ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΚΥΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΓΕΡ. ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΩΣ.

“Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Ἐκλαμπρότατε κ. Γενικέ Πρόξενε,

Εὐλαβεῖς ἱερεῖς,

Εὐσεβές ἐκκλησίασμα,

Ἡ κατά τήν πρωΐαν τῆς ἡμέρας ταύτης πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Καισαρείας κυροῦ Βασιλείου ἐνέβαλε εἰς τήν ψυχήν τῶν μελῶν τῆς Γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος θλῖψιν βαθεῖαν. Ταύτην ἐν τῇ πίστει τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως καί τῇ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου ὑπερέβημεν καί συνήχθημεν εἰς τό ἱερόν τοῦτο παρεκκλήσιον τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος καί ἱσαποστόλου Θέκλης, ἵνα τό χρέος ἡμῶν τό Ἁγιοταφιτικόν ἐπιτελέσωμεν, τῆς προσευχῆς ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ καί κατευοδώσεως αὐτοῦ ἐν τῇ πορείᾳ αὐτοῦ πρός οὐρανόν.

Εὑρισκόμενοι ἐνώπιον τοῦ πολιοῦ, σεβαστοῦ καί ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν, ἀναλογιζόμεθα ὡς εἰκός «τί τό περί ἡμᾶς τοῦτο γέγονεν μυστήριον; «πῶς ὁ κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος, ὡμοιώθη τῇ φθορᾷ»; Ἐν τῷ θανάτῳ τοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν, ὑπομιμνῃσκόμεθα, καθ’ ᾧ μέτρῳ γινόμεθα ἐπιλήσμονες,  περί τῆς παροδικότητος τῆς ζωῆς ταύτης καί πάσης ἐν αὐτῇ ματαίας κοσμικῆς δυνάμεως καί ἐξουσίας.

Πολλῶ μᾶλλον ὅμως ἀναμιμνῃσκόμεθα τό γεγονός ὅτι «ἄνθρωπός λεγόμενος Ἰησοῦς» μετέσχεν ὅλων τῶν ἀμέμπτων ἀνθρωπείων παθῶν ἡμῶν μετέσχεν ἔτι καί αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος, καί διά τοῦ θανάτου Αὐτοῦ καί τοῦ αἵματος τοῦ σταυροῦ Αὐτοῦ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς καί κατέστησεν ἡμᾶς δυνατούς εἰς τήν ἐνατένισιν καί ὑπέρβασιν τοῦ φόβου τοῦ θανάτου, «θάνατος ἡμῶν οὐκέτι κυριεύει».

Ἐν τῷ πνεύματι οὐν τοῦ χαροποιοῦ Ὀρθοδόξου πένθους προπέμπομεν τόν ἀγαπητόν καί σεβαστόν ἀδελφόν ἡμῶν ὑπομιμνῄσκοντες εἰς ἑαυτούς καί εἰς πάντας  τούς τιμῶντας τήν ἐξόδιον αὐτοῦ ἀκολουθίαν, ὅτι οὗτος, καθώς οἱ πλεῖστοι τῶν Ἁγιοταφιτῶν,  προσῆλθε λίαν νεαρός ἐκ τῆς ἐνδόξου γενετείρας αὐτοῦ τῆς πόλεως τοῦ Ἄργους  καί προσέγραψεν καί ἀφιέρωσεν ἑαυτόν  εἰς τήν  Ἁγίαν Πόλιν καί τήν Ἐκκλησίαν αὐτῆς, τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα. Ἐμαθητεύθη παρά τῷ Γέροντι αὐτοῦ Ἀρχιμανδρίτῃ Παλλαδίῳ, Γέροντι Ἀρχιγραμματεῖ τοῦ Πατριαρχείου. Ἀποφοιτήσας τῆς Ἱερατικῆς Σχολῆς τοῦ Πατριαρχείου, ἐξέμαθεν ἄριστα τήν Ἀγγλικήν εἰς τό ἐν Σιών Ἀγγλικῷ σχολείῳ Cobat. Ἐσπούδασε τήν ἱεράν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας εἰς τό Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν. Ἐπανελθών εἰς Ἱεροσόλυμα, ἀπέβη εἷς  ἐκ τῶν στενοτέρων συνεργατῶν τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Βενεδίκτου ὡς Γέρων Ἀρχιγραμματεύς ἐπί εἰκοσαετίαν. Ὑπηρέτησεν ἐν συνεχείᾳ ὡς Πατριαρχικός Ἐπίτροπος. Ἀντεπροσώπευσε τό Πατριαρχεῖον εἰς πλεῖστα συνέδρια καί πλείστας ἀποστολάς.

