους τούτους. Λόγῳ τοῦ ὅτι κινούμεθα εἰς τόν χῶρον τοῦτον, τόν ἐκκλησιαστικόν δηλαδή,  ὑπάρχει ἐμπιστοσύνη πρός τόν θεσμόν τοῦ Πατριαρχείου καί ζητεῖται καί λαμβάνεται ὑπ ὄψιν ἡ γνώμη Ἡμῶν. Τοῦτο συμβαίνει καί διά τόν λόγον ὅτι τό Πατριαρχεῖον ὡς ὁ ἀρχαιότερος  Χριστιανικός θεσμός τῆς Ἁγίας Γῆς ἔχει ἀποκτήσει διά μέσου τῶν αἰώνων περιουσίαν πνευματικήν εἰς προσκυνήματα, ἐκκλησίας, μοναστήρια καί φυσικήν τοιαύτην πρός ἀξιοποίησιν, ὡρισμένην μάλιστα εἰς στρατηγικάς θέσεις καί ἑπομένως διαδραματίζει σημαντικόν ρόλον εἰς τό πολιτικόν γίγνεσθαι τῶν Ἱεροσολύμων εἰς τό ἤδη διαμορφωμένον καθεστώς τῶν Ἱεροσολύμων ἀλλά καί τό ὑπό διαμόρφωσιν εἰσέτι.  Ἐκ τούτων ἀντιλαμβάνεσθε, κ. Πρόεδρε τῆς Γερουσίας, τήν εὐθύνην, τήν ὁποίαν ἔχει τό Πατριαρχεῖον διά τό ἔργον, τό ὁποῖον καλεῖται νά ἐξασκήσῃ».

Λέγων ὁ κ. Γερουσιαστής ὅτι ἀντιλαμβάνεται πόσον δύσκολον εἶναι νά κρατήσῃ τό Πατριαρχεῖον ἰσορροπίας εἰς ἕνα τοιοῦτον εὐαίσθητον χῶρον, ἐρωτᾷ τόν Μακαριώτατον περί τῶν ἐθνικοτήτων τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου. Ὁ Μακαριώτατος ἐξηγεῖ ὅτι ἐθνικότητες τοῦ Πατριαρχείου εἶναι οἱ Ἕλληνες, Ἄραβες, Ρῶσοι, Ρουμᾶνοι καί ὀλίγοι Πολωνοί, ὧν εἶς καί ὁ φιλοξενούμενος εἰς τό Πατριαρχεῖον διά μεταπτυχιακάς σπουδάς εἰς τό Πανεπιστήμιον τοῦ Ἰσραήλ ἱεροδιάκονος π. Ἀλέξανδρος.

«Ἀντιλαμβάνομαι», λέγει ὁ κ. Ὑπουργός, «ὅτι ἔχετε μωσαϊκόν ἐθνικοτήτων, ὅπως ἡμεῖς εἰς Πολωνίαν», «…μέ τήν διαφοράν», συμπληρώνει ὁ Ἅγιος Βαρσοβίας, «ὅτι τό μωσαϊκόν εἰς Πολωνίαν δέν εἶναι ἕτοιμον πρός ἔκρηξιν, ὅπως αὐτό τῆς Μέσης Ἀνατολῆς».

Ὁ Πρόεδρος τῆς Γερουσίας ἠρώτησε τόν Μακαριώτατον καί περί τοῦ προσηλυτισμοῦ εἰς τόν χῶρον τῆς Ἁγίας Γῆς.

«Ἐπ αὐτοῦ», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, «πρέπει νά λάβωμεν ὑπ ὄψιν ὅτι εἰς τόν χῶρον τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἔχομεν θεοκρατικά καθεστῶτα. Ἡ θρησκεία ἔχει ἀπόλυτον καί καθοριστικόν ρόλον εἰς τήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων, ὄχι μόνον τήν θρησκευτικήν ἀλλά καί τήν κοινωνικήν καί τήν πολιτικήν. Τό Πατριαρχεῖον ἡμῶν ὄχι ἁπλῶς συνυπάρχει, ὄχι ἁπλῶς εὑρίσκεται εἰς διάλογον θρησκευτικόν, ἀλλά συμβιώνει μετά τοῦ Ἰσλάμ ἀπό τοῦ 638 μ.Χ. Γνωρίζει ἑπομένως τόν χῶρον κινήσεώς του, ὥστε νά μήν ὑπερβαίνῃ τάς γραμμάς ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι θά προκαλέσουν πρόβλημα ἁρμονικῆς συμβιώσεως πρός τόν Ἰουδαϊσμόν ἤ τό Ἰσλάμ. Ἐπίσης τό Πατριαρχεῖον δέν ἐξασκεῖ προσηλυτισμόν, ὅπως πράττουν μερικαί Προτεσταντικαί ὁμάδες, δημιουργοῦσαι σοβαρόν πρόβλημα εἰς τούς χριστιανούς τούς ζῶντας εἰς τό Ἰσραήλ. Ἡ ἐπικοινωνία τοῦ Πατριαρχείου ἔπειτα μετά τοῦ Ἰσλάμ, εἶναι εὐκολωτέρα ἀπ αὐτήν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, διότι τό Πατριαρχεῖον δέν βαρύνεται εἰς τό παρελθόν του μέ τά γεγονότα τῶν Σταυροφόρων. Ἐνεργοῦντες μέ τό πνεῦμα τοῦτο ἐγενόμεθα δεκτοί εἰς τό Κατάρ ὡς πρώτη ἐπίσημος Ἐκκλησία καί ἀνεγείρομεν ἤδη Ἐκκλησίαν, ἀνοίξαντες ἤδη Ἡμεῖς τόν δρόμον διά τό Βατικανόν, τούς Ἀγγλικανούς καί τά ἄλλα χριστιανικά δόγματα».

Ὁ Πρόεδρος τῆς Γερουσίας ἠρώτησεν ἐπίσης τόν Μακαριώτατον καί ἐπί τοῦ προβλήματος τῆς φυγῆς τῶν χριστιανῶν ἀπό τήν Ἁγίαν Γῆν καί τήν Μέσην Ἀνατολήν.

Ἐπ’ αὐτοῦ ὁ Μακαριώτατος ἀπήντησεν ὅτι τό πρόβλημα δέν εἶναι τωρινόν ἀλλά παλαιότερον, διότι οἱ Χριστιανοί δίδουν μεγάλην σημασίαν εἰς τήν παιδείαν καί ζητοῦν σπουδάς διά τά τέκνα αὐτῶν εἰς τό ἐξωτερικόν, ὁπότε αὐτά ἤ δέν ἐπιστρέφουν, ἀποκαθιστάμενα ἐκεῖ, ἤ ἐπιστρέφοντα, δέν εὑρίσκουν ἐργασίας, αἱ ὁποῖαι ἁρμόζουν εἰς αὐτά καί ἀποδημοῦν πάλιν. Ἔπειτα, ἐν ᾧ ὑπάρχει σεβασμός τῆς ἐλευθερίας τῶν χριστιανῶν δι’ ἐξάσκησιν τῶν τῆς θρησκείας των, αἱ διαθρησκειακαί σχέσεις εἰς κοινωνικόν ἐπίπεδον δέν εἶναι τοιαῦται, ὥστε νά βοηθοῦν ἀπολύτως τήν ἑδραίωσιν τῶν χριστιανῶν εἰς τήν γενέτειραν αὐτῶν.

Ἐπί τούτοις ὁ Μακαριώτατος Ἅγιος Βαρσοβίας εὐχαριστεῖ τόν Πρόεδρον τῆς Γερουσίας διά τήν ὑποδοχήν καί τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων διά τήν ἐπίσκεψιν Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς τήν Πολωνίαν ὕστερα ἀπό 400 χρόνια, ὅπερ γεγονός μεγάλης εὐλογίας.

Κατακλείων ὁ Πρόεδρος τῆς Γερουσίας καί εὐχαριστῶν τόν Μακαριώτατον, εἶπεν ὅτι ἡ Πολωνία ἐνδιαφέρεται διά τό πολιτικόν γίγνεσθαι εἰς τό Ἰσραήλ καί ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον διά τήν ἐπίσκεψιν ταύτην.

Περί ὥραν βραδυνήν τῆς ἰδίας ἡμέρας, ὁ Μακαριώτατος μετά τῆς Συνοδείας Αὐτοῦ καί ὁ Ἅγιος Βαρσοβίας ὡσαύτως ἔλαβον μέρος εἰς δεῖπνον, τό ὁποῖον παρέθεσε πρός τιμήν Αὐτῶν ὁ Πρέσβυς τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας εἰς τήν Πολωνίαν κ. Χάλεδ Γαζάλ, προσκεκλημένων ὄντων εἰς αὐτό καί τοῦ Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος εἰς Πολωνίαν κ. Γαβριήλ Κοψίδη, τοῦ Πρέσβεως τῆς Αἰγύπτου καί τοῦ Μαρόκου εἰς Πολωνίαν καί τοῦ Ἀντιπροσώπου τοῦ Ὑπουργείου Θρησκευμάτων τῆς Πολωνίας κ. Ἰωσήφ Ροζάνσκη.

Εἰς τό δεῖπνον τοῦτο ὁ Πρέσβυς τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας εἰς προσφώνησιν αὐτοῦ ἐξέφρασε τήν χαράν διά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς Πολωνίαν καί τήν χαράν διά τήν τιμήν, ἡ ὁποία προσγίνεται αὐτῷ ἐκ τῆς ἀποδοχῆς τῆς προσκλήσεως διά τό δεῖπνον τοῦτο καί τήν μεγάλην διαθρησκειακήν καί οἰκουμενικήν σημασίαν, τήν ὁποίαν ἔχουν γεγονότα ὡς τοῦτο, ἡ ἐπίσκεψις δηλαδή τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς τήν Πολωνίαν, εἰς μίαν ἐποχήν θρησκευτικῆς καί πολιτικῆς ἀσταθείας εἰς τόν κόσμον.

Ἀνταπαντῶν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προσεφώνησε διά προσφωνήσεως ἀγγλιστί (βλ. σύνδεσμο http://en.jerusalem-patriarchate.info/2010/06/28/868/ ).

Ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας ηὐχαρίστησεν τόν Παλαιστίνιον Πρέσβυν διά τήν ἐξ ἀρχῆς, ἅμα τῷ ἀκούσματι τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς Πολωνίαν, ἐκδηλωθεῖσαν πρόθυμον καί εὐγενῆ διάθεσιν διά τό τιμητικόν δεῖπνον τοῦτο. Ὅσον ἀφορᾷ  τήν ἐπικρατοῦσαν εἰσέτι ἔκρυθμον πολιτικήν κατάστασιν εἰς Παλαιστίνην, πιστεύει ὅτι ὀφείλεται εἰς τό γεγονός ὅτι εἰς τήν Ἱερουσαλήμ ὑπάρχει εἰσέτι ἁγιότης, τήν ὁποίαν φθονεῖ καί πολεμεῖ ὁ διάβολος. «Ἡ στᾶσις τῆς Πολωνίας», εἶπεν, «εἰς τό Παλαιστινιακόν πρόβλημα εἶναι γνωστή. Ἡμεῖς ὡς Ἐκκλησία συνεχῶς προσευχόμεθα <ὑπέρ εἰρήνης καί δικαιοσύνης>. Ἐνθυμοῦμαι τήν ἐπίσκεψιν μου εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν διά τούς ἑορτασμούς τῶν δύο χιλιάδων ἐτῶν χριστιανοσύνης, τό 2000, καί τήν ἐπίσκεψίν μου εἰς τόν Πρόεδρον Ἀραφάτ».

«Προσευχόμεθα ὑπέρ εἰρήνης τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ Παλαιστινιακοῦ καί Ἰσραηλινοῦ λαοῦ. Χαίρομαι ἐπί τῇ συναντήσει εἰς τό γεῦμα τῆς χθές τῶν δύο διπλωματικῶν ἀντιπροσώπων, τοῦ Ἰσραήλ καί τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας εἰς τήν Πολωνίαν».

Τό δεῖπνον τοῦτο, τό παρατεθέν ὑπό τοῦ Πρέσβεως κ. Χάλεδ Γαζάλ ἦτο οὐσιαστικῶς ἡ τελευταῖα ἐκδήλωσις τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας, ἅμα δε τῇ λήξει τούτου, ἡ Πατριαρχική Συνοδεία τῶν Ἱεροσολύμων, ἐπέστρεψεν εἰς τό ξενοδοχεῖον, τῇ Πατριαρχικῇ συνοδείᾳ τοῦ Μητροπολίτου Πολωνίας, διά τήν ἑτοιμασίαν τῶν τῆς ἀναχωρήσεως τήν ἐπαύριον διά τήν Ἱερουσαλήμ.

Τήν ἐπαύριον, ἡμέραν  Τρίτην, 16ην /29ην Ἰουνίου 2010, ἐνωρίς τήν πρωΐαν, ἡ Πατριαρχική Συνοδεία τῶν Ἱεροσολύμων ἀπέστειλε πρός προώθησιν μέσω τῆς ὑπηρεσίας τοῦ VIP τάς ἀποσκευάς αὐτῆς εἰς τό ἀεροδρόμιον, ἀκολούθως δέ παρεκάθισεν εἰς πρωϊνόν εἰς τόν οἶκον τῆς φιλοξενίας αὐτῆς μετά τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας κ.κ. Σάββα καί τῆς Συνοδείας Αὐτοῦ.

Διαρκοῦντος τοῦ προγεύματος τοῦτου, ἐγένετο ὄντως ἐνδιαφέρουσα συζήτησις περί τῆς καταστάσεως τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῆς συνεργασίας μεταξύ αὐτῶν καί τῶν προϋποθέσεων τῆς συμμετοχῆς αὐτῶν εἰς τόν θεολογικόν διάλογον μετά τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν.

Ἀναχωρήσαντες μετά τοῦτο ἐκ τοῦ ἀνέτου οἴκου τούτου φιλοξενίας, ἐφθάσαμεν εἰς τό ἀεροδρόμιον τῆς Βαρσοβίας. Κατά τήν ἐνταῦθα παραμονήν ἄχρι διευθετήσεως τῶν τῆς πτήσεως ἡμῶν καί τοῦ ἐλέγχου διά τῆς ὑπηρεσίας τοῦ VIP, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύωμν κ.κ. Θεόφιλος ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον Μητροπολίτην Βαρσοβίας διά τήν ἀπό καρδίας παρασχεθεῖσαν τῇ Συνοδείᾳ Αὐτοῦ ἀβραμιαίαν φιλοξενίαν, παρά τάς δυσκόλους συνθῆκας ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας, διά τήν ἀδιάκοπον συνοδείαν εἰς τούς τόπους τῆς ἐπισκέψεως καθ’ ἡμέραν, διά τήν ἔνθερμον ὑποδοχήν εἰς τάς Μονάς καί τάς ἐνορίας καί διά τήν ἐν παντί φιλάδελφον διάθεσιν καί πρᾶξιν, καί σοφήν καθοδήγησιν τοῦ Μακαριωτάτου, λέγων ὅτι η ἐπίσκεψις αὕτη ἦτο ὄντως μία εὐλογία.

Ἐπίσης ηὐχαρίστησεν τόν παρόντα ἐκπρόσωπον τῆς πολιτείας τῆς Πολωνίας κ. Ἰωσήφ Ροζάνσκη διά τήν συμμετοχήν του κράτους τῆς Πολωνίας εἰς τά τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως, εἰς τήν ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ ὑποδοχήν κατά τήν ἄφιξιν, τήν συνοδείαν νῦν κατά τήν ἀναχώρησιν, τήν ὑποδοχήν καί τό δεῖπνον ὑπό τοῦ Προέδρου (Δημάρχου) τοῦ Bialystok, τήν ἐπίσκεψιν εἰς τόν Ὑπουργόν Θρησκευτικῆς Διευθύνσεως καί τήν ἐπίσκεψιν εἰς τόν Πρόεδρον τῆς Γερουσίας.

Ὁ Μακαριώτατος ἐπίσης ἐξεδήλωσε τήν συγκίνησίν Του ἐκ τῆς προσωπικῆς Αὐτοῦ διαπιστώσεως περί τῆς βαθείας πίστεως τοῦ Ὀρθοδόξου Πολωνικοῦ λαοῦ, ἐρριζωμένης εἰς τήν διδασκαλίαν τῶν ἱεραποστόλων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, ἐνισχυομένης ἀπό τήν παρουσίαν τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς τήν Πολωνικήν γῆν καί δή αὐτῆς τοῦ Πατριάρχου Θεοφάνους καί τοῦ ἀκάμπτου, παρά τάς ἀντιξοότητας, φρονήματος αὐτοῦ, ἀποπνεόντος χαράν, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξίαν, ἐκδηλουμένην εἰς τήν παρακολούθησιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν τελετῶν, τήν πρόθυμον ψαλμῳδίαν, τήν εὐπρέπειαν τῶν οἴκων τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀνέγερσιν νέων ναῶν ὡς αὐτοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Ἐκ τῆς ἐπισκέψεως συνῃσθάνθημεν κάλλιον τήν εὐθύνην τῆς ἀποστολῆς Ἡμῶν».

«Ἐπί τούτοις, εὐχαριστοῦντες τόν Θεόν», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος Ἱεροσολύμων, «διαβεβαιοῦμεν Ὑμᾶς, Μακαριώτατε Ἅγιε Βαρσοβίας, ὅτι συνεχῶς θά ἀναπέμπωμεν προσευχάς ἐπί τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου καί τῶν λοιπῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ὑπέρ ὑγιείας, εὐσταθείας, προσωπικῆς Ὑμῶν εὐημερίας, τῆς Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας καί τῆς ἱεραρχίας τοῦ κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς ὀρθοδόξου ποιμνίου Ὑμῶν».

Ἀνταπαντῶν ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας κ.κ. Σάββας, ηὐχαρίστησεν τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱερσολύμων κ.κ. Θεόφιλον διά τούς φιλοφρονητικούς Αὐτοῦ λόγους ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας καί ὑπέρ Αὐτοῦ καί διά τό ὅτι διά τῆς ἐπισκέψεως Αὐτοῦ ἀνενεώθησαν καί συνεσφίχθησαν αἱ ἰδιαίτεραι σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων μετά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, αἱ διαμορφωθεῖσαι κατά ἕνα ἰδιαίτερον πνευματικόν τρόπον ἀπό τῶν ἡμερῶν τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Θεοφάνους, ὅτε Οὗτος, τό 1620 μ.Χ. ἐχειροτόνησεν Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους διά τήν Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας.

«Ἡ ἐπίσκεψις Ὑμῶν, Μακαριώτατε, ἦτο μεγάλη παραμυθία διά τόν Ὀρθόδοξον Πολωνικόν λαόν», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας κ.κ. Σάββας. «Συνέπεσε μέ μίαν περίοδον, κατά τήν ὁποίαν βιώνομεν ἀκόμη τάς συνεπείας τοῦ τραγικοῦ ἀεροπορικοῦ δυστυχήματος, εἰς τό ὁποῖον εὗρεν τραγικόν θάνατον καί ὁ Πρόεδρος τῆς Πολωνίας. Ὡς ἐκ τούτου, ἐν ὄψει ἐκλογῶν διά τήν κάλυψιν τῆς προεδρικῆς θέσεως, δέν εἴχατε τήν δυνατότητα νά γίνετε δεκτός ἀπό Πρόεδρον τοῦ κράτους. Εὐχαριστοῦμεν Ὑμᾶς, Μακαριώτατε, διά τό ὅτι εὑρίσκεσθε εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα καί διακονεῖτε ταῦτα».

Ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Ὑπουργείου Θρησκευμάτων τῆς Πολωνίας κ. Ἰωσήφ Ροζάνσκη ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον διά τήν ἐπίσκεψιν καί ἐξέφρασε τήν χαράν αὐτοῦ, διότι ὁ Μακαριώτατος εἶχε τήν εὐκαιρίαν νά γνωρίσῃ ὡς μίαν ζωντανήν Ἐκκλησίαν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας, συνεργαζομένην μέ τήν Ρωμαιοκαθολικήν Ἐκκλησίαν καί μέ τό κράτος τῆς Πολωνίας καί συμβάλλουσαν εἰς τά κοινωνικά καί πολιτικά δρώμενα καί τήν θρησκευτικήν συνύπαρξιν.

«Σᾶς διαβεβαιοῦμεν, Μακαριώτατε», εἶπεν ὁ κ. Ροζάνσκη, «περί τῆς διαθέσεως συμπαραστάσεως τῆς πολιτείας τῆς Πολωνίας πρός τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας».

Διά τῶν προσφωνήσεων καί τῶν εὐχῶν τούτων, κατευοδώθη ἡ Ἱεροσολυμιτική Πατριαρχική συνοδεία καί ἐπιβιβασθεῖσα εἰς τό ἀεροσκάφος τῶν ἀερογραμμῶν τῆς EL-AL  προσεγειώθη ἀσφαλῶς εἰς τό ἀεροδρόμιον Ben-Gurion τοῦ Τελ-Ἀβίβ, ἔνθεν περί τήν 5.00 μ.μ. ὥραν τῆς Τρίτης, 16ης /29ης Ἰουνίου 2010 ἔφθασεν εἰς τό Πατριαρχεῖον, δοξάζουσα καί εὐχαριστοῦσα τόν Θεόν ἐπί τῇ πάνυ ὠφελίμῳ εἰρηνικῇ ἐπισκέψει ταύτῃ καί τῇ κατά πάντα αἰσίᾳ ἐκβάσει αὐτῆς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_0_placeholder




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓ. ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ.

Ἱερός Καθεδρικός Ναός, 27 Ἰουνίου 2010.

Μακαριώτατε Πατριάρχα τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης,

Σεβασμιώτατοι, Ἀδελφοί Ἱερεῖς, Ἀδελφοί καί Ἀδελφαί!

Διά τῆς τελουμένης εἰς τόν Ἱ. Καθεδρικόν Ναόν τοῦτον Θείας Λειτουργίας ἡ Ὑμετέρα Θειοτάτη Μακαριότης ὁλοκληρώνει τήν ἐπίσκεψιν Αὐτῆς εἰς τήν Πολωνίαν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἡμῶν. Εὐχαριστοῦμεν τόν Θεόν διά τήν ἡμέραν ταύτην, τήν ὁποίαν ἐχάρισεν ἡμᾶς ὁ Κύριος.

Ἡ ἐπίσκεψις Ὑμῶν εἰς τήν Πολωνίαν κατέχει ἱστορικήν διάστασιν, γεγονός τό ὁποῖον πολλάκις ἐπεσημάναμεν κατά τὰς ἑορταστικὰς ἐκδηλώσεις, εἰς τὰς ὁποίας συμμετείχατε τὰς τελευταίας ἡμέρας τῆς ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν Ὑμετέρας παρουσίας. Εὐχαριστοῦμεν διά τήν ἱστορικότητα αὐτήν τῆς ἐπισκέψεως Ὑμῶν.

Κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν ἐπροσευχόμασταν ὑπέρ τῆς ἑνότητος τῶν τοῦ Χριστοῦ Μαθητῶν, εἰς τήν ὁποίαν ἐκάλει ὁ Κύριος ἡμῶν: «κἀγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν» (Ἰω. ιζ΄, 22).

Ἡ ἀπό κοινοῦ ἱερουργία τῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι ἡ ἰδιαιτέρα ἔκφρασις τῆς ἑνότητος ταύτης. Οὐδείς καί οὐδέν δέν ἠμπορεῖ ἵνα τήν διασπάσῃ: «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;» (Ῥωμ. η΄,35). Ἡ ὁποιαδήποτε ἄλλη σκοτεινή δύναμις τοῦ Σατανᾶ δέν ἠμπορεῖ ἵνα διασπάσῃ τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα ταύτην. Ἐν ἐνότητι κεῖται ἡ ζωή, ἡ ἰσχύς καί ἡ δύναμις ἡμῶν. Καί ὑπέρ αὐτῆς ὀφείλομεν, ἵνα ἀδιαλείπτως μεριμνῶμεν.

Μακαριώτατε!

Ὁ προκάτοχος Ὑμῶν ἐπί τῷ θρόνῳ τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων – ὁ Πατριάρχης Θεοφάνης ἀποκατέστησεν τήν Ὀρθόδοξον Ἱεραρχίαν εἰς τήν Πολωνίαν τό ἔτος 1620 μ.Χ., μετά ἀπό τήν δύσκολον περίοδον τῆς Οὐνίας τοῦ Μπρέστ, χειροτονῶν τούς ἑπτά Ἐπισκόπους καί μετά τόν ἐπικεφαλῆς αὐτῶν ἕναν Μητροπολίτην.

Καί ἀκριβῶς χάρις εἰς αὐτόν ἡ ζωή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τήν Πολωνίαν ἀνεκαινίσθη καί ἤρχισεν ἐκ νέου νά ἐξελίσσηται. Διά τοῦτον ἡ ἐν μέσῳ ἡμῶν παρουσία Ὑμῶν εἶναι τόσο πολύτιμος καί σημαντική.

Οἱ πνευματικοί δεσμοί ἡμῶν, παρά τά διάφορα ἱστορικά ἐμπόδια, διαρκοῦσαν καί διαρκοῦν μέχρις σήμερον. Ἀκριβῶς εἰς τά Ἱεροσόλυμα ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ἐπραγματοποίησεν τήν σωτηρίαν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀκριβῶς εἰς τά Ἱεροσόλυμα ἤρχισε ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκριβῶς εἰς τήν Σύνοδον τῶν Ἱεροσολύμων, τό ἔτος 51 μ.Χ. εἰργάσαντο ἐπί τῶν θεμελίων τῆς πίστεως ἡμῶν καί δομῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκριβῶς εἰς τά Ἱεροσόλυμα διεμορφοῦντο αἱ ἀκολουθίαι ἡμῶν καί αἱ ἐκκλησιαστικαί τελεταί. Τό Τυπικόν τῶν Ἱεροσολύμων τηρεῖται μέχρις σήμερον καί ἐπηρεάζει τήν λειτουργικήν δομήν. Ἀκριβῶς ἐκεῖ, πέριξ τῶν Ἱεροσολύμων, ἤνθισεν ὁ μοναχικός βίος τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν. Ἀκριβῶς ὑπό τήν σκιάν τοῦ Γολγοθᾶ καί τοῦ Παναγίου Τάφου τοῦ Κυρίου, πνευματικῶς ὡρίμαζαν οἱ Ἅγιοι: ὁ Ἀββᾶς Δωρόθεος, ὁ Σάββας ὁ ἡγιασμένος, ὁ Θεοδόσιος Κοινοβιάρχης, οἱ Πατριάρχαι: ὁ Ἰουβενάλιος καί ὁ Σωφρόνιος, ὁ Ἅγιος Γεράσιμος καί οἱ πολλοί ἄλλοι ὑπερασπισταί τῆς καθαρότητος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καθώς καί οἱ ἐπαινεταί τῆς ἀσκήσεως.

Διά τοῦτον, εἰς τήν Β’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων προσδιωρίσθη ὡς «Ἡ Μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν». Τό ἀξίωμα τοῦτον δέν ἐχάσατε οὔτε κατά τὰς περιόδους τῶν μή χριστιανικῶν πολιτικῶν κυριαρχιῶν. Ἡ πιστότης τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων πρός τήν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων ὑπῆρχεν, ὑπάρχει καί θέλει ὑπάρχῃ ἕνα ὑπόδειγμα δι’ ὁλόκληρον τήν Χριστιανοσύνην. Ἑνώνει ἡμᾶς ὁ Χριστός μετά τῶν Ἁγίων, τό αἷμα τῶν ὁποίων ἔχει διαποτίσῃ τήν Ἁγίαν Γῆν, καί ἰδιαιτέρως τό Πανάγιον Αἷμα Αὐτοῦ.

Μακαριώτατε!

Ἐρχόμενοι εἰς τήν Πολωνίαν ἐφέρατε μεθ’ Ὑμῶν τήν κληρονομίαν τῆς παλαιφάτου Ἐκκλησίας. Ἐφέρατε μεθ’ Ὑμῶν τό πνεῦμα τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐφέρατε μεθ’ Ὑμῶν τήν ταπείνωσιν καί τὰς δοκιμασίας τοῦ Γολγοθᾶ καί τήν χαράν τῆς Ἀναστάσεως, τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό Ὁποῖον κατά τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς κατῆλθεν ἐπί τοῖς Ἀποστόλοις. Ἐνώπιον τῶν δώρων αὐτῶν κλίνομεν τὰς κεφαλάς ἡμῶν καί πρακαλοῦμεν ἵνα προσεύχησθε ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, ὅταν ἐπιστρέψητε εἰς τήν πηγήν τῆς πίστεως ἡμῶν – τήν Ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλήμ.

Μακαριώτατε!

Σήμερον ἡ Ὀρθοδοξία, καθώς καί ὁλόκληρος ἡ Χριστιανοσύνη, εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος ἐνώπιον πολλῶν συγχρόνων προκλήσεων. Ἡ Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει διά τόν ἑαυτόν της, ἀλλά διά τόν ἄνθρωπον καί διά ὁλόκληρον τήν κτίσιν. Ἡ Ὀρθοδοξία τῆς ἐποχῆς ἡμῶν παρέχει μαρτυρίαν πίστεως καί τοποθετεῖται ἐνώπιον τῶν ἐμφανιζομένων ἐν μέσῳ ἡμῶν προβλημάτων. Δέν ἠμποροῦμεν ἵνα εἴμεθα ἀδιάφοροι ἐνώπιον τῶν πολέμων, τοῦ μίσους, τῆς τρομοκρατίας, τῆς ἀδικίας, τῆς ναρκομανίας καί τῆς διαλύσεως τῆς οἰκογενείας, ἀλλά καί διαφόρων παθολογιῶν, πνευματικῶν, ἠθικῶν καί οἰκονομικῶν κρίσεων. Πάντα ταῦτα ὑποχρεώνουν ἡμᾶς, ἵνα ἐκφράζωμεν τήν θέσιν ἡμῶν ἐν πνεύματι τῆς ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας καί ὅρων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ Ἱερά Παράδοσις καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἶναι οἱ ὁδοδεῖκται διά τήν σύγχρονον γενεάν. Ἔχουν ἐπιβεβαιωθῆ εἰς τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος πάντα εἶναι ὁ Ἴδιος: «ἐχθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄,8). Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μετά προσοχῆς ἀκούει τὰς ἀνάγκας τῆς συγχρόνου κοινωνίας καί ἐπιθυμεῖ, ὅπως ἄλλοτε ὁ ἐλεήμων Σαμαρείτης, ἵνα θεραπεύῃ τὰς σημερινὰς πληγὰς δι’ ἐλαίου ἐπιμελοῦς προσευχῆς καί τοῦ ἰδικοῦ πνευματικοῦ πλοῦτου αὐτῆς.

Ἡ σημερινή Ὀρθοδοξία εὑρίσκεται εἰς στάδιον συγκλήσεως τῆς «Ἱερᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου», καί ὡς ἐκ τούτου, δίδει εἰς τὰς προπαρασκευαστικὰς της ἐργασίας τήν δυνατότητα διαυγοῦς μαρτυρίας περί τῆς διδασκαλίας αὐτῆς πρός τόν σύγχρονον κόσμον, ἐκφράζοντάς την ἐνώπιον τῶν διαφόρων ἐκφάνσεων τῆς ζωῆς.

Μακαριώτατε!

Εὐχαριστοῦμεν διά τήν ἔλευσιν εἰς τήν Πολωνίαν, διά τὰς εὐχὰς Ὑμῶν καί τήν εὐλογίαν τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ διά τήν Πατρίδα καί διά τούς Πιστούς ἡμῶν.

Εὐχόμεθα εἰς τήν Ὑμετέρα Θειοτάτην Μακαριότητα πλουσίαν του Θεοῦ ἀντίληψιν ἐν τῇ τελέσει τῆς Πατριαρχικῆς διακονίας εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων.

Πιστεύομεν βαθέως, ὅτι ἡ ἐπίσκεψις Ὑμῶν εἰς τήν Πολωνίαν θά φέρῃ πλουσίους καρπούς ἐπ’ ἀγαθῷ τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου.

Ὁ δέ Παντοκράτωρ Θεός εἴθε νά εὐλογῇ τήν Ὑμετέρα Θειοτάτην Μακαριότητα κατά τήν καθοδήγησιν τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.




3η ΗΜΕΡΑ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ.

Τό Σάββατον, 13ην/26ην Ἰουνίου 2010, ἡ Πατριαρχική συνοδεία τοῦ Μακαριωτάτου Ἱεροσολύμων, πάντοτε τῇ εὐγενεῖ τιμητικῇ συνοδείᾳ τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας, ἐξεκίνησεν ἐνωρίς πρός τήν νοτιοανατολικῶς τῆς Πολωνίας εὑρισκομένην Ἱεράν Μονήν τῶν ἀδελφῶν τοῦ Λαζάρου Μάρθας καί Μαρίας εἰς τό χωρίον Γκραμπάρκα μέ τόν ἱερόν ναόν αὐτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος.

Εἰς  ταύτην ἐπεφυλάχθη εἰς τόν Μακαριώτατον θερμή ὑποδοχή ἐκ τῶν συναχθέντων πιστῶν τῆς κώμης καί τῶν μοναζουσῶν τῆς Μονῆς. Ὁ χῶρος τῆς Μονῆς ἦτο εὐτρεπισμένος καί καλλωπισμένος, μαρτυρῶν ἐργασίαν καί ἐπιμέλειαν. Εἰς τόν ὑπαίθριον χῶρον αὐτῆς ἦτο θαυμαστόν καί συγκινητικόν τό θέαμα χιλιάδων μικρῶν καί μεγάλων ξυλίνων σταυρῶν, πεπηγμένων εἰς τό ἔδαφος καί ἀποτελούντων, ὡς ἐξηγήθη ἡμῖν, τάμα θεραπευθέντων διά προσευχῆς ἐν τῇ Μονῇ ἐκ νόσου χολέρας κατά τόν β’ Παγκόσμιον Πόλεμον ἤ ἀφιέρωσιν προσευχῆς δι’ ὑγιείαν ἤ δι’ ἀνάπαυσιν ψυχῶν κεκοιμημένων.

Ἡ καθηγουμένη μοναχή Ἑρμιόνη προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον, λέγουσα ὅτι ἡ Μονή τῶν ἀδελφῶν τοῦ Λαζάρου ὑποδέχεται Αὐτόν μετά μεγάλης χαρᾶς ὡς ἄγγελον προερχόμενον ἀπό τήν Γῆν, εἰς τήν ὁποίαν συνέβη τό μυστήριον τῆς σωτηρίας μας καί ὅτι πρόδρομος Αὐτοῦ εἰς τήν Πολωνίαν ἦλθε διά πρώτην φοράν, τό τελευταῖον Πάσχα, τό Ἅγιον Φῶς. «Ἡ Μονή μας», εἶπεν, «μέ τόν ἱερόν Ναόν τῆς Μεταμορφώσεως, εἶναι ἕν μικρόν Θαβώρ καί ἀνέμενεν Ὑμᾶς νά μᾶς μεταφέρετε ἀπό τό ἀληθινόν Θαβώρ τό Φῶς τό ἄκτιστον τοῦ Χριστοῦ. Ἐκζητοῦμεν, Μακαριώτατε, τάς προσευχάς Σας».

Ἀνταπαντῶν ὁ Μακαριώτατος, ἐξέφρασε τήν χαράν καί τήν συγκίνησιν Αὐτοῦ, διότι ἠξίωσεν ὁ Θεός τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων νά εὑρίσκεται εἰς ἐπίσκεψιν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας καί σήμερον εἰς τήν ἱεράν Μονήν τῆς Μεταμορφώσεως ταύτην καί νά μεταφέρῃ τήν ἐμπειρίαν αὐτῆς τοῦ φωτός τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ὀφθέντος σεσαρκωμένου καί ἐνανθρωπήσαντος εἰς τήν Βηθλεέμ κατά τήν Γέννησιν, συναναστραφέντος τοῖς ἀνθρώποις εἰς τήν Γῆν τήν Ἁγίαν, μεταμορφωθέντος ἐπί τοῦ ὄρους Θαβώρ καί δείξαντος τήν δόξαν Αὐτοῦ εἰς τούς Ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς καί Ἀποστόλους, σταυρωθέντος ἐπί τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ καί ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν ἐκ τοῦ ὀλβίου Αὐτοῦ Τάφου. «Τό Φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, μεταμορφωθέντος καί ἀναστάντος μεταφέρομεν Ἡμεῖς σήμερον», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος,  «ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία, ἡ μικρή καί ταπεινή εἰς ἀριθμούς, μεγάλη ὅμως εἰς ἀποστολήν, καθ ὅτι αὕτη ἐδέχθη πρώτη ἄφεσιν ἁμαρτιῶν διά τῆς Ἀναστάσεως, πρός τήν μικρήν καί κακοπαθήσασαν Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας καί πρός τήν Μονήν ταύτην τήν θεωμένην τό φῶς τοῦ προσώπου τοῦ μεταμορφωθέντος Κυρίου εἰς τόν Ναόν αὐτῆς τοῦτον τῆς τοῦ Κυρίου Μεταμορφώσεως».

«Τῆς δόξης μεταμορφωθέντος τοῦ Κυρίου προγευόμεθα ὅλοι εἰς τήν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ, πάντες, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος καί γλώσσης, καθ ὅτι ἐν Χριστῷ κατά τόν ἀπόστολον Παῦλον <οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος καί Ἕλλην, ἄρσεν καί θῆλυ, βάρβαρος, Σκύθης, ἐλεύθερος>, (  Γαλ. 3,28 ).

«Πρός ἐνίσχυσιν καί βοήθειαν εἰς τό ἡγουμενικόν αὐτῆς ἔργον ἐπιδίδομεν εἰς τήν Γερόντισσαν Ἑρμιόνην φιλντισένιον ἐπιστήθιον σταυρόν καί φιλντισένιον ἀστέρα τῆς Βηθλεέμ, ἵνα φωτίζῃ τήν μοναστικήν αὐτῆς Ἀδελφότητα».

Ἡ καθηγουμένη Ἑρμιόνη παρέθεσε πλουσίαν νηστήσιμον τράπεζαν εἰς τόν Μακαριώτατον καί τήν Συνοδείαν Αὐτοῦ ὡς καί εἰς τόν Μακαριώτατον Βαρσοβίας καί εἰς τήν Συνοδείαν Αὐτοῦ εἰς τήν τράπεζαν τῆς Μονῆς, προσφάτως, στολισθεῖσαν εἰς ὡραιοτάτην αἴθουσαν. Διαρκοῦντος τοῦ γεύματος, μικρά ταλαντοῦχος κορασίς, ἐκ τῆς ἐνορίας τοῦ Γκραμπάρκα καταγομένη, ηὔφρανε τούς Πατέρας καί τούς ἄλλους συνδαιτυμόνας μέ μουσικά κομμάτια, τά ὁποῖα ἔπαιξεν εἰς τό ὑπάρχον εἰς τήν τράπεζαν πιάνο.