Ἐγκρατής τοῦ Ἕλληνος λόγου διά τήν διοικητικήν διακονίαν αὐτοῦ εἰς τήν Ἀρχιγραμματείαν, διεκρίνετο διά τήν ἱερατικήν καί ἀρχιερατικήν ἱεροπρέπειαν αὐτοῦ κατά τάς θείας ἀκολουθίας καί λειτουργίας.  Προικισμένος ὑπό τοῦ Θεοῦ διά  στεντορείας φωνῆς ἔτερπε δι’ αὐτῆς τάς ἀκοάς τῶν Ἁγιοταφιτῶν καί τῶν πιστῶν εἰς τάς ἀκολουθίας τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, τάς ὁποίας ἀνελλιπῶς καθ’ ἡμέραν μοναχικῷ καί αγιοταφιτικῷ τῷ τρόπῳ παρηκολούθει.

Ταῦτα πάντα καί ὅσα τήν προσοχήν ἡμῶν ὡς ἀτελῶν διέφυγε, χρεωστικῶς ἀναφέρομεν ἐν τῇ ἐξοδίῳ ἀκολουθίᾳ ταύτῃ, προεξαρχομένῃ ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός  ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καί παρακαλοῦμεν τόν ἐλεήμονα Κύριον ἡμῶν, ὅπως  ἐν τῇ δικαιοκρισίᾳ Αὐτοῦ τῇ νικωμένῃ ὑπό τῆς φιλευσπλαγχνίας Αὐτοῦ ἐπίδῃ ἐπί τά ἀγαθά  ἔργα αὐτοῦ καί παρίδῃ ὅσα ὡς ἄνθρωπος ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως ἥμαρτε καί κατατάξῃ αὐτόν ἐν χώρᾳ ζώντων μετά τῶν ὁσίων καί δικαίων  καί ἀξιοῖ αὐτόν τῆς ἀπολαύσεως τοῦ παραμυθητικοῦ φωτός τοῦ προσώπου Αὐτοῦ. Ἀμήν. Γένοιτο”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

 




Η ΛΑΥΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΤΗΣ

(ΟΜΙΛΙΑ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΪΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΠΟΥ ΕΣΤΑΛΗ ΣΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΟΝΑΧΩΝ-ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΟΥΠΡΑΣΛ   ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ -ΣΕΠΤ.2012)

Ἡ Ἱερά καί Σεβάσμια Λαύρα τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου στήν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας ἀποτελεῖ μοναδικό φαινόμενο στήν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία. Ἐπί 1.500 καί πλέον ἔτη συνεχοῦς μοναστικῆς ζωῆς ὑπῆρξεν ἀναμφιβόλως μία θεόκτιστος ἔπαλξις καί φάρος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς. Ὅπως πολύ σωστά ἔχει ἐπισημανθεῖ, ἡ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα εἶναι ἡ πριγκίπισσα πασῶν τῶν Μονῶν καί τό πρότυπο παράδειγμα μοναχικῆς βιοτῆς.

Ὑπῆρξε πρωτοπόρος στήν διαμόρφωση τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας, τοῦ Τυπικοῦ καί τῆς Ἱερᾶς Ὑμνογραφίας. Ἀνέδειξε στό νοητό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας μας πλῆθος ἁγίων, Ἱεραρχῶν, Ὁμολογητῶν, Ἀναχωρητῶν, Ὁσίων Κοινοβιοτῶν, Διδασκάλων, Θεολόγων καί Μαρτύρων.

Ἅγιοι τῆς Λαύρας -ἐκτός τοῦ Ὁσίου, Θεοφόρου Πατρός καί κτήτορος αὐτῆς, Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου- εἶναι:

-ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, Μέγας Δογματικός Θεολόγος,

Ὁμολογητής καί Ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας

(4 Δεκεμβρίου)

-ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδός, ἐπίσκοπος Μαϊουμά, θετός ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Δαμασκηνοῦ καί Μέγας -ἐπίσης- Ὑμνογράφος

(14 Ὀκτωβρίου)

-ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ἐπίσκοπος Κολωνίας, ὁ Ἡσυχαστής

(3 Δεκεμβρίου)

-οἱ Ὅσιοι αὐτάδελφοι καί Ὁμολογηταί Θεόδωρος καί Θεοφάνης, οἱ Γραπτοί

-ὁ ἅγιος Θεόδωρος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἐδέσσης τῆς Συρίας, ὁ θαυματουργός καί συγγραφεύς

-ὁ ἅγιος Μιχαήλ, ὁ Ὁσιομάρτυς καί ἀνηψιός τοῦ ἁγίου Θεοδώρου (19 Ἰουλίου)

-ὁ ὅσιος Ξενοφῶν, μετά τῆς συμβίας του Μαρίας καί τῶν υἱῶν αὐτῶν, Ἀρκαδίου καί Ἰωάννου

-ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης, ὁ Ἱεροσολυμίτης καί ποιητής τοῦ Μεγάλου Κανόνος

-οἱ ἅγιοι Στέφανοι (ὁ Μελωδός καί ὁ θαυματουργός)

-ὁ ὅσιος Ἀντίοχος, ὁ Πανδέκτης (24 Δεκεμβρίου)

-ὁ ἅγιος Ἀναστάσιος, ὁ Πέρσης (22 Ἰανουαρίου)

-ἡ ὁσία Σοφία, ἡ μήτηρ τοῦ ἁγίου Σάββα

-τό πλῆθος τῶν Ὁσιομαρτύρων Ἀββάδων, τῶν ἀναιρεθέντων ὑπό διαφόρων βαρβάρων ἐπιδρομέων καί πολλοί ἐπιπλέον ἐπώνυμοι καί ἀνώνυμοι Ὅσιοι Πατέρες καί Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ἑορτάζονται πανηγυρικῶς σέ κοινή Σύναξη τήν Γ΄ Κυριακήν, μετά τήν Πεντηκοστήν.

Ὅλοι τους συναποτελοῦν τήν δόξα καί τό καύχημα τῆς Λαύρας καί μέχρι σήμερα στηρίζουν, εὐλογοῦν καί ἁγιάζουν -διά τῶν Ἱερῶν τους λειψάνων- τούς ἑκάστοτε ἐνασκουμένους πατέρες.

Ἄν θελήσουμε -ἐν συντομία- νά χαρακτηρίσουμε τήν Ἱστορία τῆς Λαύρας, θά λέγαμε ὅτι συγκροτεῖται ἀπό τρία κυρίως στοιχεῖα: ἱδρῶτες, δάκρυα καί αἵματα.

Καί πρῶτα ἔρχονται οἱ ἱδρῶτες πάντων τῶν -ἐξ ἀρχῆς μέχρι σήμερα- ἀσκησαμένων  Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἐκοπίασαν μέσα στόν καύσωνα τῆς ἐρήμου καί ὡς ποταμούς προσέφεραν -καί προσφέρουν- στόν Κύριο τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως, τῆς διακονίας καί τῆς μετανοίας.

Ἔπειτα ἔρχονται οἱ πηγές τῶν δακρύων, οἱ ὁποῖες ἑνωμένες μέ τό  -κατά Θεόν- πένθος, τήν μετάνοια καί τούς ἱδρῶτες τῆς ἀσκήσεως, ἐγεώργησαν τό ἄγονον τῆς ἐρήμου τῶν ψυχῶν καί ἐκαρποφόρησαν ἑκατονταπλάσια τούς καρπούς τῶν ἐνθέων ἀρετῶν.

Εἶναι ἀκόμη καί τά πάνσεπτα μαρτυρικά αἵματα, τῆς ἀθλήσεως τῶν μακαρίων Ἀββάδων, οἱ ὁποῖοι ἐτελείωσαν τόν καλόν τους ἀγώνα ἤ μᾶλλον ἐτελειώθησαν διά τοῦ μαρτυρίου στήν -κατά τόν Θεόν καί τόν πλησίον- ἀγάπη.