Ἡ Μονή ἀποτελεῖ ὄχι μόνον τό ἐνοριακόν κέντρον τῆς πλησιοχώρου κώμης Γκραμπάρκα, ἀλλά καί προσκυνηματικόν κέντρον χιλιάδων Ὀρθοδόξων πιστῶν προσερχομένων συχνάκις, κυρίως ὅμως κατά τήν ἑορτήν τῆς Μονῆς, τήν 6ην Αὐγούστου.

Ἡ καθηγουμένη καί αἱ μοναχαί ἐσυνώδευσαν τήν Πατριαρχικήν συνοδείαν εἰς τήν ἁγιογραφουμένην εἰσέτι παραπλεύρως νέαν τράπεζαν καί εἰς τό ἁγίασμα τῆς Μονῆς.

Μετά τοῦτο, ὁ ἑπόμενος τόπος ἐπισκέψεως τῆς Πατριαρχικῆς Συνοδείας ἦτο ἡ ἱερά Μονή Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εἰς Sapraśl, ἡ ἀνάγουσα τήν ἀρχήν αὐτῆς εἰς τόν 15ον αἰῶνα, ὑποστᾶσα πολλάς καταστροφάς διά μέσου τῶν αἰώνων τελείως δέ διά βομβαρδισμοῦ κατεδαφισθεῖσα τό 1945. Ἐπί τῶν ἐρειπίων τοῦ παλαιοῦ ναοῦ συνεχίζεται καί σήμερον ἡ ἀνέγερσις νέου πρωτοτύπου ναοῦ, ἔχοντος στοιχεῖα ἀρχιτεκτονικῆς φρουρίου καί πύργου. Ἡ ἀνέγερσις αὐτή εἶχε ἀρχίσει δι’ ἐνεργειῶν τοῦ νῦν Προκαθημένου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας.

Εἰς τόν Ναόν τοῦτον προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον ἐνώπιον τῶν συναχθέντων πιστῶν ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς καί βοηθός ἐπίσκοπος τῆς Μητροπόλεως Bialystok Θεοφιλέστατος Γρηγόριος, λέγων ὅτι μοναχοί καί λαός ὑποδέχονται σήμερον Αὐτόν ὡς ἄγγελον ἐρχόμενον ἐξ Ἱεροσολύμων, ἵνα εὐλογήσῃ τόν ναόν τοῦτον, ὁ ὁποῖος συχνάκις κατεστράφη, ἀλλά τελικῶς ἀνεκαινίσθη, διότι ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μέ τήν ἐξουσίαν, ἀλλά με τήν ἀλήθειαν. Σήμερον ἀνήκει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν καί ἀνακαινίζεται, δέν τοῦ λείπουν ὅμως τά προβλήματα.  «Διά τοῦτο ζητοῦμεν τάς προσευχάς Σας ἐπί τοῦ Παναγίου Τάφου, Μακαριώτατε!». Τόν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Γρηγόριον προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος ὡς ἑξῆς:

«Ὅπως ὁ ἄγγελος εὐαγγελισθείς τό <Χαῖρε Κεχαριτωμένη> εἰς τήν Παρθένον εἰς Ναζαρέτ, οὕτω καί Ἡμεῖς ἐξ Ἱεροσολύμων προερχόμενοι, φέρομεν εἰς ὑμᾶς τόν χαρμόσυνον τοῦτον χαιρετισμόν, τόν ὁποῖον μετά χαρᾶς ἤκουσεν ἡ Παρθένος, ἡ σαρκώσασα τόν Κύριον καί ἰδοῦσα ὅμως τοῦτον ὡς Υἱόν αὐτῆς ἐπί τοῦ σταυροῦ. Τοῦτο σημαίνει καί δι ἡμᾶς ὅτι ἡ χαρά διά τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Χριστοῦ εἶναι συνυφασμένη μέ τήν λύπην τοῦ μαρτυρίου, τοῦ Σταυροῦ, εἶναι χαρμολύπη. Τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι μαρτυρία καί  μαρτύριον: Ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά ὁμολογῇ τό Εὐαγγέλιον, ὑφισταμένη τό μαρτύριον. Τοῦτο τό κοινόν βλέπομεν κατά τάς ἡμέρας ταύτας μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας. Νά ὑφίστανται τάς διώξεις, νά κλυδωνίζωνται καί νά μήν καταποντίζωνται, ἀλλ ὡς ὁ Κύριος αὐτῶν ἠγέρθη ἐκ τοῦ Τάφου, οὕτω καί αὐταί νά ἐγείρωνται ὡς τραυματίαι ἐκ τοῦ Τάφου τῶν καταδιώξεων καί νά συνεχίζουν τήν μαρτυρίαν αὐτῶν.  Ἡμεῖς ὡς Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων γινόμεθα συγκοινωνοί τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας καί μεταφέρομεν εἰς αὐτήν τό μήνυμα τῆς χαρᾶς, τῆς ἐλπίδος, τῆς δυνάμεως καί τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας ἐκ Ναζαρέτ καί ἐξ Ἱεροσολύμων καί προσευχόμεθα, ἵνα φέρητε καρτερικῶς τόν σταυρόν ὑμῶν, ταῖς πρεσβείαις καί τῇ βοηθείᾳ τῆς Θεοτόκου».

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Γρηγόριος ἐπέδωσεν εἰς τόν Μακαριώτατον ἁγιογραφημένην εἰκόνα τῆς Θεοτόκου Ὁδηγητρίας, ὁ δέ Μακαριώτατος προσέφερεν αὐτῷ φιλντισένιον ἐγκόλπιον καί σταυρόν εὐλογίας.

Παραπλεύρως τοῦ ἀνεγειρομένου τούτου ἱεροῦ ναοῦ ἔχει ἀνεγερθῆ ἱερός Ναός τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, τόν ὁποῖον ἐπεσκέφθη ἡ Πατριαρχική Συνοδεία καθώς καί τήν κάτωθι τοῦ ἀνεγειρομένου ναοῦ κρύπτην, εἰς τήν ὁποίαν εἶναι ἐνταφιασμένος ὁ προσφάτως εἰς τό πολύνεκρον ἀεροπορικόν δυστύχημα τῆς Πολωνίας εὑρών τραγικόν θάνατον, βοηθός Ἐπίσκοπος Μύρων.

Ἀπό τό Sapraśl ἀνεχώρησεν ἡ Πατριαρχική συνοδεία διά τήν πόλιν Bialystok. Εἰς τήν πόλιν αὐτήν ἡ συνοδεία ἐπεσκέφθη δύο νέους ναούς, ἀνεγερθέντας τῇ ἐμπνεύσει, φροντίδι καί ἐπιμελείᾳ τοῦ νῦν Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας ἤδη πρό τῆς ἐκλογῆς Αὐτοῦ. Ὁ εἷς τούτων εἶναι ναός τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, θεμελιωθείς ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Δημητρίου καί ἐγκαινιασθείς ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ὄντως ὁ Ναός οὗτος εἶναι ἄξιος ἀπείρου θαυμασμοῦ, ὅσον ἀφορᾷ τήν ἀρχιτεκτονικήν αὐτοῦ καί τήν ἁγιογραφίαν μέ τάσεις ἀπομιμήσεως τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν. Ὁ ἄλλος ναός ἦτο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄντως καί οὗτος μεγαλοπρεπής και ἁξιοθαύμαστος διά τήν ἀρχιτεκτονικήν, τό εἰκονοστάσιον, τήν ἁγιογραφίαν μέ μίαν τάσιν Ρωσικῆς τεχνοτροπίας μή ἀπομακρυνομένης τῆς Βυζαντινῆς. Ἐπί τούτου, θά ἔλεγέ τις, ὅτι ἡ Πολωνική Ἐκκλησία κατορθώνει νά συνδυάζῃ μέ ἱσορροπίαν τήν Ρωσικήν Παράδοσιν μέ τήν βυζαντινήν εἰς τήν ἀρχιτεκτονικήν καί τήν διακόσμησιν τῶν ναῶν, εἰς τήν μουσικήν κ.ἄ.

Ὁ Ναός οὗτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔχει ὑψηλότατον καί ὡραιότατον κωδωνοστάσιον, τόν ὁποῖον χρησιμοποιεῖται ταυτοχρόνως καί  ὡς ραδιοφωνικός σταθμός τῆς ἐνορίας αὐτῆς εἰς Bialystok.

Εἰς τήν ἔνθερμον ἱερατικήν καί λαϊκήν ὑποδοχήν εἰς τόν Ναόν τοῦτον, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων εὐλογῶν τόν λαόν καί συντόμως προσφωνῶν, ὑπεγράμμισεν τό γεγονός ὅτι ὁ Ναός τῆς Ἁγίας Σοφίας εἶναι Ναός τῆς σεσαρκωμένης Σοφίας τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σεσαρκωμένου Λόγου, δηλῶν τήν κοινωνίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας μετά τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί ὅτι ὁ Ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὑπομιμνῄσκει εἰς ἡμᾶς τήν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τό ὑπερῷον ἐπί τούς μαθητάς τοῦ Χριστοῦ καί τούς ἀποστόλους καί ἐπί τήν Θεοτόκον καί ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό συγκροτοῦν ὅλον τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας, καλεῖ εἰς ἑνότητα πάντας τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.

Ἐκ τοῦ Ναοῦ τούτου μετέβησαν διά τόν Ἑσπερινόν τῆς Κυριακῆς καί τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἐλισσαίου εἰς τόν ἐν Bialystok  ἱερόν ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Εἰς τοῦτον οἱ συγκεντρωθέντες πιστοί καί τόν Ἑσπερινόν ἐν ὀρθοστασίᾳ παρακολουθοῦντες, καθ’ ὅτι εἰς τήν Πολωνίαν οἱ Ὀρθόδοξοι ναοί ὡς καί εἰς τήν Ρωσικήν δέν ἔχουν στασίδια, ἦσαν τόσοι πολλοί, ὥστε δέν θά ὑπερέβαλε κάποιος, ἐάν ἔλεγε ὅτι ἐάν ἔριχνε μίαν καρφίτσαν, αὐτή δέν θά ἔφθανεν εἰς τό δάπεδον, λόγῳ τοῦ συνωστισμοῦ σώματος μέ σῶμα. Παρά ταῦτα οὐδεμία κίνησις ἐγίνετο καί οὐδείς ψίθυρος ἠκούγετο.

Τόν Μακαριώτατον προσεφώνησε ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπισκοπος Bialystok Ἰάκωβος, προσφέρων Αὐτῷ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου νεο-παιδομάρτυρος Γαβριήλ, μαρτυρήσαντος τό 1760 ὑπό φανατικῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων προσεφώνησε τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἰάκωβον, λέγων: «Αἱ πρεσβεῖαι τοῦ Ἁγίου νεοπαιδομάρτυρος Γαβριήλ ὡδήγησαν τά βήματα Ἡμῶν ἐνταῦθα, διά νά δηλώσωμεν τήν κοινωνίαν ἡμῶν ἐν Χριστῷ. Ἐρχόμεθα ἀπό Ἱερουσαλήμ, τήν ὁποίαν ἐπότισε τό αἷμα τῶν προφητῶν καί τοῦ Χριστοῦ. Ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἰς Ἱερουσαλήμ ἔφερε τήν συνδιαλλαγήν ἀνθρώπων πρός τόν Θεόν καί ἀνθρώπου πρός ἄνθρωπον καί ἤλλαξε τόν ροῦν τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας. Ὁ σπόρος τῆς Ἐκκλησίας, τόν ὁποῖον ἔσπειραν εἰς τήν γῆν ταύτην οἱ αὐτάδελφοι ἱεραπόστολοι Κύριλλος καί Μεθόδιος, ἐφύτρωσε καί ἐβλάστησε εἰς δένδρον πίστεως καί ἔφερε καρπούς πολλούς, ἀποστόλους, ὁμολογητάς, μάρτυρας. Εἷς τῶν μαρτύρων τούτων, ἀπόδειξις καί οὗτος τῆς ἀληθείας καί τῆς δυνάμεως τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι ὁ παιδομάρτυς Γεβριήλ, τοῦ ὁποίου τά λείψανα φυλάσσονται ὡς εὐλογία καί ὡς πηγή ἰάσεων εἰς τόν ἐνοριακόν ναόν τοῦτον, τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Εὔχομαι ἡ φιλανθρωπία καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ φανερωθεῖσα μέ τόν σταυρικόν θάνατον τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, νά εἶναι πάντοτε μετά τῶν μελῶν τῆς ἐνορίας ταύτης».

Ἐπί τούτοις ὁ Μακαριώτατος  προσέφερεν ἐγκόλπιον καί σταυρόν εὐλογίας εἰς τόν Σεβασμιώτατον, ὁ δέ Σεβασμιώτατος προσέφερεν εἰς τόν Μακαριώτατον εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γαβριήλ μέ τεμάχιον τοῦ ἁγίου λειψάνου αὐτοῦ. Ἐν τέλει, τά μέλη τῆς Πατριαρχικῆς Συνοδείας προσεκύνησαν τά λείψανα τοῦ παιδομάρτυρος Γαβριήλ. Μετά τοῦτο ἡ Πατριαρχική Συνοδεία κατηυθύνθη πρός τό Δημαρχεῖον τῆς πόλεως Bialystok, στεγαζόμενον εἰς παλάτιον τῆς οἰκογενείας Μπρανίσκυ ἀνεκαινισμένον καί προσηρμοσμένον διά τάς ἀνάγκας Δημαρχίας. Ἐνταῦθα ὁ Πρόεδρος (Δήμαρχος) τῆς πόλεως Bialystok κ. Tadeusz Truskolaski εἶχεν ἐτοιμάσει θερμήν ὑποδοχήν εἰς τήν Πατριαρχικήν συνοδείαν. Τό προσωπικόν τῆς Δημαρχίας, ἄγημα στρατοῦ, φιλαρμονική καί πολλοί προσκεκλημένοι ὑπεδέχθησαν τόν Μακαριώτατον εἰς τό προαύλιον τοῦ μεγαλοπρεποῦς κτιρίου.

Διαρκοῦντος τοῦ δείπνου ὁ ἐντιμότατος κ. Πρόεδρος (Δήμαρχος) προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον (βλέπε σύνδεσμο http://jerusalem-patriarchate.info/2010/06/26/1591/ ) ὁ δέ Μακαριώτατος, ἀντιφωνῶν, προσεφώνησε τόν κ. Πρόεδρον (Δήμαρχον) ὡς ἑξῆς:

«Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας

κ.κ. Σάββα,

Ἐντιμότατε κ. Πρόεδρε τῆς Πόλεως Bialystok κ. Tadeusz Truskolaski,

Ἐντιμότατοι Προσκεκλημένοι,

Προερχόμενοι ἐξ Ἱεροσολύμων, ἐκ τῆς πόλεως τῆς Ἁγίας, τῆς πόλεως εἰς τήν ὁποίαν ἐσταυρώθη καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν ὁ ἀρχηγός τῆς πίστεως ὅλων τῶν Χριστιανῶν, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἕδρας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἔχομεν κατ αὐτάς τάς ἡμέρας, τήν τιμήν καί τήν χαράν νά τελῶμεν τήν καθιερωμένην ἡμῶν εἰρηνικήν ἐπίσκεψιν εἰς τήν αὐτοκέφαλον ἀδελφήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας.

Εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐπισκέψεως ταύτης ἔχομεν τήν χαράν καί τήν τιμήν νά γνωρίζωμεν τήν μεγάλην καί ἱστορικήν χώραν τῆς Πολωνίας. Τήν χώραν ταύτην ἡμεῖς ἰδιαιτέρως μετ ἐκτιμήσεως ἐνθυμούμεθα πέραν τῶν ἄλλων διά τό ὑπέρ αὐτῆς ἐνδιαφέρον ἀοιδίμων Πατριαρχῶν Ἱεροσολύμων, προκατόχων Ἡμῶν καί κυρίως τοῦ Πατριάρχου Θεοφάνους, τοῦ ἀνασυγκροτήσαντος τήν Ὀρθόδοξον ἱεραρχίαν τῆς Πολωνίας τό 1620, καί διά τούς ἀγῶνας αὐτῆς εἰς τούς νεωτέρους χρόνους ὑπέρ τῆς δημοκρατίας. Μετά λύπης μετέχομεν εἰς τό πένθος τῆς χώρας αὐτῆς διά τόν πρόσφατον θάνατον τοῦ Προέδρου αὐτῆς καί τῶν ἀνωτάτων κυβερνητικῶν ἀξιωματούχων καί τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας.

Ἰδιαιτέρως χαιρόμεθα διά τήν ἐπίσκεψιν ἡμῶν σήμερον εἰς τήν μεγάλην αὐτήν καί προωδευμένην πόλιν τοῦ Bialystok καί ἰδιαιτέρως συγκεκινημένοι εὐχαριστοῦμεν τόν Πρόεδρον αὐτῆς καί ὅλας ἐκείνας τάς ἀρχάς τῆς πόλεως διά τήν θερμήν ὑποδοχήν, τήν ὁποίαν ἐπεφύλαξαν εἰς Ἡμᾶς προσωπικῶς καί τήν τιμίαν Ἡμῶν συνοδείαν καί διά τάς τιμάς, τάς ὁποίας ἀπέδωσαν εἰς Ἡμᾶς.

Ἐκ τῆς χαρᾶς ταύτης διακατεχόμενοι, διαβεβαιοῦμεν ὑμᾶς πάντας ὅτι θά προσευχώμεθα εἰς τόν Ζωοδόχον τοῦ Κυρίου Τάφου, τόν ὁποῖον εὐλαβῶς διακονοῦμεν, ὑπέρ ὑγιείας ὑμῶν, εὐσταθείας, εὐημερίας, προόδου καί ἀφθονίας πνευματικῶν καί ὑλικῶν ἀγαθῶν καί πάσης παρά Θεοῦ εὐλογίας».

Προσκεκλημένοι εἰς τό δεῖπνον ἦσαν ὁ Ρωμαιοκαθολικός Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Σεβασμιώτατος κ. Eduard Ozorowski καί ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Πολιτείας τῆς Πολωνίας κ. Ἰωσήφ Ροζάνσκη, ὁ ὑποδεχθείς τόν Μακαριώτατον εἰς τό ἀεροδρόμιον. Οὗτος προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον ὡς ἐρχόμενον ἐξ Ἱερουσαλήμ καί τῆς Ἁγίας Γῆς, εἰς τήν ὁποίαν κατῆλθεν ὁ Θεός ἐν τῷ Χριστῷ ὡς ἄνθρωπος, τόσον ἄνθρωπος, ὥστε οἱ ἄνθρωποι ἐνίοτε νά δυσκολεύωνται νά δεχθοῦν Αὐτόν. Οὗτος  ἀνεφέρθη εἰς τάς ἀνέκαθεν καλάς σχέσεις Πολωνίας καί Ἑλλάδος καί ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμίαν νά ἐπισκεφθῇ τήν Ἱερουσαλήμ.