Κάθε σπιθαμή γῆς, κάθε ὀπή καί σπήλαιον τῆς ἐρήμου, κάθε πέτρα καί σχισμή βράχου, εἶναι ποτισμένα μέ τά αἵματα, τά δάκρυα καί μέ τούς ἱδρῶτες τῶν θεοφόρων Πατέρων καί γι΄αὐτό ἀποτελοῦν ἑστίες ἁγιασμοῦ γιά τόν κάθε πιστόν προσκυνητήν τῆς Ἁγίας Γῆς.

Ἐκεῖνος ὅμως πού ὑπῆρξε ἡ αἰτία καί ἡ ἀρχή τῆς θαυμαστῆς Ἱστορίας τῆς Λαύρας -ἀνά τούς αἰῶνες- εἶναι ἀσφαλῶς ὁ Μέγας καί Θεοφόρος Πατήρ ἠμῶν Σάββας ὁ γιασμένος, τό καύχημα τῶν ἀναχωρητῶν, ἡ δόξα τῶν Μοναχῶν, ὁ φωστήρ τῆς Οἰκουμένης, ὁ ὁποῖος μέ πλῆθος θαυμάτων φωτίζει κάθ΄ἑκάστην τά σύμπαντα καί διά τοῦ ἀφθάρτου αὐτοῦ Λειψάνου καθωραϊζει, ἁγιάζει καί στηρίζει τήν Ἱερά Λαύρα καί τούς Μοναχούς της.

Ὁ πρῶτος πυρήνας τῆς Λαύρας δημιουργεῖται ἀπό ἑβδομήντα ἀναχωρητές, οἱ ὁποῖοι συγκεντρώθηκαν γύρω ἀπό τόν ἅγιο, περί τό 483 μ.Χ. καί ἑξῆς. Ἡ Λαύρα τότε μεταφέρεται στήν δυτική πλευρά τοῦ Χειμάρρου τῶν Κέδρων, ὅπου καί κτίζεται ἡ «Θεόκτιστος» Ἐκκλησία πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Λίγο ἀργότερα οἰκοδομεῖται ὁ μεγάλος κεντρικός ναός (τό καθολικό), ἀφιερωμένος στόν Εὐαγγελισμόν τῆς Θεοτόκου, καί τά ὑπόλοιπα κτίσματα πρός ἐξυπηρέτησιν τοῦ αὐξανομένου πλήθους τῶν Μοναχῶν.

Ἡ Μεγίστη Λαύρα ἀπετέλεσε τό πρότυπο κατά τόν βίον καί τό λειτουργικό τυπικό της καί γιά τίς ἄλλες τρεῖς λαῦρες καί τά ἕξι κοινόβια, τά ὁποῖα ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Σάββας ἵδρυσε μέχρι τόν θάνατό του.

Ἡ  ζωή τοῦ ἁγίου  ὑπῆρξεν ὄντως πανοσία καί ἀγγελική. Ἀπό τήν νηπιακήν του ἡλικία ὁ ἅγιος Σάββας ἀφιερώθηκε στόν Θεό. Ἀπό τά ὀκτώ του χρόνια εἰσῆλθε στό κοινόβιο τῶν Φλαβιανῶν, στήν πατρίδα του τήν Καππαδοκία. Πάντοτε, καί μέχρι τέλους τῆς ἐπιγείου βιοτῆς του, ὑπῆρξε παράδειγμα ἐγκράτειας, ὑπακοῆς καί ταπεινοφροσύνης.

Ὅταν ἦταν νέος μοναχός ἐπιθύμησε, ἐκτός τῆς εὐλογημένης ὥρας τοῦ φαγητοῦ, ἕνα μῆλο ἀπό τόν κῆπο. Τότε τιμωρώντας τόν ἐαυτόν του, γιά τήν παράκαιρη ἐπιθυμία αὐτή, ἔβαλε κανόνα τόν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς του νά μήν ξαναφάγει ποτέ μῆλο, γεγονός πού τηρεῖται μέχρι σήμερα ἀπό ὅλους τούς Μοναχούς τῆς Λαύρας.

Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς ὁ ἅγιος ἀκολουθώντας τίς διατάξεις τῶν παλαιοτέρων Ἁγίων -Ἀντωνίου, Παχωμίου καί Βασιλείου τῶν Μεγάλων- ὅρισε ἡ Μονή (ἡ Λαύρα) νά εἶναι ἄβατος γιά πρόσωπα τοῦ γυναικείου φύλου. Αὐτή ἐξάλλου ὑπῆρξε ἀνέκαθεν ἡ ἐπίσημη βασική γραμμή στήν Ἐκκλησιαστική ἀλλά καί στήν πολιτική νομοθεσία, ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἰουστινιανοῦ (Νεαρά 133, κανόνες 47 & 18 τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων Πενθέκτης & Ζ΄ ἀντιστοίχως), καί μέχρι τίς ἡμέρες μας διατηρεῖται σέ πλῆθος Ἱερῶν Μονῶν. Ὅλα σχεδόν τά Μοναστηριακά Τυπικά υἱοθετοῦν καί ὑπογραμμίζουν τήν αὐστηρή ἀρχή τοῦ «ἀβάτου» σέ πρόσωπα τοῦ ἄλλου φύλου, ἄνδρες ἤ γυναῖκες.

Κυρίως ὅμως τό «ἄβατον» ἀπορρέει θεμελιωδῶς ἀπό τήν μοναχικήν ὑπόσχεσην κάθε Ὀρθοδόξου Μοναχοῦ ἤ Μοναχῆς κατά τήν κουρά του/της, νά τηρήσει τήν παρθενία (ἁγνεία σώματος καί ψυχῆς). Ἡ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα μέχρι σήμερα, πιστή κατά πάντα στήν παράδοση τῶν Θεοφόρων Πατέρων, τηρεῖ ἀνεξαιρέτως τήν ἀρχήν τοῦ «ἀβάτου», ὄχι ἀπό μίσος ἤ ἀποστροφή πρός τίς γυναῖκες –ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ κατήγοροι, οὔτε ἁπλῶς ὡς θέμα ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἤ ὡς ἱστορικό καί πολιτιστικό κειμήλιο, ἀλλά θέλοντας νά προβάλλει καί τήν βαθιά θεολογική καί ἐσχατολογική προοπτική τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στόν σύγχρονο ἐκκοσμικευμένο κόσμο.

Ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα προβλήματα γιά τήν Λαύρα ὑπῆρξε ἀπαρχῆς ἡ ἔλλειψις νεροῦ. Ὁ ἅγιος ἀναγκάζεται νά καταφύγει στήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, διά τῆς προσευχῆς, καί ὤ τοῦ θαύματος!, στήν βάση τῆς Μονῆς, δίπλα ἀπό τόν χείμαρρο, βλέπει ἕναν ἄγριο ὄνο νά σκάβει τό μέρος καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἀναβλύζει μέσα ἀπό τόν ἄγονο βράχο νερό, διαυγέστατο καί δροσερό, ἀπό τό ὁποῖο πάντοτε ἔπιναν καί πίνουν οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς.

Εἶναι τό λεγόμενο Ἁγίασμα τοῦ Ἁγίου Σάββα, τό ὁποῖο μεταφέρεται καθημερινά μέ κόπο σέ δοχεῖα τῶν 20-30 λίτρων ἀπό τούς ἀδελφούς, καί δίνεται ὡς εὐλογία στούς προσκυνητές. Ἔχει -μεταξύ τῶν ἄλλων- καί ἰαματικές ἰδιότητες. Ἐπειδή ὅμως τό ἁγίασμα εἶναι ἐλάχιστο καί χρησιμεύει πρός πόσιν μόνον ἀπό τούς Μοναχούς, ἡ Λαύρα διαθέτει μεγάλες δεξαμενές νεροῦ (=στέρνες), στίς ὁποῖες συγκεντρώνεται βρόχινο νερό, τό ὁποῖο προορίζεται γιά πότισμα, χώρους ἀναγκαίους καί ἄλλες ἐργασίες, ἀλλά καί γιά τό πλῆθος τῶν προσκυνητῶν, ἰδιαιτέρως τά τελευταῖα ἔτη (ὡς πόσιμο, δηλαδή, νερό).