Προσφωνῶν ὡσαύτως ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας κ.κ. Σάββας τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων καί τούς λοιπούς συνδαιτυμόνας, εἶπεν:

«Εἶναι συγκινητικόν τό γεγονός ὅτι Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἐπισκέπτεται τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας καί τήν χώραν τῆς Παλαιστίνης ἔπειτα ἀπό 400 χρόνια. Ἐπίσης, ὅτι ἡ ρίζα πάντων τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἡ πόλις τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὅτι ἐξ αὐτῆς ἡ ζύμη τῆς Ἐκκλησίας ηὐξήθη καί ἐξακολουθεῖ νά αὐξάνῃ ἀνά τόν κόσμον. Ὅτι Ὑμεῖς, Μακαριώτατε, διά τῶν χειρῶν Ὑμῶν ἐγγίζετε τόν Ἅγιον Τάφον καί μεταδίδετε τό Ἅγιον Φῶς, τό ὁποῖον Ἡμεῖς διά πρώτην φοράν ἐφέτος μετεφέρομεν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας καί ἔλαβε τοῦτο καί ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία τῆς πόλεως τῆς Βαρσοβίας. Ὅτι ὁ Πρόεδρος (Δήμαρχος) κ. Tadeusz Truskolaski, ἐπισκεφθείς Ὑμᾶς εἰς Ἱερουσαλήμ εἶχε προσκαλέσει Ὑμᾶς νά ἔλθητε εἰς Πολωνίαν καί μέ εἶχε παρακαλέσει νά τιμήσω τήν πόλιν τοῦ Bialystok κατά τήν ἐπίσκεψιν Ὑμῶν. Εὐχαριστῶ τόν Ρωμαιοκαθολικόν Ἐπισκοπον τῆς πόλεως, Μητροπολίτην Eduard Ozorowski, διά τήν παρουσίαν αὐτοῦ εἰς τό δεῖπνον καί τήν παρασχεθεῖσαν συνεργασίαν, καθώς καί τόν Ὀρθόδοξον Μητροπολίτην τῆς πόλεως Bialystok κ. Ἰωακείμ καί τούς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως αὐτοῦ διά τή πρόθυμον ἀνταπόκρισιν εἰς τήν διοργάνωσιν τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς τήν πόλιν τοῦ Bialystok».

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, ἐπιδίδων εἰς τόν Πρόεδρον (Δήμαρχον) καί τήν σύζυγον αὐτοῦ χρυσοῦν ἐπιστήθιον σταυρόν, ηὐχαρίστησε διά τήν ἔνθερμον ὑποδοχήν τόν Μητροπολίτην Βαρσοβίας, τόν  Δήμαρχον τῆς πόλεως, τούς ἱερεῖς τούς τιμῶντας Αὐτόν μέ τήν παρουσίαν αὐτῶν εἰς τό δεῖπνον, τιμῶντας οὐσιαστικῶς τήν πόλιν τῶν Ἱεροσολυμων  εἰς τήν ὁποίαν ἐγράφη ἡ ἱερά ἱστορία. «Ἡ παρουσία ὅλων τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τήν Ἱερουσαλήμ»,  εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, «ἀποτελεῖ ἐγγύησιν τῆς ἱερότητος αὐτῆς, ὅταν μάλιστα αὐτή τυγχάνει ἱερά πόλις καί διά τόν Ἰουδαϊσμόν καί τό Ἰσλάμ. Εὔχομαι ἡ συνάντησις αὐτή νά ἀποτελέσῃ ἀπαρχήν δι ἄλλας συναντήσεις εἰς Ἱερουσαλήμ».

Διά τῆς ἐκδηλώσεως αὐτῆς συνεπληρώθη τό πρόγραμμα τῆς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου, 13ης/26ης Ἰουνίου 2010, τρίτης ἡμέρας τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_1_placeholder




ΠΡΟΠΟΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΜΠΙΑΛΥΣΤΟΚ, ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΓΕΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ.

Μπιαλύστοκ, 26η Ἰουνίου 2010

κ. Ταντέους Τρουσκολάσκι

Πρόποσις ἐκφωνηθεῖσα κατά τό ἐπίσημον γεῦμα

παρατεθέν πρός τιμήν τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Μακαριότητος

τοῦ Πατριάρχου τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱεροσολύμων καί πάσης Παλαιστίνης

κ.κ. Θεοφίλου Γ’.

Μέ πολλή χαρά πληρώνει ἐμέ τό γεγονός, ὅτι μπορῶ σήμερα νά ὑποδεχθῶ στήν πόλιν μας τόν σεβαστόν ἐπισκέπτην, τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης, κ.κ. Θεόφιλον Γ’. Ἡ ἀποδοχή τῆς προσκλήσεώς μας καθιστά τήν σημερινή ἡμέρα, ἡμέρα ξεχωριστή γιά ὁλόκληρη τήν χριστιανική κοινωνία τοῦ Μπιαλύστοκ.

Τό Μπιαλύστοκ, μαζί μέ τόν ξεχωριστό πολιτισμό του, θεμελιώθηκε σέ ἕνα μωσαϊκό ἀναριθμήτου ἀριθμοῦ παραδόσεων, πολιτισμῶν καί θρησκειῶν. Ἕνα δέ ἐξέχοντα ρόλο στή διαδικασία αὐτή ἔπαιξε ἡ Ὀρθοδοξία. Γεγονός, τό ὁποῖο εἶναι ἐξίσου οὐσιῶδες, ὅτι συγχρόνως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας παίζει στό Μπιαλύστοκ ἕνα ἰδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Ἀκριβῶς ἐδῶ, στήν πρωτεύουσα τῆς Ποδλαχίας, αὐτή κατέχει τήν πιό πολυάριθμη ἐκπροσώπηση τῶν πιστῶν της, ἐδῶ οἱ παραδόσεις τῆς εἶναι οἱ πιό ἰσχυρές. Ὡς ἐκ τούτου, εἶμαι πεπεισμένος, ὅτι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων θά βρεῖ μία εὐρεία ἀπήχηση στήν πόλη μας, ἐπειδή αὐτή ἀποτελεῖ ἕνα ἀληθῶς ἱστορικό γεγονός.

Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι στό συναίσθημα τοῦ κάθε Χριστιανοῦ, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὁμολογιακή του κοινωνία, ἕνας τόπος ἰδιαίτερος – ἡ καρδία τῆς Ἁγίας Γῆς. Ἡ πόλη αὐτή, στήν ὁποία ἀκόμα βρίσκουμε τά ἴχνη τῶν πιό σημαντικῶν προσωπικοτήτων γιά τή θρησκεία μας, μέ ἐπικεφαλῆς τόν Σωτῆρα ἡμῶν – Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτές εἶναι οἱ ρίζες τῆς Χριστιανικῆς πίστεως.

Τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων, ἀκολουθώντας ἀπό τήν ἀρχαιότητα τήν ἐξέλιξη τῆς Χριστιανοσύνης, εἶναι ὁ ἐξέχων φύλακας αὐτῶν τῶν ριζῶν. Αὐτό εἶναι ἡ γέφυρα μεταξύ τῶν ἀπαρχῶν τῆς τοῦ Χριστοῦ κοινωνίας καί τῆς σημερινῆς ἡμέρας, τῆς μεγάλης οἰκογένειας τῶν Χριστιανικῶν ὁμολογιῶν. Κλίνοντας τήν κεφαλήν ἐνώπιον τοῦ σεβαστοῦ ἐπισκέπτη μας, τοῦ Πατριάρχη τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, κλίνω λοιπόν ταυτόχρονα τήν κεφαλήν ἐνώπιον τῶν δυό χιλιάδων ἐτῶν τελέσεων λειτουργίας τῆς ἀγρυπνίας ἐπί τοῦ Παναγίου Τάφου τοῦ Κυρίου καί τῆς Ἱεροσολυμιτικῆς κληρονομίας.

Πιστεύω, ὅτι ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης μέ ἱκανοποίηση θά γνωρίσει τή ζωή τῆς πόλεώς μας, καθώς καί μέ τά προβλήματα καί τά ἐπιτεύγματα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Μπιαλύστοκ τοῦ  σήμερα, καί ὅλης της Χριστιανικῆς κοινωνίας τοῦ Μπιαλύστοκ. Πιστεύω, ὅτι καί ἐμεῖς οἱ πολῖτες τοῦ Μπιαλύστοκ, θά ἐπωφεληθοῦμε ἀπό τήν ξεχωριστή ἐπίσκεψη αὐτή. Εἶθε ἡ συνάντηση αὐτή νά ἐπιτρέψει σέ ὅλους μας νά θυμηθοῦμε τό κοινό θεμέλιο τῆς Χριστιανοσύνης, τό ὁποῖο ἦταν καί εἶναι ἡ τοῦ Χριστοῦ ἐντολή τῆς ἀγάπης.

Μακαριώτατε Πατριάρχα! Ἐγείρω τό ποτήριον ὑπέρ τῶν καρπῶν τῆς ἐπισκέψεώς Σας στό Μπιαλύστοκ, καί ὑπέρ τῆς ὑγείας καί τῆς εὐημερίας τοῦ Πατριάρχου εἰς τήν περαιτέρω διακονίαν Αὐτοῦ ἐπί τό θεῖον Ἔργον.




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΒΑΡΣΟΒΙΑΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΟΡΤῌ ΤΟΥ ΑΓ. ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ, ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΕΙΣ ΠΟΛΩΝΙΑΝ.

Ἱερά Μονή Ἁγ. Ὀνουφρίου, Γιαμπλέτσνα, 25 Ἰουνίου 2010.

Μακαριώτατε,

Σεβασμιώτατοι,

Ἀγαπητοί Μοναχοί καί Μοναχαί, Ἀδελφοί Ἱερεῖς, Ἀδελφοί καί Ἀδελφαί!

Εὑρισκόμεθα εἰς τόπον ἰδιαίτερον διά τήν Ἐκκλησίαν ἡμῶν – εἰς τήν Ἱ. Μονήν τοῦ Ἁγ. Ὀνουφρίου τοῦ Μεγάλου, τήν παλαιοτέραν Μονήν τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας. Εἰς τήν Ἱ. Μονήν, ἡ ὁποία ἐν μέσῳ δοκιμασιῶν καί διωγμῶν, πάντοτε παρέμενεν πιστή εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν καί οὔτε διά μίαν ἡμέραν δέν μετήλλαξεν τήν Ὀρθόδοξον πίστιν καί τήν κανονικήν τάξιν. Διά τόν λόγον αὐτόν εἶναι τιμωμένη καί ἠγαπημένη ὑπό τοῦ πιστοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ κατά ἰδιαίτερον τρόπον.

Παρά τό γεγονός, ὅτι εὑρίσκεται εἰς τά σύνορα τοῦ κράτους ἡμῶν, σπεύδουν ἐνταῦθα οἱ ἄνθρωποι τῆς πίστεως ἀπό ὄλας τὰς γωνίας τῆς Πατρίδος ἡμῶν, καθώς καί ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ.

Μετά ἀνοιχτῆς καρδίας, γεμάτης ἀγάπης πρός τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Μακαριότητα, εἰς τοῦτον τόν ἱερόν τόπον, καλωσορίζομεν Ὑμᾶς καί τήν σεπτήν Συνοδείαν Ὑμῶν, ἐξ ὀνόματος τοῦ πληρώματος τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίας – τῆς Ἱεραρχίας, τοῦ Κλήρου, τῶν Μοναχῶν καί τῶν συγκεντρωμένων ἐνταῦθα πιστῶν.

Ἡ Ἱ. Μονή τοῦ Ἁγ. Ὀνουφρίου – εἶναι ἕνα μεγάλον καί πολύτιμον βιβλίον τῆς ἱστορίας τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τοῦτου, χαίρονται σήμερον ὅλαι αἱ γενεαί, διά τὰς ὁποίας ὁ τόπος αὐτός ἦτο κάτι τό ξεχωριστόν εἰς τήν ζωήν αὐτῶν. Χαίρονται, διότι κατά τήν ἡμέραν τοῦ Προστάτου τοῦ τόπου αὐτοῦ προσεύχεται ἡ Αὐτοῦ Θειοτάτη Μακαριότης ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης κ.κ. Θεόφιλος Γ΄. Οὐδείς ἐξ αὐτῶν δέν προσδοκοῦσε, ὅτι εἰς τοῦτον τόν ἀπομακρυσμένον τόπον, εἰς τούς ἐπί τοῦ ποταμοῦ Μπούγκ λειμῶνας, θέλει ἔλθῃ ὁ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ – τῆς Μητρός πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν. Χαίρεται καί ἡ ἰδική ἡμᾶς γενεά, ὅτι ἡ Ὑμετέρα Θειοτάτη Μακαριότης κομίζει τήν τῶν Ἁγίων Τόπων εὐλογίαν. Ἀληθῶς: «ἀνεξιχνίαστοί αἱ ὁδοὶ τοῦ Κυρίου».

Ἡ εὐλογία τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Μακαριότητος, τήν ὁποίαν κομίζετε εἰς ἡμᾶς, ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν διά τούς Μοναχούς τῆς Ἱ. Μονῆς ταύτης. Τούς ἐνδυναμώνει εἰς τόν ἐπιλεγμένον ὑπ’ αὐτῶν μοναχικόν βίον καί εἰς τήν πιστότητα τῆς διακονίας αὐτῶν διά τόν Θεόν καί διά τήν Ἐκκλησίαν. Ἄνευ γάρ τοῦ Μοναχισμοῦ δέν ὑπάρχει ἡ ὑγιής καί πλήρης ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ σιωπηλή προσευχή ἑνός Μοναχοῦ κατέχει μίαν κοσμικήν διάστασιν. Ὁ μοναχός καταπολεμάει τούς πειρασμούς τοῦ κόσμου τούτου ἀκριβῶς διά τῆς προσευχῆς, τῆς ὑπακοῆς καί τῆς ἐσωτερικῆς τελειώσεως. Προσφέροντας εἰς τόν Θεόν τό δῶρον τῆς ζωῆς αὐτοῦ – καθαγιάζει τόν πέριξ κόσμον. Ἕνα ὑπόδειγμα τούτου εἶναι ὁ Ἅγ. Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης ἤ ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ. Τό ἀσκητικόν ἀπόφθεγμα λέγει, ὅτι τό φῶς τῶν Μοναχῶν ἀποτελοῦν οἱ ἄγγελοι, ἐν ᾧ διά τούς ἁπλούς Χριστιανούς τό φῶς εἶναι οἱ μοναχοί. Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ παρουσία αὐτῶν εἶναι τόσον σημαντική.

Μακαριώτατε!

Κατά τήν σημερινήν ἡμέραν ἐτελέσαμεν ἀπό κοινοῦ τήν Θείαν Λειτουργίαν. Κατ’ αὐτήν ἔχομεν ἑνωθῆ εἰς ἕνα Ὀρθόδοξον ὀργανισμόν, καθαγιάζοντες οὕτω τόν πέριξ ἡμῶν κόσμον. Συμμεριζόμενοι τό ἴδιον Ἅγ. Ποτήριον ἔδωσαμεν μαρτυρίαν πίστεως καί ἀγάπης. Διά τόν διῃρημένον σύγχρονον κόσμον ἡ μαρτυρία αὐτή εἶναι ἰδιαιτέρως σημαντική. Ἡ σπουδαία αὐτή στιγμή, ἡ Θεία Λειτουργία, δέν εἶναι μόνον μία παράδοσις, ἀλλά ἀποτελεῖ τήν ἔκφρασιν τοῦ πληρώματος τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως. Καί ἀκριβῶς αὐτό εἶναι τό πιό σημαντικόν σημεῖον τῶν συναντήσεων ἡμῶν ὡς Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν.

Μακαριώτατε!

Χάρις εἰς τήν Πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ ἔρχεσθε εἰς τήν Ἱ. Μονήν ταύτην κατά τήν ἡμέραν τῆς μνήμης τοῦ Προστάτου αὐτῆς τοῦ Ἁγ. Ὀνουφρίου τοῦ Μεγάλου, ἑνός μεγάλου ἀνδρός καί ἀσκητοῦ, ὁ ὁποῖος εἰς τὰς ἐρήμους τῆς Αἰγύπτου ἐβίωσεν 63 ἔτη ἐν προσευχῇ, ἐγκρατείᾳ καί διαφόροις ἀσκήσεσιν τοῦ πνεύματος. Ἡ ζωή Ὑμῶν ὁμοίως εἶναι πεπληρωμένη μετά πολλῶν ἀρετῶν, τὰς ὁποίας καλλιεργεῖτε ἐκ τῆς νεανικῆς Ὑμῶν ἡλικίας ὡς Μοναχός, Πρεσβύτερος καί Ἐπίσκοπος. Ὁ Θεός ἐκάλεσεν Ὑμᾶς εἰς τήν ὑψηλοτέραν διακονίαν – τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων καί τῆς ἁγίας γῆς τῆς Παλαιστίνης. Ὡς Μοναχός – Πατριάρχης, διδάσκετε σήμερον αὐτούς, οἱ ὁποῖοι μοχθοῦν ὡς Μοναχοί εἰς τόν τόπον αὐτόν, ἀκολουθώντας καί τόν Ἅγ. Ὀνούφριον.

Εὐχαριστοῦμεν τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν διά τό δῶρον τῆς μεθ’ ἡμῶν ἐν τῇ προσευχῇ κοινωνίας εἰς τόν τόπον αὐτόν. Πιστεύομεν βαθέως, ὅτι οἱ πνευματικοί δεσμοί μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν ἐνισχύονται τοιουτοτρόπως καί γίνονται ἀκόμη περισσότερον ἀποτελεσματικοί καί ἀδιάσπαστοι. Εἶθε ὁ Παντοκράτωρ Θεός, διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Ἁγ. Ὀνουφρίου, νά χαρίζῃ εἰς τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Μακαριότητα ὑγείαν καί τήν Αὐτοῦ εὐλογίαν, καθώς καί νά ἐνισχύῃ εἰς τήν καθοδήγησιν τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων.




2Α ΗΜΕΡΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΣ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ.

Τήν πρωΐαν τῆς Παρασκευῆς, 12ης / 25ης Ἰουνίου 2010,  ἤρξατο ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου εἰς τήν Ἱεράν αὐτοῦ Μονήν ἐν Jubleczna.

Ἐλθών ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐκ τοῦ πλησιοχώρου εἰς τήν Ἱεράν Μονήν ξενοδοχείου τῆς διανυκτερεύσεως Αὐτοῦ, ἐγένετο δεκτός εἰς τήν εἴσοδον αὐτῆς ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας κ.κ. Σάββα, μεθ’ οὗ καί συνεισῆλθεν ἐπ’ ὁλίγον εἰς τό ἡγουμενεῖον τῆς Μονῆς, ἄχρις οὗ ἐνδυθῶσιν οἱ Ἀρχιερεῖς.

Ἐνδυθέντες οἱ Ἀρχιερεῖς, ἐξῆλθον μετά τῶν ἱερέων καί παρέλαβον ἀπό τό ἡγουμενεῖον τούς δύο Προκαθημένους καί εἰσώδευσαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν, τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ἐνδεδυμένου μανδύαν καί εὐλογοῦντος τόν λαόν, τοῦ δέ Μακαριωτάτου Βαρσοβίας  τιμητικῶς συνοδεύοντος ὡς φιλοξενοῦντος.

Ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Πολωνικῆς Ἐκκλησίας καί παρεπιδημοῦντες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὑπέρ τούς δέκα, εἰσῆλθον εἰς τό Ἱερόν Βῆμα καί ἐνεδύθησαν τήν ἀρχιερατικήν στολήν αὐτῶν. Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος παρέμεινεν ἐπί ἐξέδρας εἰς τό μέσον τοῦ ἱεροῦ ναοῦ καί ἐνεδύθη ὑπό τῶν διακόνων.

Τούτων  λαβόντων χώραν, ὁ Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βαρσοβίας καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς ἐξῆλθον τοῦ ἱεροῦ Βήματος καί περιεστοίχισαν δεξιά καί ἀριστερά μετά τῶν ἱερέων τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον, ὁπότε καί ἤρξατο ἡ θ. Λειτουργία διά τοῦ «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία…».

Ἡ θ. Λειτουργία ἐτελέσθη ὡς Πατριαρχικόν Συλλείτουργον κατά τήν τάξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν μιᾷ τῇ πίστει καί ἐν συνδυασμῷ  τῶν λειτουργικῶν παραδόσεων τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας. Λόγῳ γεωγραφικῆς ἐγγύτητος ἡ Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας ἔχει λειτουργικάς τινας συνηθείας τοῦ ρωσικοῦ λειτουργικοῦ Τυπικοῦ. Τοῦτο οὐδόλως ἀποτελεῖ πρόβλημα, ἀπεναντίας εἶναι ἐνδεικτικόν τῆς ἐλευθερίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά ἔχῃ τήν ἐπιτρεπτήν λειτουργικήν ποικιλίαν, μή ἀντιτιθεμένης εἰς τήν ἀπόλυτον δογματικήν αὐτῆς  ὁμοφωνίαν καί ἑνότητα.

Ἡ Πατριαρχική πολύ-ἀρχιερατική καί πολύ-ἱερατική θ. Λειτουργία μέ τήν χωρῳδίαν τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς τῆς Βαρσοβίας ψάλλουσαν εἰς ὕφος Εὐρωπαϊκόν, διατηροῦν πολλά βυζαντινά στοιχεῖα καί μέ τόν πλήθοντα καί ἐν κατανύξει μετέχοντα εὐσεβῆ Πολωνικόν λαόν, ἔγινε καί πάλιν μία φανέρωσις τοῦ μυστηρίου τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ διά τήν σωτηρίαν μας, τοῦ μυστηρίου τοῦ φανερωθέντος εἰς ἡμᾶς διά τῆς ἐνανθρωπήσεως, τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔγινεν μία ἀκόμη ἐπανάληψις, μία ἀκόμη συνέχεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, τῆς μεταλήψεως τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ πρός ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, δύναμιν, εἰρήνην, ζωήν καί σωτηρίαν.

Εἰς τό Κοινωνικόν, διαρκούσης εἰς τό ἱερόν Βῆμα τῆς θ. Κοινωνίας, ἱερεύς τῆς Πολωνικῆς Ἐκκλησίας ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον περί τοῦ τιμωμένου Ἁγίου Ὀνουφρίου. Μετά τήν θ. Κοινωνίαν τῶν πιστῶν καί τήν ἀπόλυσιν, ἠκολούθησε λιτανεία τρίς πέριξ τοῦ ναοῦ μετά περιφορᾶς τῆς εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου καί ἀναγνώσεως Εὐαγγελικῆς περικοπῆς καί δεήσεως εἰς ἕκαστον τῶν τεσσάρων σημείων τοῦ ὁρίζοντος καί ραντισμοῦ δι’ ἡγιασμένου ὕδατος.

Ἅμα τῷ τέλει τῆς λιτανείας πρό τῆς θύρας τοῦ ἱεροῦ ναοῦ, ἐγένετο ἡ ἀνταλλαγή τῶν προσφωνήσεων τῶν Προκαθημένων, πρῶτον τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας (βλέπε σύνδεσμο http://jerusalem-patriarchate.info/2010/06/25/1593/ ) καί δεύτερον τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφίλου ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας

κ.κ. Σάββα,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ζῶμεν σήμερον ὡς δῶρον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ τήν ἑορτήν καί πανήγυριν ταύτην εἰς τήν ἱεράν αὐτήν Σταυροπηγιακήν Μονήν ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἁγίου Ὀνουφρίου τοῦ μεγάλου.

Τελoῦμεν τήν θ. Λειτουργίαν, ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, καί ἡ αὐτοκέφαλος ἀδελφή Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας.

Ἔχομεν ἐμπειρίαν πνευματικήν, ἀλλά καί ἁπτήν, ὑλικήν, τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, τό ὁποῖον ἅπαξ παρέδωσεν εἰς τό ὑπερῷον τῆς Σιών ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἰς τούς Ἁγίους Αὐτοῦ μαθητάς καί Ἀποστόλους καί συνεχῶς καί ἀεννάως παρέχει καθ ἑκάστην εἰς τό σῶμα Αὐτοῦ τό Ἅγιον, τήν Ἐκκλησίαν.

Τό μυστήριον τοῦτο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὡς μυστήριον ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, ὡς μυστήριον δυνάμεως, ζωῆς καί σωτηρίας τελοῦμεν εἰς τήν ἱστορικήν ταύτην Σταυροπηγιακήν Μονήν τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου τῆς Jubleczna, ἐπί τῇ μνήμῃ ἑνός ἀπό τούς μεγάλους ἀσκητάς πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἁγίου Ὀνουφρίου

Οὗτος ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Ὀνούφριος, ἔχων τήν καταγωγήν ἐκ τῆς χώρας τῆς Αἰγύπτου, ἔζησεν εἰς αὐτήν ζωήν ἄκρας ἀγάπης πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, ταπεινώσεως παραδειγματικῆς καί συγκινητικῆς, ἡσυχίας καθαρτικῆς τῶν παθῶν καί καλλιεργείας τῶν ἀρετῶν διά τήν κοινωνίαν μετά τοῦ Θεοῦ καί τήν γνῶσιν τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀκτημοσύνης τοιαύτης, ὥστε ἀντί τῶν ἐνδυμάτων διά τήν κάλυψιν τοῦ σώματος αὐτοῦ νά χρησιμοποιῇ τήν μακροτάτην αὐτοῦ γενειάδα, ὡς παρουσιάζεται οὗτος ἐν τῇ ἱερᾷ αὐτοῦ εἰκόνι.

Τοῦτον τόν ἅγιον προβάλλει καί εἰς ἡμᾶς σήμερον ἡ Ἐκκλησία ἐπί τῇ μνήμῃ αὐτοῦ ὡς πρότυπον ὁσιότητος, πίστεως πρός τόν Θεόν, εὐσπλαχνίας, οἰκτιρμῶν καί ἀγάπης πρός τόν πλησίον, τόν ἀδελφόν ἡμῶν, εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν βία καί ἀσπλαγχνία ἐπικρατεῖ εἰς τάς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων καί ἀγών διἐπικράτησιν καί δύναμιν καί ἐξουσίαν κοσμικήν.

Τόν ἅγιον τοῦτον κατ ἐξοχήν τιμᾷ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων δι ἱερᾶς Μονῆς ἐπ ὀνόματι αὐτοῦ, κειμένης πλησίον τῆς κολυμβήθρας τοῦ Σιλωάμ εἰς τόν ἱστορικόν τόπον τοῦ ἀγροῦ τοῦ αἵματος, τόν ὁποῖον ἠγόρασαν οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι μέ τά τριάκοντα ἀργύρια, τά ὁποῖα ἐπέστρεψεν ὁ προδότης Ἰούδας: (Ματθ. 27, 1-10). Εἰς αὐτήν τήν Μονήν σήμερον καί κατ αὐτήν τήν ὥραν τελεῖται διά τούς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων ἑορτή καί πανήγυρις ἐπί τῇ μνήμῃ αὐτοῦ.

Εὐχαριστοῦμεν καί δοξολογοῦμεν τόν πανάγαθον Θεόν ἡμῶν ἐπί τῇ κατά τάς ἡμέρας ταύτας εἰρηνικῇ συναντήσει τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας καί ἐπί τῇ λειτουργίᾳ ταύτῃ ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου καί παρακαλοῦμεν, ὅπως ταῖς πρεσβείαις αὐτοῦ παραμένει στερεωμένη εἰς τόν αἰῶνα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας καί ὁ Προκαθήμενος αὐτῆς, Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Σάββας μακροημερεύῃ ἐν ὑγιείᾳ καί ἐνισχύωνται οἱ μονάζοντες εἰς τόν κατά Χριστόν πνευματικόν ἀγῶνα αὐτῶν, ἵνα ἀποφέρωσι καρπούς πλουσίας ἀσκήσεως καί εὐποιΐας πρός σωτηρίαν ψυχῶν καί δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν».

Ὁ μέν Μακαριώτατος Βαρσοβίας εἰς τήν προσφώνησιν Αὐτοῦ, ἐπέμεινεν ἰδιαιτέρως εἰς τήν σημασίαν, τήν ὁποίαν ἔχει εἰς τήν συνείδησιν τοῦ Ὀρθοδόξου Πολωνικοῦ λαοῦ ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου Jubleczna καθ’ ὅτι ἦτο ἡ μόνη Μονή, ἡ ὁποία διά μέσου τῶν αἰώνων οὐδέποτε ὑπέκυψεν εἰς τάς πιέσεις τῆς Οὐνίας δι’ ἀλλαγήν δόγματος καί διά τοῦτο παραμένει σύμβολον πνεύματος ἀντιστάσεως χάριν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἐξ ἄλλου εἰς τήν προσφώνησιν Αὐτοῦ, ἐπέμεινεν ἰδιαιτέρως εἰς τό παράδειγμα τῆς ὁσιακῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου καί εἰς τήν ὕπαρξιν Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ὀνουφρίου τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων παρά τήν κολυμβῆθραν τοῦ Σιλωάμ καί ἐπί τοῦ ἀγροῦ τοῦ αἵματος, ὁ ὁποῖος ἠγοράσθη μέ τά τριάκοντα ἀργύρια, τά ὁποῖα ἐπέστρεψεν ὁ Ἰούδας προς ταφήν τοῖς ξένοις. (Ματθ. ΚΖ’ 6-8) .

Μετά τήν κοπιώδη ἀλλά καί λυτρωτικήν ἐν ταὐτῷ πνευματικήν πανδαισίαν ταύτην, ἠκολούθησε πλουσία μοναστηριακή τράπεζα, φιλαδέλφως παρατεθεῖσα ὑπό τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος ὄντως εἶναι ἄξιος ἐπαίνων διά τήν κατάστασιν, εἰς τήν ὁποίαν διατηρεῖ τήν Μονήν.

Εἰς τήν τράπεζαν αὐτήν ἦσαν προσκεκλημένοι ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας καί ἐκπρόσωποι τῆς πολιτείας τῆς Πολωνίας, ὁ Κοινοτάρχης καί ὁ Ἔπαρχος τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι προσέφεραν εἰς τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων τά δῶρα τῆς πόλεως αὐτῶν, ὁ δέ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων προσέφερεν αὐτοῖς δῶρον φιλντισένιον τοῦ ἀστέρος τῆς Βηθλεέμ.

Ἐν εὐχαριστίᾳ πρός τόν Θεόν διά τήν εὐφρόσυνον ἑορτήν καί τῷ ἡγουμένῳ καί τοῖς ἀδελφοῖς διά τήν ἐγκάρδιον καί φιλάδελφον φιλοξενίαν, ἡ Πατριαρχική συνοδεία ἀνεχώρησε διά τήν Ἱεράν Μητρόπολιν τοῦ Lublin, ἔνθα ἀνέμενεν Αὐτήν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ἄβελ. Οὗτος εἶχεν ἐπιφύλαξει ὄντως θερμήν ὑποδοχήν διά συνάξεως κλήρου καί λαοῦ εἰς τόν ἱστορικόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (βλέπε σύνδεσμο http://jerusalem-patriarchate.info/2010/06/25/1589/ ) .

Τά αἰσθήματα αὐτοῦ πρός τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων διαφαίνονται εἰς τήν ὄντως συγκινητικήν καί σημαίνουσαν προσφώνησιν αὐτοῦ.

Εἰς ταύτην τήν προσφώνησιν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἀπήντησε, λέγων:

«Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας κ.κ. Σάββα,

Σεβασμιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Lublin κ. Ἄβελ,

Εὐσεβές λαέ τοῦ Κυρίου,

Σᾶς μεταφέρομεν ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐδέχθη τόν χαιρετισμόν «Χαῖρε Σιών Ἁγία, Μῆτερ τῶν Ἐκκλησιῶν…», τόν ἀναστάσιμον χαιρετισμόν. Τόν χαιρετισμόν ἐκ τῆς πόλεως, ἡ ὁποία ἐποτίσθη μέ τό αἷμα τῶν προφητῶν καί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ παρουσία Ἡμῶν καί τῆς συνοδείας Ἡμῶν εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας ἀποτελεῖ ἕνα ἱστορικόν γεγονός, ἔργον τῆς θείας Προνοίας. Ἔχομεν ἔλθει εἰς τήν χώραν αὐτήν, τήν εὐλογημένην χώραν τῆς Πολωνίας, τήν ὁποίαν ἐπεσκέφθησαν πρό 400 ἐτῶν οἱ ἀοίδιμοι προκάτοχοι ἡμῶν, Παΐσιος, Δοσίθεος καί κυρίως Θεοφάνης, παρακινούμενοι ἐκ τῆς ἀποστολικότητος καί οἰκουμενικότητος τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, στηρίζοντες τό Ὀρθόδοξον φρόνημα  τοῦ ἐμπεριστάτου ἐκ τῶν διώξεων εὐσεβοῦς Ὀρθοδόξου Πολωνικοῦ λαοῦ.

Ἡ ἀποστολικότης τῆς Ἐκκλησίας στηρίζεται εἰς τό μαρτύριον τοῦ Ἱδρυτοῦ αὐτῆς, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν συμμαρτύρων τοῦ Χριστοῦ. Τό μήνυμα τοῦ μαρτυρίου τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ δίδομεν καί Ἡμεῖς ἀπό κοινοῦ κατά τάς ἡμέρας ταύτας, ἑπόμενοι εἰς τά ἴχνη τοῦ προκατόχων Ἡμῶν καί ἀνταποκρινόμενοι εἰς εὐγενῆ πρόσκλησιν τοῦ Προκαθημένου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας Μακαριωτάτου κ.κ. Σάββα. Τήν ὁμολογίαν ταύτην δίδομεν, ἀκολουθοῦντες τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ὁ Ὁποῖος συνεχώρησε τούς σταυρωτάς Αὐτοῦ, λέγων «ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσιν» ( Λουκ. 23,34).

Οὕτω καί ἡμεῖς συγχωροῦμεν τούς καταδιώξαντας τήν Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας. Χαιρόμεθα διά τήν παρουσίαν εἰς τήν Δοξολογίαν ταύτην τοῦ Ἐκπροσώπου τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰωσήφ Ζιτσίνσκη, λέγοντες ὅτι ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων μετέχει εἰς τόν θεολογικόν διάλογον μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς-Ἐκκλησίας, προσανατολιζομένη πρός τήν ἑνότητα τῆς πίστεως, τήν ὁποίαν ἔχουν αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι καί οὐχί πρός ἑνότητα διοικήσεως, οὐχί ἄλλήν τινά παρά μόνον τήν συνοδικήν τῆς πρώτης χιλιετίας τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.  Ἡ ἀναγνώρισις τῶν λαθῶν ἡμῶν καί ἡ μετάνοια θά ὁδηγήσῃ ἡμᾶς τό ταχύτερον εἰς τήν ποθουμένην ἑνότητα. Ἄνευ ταύτης, ἄνευ τοῦ πατερικοῦ φρονήματος τῆς ταπεινώσεως, θά ματαιοπονῶμεν».

Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἄβελ ἐπέδωσεν εἰκόνα τῆς Θεομήτορος εἰς τόν Μακαριώτατον, ἀντίγραφον εἰκόνος τῶν Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖον φυλάσσεται εἰς τόν ἱερόν τοῦτον ναόν καί τό ὁποῖον προέρχεται ἐκ τοῦ πρωτοτύπου, τό ὁποῖον ἐφυλάσσετο εἰς τόν ἱερόν Ναόν τοῦ Μετοχίου τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Φιλίππου τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς Μόσχαν Ἀποχωροῦντες οἱ Γάλλοι ἀπό τήν Μόσχαν τό 1812, καύσαντες τήν Ἐκκλησίαν, ἔλαβον τό πρωτότυπον τῆς εἰκόνος μεθ’ ἑαυτῶν καί φυλάσσουν αὐτό ἄχρι τῆς σήμερον εἰς τήν Παναγίαν τῶν Παρισίων.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐπέδωσεν εἰς τόν Σεβασμιώτατον κ. Ἄβελ φιλντισένιον σταυρόν εὐλογίας, διά νά εὐλογῇ τόν λαόν αὐτοῦ.

Ἐν συνεχείᾳ, τῇ συνοδείᾳ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἄβελ ἡ Πατριαρχική Συνοδεία μετέβη εἰς παρακείμενον τόπον, Majdanek  καλούμενον, τηρούμενον σήμερον ὡς Μουσεῖον τῶν θυμάτων τῆς Γερμανικῆς θηριωδίας κατά τόν β’ Παγκόσμιον Πόλεμον.

Ἐνταῦθα κατετέθη ἐν ἀρχῇ στέφανος πρός τιμήν τῶν ἀδίκως καί ἀναιτίως θανατωθέντων εἰς τό στρατόπεδον τοῦτο συγκεντρώσεως καί ἐψάλη τό «αἰωνία ἡ μνήμη». Τόν Διευθυντήν τοῦ μακαβρίου Μουσειακοῦ χώρου τούτου προσεφώνησεν ἀγγλιστί ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων (βλέπε σύνδεσμο http://en.jerusalem-patriarchate.info/2010/06/25/866/ )  .

Ἐν συνεχείᾳ ἡ Πατριαρχική συνοδεία ἐξεναγήθη ὑπό τῆς Διευθύνσεως τοῦ Μουσείου εἰς τούς χώρους τῶν βασανιστηρίων τῶν θυμάτων, τούς θαλάμους τῶν κρατήσεων καί τά κρεματόρια τοῦ θανάτου καί μετά λύπης καί ὀδύνης ψυχῆς εἶδε τά ἐργαλεῖα ταῦτα τοῦ θανάτου, κατεσκευάσματα ἀνθρώπων διά τόν θάνατον τῶν συνανθρώπων των.

Ἀναχωροῦσα ἡ Πατριαρχική συνοδεία ἀπό τόν χῶρον τοῦ Μουσείου ἀναπολοῦσε τήν ἐπιγραφήν τήν ἐπιγεγραμμένην ἐνώπιον τοῦ μνημείου Πολωνιστί: «ἡ μοῖρα μας νά γίνῃ προειδοποίησις καί μάθημα γιά ὅλους ἑσᾶς».

Ἐκ τοῦ χώρου τοῦ Μουσείου ἡ Πατριαρχική Συνοδεία ἀναχωρήσασα, παρεκάθισεν εἰς τήν φιλάδελφον τράπεζαν, παρατεθεῖσαν ὑπό τοῦ φιλοξένου καί φιλαδέλφου Ἐπισκόπου κ. Ἄβελ.

Εἰς ταύτην παρόντος καί τοῦ Ἐκπροσώπου τῆν πολιτείας τῆς Πολωνίας, -Διευθύνσεως Θρησκευμάτων κ. Ἰωσήφ Ροζάνσκη, ὁ Μακαριώτατος ἀνέλυσε τό ἔργον τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, θρησκευτικόν, κοινωνικόν, εἰρηνευτικόν, πολιτιστικόν καί πολιτικόν.