Ἀξίζει ἐδῶ -παρεμβατικά- νά ἀναφερθοῦμε καί στό θέμα τῆς ἀλουσίας τῶν Μοναχῶν τῆς Λαύρας, μία εὐλαβική ἀσκητική συνήθεια αἰώνων, πού στίς ἡμέρες μας τείνει δυστυχῶς -στά μοναστήρια τοῦ κόσμου- νά ἐκλείψει. Οἱ Πατέρες, ὅπως σέ ὅλα τά θέματα τῆς ἀσκήσεως, πρόσεχαν ἰδιαιτέρως νά περικόπτουν τήν σωματική ἀνάπαυση καί περιποίηση, τήν ὑπέρ τό δέον. Γι΄αὐτό, μαζί μέ τήν ἐγκράτεια στίς τροφές, στά λόγια καί γενικά σέ ὅλες τίς αἰσθήσεις, ἀρνοῦνταν ἑκουσίως νά γυμνώσουν τό σῶμα, νά τό ἐγγίζουν ἤ καί νά βλέπουν τά γυμνά μέλη του, ἀποσκοπώντας νά διαφυλάξουν ἀμόλυντη τήν σωφροσύνη καί νά ἔχουν ὅλον τόν νοῦ καί τήν καρδία τους στήν προσευχή καί τήν θεωρία τῶν Οὐρανίων.

Ποιός μπορεῖ νά διηγηθεῖ ἐπαξίως καί ἐπακριβῶς τούς ἀσκητικούς ἀγῶνες, τούς πειρασμούς καί τά θαύματα πού ὁ Θεός ἐνεργοῦσε καί ἐνεργεῖ μέχρι τώρα, διά μέσου τοῦ ἁγίου Του;

Μέ πολλή συντομία ἀναφέρουμε:

α) Τούς μεγάλους ἀγῶνες του γιά τήν Ὀρθοδοξία καί κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Μέ τήν κινητοποίηση ὅλων των Μοναχῶν τῆς ἐρήμου κατόρθωσε νά στηρίξει τούς Ὀρθόδοξους Πατριάρχες Ἠλία καί Ἰωάννη, καθ΄ἥν στιγμήν οἱ Ἐκκλησίες Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας καί Ἀντιοχείας εἶχαν περιέλθει σέ Μονοφυσίτες Πατριάρχες.

Ἀλλά καί ἀργότερα, τό 808 μ.Χ., ἡ Λαύρα ὑπό τήν καθοδήγησιν τοῦ εὐλαβοῦς Ἡγουμένου της Ἰωάννου πρωτοστάτησε ἐπίμονα στήν ἀπόκρουση τῆς πρωτοεμφανισθείσης προσθήκης τοῦ Filioque ἀπό Βενεδικτίνους Μοναχούς τοῦ Ὅρους τῶν Ἐλαιῶν, μισόν αἰώνα περίπου προτοῦ λάβει κυρίαρχη θέση στίς ἐπίσημες θεολογικές διενέξεις Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν.

β) Τήν δύναμιν τῆς ἐνοικούσης -στόν Ἅγιο Σάββα- Θείας Χάριτος, μέ τήν ὁποίαν ἔλυσεν πενταετῆ ἀνομβρία στά Ἱεροσόλυμα, ἐξεδίωξε τούς δαίμονες ἀπό ἀνθρώπους, ἀλλά καί ὁλόκληρες περιοχές, στίς ὁποῖες ἱδρύθηκαν κοινόβια. Ἀμέτρητες εἶναι οἱ θεραπεῖες τῶν ἀσθενειῶν, οἱ ὁποῖες συνεχίζονται καί στίς ἡμέρες μας. Ἰδιαιτέρως δέ, ὅσες σχετίζονται μέ τήν πολυώδυνο νόσον τοῦ καρκίνου. Σημειώνουμε ἐδῶ, τήν ἰαματική χάρη τοῦ φοίνικα καί τῶν καρπῶν του, τόν ὁποῖον ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος φύτεψε, καί μέχρι σήμερα -δι΄εὐχῶν του- λύεται σέ πολλούς ἄτεκνους συζύγους ἡ στείρωση.