Διά τούτων συνεπληρώθη τό πλῆρες καί τεταμένον, πλούσιον δέ καί ἐποικοδομητικόν πρόγραμμα τῆς δευτέρας ἡμέρας, Παρασκευῆς, 12ης / 25ης Ἰουνίου 2010, τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως τῆς Α.Θ.Μ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_2_placeholder




ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ.

Μεταξύ τῆς 24ης καί 30ῆς Ἰουνίου λαμβάνει χώραν ἡ εἰρηνική ἐπίσκεψις τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ’ εἰς τήν αὐτοκέφαλον Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας. Ἡ ἐπίσκεψις αὐτή διευθετήθη, κατόπιν συνεννοήσεως καί σχετικῆς ἀλληλογραφίας μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἱεροσολύμων καί Πολωνίας ἀπό τοῦ παρελθόντος ἔτους, 2009.

Διά τήν ἐπίσκεψιν ταύτην ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἀνεχώρησεν ἀπό τό ἀεροδρόμιον Ben – Hurion τοῦ Τέλ Ἀβίβ τήν 6.00 π.μ. ὥραν τῆς Πέμπτης 11ης /24ης Ἰουνίου 2010, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ ἐν Βηθλεέμ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἰορδάνου κ. Θεοφυλάκτου, τοῦ Γραμματέως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, Ὁσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Δημητρίου, τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς καί ἡγουμένου ἐν Φχές τῆς Ἰορδανίας Ὁσιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱερωνύμου, τοῦ ἐν Φχές Ὁσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλουμένου καί τοῦ ἱεροδιακόνου π. Ἀθανασίου.

Ἅμα τῇ προσγειώσει εἰς τό ἀεροδρόμιον τῆς Βαρσοβίας ὁ Μακαριώτατος καί ἡ συνοδεία Αὐτοῦ ἐγένοντο δεκτοί ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας κ. Σάββα καί τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Σιεμιατίτζε κ. Γεωργίου, τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Πολωνικῆς Κυβερνήσεως τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν καί Διοικήσεως, Διευθύνσεως Θρησκευμάτων κ. Ἰωσήφ Ροζάνκυ καί τοῦ πρέσβεως τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας εἰς Πολωνίαν κ. Χάλεδ Γαζάλ καί τοῦ καθηγητοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἰς τήν Χριστιανικήν Θεολογικήν Ἀκαδημίαν τῆς Πολωνίας κ. Γεωργίου Μπεζλέϊκο.

Ἡ ὑποδοχή ἦτο ὄντως ἐγκάρδιος. Ὁ Μακαριώτατος Βαρσοβίας ἐκαλωσώρισε τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων λέγων: «Καλωσορίζομεν Πατριάρχην Ἱεροσολύμων εἰς τήν Πολωνίαν μετά τό 1620, ὅτε ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεοφάνης ἐπιστρέφων ἐκ Ρωσίας εἰς Παλαιστίνην ἐχειροτόνησεν ἕξ Ἐπισκόπους διά τήν διαπαιδαγώγησιν καί προστασίαν τοῦ Ὀρθοδόξου ποιμνίου ἐκ τῆς Οὐνίας».

Κατά τήν ἐν τῷ ἀεροδρομίῳ ἀναμονήν ἄχρι παραλαβῆς τῶν ἀποσκευῶν ἐγένετο ἐνδιαφέρουσα συζήτησις περί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ἐν Πολωνίᾳ καί ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ. Ὁ Μακαριώτατος Βαρσοβίας εἶπεν: «Οἱ Ὀρθόδοξοι εἰς Πολωνίαν εἴμεθα 500.000 περίπου ἐπί συνόλου 38.000.000 τοῦ Πολωνικοῦ πληθυσμοῦ. Εἴμεθα μία μικρά, ἀλλά ζῶσα Ἐκκλησία, μετέχουσα εἰς ὅλας τάς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς τοῦ Πολωνικοῦ λαοῦ καί προσπαθοῦμεν νά εὑρίσκωμεν ἑαυτούς εἰς τήν κατάστασιν νά δυνάμεθα νά λέγωμεν τῷ ζητοῦντι: «ἔρχου καί ἴδε».

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος εἶπεν ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, μικρόν καί τοῦτο εἰς ἀριθμόν πιστῶν, ἀγωνίζεται νά ἐκπληρώνῃ τήν μεγάλην αὐτοῦ ἀποστολήν εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, συνεργαζόμενον μετά τῶν ἄλλων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καί μετέχον εἰς τούς θεολογικούς διαλόγους, ἐξ ὧν εἷς τῶν κυριωτέρων εἶναι αὐτός μετά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, καί προσέχον καί βοηθοῦν τήν ἔλευσιν προσκυνητῶν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, καθ’ ὅτι ἡ παρουσία αὐτῶν συντελεῖ εὐεργετικῶς εἰς τήν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης καί εἰς τήν οἰκονομικήν ἐνίσχυσιν τοῦ οἰκονομικῶς οὐχί εὐμοιροῦντος Παλαιστινιακοῦ λαοῦ.

«Μεγάλος εἶναι ὁ ἀριθμός τῶν προσκυνητῶν τῶν ἐκ διαφόρων χωρῶν συχνάκις ἀφικνουμένων εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, πολλῶν ἐκ Πολωνίας», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, «Ὀρθοδόξους ὅμως προσκυνητάς ἐκ Πολωνίας θέλομεν περισσοτέρους».

Μετά σύντομον ἀνάπαυσιν εἰς ξενοδοχεῖον παραχωρηθέν ὡς χῶρος φιλοξενίας ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν τῆς Πολωνίας, ἠκολούθησεν πρόγευμα καί κατά τήν διάρκειαν αὐτοῦ ἐνδιαφέρουσα συζήτησις περί τῶν σχέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας μετά τοῦ κράτους τῆς Πολωνίας, ἀπό τοῦ 1991 καί ἑξῆς, ρυθμιζομένων βάσει εἰδικοῦ συναφθέντος κογκορδάτου. Σημαντικόν ρόλον εἰς τήν ζωήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας διαδραματίζει ὁ «Σύλλογος Νεολαίας» ὡς καί ὁ «Σύλλογος Διανοουμένων». Τό σύστημα τοῦτο τῶν Συλλόγων εἶναι κατάλοιπον παλαιοτέρων ἐποχῶν, ὅτε διά τῶν Συλλόγων ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Πολωνίας ἀντεμετώπιζε τάς ἐπιθέσεις τῆς Οὐνίας. Αἱ σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας μετά τοῦ κράτους τῆς Πολωνίας εἶναι καλαί, ὅπερ ἐμφαίνεται καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Σεμιατίτζε κ. Γεώργιος εἶναι ὁ Πρόεδρος τῆς Θρησκευτικῆς Στρατιωτικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Πολωνίας διά τούς Ὀρθοδόξους.

Ἐν συνεχείᾳ τούτων καί τήν 12.00μ. ὥραν ἐγένετο ἡ ἐπίσημος ὑποδοχή τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ὑπό τοῦ ἱερατείου καί τῶν πιστῶν τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Βαρσοβίας ἐνώπιον τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, μεθ’ ἥν ἐψάλη πανηγυρική Δοξολογία καί ἐγένοντο αἱ ἀμοιβαῖαι προσφωνήσεις ἐπί τῷ γεγονότι τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων:

1. Τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Βαρσοβίας κ.κ. Σάββα, καλωσορίζοντος ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε Πατριάρχα τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης,

Σεβασμιώτατοι Ἀδελφοί Ἱερεῖς, Ἀδελφοί καί Ἀδελφαί,

«Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

Διά τῶν λόγων αὐτῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καλωσορίζομεν τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Μακαριότητα καί τήν Σεπτήν Συνοδείαν Ὑμῶν εἰς τήν Πολωνικήν γῆν, εἰς τόν πρῶτον Ἱερόν Ναόν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Μαρίας Μαγδαληνῆς.

Ἡ σημερινή ἡμέρα εἶναι ἱστορική ἡμέρα διά τήν Πολωνίαν καί διά τήν καθ ἡμᾶς Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Μετά ἀπό 400 ἔτη, μετά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἦλθεν εἰς ἡμᾶς ὁ Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων -ὁ Πατριαρχης τῆς Μητρός Ἐκκλησίας διά πάσαν τήν Χριστιανοσύνην.

Μακαριώτατε!

Ἔρχεσθε ἀπό τήν ἡγιασμένην γῆν τῆς Παλαιστίνης καί τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ. Ἔρχεσθε ἀπό τούς Τόπους, ὅπου ἐγεννήθη, ἔζησεν, ἐδίδαξεν, ἀπέθανεν ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί ἀνέστη ὁ Σωτήρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ἐλάβατε ἀπό τόν Θεόν τήν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν νά εἶσθε Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως, φύλαξ τοῦ Τάφου τοῦ Κυρίου καί μάρτυρας τοῦ μεγαλυτέρου θαύματος τοῦ κόσμου –τῆς Ἁφῆς κατά τό Μέγα Σάββατον τοῦ Ἁγίου Φωτός.

Συμμετέχων εἰς τό θαῦμα αὐτό, βιώνετε αὐτά, «ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδεν καί οὖς οὐκ ἤκουσεν καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη»,(Α’Κορ. β’9).

Κατά τό τρέχον ἔτος, μέ τήν εὐλογίαν Ὑμῶν, τό Ἅγιον Φῶς-διά πρώτην φοράν εἰς τήν ἱστορίαν τῆς Χώρας καί τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν -ἦλθεν εἰς τήν Πολωνίαν. Οἱ πιστοί ἡμῶν, κατά τήν πασχαλινήν νύκταν, ἐβίωσαν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν καί πνευματικήν ἀγαλλίασιν. Μέχρις σήμερον τό Ἅγιον Φῶς φλέγει εἰς πολλούς ἱερούς Ναούς ἡμῶν καί εἰς τόν ἱερόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦτον, εἰς τόν ὁποῖον καλωσορίζομεν Ὑμᾶς.

Μακαριώτατε!

Αἱ ἐπισκέψεις τῶν Προκαθημένων τῶν Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἐγγράφονται εἰς τήν πρᾶξιν τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας. Συμβάλλουσιν εἰς τήν μαρτυρίαν τῆς ἑνότητος καί τῆς ἀληθείας. Φέρουσιν κοντά τούς πιστούς τῶν διαφόρων ἐθνικοτήτων. Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι αὐτός ὁ τόπος, ὁ ὁποῖος προσεγγίζει τούς ἀνθρώπους εἰς τρόπον ἰδιαίτερον. Σήμερον ὑπάρχουσιν δυνατότητες καί οἱ πιστοί ἡμῶν ἐπισκέπτονται τούς Ἁγίους Τόπους καί ἐκ νέου βιώνουν τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον. Αὐτό εἶναι δῶρον, διά τό ὁποῖον εὐχαριστοῦμεν τόν Θεόν.

Μακαριώτατε!

Κατά τήν διάρκειαν τῆς ἐπισκέψεως Ὑμῶν θά ἐπισκεφθῆτε τήν γῆν τοῦ Χέλμ καί τῆς Ποδλαχίας, τήν ἡγιασμένην διά βαρειῶν δοκιμασιῶν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Θά ἐπισκεφθῆτε τήν παλαιοτέραν Ἱ. Μονήν τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου τοῦ Μεγάλου, ἡ ὁποία καθ ὅλην τήν ἱστορίαν αὐτῆς διετήρησεν τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν, οὔσαν καταφύγιον διά τούς δοκιμαζομένους Ὀρθοδόξους πιστούς. Θά επισκεφθῆτε τήν Βόρειαν Ποδλαχίαν καί τό Μπιαλίστοκ, ὅπου ζεῖ σήμερον ἡ πλειοψηφία τῶν πιστῶν ἡμῶν.

Εὐφραίνει Ἡμᾶς τό γεγονός, ὅτι τελοῦντες τήν θ. Λειτουργίαν εἰς τήν Γιαμπλέτσνα καί τήν Βαρσοβίαν, θά ἐκφράσωμεν τήν ἀδελφικήν Ἡμῶν ἑνότητα ἐνώπιον τοῦ πέριξ ἡμῶν κόσμου. Αὐτά «τά Ἅγια τοῖς Ἁγίοις» προσφερόμενα «ὑπέρ πάντων ἡμῶν» ἀποτελοῦν τήν μεγαλυτέραν ἔκφρασιν αὐτῆς τῆς ἑνότητος.

Μακαριώτατε!

Καλωσορίζομεν Ὑμᾶς καί τήν Σεπτήν Συνοδείαν Ὑμῶν ἐξ ὀνόματος τοῦ πληρώματος τῆς καθ ἡμᾶς Ἐκκλησίας: τῆς Ἱεραρχίας, τοῦ Κλήρου καί τῶν Πιστῶν. Εὐχαριστοῦμεν τόν Θεόν διά τήν ἡμέραν ταύτην, τήν ὁποίαν ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς ὁ Κύριος, ὅταν ἠμπορῶμεν ἵνα ὑποδεχθῶμεν εἰς τήν Χώραν ἡμῶν τόν Ἄγγελον τῆς Μητρός πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν.

Δεόμεθα ὅπως ἡ παραμονή Ὑμῶν εἰς τήν Χώραν ἡμῶν ἔσται ὑπό τοῦ Θεοῦ εὐλογημένη καί πολυπτύχως καρποφόρος.

«Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

2. Τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ὡς ἕπεται:

«Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Βαρσοβίας  καί πάσης Πολωνίας κ.κ. Σάββα,

Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Εὐλαβέστατοι ἱερεῖς,

Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῆς πολιτείας,

Εὐλαβές ἐκκλησίασμα,

Εὐχαριστοῦμεν καί δοξολογοῦμεν τόν πανάγαθον Θεόν, διότι ὄρθρου βαθέος σήμερον ἐξήγειρεν Ἡμᾶς ὑγιεῖς ἐκ τοῦ ὕπνου καί ἐκ τῶν ὀρέων Σιών τῆς Ἁγίας, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Τάφου, ὡδήγησεν Ἡμᾶς δι ἀσφαλοῦς ἀεροπορικῆς πτήσεως εἰς τήν εὐλογημένην χώραν τῆς Πολωνίας.

Εὐχαριστοῦμεν τόν μεγαλοδύναμον Θεόν ἡμῶν, διότι ᾖρε τά ἐμπόδια τοῦ φόρτου τῆς ἐργασίας καί τῶν πολλῶν ὑποχρεώσεων καί ἠξίωσεν Ἡμᾶς νά ἐκπληρώσωμεν τήν ἐπιθυμίαν Ἡμῶν, νά πραγματοποιήσωμεν εἰρηνικήν ἐπίσκεψιν εἰς τήν ἀδελφήν Αὐτοκέφαλον Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Πολωνίας.

Τῆς χαρᾶς τῆς ἐπισκέψεως ταύτης προγευόμεθα ἐκ τῆς ἐπιφυλαχθείσης Ἡμῖν καί τῇ τιμίᾳ συνοδείᾳ Ἡμῶν θερμῆς ὑποδοχῆς ἐκ τῆς πολιτείας τῆς Πολωνίας καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας.

Τά αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης πρός τόν Θεόν ἡμῶν διά τήν ἐπίσκεψιν ταύτην, τῆς ὁποίας ἀξιώνει Ἡμᾶς, ἐκφράζομεν μέ τήν ἐπίσημον Δοξολογικήν τελετήν ταύτην εἰς τόν ἱερόν Καθεδρικόν τοῦτον Ναόν τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς.

Πλήρεις χαρᾶς καί συγκινήσεως ἐκ τῆς ἱλαρᾶς προσευχητικῆς ἀτμοσφαίρας ταύτης μεταφέρομεν τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Παναγίου Τάφου, τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ καί ὅλων τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, Ὑμῖν προσωπικῶς, Μακαριώτατε Ἅγιε Πολωνίας, τῇ σεβασμίᾳ ἱεραρχίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Πολωνίας, τῷ Ὀρθοδόξῳ πληρώματι τῷ ἐμπεπιστευμένῳ τῷ Ἀρχιεπισκοπικῷ ὠμοφορίῳ Ὑμῶν, τῷ εὐσεβεῖ λαῷ, τῷ μετέχοντι εἰς τήν πανηγυρικήν Δοξολογίαν ταύτην καί εὐχόμεθα καί τάς λοιπάς ἡμέρας τῆς ἐπισκέψεως ταύτης εἰρηνικάς, χαρμοσύνους καί ἐποικοδομητικάς, πρός δόξαν Θεοῦ καί ἔπαινον τοῦ εὐλογημένου γένους τῶν Ὀρθοδόξων».

Μετά τάς προσφωνήσεις, ὁ πιστός λαός, ὁ μετέχων εἰς τήν Δοξολογίαν, διελθών ἔλαβε τήν εὐλογίαν τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.

Μετά τήν Δοξολογίαν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας κ.κ. Σάββα κατέθεσε στέφανον εἰς τό ἐν τῷ κέντρῳ τῆς πόλεως τῆς Βαρσοβίας μνημεῖον τοῦ ἀγνώστου στρατιώτου τῆς Πολωνίας, ἔνθα μετά ταῦτα ἐξεναγήθη ἐπί τῆς ἱστορίας καί τοῦ συμβολισμοῦ τοῦ μνημείου.

Κατά τό ἑσπέρας, ὁ Μακαριώτατος καί ἡ συνοδεία Αὐτοῦ μετέσχον εἰς τόν Ἑσπερινόν ἐπί τῇ αὐριανῇ ἑορτῇ τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ὀνουφρίου, λαβόντα χώραν εἰς τήν ἱεράν αὐτοῦ Μονήν τῆς Jubleczna.

Ἡ Ἱερά αὐτή μεγάλη Μονή τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου τῆς Jubleczna εἶναι ἀξία σεβασμοῦ διά τόν Ὀρθόδοξον Πολωνικόν λαόν, καθ’ ὅτι εἶναι ἡ μόνη πάντοτε διά μέσου τῶν αἰώνων μή ὑποκύψασα, ὡς ἄλλαι, εἰς τάς πιέσεις τῆς Οὐνίας διά μεταστροφήν εἰς αὐτήν.

Κατά τήν ἄφιξιν Αὐτοῦ εἰς τήν Ἱεράν Μονήν, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας κ. Σάββα, ἐγένετο δεκτός ἐν θερμῇ ὑποδοχῇ ὑπό τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ὀρθοδόξου Πολωνικῆς Ἐκκλησίας, πλειάδος ἱερέων καί πλήθους εὐσεβοῦς λαοῦ καί προεξῆρξε τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Μετά τήν ὑποδοχήν καί τήν εἴσοδον ἔλαβε χώραν Ἑσπερινός μετ’ ἀρτοκλασίας καί ὁ Ὄρθρος κατά τό Ρωσικόν Τυπικόν τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συνιερουργοῦντος τοῦ φιλοξενοῦντος Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Βαρσοβίας καί πάσης Πολωνίας κ. Σάββα καί τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ὀρθοδόξου Πολωνικῆς Ἐκκλησίας, πλειάδος ἱερέων καί πλήθους εὐσεβοῦς Πολωνικοῦ λαοῦ, ἔχοντος εἰς τά πρόσωπα αὐτῶν τά σημεῖα τοῦ κόπου καί τοῦ μόχθου, τῶν κακοπαθειῶν καί τῶν διώξεων. Ἡ ἀκολουθία ἦτο μεγαλοπρεπής, ἅμα καί κατανυκτική. Τήν ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ ἠκολούθησε τράπεζα ἐν τῇ Ἱ. Μονῇ.

Οὕτω συνεπληρώθη τό πρόγραμμα τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς εἰρηνικῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων εἰς Πολωνίαν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.
ngg_shortcode_3_placeholder




ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΒΕΛ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ Ι.Ν. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΕΙΣ ΛΟΥΜΠΛΙΝ.

Ἱ. Καθεδρικός Ναός Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος εἰς τό Λούμπλιν,

25 Ἰουνίου 2010.

Μακαριώτατε Πατριάρχα τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης!

Καλωσορίζομεν τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Μακαριότητα εἰς τό ἔδαφος τῆς ἱστορικῆς ἐπισκοπῆς τοῦ Χέλμ, ἡ ὁποία εἰς τόν προσεχῆ χρόνον θέλει ἵνα ἑορτάσῃ τήν 800ήν– ἐπετηρίδα τῆς ἱδρύσεώς της. Τά ἐδάφη τῆς ἐπισκοπῆς ἡμῶν ἀποτελοῦν ἕνα σημεῖον ἐπαφῆς τῶν δύο Χριστιανικῶν πολιτισμῶν καί τῶν δυό ἐθνῶν. Εἰς τό δυτικόν μέρος τοῦ ἐδάφους αὐτοῦ κυριαρχοῦσε ἡ Λατινική Χριστιανοσύνη καί ὁ Πολωνικός πολιτισμός, ἐν ᾧ εἰς τό ἀνατολικόν ἡ βυζαντινή παράδοσις καί ὁ ρουθηνικός πολιτισμός.

Οἱ πρόγονοι ἡμῶν εἶχον τήν συνείδησιν, ὅτι τό φυτώριον τῆς Χριστιανοσύνης εἶναι ἡ Ἁγία Πόλις Ἱερουσαλήμ. Εἰς τά ἐδάφη τῆς πρῴην ἐπισκοπῆς τοῦ Χέλμ τό φῶς τῆς Χριστιανικῆς πίστεως ἦλθεν ἀπό τό Κίεβο, τό ὁποῖον οὐχί τυχαίως ὠνομάζετο ἀκριβῶς «ἡ Νέα Ἱερουσαλήμ». Ἕνας ἀπό τούς καρπούς τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῆς Ρωσίας τοῦ Κιέβου ὑπῆρχεν ὁ ἐκχριστιανισμός τῶν ἀνατολικῶν ἐδαφῶν τῆς ἡμετέρας ἐπισκοπῆς, καί ἡ ἐπισκοπή τοῦ Χέλμ ὑπῆρχεν μία ἀπό τᾶς παλαιοτέρας ἐπισκοπάς τῆς Μητροπόλεως τοῦ Κιέβου.

Ἡ ἱστορία δέν ἔδειχνε ἔλεος εἰς τούς πρόγονους ἡμῶν, μέ  τό νά παρέχῃ πολλάς δοκιμασίας εἰς τήν διαφύλαξιν τῆς πιστότητος αὐτῶν πρός τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν.

Εἰς τήν λίαν δύσκολον περίοδον ταύτην ὅμως διά τήν Μητροπόλιν τοῦ Κιέβου, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς ἐπισκοπῆς ἡμῶν τοῦ Χέλμ, ἡ ἐνίσχυσις καί ἡ βοήθεια ἔρχονταν ἀκριβῶς ἀπό τήν Ἱερουσαλήμ. Ἀκριβῶς ὁ προκάτοχος Ὑμῶν εἰς τήν καθέδραν τῶν Ἱεροσολύμων – ὁ Πατριάρχης Θεοφάνης, διέπραξεν εἰς τάς ἀρχάς τοῦ ΙΗ’ αἰῶνος τήν ἀναγέννησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραρχίας εἰς τήν Μητρόπολιν τοῦ Κιέβου. Αὐτός ἐπίσης εἰς τάς ἀρχάς τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1621 ἐχειροτόνησε τόν νέον ἐπίσκοπον τοῦ Χέλμ τόν Παΐσιον Τσερχάβσκι. Αὐτό τό γεγονός ἐνεδυνάμωσε πολύ τήν Ὀρθοδοξίαν ἐπί τῆς γῆς ἡμῶν, παρά τοῦ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος αὐτός οὔτε εἶχεν τό δικαίωμα ἵνα διαμείνῃ εἰς τά ὅρια τῆς ἐπισκοπῆς του. Διά τούς πρόγονους ἡμῶν ἦτο συμβολικόν τό γεγονός, ὅτι ἀκριβῶς ἀπό τά Ἱεροσόλυμα ἦλθεν ἡ μεγάλη ἐνίσχυσις κατά τήν πιό δύσκολον περίοδον τῆς ἱστορίας τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν γῆν τοῦ Χέλμ. Ἐπίσης ἡ ἑπομένη περίοδος εἰς τήν ἐνίσχυσιν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν Ἐπισκοπήν ἡμῶν ἀντιστοίχησεν εἰς τόν καιρόν, ὁπότε κατά τά ἔτη 1648 – 1649 εἰς τήν Μητρόπολιν τοῦ Κιέβου εὑρίσκετο ὁ ἑπόμενος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, ὁ Παΐσιος. Εἰς τόν προσεχῆ χρόνον ἐκ νέου ἀνεγεννήθη ἡ ἐπισκοπή τοῦ Χέλμ. Ἐξ ἄλλου αἱ σχέσεις μεταξύ τῆς ἐπισκοπῆς ἡμῶν καί τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἦσαν πολύ ποικιλόμορφοι. Ὁ Πατριάρχης Θεοφάνης παρεῖχε π.χ. ἐνίσχυσιν εἰς τάς ἐκκλησιαστικάς Ἀδελφότητας, αἱ ὁποῖαι ἦσαν ἕνα ὀχύρωμα  διά τήν Ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν. Μία ἐκ τῶν Ἀδελφοτήτων, αἱ ὁποῖαι ἔλαβον ἀπό αὐτόν ἕνα Πατριαρχικόν Γράμμα ἦταν ἡ Ἀδελφότης τοῦ Ζάμοστς.

Παρουσιάζοντας τήν ἐπισκοπήν ἡμῶν δέν εἶναι δυνατόν, ἵνα μή μνημονευθῇ ἡ τραγική μοίρα τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τόν Κ’ αἰώνα. Ὡς σύμβολα τοῦ Γολγοθᾶ τῆς γῆς τοῦ Χέλμ κατά τόν περασμένον αἰῶνα μποροῦν ἵνα χρησιμεύσουν τά ἑξῆς τρία γεγονότα. Τό 1938, κατά τήν διάρκειαν δύο μηνῶν, εἰς μίαν περίοδον εἰρήνης, εἰς ἕνα χριστιανικόν κράτος, κατεστράφησαν ἐδῶ 127 ὀρθόδοξοι ναοί. Εἰς τήν δεκαετίαν τοῦ 1940 εἰς τήν γῆν τοῦ Χέλμ καί Ποδλαχίας ἔλαβε χώραν τό μαρτύριον ὑπέρ πίστεως, ὅταν πολλοί ἄνθρωποι ἐθυσίασαν τήν ζωήν αὐτῶν. Πρίν ἀπό ἑπτά χρόνια ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας ἡμῶν συγκατέλεξεν μερικούς ἐξ αὐτῶν εἰς τήν Σύναξιν τῶν Μαρτύρων τοῦ Χέλμ καί τῆς Ποδλαχίας. Τό τρίτον γεγονός, τό ὁποῖον εἶναι ἀποφασιστικόν διά τήν μοῖραν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπί τοῦ ἐδάφους αὐτοῦ, εἶναι αἱ ἀπελάσεις τοῦ Ὀρθοδόξου πληθυσμοῦ, αἱ ὁποῖαι διεπράχθησαν κατά τό μέσον τῆς δεκαετίας τοῦ 1940, γεγονός τό ὁποῖον προκάλεσεν τό ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί ἔγιναν ἐδῶ ὀλιγάριθμοι.

Ἡ ἀναγέννησις τῆς Ὀρθοδόξου ὑποδομῆς τῆς ἐπισκοπῆς ἐπί τοῦ ἐδάφους αὐτοῦ ἦλθε μόλις εἴκοσι χρόνια πρίν. Σήμερα ἡ πρωτεύουσα τῆς ἐπισκοπῆς εἶναι τό Λούμπλιν, καί αὐτή ἐπονομάζεται ἡ ἐπισκοπή τοῦ Λούμπλιν καί τοῦ Χέλμ. Τό Λούμπλιν δέν εἶναι ἕνας τυπικός τόπος εἰς τήν ἐπαρχίαν τοῦ Χέλμ. Εἰς τήν ἀντιπαράθεσιν πρός τό ἀνατολικόν μέρος τῆς ἐπισκοπῆς ἡμῶν, εἰς τό Λούμπλιν οἱ Ὀρθόδοξοι ἦταν πάντοτε μία ὀλιγάριθμος μειονότης ἐν τῷ μέσῳ τῆς Πολωνικῆς Ρωμαιοκαθολικῆς πλειοψηφίας. Αἱ ἀπαρχαί ὅμως τῆς Ὀρθοδοξίας φθάνουν ἐδῶ τόν Μεσαίωνα καί ἡ τοπική κοινότης – παρά τό ὅτι ἐν διασπορᾷ – ἔπαιζε ἕνα μεγάλον ρόλον. Ὡς ἀπόδειξις τούτου μπορεῖ να εἶναι καί τό γεγονός, ὅτι ἡ Ἐκκλησιαστική Ἀδελφότης τοῦ Λούμπλιν, ἱδρυθεῖσα τό ἔτος 1586, ὡς μία ἀπό τάς πρώτας Ἀδελφότητας εἰς τήν Μητρόπολιν, εἶχεν καταστατικόν ἐπικυρωθέν ὑπό τούς Ἀνατολικούς Ὀρθοδόξους Πατριάρχας.

Ὁ ὑπέροχος καθεδρικός ναός αὐτός τῆς τοῦ Σωτῆρος Μεταμορφώσεως, εἰς τόν ὁποῖον εὑρισκόμεθα, εἶναι ἕνας ἀπό τούς παλαιοτέρους Ὀρθοδόξους Ἱερούς Ναούς εἰς τήν Πολωνίαν. Ἐκτίσθη αὐτός εἰς μίαν πολύ δύσκολον διά τήν Ὀρθοδοξίαν περίοδον – εἰς τάς ἀρχάς τοῦ ΙΖ’ αἰῶνος. Τόν καθηγίασεν διά τῆς σεπτῆς δεξιᾶς αὐτοῦ ἕνας ἀπό τούς πιό ἐξέχοντας Ἱεράρχας τοῦ ΙΖ’ αἰῶνος – ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος (Μογίλας), τοῦ ὁποίου Ἡ Κατήχησις (Ὁμολογία Πίστεως) ἐπεκυρώθη τό 1643 ὑπό τούς Ὀρθοδόξους Πατριάρχας τῆς Ἀνατολῆς, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Παϊσίου.

Ἀκριβῶς εἰς τόν Ἱ. Ναόν τοῦτον ἐπί αἰῶνας εὑρίσκετο ἡ πολυτίμητος εἰκών τῆς Θεοτόκου τοῦ Λούμπλιν, ἡ ὁποία ἐχάθη πρίν ἀπό σχεδόν ἑκατόν ἔτη. Ἀξιοσημείωτον εἶναι τό, ὅτι δίπλα εἰς αὐτήν τήν πολυτίμητον εἰκόνα ἐτοποθετήθη ἕνα ἀντίγραφον τῆς εἰκόνος τῆς Ἱεροσολυμιτίσσης, τήν ὁποίαν οἱ εὐσεβεῖς Ὀρθόδοξοι χριστιανοί τοῦ Λούμπλιν ἔλαβον ἀπό τόν προκάτοχον Ὑμῶν – τόν Πατριάρχην Ἱεροσολύμων Δαμιανόν πρίν ἑκατόν ἔτη – τό 1907. Τότε ὁ Πατριάρχης αὐτός ἐχάρισεν ἐπίσης ἕνα κομμάτι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Κυρίου καθώς καί ἕνα κομμάτι ἀπό τήν πέτραν τοῦ Γολγοθᾶ, τά ὁποῖα περιβάλλονται ἐνταῦθα μετά μεγάλης τιμῆς. Δέον ὅπως ἀναφερθοῦν τά λόγια του Πατριάρχου Δαμιανοῦ, τά ὁποῖα ἀπευθύνθηκαν πρίν ἀπό ἑκατόν ἔτη εἰς τούς ἐνορίτας τοῦ Λούμπλιν, μετά τῶν ὁποίων ἐστήριζεν αὐτούς εἰς τήν ἁγίαν Ὀρθοδοξίαν: «καμία ζημία δέν πρόκειται ἵνα βλάψῃ ὑμᾶς, ἐάν μετά καθαρᾶς συνειδήσεως θέλητε μείνει ἰσχυροί εἰς τήν τῶν πατέρων πίστιν καί πεπεισμένοι εἰς τό ὅτι ἡ μόνη Ὀρθόδοξος πίστις δίδει σωτηρίαν πρός τήν αἰώνιον ζωήν» .

Τό Λούμπλιν εἶναι πόλις μετά μεγάλης ἱστορίας, ὅπου ἐκτός τῶν Πολωνῶν ἔζησαν ἐπί αἰῶνας οἱ ἐκπρόσωποι πολλῶν ἐθνῶν καί θρησκειῶν, καθώς καί ἡ ἴδια Ὀρθόδοξος Κοινότης ἦτο καί εἶναι πολυεθνική. Τό Λούμπλιν ὅμως εἶναι καί τόπος μνήμης, ἀκριβῶς ᾧδε εὑρίσκεται τόπος πολύ συμβολικός διά ὁλόκληρον τήν ἀνθρωπότητα – τό στρατόπεδον συγκεντρώσεως τοῦ Μαϊντάνεκ, ὅπου μέ ἕνα θηριῶδες τρόπον ἐξολοθρεύθηκαν δεκάδες χιλιάδων ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων.

Καλωσορίζομεν Ὑμᾶς, Μακαριώτατε Πατριάρχα, εἰς τήν ἐπισκοπήν ἡμῶν, εἰς τήν ὄμορφην πόλιν ταύτην, εἰς τόν ἱστορικόν Ἱ. Ναόν, ὡς τόν Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἴμεθα πολύ εὐγνώμονες πρός τήν Αὐτοῦ Μακαριότητα, τόν Ἀρχιεπίσκοπον Σάββαν, διά τήν σημερινήν ἑορτήν εἰς τό Λούμπλιν. Χαιρόμεθα, ὅτι εἶναι παρών ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν καί ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἰωσήφ Ζητσίνσκι, ὁ Ρωμαιοκαθολικός Μητροπολίτης τοῦ Λούμπλιν.

Μακαριώτατε Πατριάρχα τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, εἰς ἀνάμνησιν τῆς ἐν προσευχῇ συναντήσεως ἡμῶν, παρακαλῶ δεχθεῖτε τήν εἰκόνα τῆς προστάτιδος τῆς γῆς ἡμῶν, τήν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου τοῦ Χέλμ. Εὐχαριστοῦμεν διά τήν μαρτυρίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, τήν ὁποίαν κομίσατε σήμερον εἰς τήν ἐπισκοπήν ἡμῶν ἀπό τήν ἁγίαν γῆν τῆς Ἱερουσαλήμ.




ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡ. ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΟΙΣ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ

Ομιλία του Αρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, εν Κωνσταντινουπόλει Επιτρόπου του Παναγίου Τάφου επι τοις Θυρανοιξίοις του ιερού μετοχίου του Παναγίου Τάφου εν Νεοχωρίω του Βοσπόρου  κατά την Κυριακή 25η Απριλίου 2010.

«Παναγιώτατε Οικουμενικέ Πατριάρχα και προσκυνητέ ημών Δέσποτα, κύριε κύριε Βαρθολομαίε.

Μακαριώτατε Πάτερ και Πατριάρχα της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης, κύριε κύριε  Θεόφιλε.

Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια.

Με αυτήν την πεπληρωμένη από φώς χαρά, απευθύνουμε τον Αναστάσιμο χαιρετισμό. Χριστός Ανέστη! Χριστός Ανέστη και ως ευ παρέστητε, ευλογημένη δυάς της τετρακτύδος των αρχαίων Πατριαρχών.

Ως ευ παρέστητε ευαγγελιζόμενοι την ειρήνην, ευαγγελιζόμενοι τα αγαθά, κεφαλαί της Πόλεως των Πόλεων και της Πόλεως του Βασιλέως Χριστού.

Ζούμε εισέτι την αναστάσιμη περίοδο με ζωντανά τα σημεία της στις ψυχές μας και στη φύση. Όλα φωτισμένα, όλα καινά και απαστράπτοντα και αυτή η αναστάσιμη ενέργεια εισχωρεί όχι μόνον στις ψυχές μας αλλά και σ’ αυτήν ακόμη την ύλη.

Ἀνάστασις, εκ του «ἀνίστημι», σηκώνομαι όρθιος, στέκομαι στα πόδια μου. Μπροστά λοιπόν σε ένα ακόμη αναστάσιμο θαύμα βρισκόμαστε σήμερα. Εδώ σ’ αυτό τον Ναό του Αγίου Γεωργίου, του τρίτου Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Βασιλίδα των Πόλεων.

Είχαν υφάνει οι αράχνες τα πέπλα τους σε κάθε σημείο του και η λήθη ετοιμαζόταν να το καταγράψει όχι ως κατειλειμμένο, αλλά εγκαταλελειμμένο, και κινδύνευαν να πεθάνουν για πάντα οι Πατριάρχαι που αναπαύονται  στο οστεοφυλάκειό του.

Αλλά και πάλι, εμακροθύμησε ο Θεός, συνηγόρησε ο Άγιος Γεώργιος, εργάσθηκαν ακάματα οι άνθρωποι και νυν ο ναός πεπλήρωται φωτός.

Ήταν ένα χρέος συνάμα που έπρεπε να πληρωθεί. Ένα χρέος προς τους μακαριστούς Πατριάρχας της Σιωνίτιδος Μητρός και μνημόσυνο υπέρ των ψυχών χιλιάδων Αγιοταφιτών Πατέρων, που με τεράστιες θυσίες διατηρήσαν τον ρωμαίϊκο χαρακτήρα των προσκυνημάτων την περίοδο των κάτω χρόνων στην Αγία Γη. Ένα ταξίδι σήμερα στην ιστορία αυτών των χρόνων, ας είναι το υπόλοιπο αυτού του χρέους:

Την 15η Δεκεμβρίου του έτους 1664 αποβιώνει στην Πόλη ο πολύαθλος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεοφάνης, και θάπτεται εις την κατά Χάλκην Μονήν της Θεοτόκου της Κουμαριωτίσσης. Οι Αγιοταφίται Πατέρες, γνωρίζοντες ότι το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων χρειάζεται «Πατριάρχην ειρηνικόν και ταπεινόν», προσέπεσαν ικετευτικά στον ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Βασίλειο, ικανό και έμπειρο ηγέτη, αλλά και με μεγάλη επιρροή στην Οθωμανική Αυλή, και ζήτησαν την συμβολή του, ώστε να εκλεγεί Πατριάρχης ο Αρχιμανδρίτης Παΐσιος, ηγούμενος του εν Γαλατά της Μολδοβλαχίας Μετοχίου του Παναγίου Τάφου. Έγραψε επιστολή προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Παρθένιο ηγεμόνα περί της ψήφου των Αγιοταφιτών, ο δε Παρθένιος απέστειλε εις το Ιάσιο τον Λαρίσης Γρηγόριο και με τη συμμετοχή των Μολδαβών Μητροπολιτών, Βαρλαάμ και Αναστασίου και τη συμμετοχή του Κασσανδρείας Λεοντίου  εχειροτονήθη ο Παΐσιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων.  «Ην δε ούτος ένθεος ανήρ, από της Δημητζάνας και αυτός, και συγγενής του Θεοφάνους, ήλθε δε εις Ιεροσόλυμα νέος λίαν, και εχρημάτισε υπηρέτης του Σωφρονίου πολλούς χρόνους, είτα αναστάς επορεύθη εις τα του Ιορδάνου  κύκλω, και ησκήτευσεν εκεί ικανόν καιρόν, κἀκείθεν μεταπέμπεται Αυτόν ο Θεοφάνης και προχειρίζεται ηγούμενον της εν Ιασίω Μονής Θεοτόκου του Μπουρνόσκη κάπειτα της Μονής του αντίκρυ του Ιασίου Γαλατά», όπως μας πληροφορεί στην Δωδεκάβιβλό του ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος.