γ) Τήν ὁσιακή κοίμηση τοῦ Ἁγίου στήν Λαύρα, τό 533 μ.Χ. Τό τίμιο Λείψανό του, μετά ἀπό 15 ἔτη, βρέθηκε ἄφθορο καί εὐωδιάζον. Κατόπιν μεταφέρθηκε στήν Κωνσταντινούπολη καί ἀπό ἐκεῖ στήν Βενετία τό 1204, μετά τήν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπό τούς Σταυροφόρους. Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1965 ἐπεστράφη ὁριστικά στήν Λαύρα μέ πολλή ἐπισημότητα καί πλῆθος ἐπακολουθούντων σημείων (πρό, κατά καί μετά τήν ἐπανακομιδήν).

Τό γεγονός ἀποτελεῖ τήν δεύτερη μεγάλη πανήγυρη τῆς Μονῆς καί ἑορτάζεται μέ τήν παρουσία τοῦ Πατριάρχου, Ἱεραρχῶν καί φυσικά μέ ὁλονύκτια ἀγρυπνία, στίς 13/26 Ὀκτωβρίου, κάθε χρόνο.

Δέν θά παραλείψουμε ἐδῶ νά τονίσουμε ὅτι ἕνα ἀπό τά ζωντανά θαύματα τῆς Πίστεώς μας, παρατεινόμενο στούς αἰῶνες καί μοναδικό στό εἶδος του, εἶναι γιά τήν Λαύρα ὁ τρόπος ταφῆς τῶν Μοναχῶν. Ὄχι πως τελεῖται κάποια διαφορετική ἀκολουθία, ἀλλά ἐνῶ ὁ χῶρος πού κατατίθενται τά σώματα τῶν Πατέρων εἶναι ἕνα στενό ὑπόγειο σπήλαιο, μέ πέτρινες θῆκες στό προαύλιο τοῦ Καθολικοῦ, κατά τήν ἀποσύνθεση δέν παρατηρεῖται ἡ ἐλάχιστη δυσοσμία. Καί μπορεῖ ὁ καθείς πού θά παρευρεθεῖ στήν κηδεία ἑνός ἀποθανόντος ἀδελφοῦ, νά θαυμάσει τή θεωρία τῶν προαπελθόντων πατέρων, οἱ ὁποῖοι φαίνονται ὅλοι ὡς ἅγια λείψανα.

Ὑπάρχει βέβαια εἰδικός χῶρος (εἴσοδος καί σπήλαιο) πού κατατίθενται τά σώματα τῶν Μεγαλοσχήμων Μοναχῶν καί Ἱερέων-Ἡγουμένων τῆς Λαύρας, ἐνῶ πιό δίπλα μία ξεχωριστή καταπακτή (εἴσοδος) σέ παραπλήσιο σπήλαιο γιά τούς ὑπολοίπους Πατέρας, καί οἱ δύο ὅμως τόποι ἔχουν τήν ἰδία χάρη. Πρόκειται ἐμφανῶς γιά ἕνα θαυμαστό φαινόμενο καί γιά ἕνα μεγάλο χάρισμα ἐκ Θεοῦ, στήν Μονή τοῦ Ἁγίου Σάββα. Νά διευκρινίσουμε ὅτι τά σώματα τῶν κεκοιμημένων Πατέρων δέν θάπτονται στό χῶμα, καί ὅτι ἡ εἴσοδος τοῦ κοιμητηρίου σφραγίζεται καί ἀνοίγει μόνον γιά τήν ταφή ἑκάστου ἀδελφοῦ τῆς Μονῆς.

Καρπός ὄντως ἐπάξιος τῆς ἀγγελικῆς βιοτῆς τοῦ Ἁγίου Σάββα εἶναι ὅλη ἡ περαιτέρω πορεία καί Ἱστορία τῆς Λαύρας, τῆς ὁποίας ἡ ἀπήχηση τοῦ Μοναχικοῦ τρόπου ζωῆς ὑπῆρξε πρότυπο στήν διαμόρφωση -ὅπως προαναφέραμε- τοῦ λειτουργικοῦ Τυπικοῦ καί τῆς ἐν γένει Μοναχικῆς ἀσκήσεως, ἀνά τήν οἰκουμένην.