Και ο Πατριάρχης Παΐσιος, όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, διακρίθηκε για τον έκτακτο ζήλο που επέδειξε για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου, για την βελτίωση των οικονομικών του Πατριαρχείου και για την άοκνη μέριμνά του, με σκοπό την επίλυση των δυσχερών προβλημάτων  της Σιωνίτιδος Εκκλησίας. Μεγάλο μέρος της Πατριαρχίας του ανήλωσε στις αποδημίες στην Βαλκανική, Ιβηρία, Ρωσία, και Μικρά Ασία. Κατά την επιστροφή του από την τελευταία του αποδημία εις την Ιβηρία, εστάθμευσε εις το Νεοχώριο του Βοσπόρου, συνοδευόμενος υπό του διακόνου του, Δοσιθέου, του μετέπειτα γενομένου Πατριάρχου Ιεροσολύμων. Κατά την παραμονή του στον ευλογημένο αυτό τόπο έλαβε ως αφιέρωμα στον Πανάγιο Τάφο αυτόν τον ναό, (εις τον οποίον ευρισκόμεθα σήμερον), κατά το έτος 1659.

Εις το βιβλίο του «Τα μετά την άλωσιν», ο Αθανάσιος Κομνηνός Υψηλάντης αναφέρει: «Κατά το 1658 απήλθεν εις την Ιβηρίαν ο Πατριάρχης Παΐσιος διά του Πόντου από του Κόνδοσι λιμένος της Τζερκεζίας μέχρι του Κουρς λιμένος της Μεγκρελίας κακείθεν εις Ιβηρίαν φθάσας χάριν ελεημοσύνης, μετά πολλά έφθασεν εις το Νεοχώριον το παρα τω Σωσθενίω της Προποντίδος. Εκείσε όντι αφιέρωσε τω Παναγίω Τάφω ο προπάππος μου Χατζη Νικόλαος, τόπον από το ποστάνι του, εν ώ και τις μικρά Εκκλησία επ’ ονόματι τιμωμένη του Αγίου Γεωργίου. Κατά το έτος 1660 ο Παΐσιος εόρτασε το Πάσχα εις τον ναόν αυτόν. Σήμερον, 350 έτη μετά, την πασχαλινή   περίοδο, Υμείς, ο Μακαριώτατος Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως λειτουργείτε εις τον ίδιον χώρον.

Υπό του Πατριάρχου Δοσιθέου εκτίσθησαν ύστερον και πλείω κελλία εις τον τόπον αυτόν δια την Εκκλησίαν και σπίτι πατριαρχικόν.

Ο Αθανάσιος Υψηλάντης τάσσεται μεταξύ των ομογενών οι οποίοι διακρίθηκαν κατά τον 18ο αιώνα για την φιλογένεια, πολυμάθεια και πολιτική σύνεση. Συγγενής του ηγεμόνα Αλεξάνδρου Υψηλάντη, διέπρεψε και στα εκκλησιαστικά γράμματα, σε πολλές υποθέσεις του Γένους, αλλά και στα χρονικά της Βλαχικής ηγεμονίας, όπου εχρημάτισε επί διετία σπαθάρης. Ο ιστορικός και συγγραφέας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Χάμερ, αναφέρει ότι ο Αθανάσιος έλαβε πολλές φορές ενεργό ρόλο σε σπουδαίες πολιτικές υποθέσεις επι της εποχής του Βεζύρη Ραγήπ Μεχμέτ Πασά, διαφιλονίκησε δε και το αξίωμα της μεγάλης διερμηνείας προς τον Γρηγόριο Αλεξάνδρου Γκίκα. Ο Αθανάσιος κατοικούσε στην αποβάθρα του Αγίου Γεωργίου η οποία πουλήθηκε μετά στην οικογένεια Λαμπίκη, στην δε κατοικία του στο Φανάρι ευρισκόταν επιγραφή του Πατριάρχου Παρθενίου, από όπου συναγόταν το συμπέρασμα ότι ήταν τέκνο του Θεοδώρου και της Κασσάνδρας.

Η αρχαιότης του ιερού ναού αυτού αποδεικνύεται τόσον εκ των ανακαινιστικών επιγραφών του όσον και εκ των ιερών εικόνων του τέμπλου, εκ των οποίων η του Χριστού, της Θεομήτορος,  του Αγίου Προδρόμου και η επιζωγραφισθείσα του Αγίου Γεωργίου, ιστορήθηκαν κατά το έτος 1699 και εστάλησαν εκ της Μοσχοβίας ως δώρον «εις το Μετόχι του Αγίου Τάφου, εις του Νεοχωρίου την εκκλησίαν», όπως χαρακτηριστικά αναγράφεται επ’ αυτών, εκ της τεχνοτροπίας δε εικάζεται ότι είναι έργα του ρώσου ζωγράφου Σιμωνώφ.

Ο ναός εγνώρισε πλείστες όσες ανακαινίσεις, μεταξύ δε αυτών ξεχωρίζουν οι του Πατριάρχου Δοσιθέου, του Αρχιμανδρίτου Γερμανού του Κυπρίου, του Πατριάρχου Ανθίμου, του Πατριάρχου Αθανασίου, ως τελευταία δε του Πατριάρχου Κυρίλλου του Β’ πρό εκατόν πενήντα ετών περίπου.

Μία εκ των σπουδαιοτέρων μορφών της ιστορίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων είναι ο Πατριάρχης Αθανάσιος, ο χρηματίσας και ηγούμενος του ιερού αυτού ναού, και το όνομά Του συνδέεται άρρηκτα με την επίλυση ενός εκ των μεγαλυτέρων προβλημάτων που αντιμετώπισε η Αγιοταφιτική Αδελφότης κατά το πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα.

Η Αγιοταφιτική Αδελφότης, ως γνωστόν, δεν είχε εξ αρχής πόρους άλλους από τα ελέη των ευσεβών χριστιανών. Μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ υπό του Σουλτανου Σελήμ κατά το 1517, άρχισε να διαμοιράζεται ο ναός  του Παναγίου Τάφου και τα άλλα πανσέβαστα προσκυνήματα, και το γένος των Ορθοδόξων εκ της επηρείας των προβλημάτων τα οποία δημιουργούνταν από τα άλλα δόγματα αύξησε τις ανάγκες του και από καιρού εις καιρόν επεφορτίζετο με άλλα χρέη. Η αντιζηλία των ετεροδόξων για την κυριαρχία των προσκυνημάτων έτρεφε σιγά σιγά την απληστία των κρατούντων, μέχρι που έφθασαν εις τον φρικώδη βαθμό να απαιτούν χιλιάδες φλωρίων από τους Ορθοδόξους σε κάθε περίπτωση φιλονικείας περί των προσκυνημάτων, η οποία ξεσηκωνόταν από τα άλλα δόγματα.

Βέβαια, όσες φορές τα χρέη καταντούσαν αφόρητα, οι συνδρόμες των ηγεμόνων της Βλαχομπογδανίας απέσειαν το βάρος των, όπως μας διασώζει σε πολλά υπομνήματά της η ιστορία.

Ο Πατριάρχης Άνθιμος δεν εμιμήθη το παράδειγμα των προκατόχων του, δηλαδή των αποδημιών χάριν ελεημοσύνης. Κατά τον θάνατό Του κατέλειπε χρέος  500 χιλιάδων γροσσίων στην Πόλη και εξακοσίων χιλιάδων εν Ιερουσαλήμ. Κατά την άνοδό του στον Θρόνο ο Πατριάρχης Πολύκαρπος αντιμετώπισε το τραγικό συμβάν της πυρπολήσεως του Ναού της Αναστάσεως. Η ανακαίνισις του Ναού αλλά και η επισκευή της Βηθλεέμ εστοίχισαν εις το Ιερό Κοινόν δύο εκατομμύρια (2.000.000) γρόσσια. Κατά το 1821, το χρέος ανήλθε στο ποσό των επτά εκατομμυρίων (7.000.000).

Αναγκάσθηκε τότε η Αδελφότης να λαμβάνει δάνεια  προς 40 έως 50 τοις εκατό, και μη μπορώντας να τα αποπληρώσει ανακεφαλαίωνε τους τόκους . Οι τόκοι έφθασαν στο 90%.  Κατά την δημιουργηθείσα κατάσταση του 1821, ο Πανάγιος Τάφος στερήθηκε εντελώς τις προσόδους του και έπαψαν επίσης τα έσοδα των κτημάτων της Βλαχομπογδανίας.

Οι απαραμύθητες θλίψεις εκ των χρεών απεθέρισαν την ζωήν του Πατριάρχου Πολυκάρπου, ο οποίος εκοιμήθη την 5ην Ιανουαρίου του 1827, χωρίς να αφήσει διάδοχο του Θρόνου του, σύμφωνα με την επικρατούσα συνήθεια. Τότε όλες οι γνώμες των Αγιοταφιτών συνήλθαν εις τον Αρχιμανδρίτην Αθανάσιο, ηγούμενο της Εκκλησίας του Νεοχωρίου, ηλικίας τότε 65 ετών.

Ραιδεστινός την πατρίδα συνόδευσε τον Πατριάρχη Αβράμιο και απεστάλη υπό του Πατριάρχου Ανθίμου στην αποδημία υπέρ ελεών στην Άνω και κάτω Ιβηρία. Έζησε 12 χρόνια στην Τυφλίδα και επανερχόμενος στην Πόλη έφερε αρκετή οικονομική βοήθεια στο Ιερό Κοινό του Παναγίου Τάφου και έκτοτε διέτριβε στο Νεοχώριο. Από την θέσιν αυτή εκλήθη στον Πατριαρχικό Θρόνο.

Δια των φρονίμων ενεργειών του και με την συνεργασία προσωπικοτήτων του Γένους κατόρθωσε σε διάστημα δεκαπέντε περίπου ετών να εκμηδενίσει σχεδόν το χρέος του Παναγίου Τάφου, το οποίο είχε φθάσει εις το ιλιγγιώδες ύψος των 15 εκατομυρίων. Ακόμη και ο ίδιος ο Σουλτάνος Μαχμούτ προσέφερε δωρεά 500 χιλιαδων γροσσίων για την απόσβεσή του.

Εκοιμήθη την 16η Δεκεμβρίου του 1884, αφού αγωνίσθηκε υπεράνθρωπα για την απόσβεση του χρέους και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του γένους επί των Αγίων Τόπων.

Ο Αθανάσιος ήταν ο τελευταίος των Πατριαρχών οι οποίοι από τον 17ο αιώνα εκλέγονταν όχι στη Ιερουσαλήμ, αλλά στην Πόλη.

Οι ψυχές των Αθανασίου, αλλά και τόσον άλλων Πατριαρχών, των οποίων τα οστά αναπαύονται εις το οστεοφυλάκειο όπισθεν του Ιερού Βήματος αυτού του Ναού θα αγάλλονται σήμερον δια το σημερινόν θαύμα, την ανακαίνιση αυτού του Ναού, εκατόν πενήντα και πλέον χρόνια μετά την τελευταία εκ βάθρων ανακαίνισή του από τον μακαριστό Πατριάρχη Κύριλλο τον Β’, θα αγάλλονται διότι οι κόποι των δεν απολέσθηκαν. Ας είναι αιωνία τους η μνήμη.

Συμπληρώνοντας τον λόγο, επιθυμώ να ευχαριστήσω εκ βάθους καρδίας τον Άγιο εν Τριάδι προσκυνητόν Θεόν και τον Άγιον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, τον και οικήτορα αυτού του Ιερού Ναού.

Να ευχαριστήσω Υμάς, Μακαριώτατε μετά της Τιμίας Συνοδείας Υμών, δια τον κόπον εις τον οποίον υπεβλήθητε, ώστε αυτήν την μεγάλη ημέρα να βρίσκεστε εδώ και να ευλογείτε το έργο.  Εν τω προσώπω δε Υμών, το παλαίφατον Πατριαρχείον Ιεροσολύμων  δια την οικονομικήν συνδρομήν εν τη επιτελέσει του έργου.

Να ευχαριστήσω τον κύριο Βασίλειο Μπουρνόβα για την αμέριστη οικονομική και ηθική του στήριξη.

Να ευχαριστήσω την Εκκλησιαστική Επιτροπή του Ιερού Ναού της Παναγίας της Κουμαριωτίσσης, με επικεφαλής τον πρόεδρό της κύριο Λάκη Βίγκα και τους ευσεβείς αδελφούς μας των ενοριών του Νεοχωρίου, της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου, αλλά και όλης της Πόλεως, οι οποίοι μας συνέδραμαν οικονομικά και ηθικά.

Να μνημονεύσω κάποιον που λείπει από την ομήγυρη, αλλά υπήρξε όνειρό του ο ανακαινισμός αυτού του ναού και από εκεί ψηλά αποδεικνύει την αγάπη του δια μέσου της οικογενείας του.  Του αγαπητού μου Σταύρου Καλφάογλου, Σταυροφόρου του Παναγίου Τάφου.

Αλλά πιο πολύ θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ζωντανό φύλακα άγγελο αυτού του Ναού, που θυσιαστικά εργάσθηκε μέρα και νύκτα κατά την διάρκεια των εργασιών. Που χωρίς αυτόν τον φύλακα άγγελο θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατη η πραγματοποιήση αυτού του έργου. Να ευχαριστήσω την κυρία Έλλη Ναρλή, που όλο αυτό τον καιρό ήταν δίπλα μου, χωρίς να δυσανασχετήσει και ανταποκρινόμενη σε κάθε μου κάλεσμα. Δεν ενθυμούμαι πόσες φορές την ημέρα πρόφερα το όνομά της, ζητώντας πάντα μιαν εξυπηρέτηση.

Σ΄ευχαριστώ από καρδιάς, κυρία Έλλη, και εύχομαι ο Άγιος Θεός και ο Άγιος Γεώργιος να σου επιστρέψουν τον κόπο σου, όπως αυτοί ξέρουν.

Μεγάλες ευχαριστίες και απεριόριστο σεβασμό  και ευγνωμοσύνη οφείλω προς Υμάς, Παναγιώτατε, διότι με την Υψηλή Σας παρουσία και συμπροσευχή εντός του Ιερού βήματος, επευλογήσατε τους ταπεινούς μας κόπους.

Παρακαλώ, τελειώνοντας, να δεχθείτε και την υλική έκφραση της αγάπης μας δια μέσου των ταπεινών αυτών δώρων εις αγαθήν ανάμνησιν αυτής της ημέρας.

Είησαν τα έτη Υμών  πολλά και ευλογημένα.

Χριστός Ανέστη!

Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος

Επίτροπος εν Κωνσταντινουπόλει του Παναγίου Τάφου».




ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΟΙΣ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΙΣ ΦΑΝΑΡΙΟΝ

Χαιρετισμός προέδρου κοινότητας Νεοχωρίου

κ. Παντελή Βίγκα στα θυρανοίξια του Ναού του Αγ. Γεωργίου

Μετοχίου του Παναγίου Τάφου

25/04/2010

Μακαριώτατε, εντιμότατε κ. Πρόξενε της Ελλάδος

Χριστός Ανέστη,

Με τις ψυχές μας γεμάτες από ανοιξιάτικη ευφορία και ελπίδα που αντλήσαμε από το Άγιο Πάσχα, εκ μέρους των Νεοχωριτών σας καλωσορίζουμε στον ιστορικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, Μετοχίου του Παναγίου Τάφου.

Ο Άγιος Γεώργιος του Νεοχωρίου σήμερα γιορτάζει πιο χαρμόσυνα από κάθε άλλη φορά.

Υπερήφανος για την αντοχή του το πέρασμα των αιώνων, μεταφέροντας απεριόριστες εκκλησιαστικές κοινωνικές, πνευματικές παραδόσεις και αξίες μας υποδέχεται σήμερα περικαλλής, λαμπρός, φωτισμένος για να μας υποσχεθεί ότι θα συνεχίσει ακόμη για πολλούς αιώνες την παρουσία και την προσφορά του σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο.

Εμείς οι Νιχωρίτες που προσευχηθήκαμε χρόνια σε αυτόν τον ναό, που ζήσαμε τις πολιτικές και περιουσιακές ταλαιπωρίες του, τα δεινά έτη της εποχής του αείμνηστου Παπα-Γιάννη μας, μετέπειτα Επίσκοπο Πορφυρουπόλεως, είμαστε ιδιαίτερα συγκινημένοι αλλά και υπερήφανοι για το σημερινό ιστορικό γεγονός της επαναλειτουργίας του Ναού μας με μία αναστάσιμη διάσταση.

Αυτή η συνάντηση με την ιστορία επιτεύχθηκε χάρις στον σεβαστό Αρχιμανδρίτη π. Νεκτάριο, Επίτροπο του Παναγίου Τάφου στην Πόλη.

Είμαστε όλοι ευγνώμονες για αυτό που μας παραδίδει, ώστε και ο ναός αυτός να εξακολουθήσει την πνευματική του προσφορά και στην ιστορία του αύριο.

Τον συγχαίρουμε από τα βάθη της καρδιάς μας για όλους του κόπους του την αντοχή του, τις στερήσεις του, την προσήλωσή του να μεταδώσει γενναιόδωρα τους θησαυρούς αυτούς στις μελλοντικές γενεές, την εργατικότητα και την εξαιρετική αποτελεσματικότητα του.

Ευχαριστούμε τους αγαπητούς γονείς του π. Νεκταρίου κ. Σάββα και κ. Σοφία που συνόδευαν και συνεργάστηκαν μαζί του όλο αυτό το διάστημα επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στην συγχωριανή μας κ. Ελένη Ναρλή συνεχίζοντας υπερήφανα την παράδοση των προγόνων της, μισό αιώνα και πλέον εξακολουθεί να επιβλέπει και να εργάζεται για τον Αγ. Γεώργιο σαν φύλακας άγγελος.

Μακαριώτατε,

Ευχαριστούμε Εσάς και την τίμια Συνοδεία Σας που ήλθατε από τους Αγίους Τόπους για να μας ευλογήσετε και να γιορτάσετε μαζί μας και μαζί με τον Πνευματικό μας πατέρα των Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο την χαρά των εγκαινίων του Αγ. Γεωργίου.

Οι 3 ναοί και τα 3 αγιάσματα αποτελούν τον πνευματικό πλούτο της ζωής των Νεοχωριτών. Να είστε βέβαιοι ότι θα εξακολουθούν να λειτουργούν και να δοξολογούν το πνεύμα του Πανάγαθου θεού.

Πολλά τα έτη Σας και Χρόνια Πολλά.

ngg_shortcode_4_placeholder