Ἐδῶ γράφονται καί ψάλλονται -γιά πρώτη φορά- οἱ ὑπεροχώτεροι ὕμνοι τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας μας ἀπό τούς ὄντως θεολήπτους ἁγίους ὑμνογράφους καί ποιητές, τό «Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ…» καί τό «Χριστός γεννᾶται…» (τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Μελωδοῦ), τό «Ἀναστάσεως ἡμέρα…» (τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ), ἀλλά καί τά πλεῖστα των Κανόνων καί Τροπαρίων τῆς Παρακλητικῆς καί τῶν Μεγάλων Δεσποτικῶν καί Θεομητορικῶν Ἑορτῶν.

Ἀκόμη καί ἡ τιμή τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ἡ καθιέρωση τῆς μνήμης του λειτουργικά κάθε Πέμπτη μαζί μέ τούς τιμωμένους καθημέραν Ἁγίους στό λειτουργικό μας τυπικό, καθορίζονται σταδιακά ἐδῶ, ἡ γένεση τῆς ἀγρυπνίας τῆς Κυριακῆς, ὁ χωρισμός τοῦ Ψαλτηρίου σέ καθίσματα, ἡ ἀκολουθία τῆς εὐλογήσεως τῶν ἄρτων (ἀρτοκλασία), καί τόσα ἄλλα, διαμορφώνονται σταδιακά ἀπό τούς Ἅγιους Πατέρες τῆς Λαύρας.

Ἡ τιμή τοῦ Ἁγίου Σάββα διαδόθηκε τάχιστα σέ ὅλα μήκη καί τά πλάτη τῆς γῆς. Οἱ διάδοχοί του -στήν ἡγουμενία- ἀνέδειξαν πραγματικῶς τήν Λαύρα προπύργιον τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Παλαιστίνη κατά τοῦ Ὠριγενισμοῦ, τοῦ Μονοθελητισμοῦ, τῆς Εἰκονομαχίας καί τοῦ Παπισμοῦ -μέ πανορθόδοξη ἐμβέλεια. Μετά δέ τούς μέσους χρόνους, ἡ Λαύρα ἀναδείχθηκε ἀκόμη καί παιδευτήριον τῆς Ἁγιοταφικῆς Ἀδελφότητος, τά μέλη τῆς ὁποίας καταρτίζονταν διά τῆς πείρας τῆς μοναχικῆς ἀσκήσεως στά τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ἁρμόδια.

Εἶναι πραγματικά ἀληθινός ὁ χαρακτηρισμός ὅτι ἡ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα εἶχε τό αὐστηρότερο τυπικό καί τόν πιό ἀσκητικό τρόπο ζωῆς. Μήν ξεχνοῦμε ὅτι μέχρι τό 1965 (ἔτος ἐπανακομιδής τοῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου) δέν ὑπῆρχε ὁδική πρόσβαση στήν Λαύρα, οἱ προσκυνητές ἦταν ἐλάχιστοι, τό καλντερίμι (=πέτρινος παλαιός δρόμος) ἦταν ἡ μόνη ὁδός γιά τά Ἱεροσόλυμα, εἴτε πεζή, εἴτε μέ τά ζῶα (μουλάρια, καί καμῆλες παλαιότερα).

Ἀκόμη ὅμως καί σήμερα, παρόλο πού ὁ κόσμος κατακλύζει τά προσκυνήματα καί ἡ τεχνολογία ἔχει εἰσβάλει σέ κάθε τόπο, ἡ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα διατηρεῖ -ὅσο εἶναι δυνατόν- τήν ἁπλότητα τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, χωρίς τίς πολυτέλειες καί ἀνέσεις τοῦ κόσμου.

Ἔτσι ὁ νέος δόκιμος Μοναχός -καί σήμερα- χρειάζεται ὁπωσδήποτε νά εἶναι ἐξαρχῆς ὁπλισμένος μέ τελεία αὐταπάρνηση, ὑπομονή καί πίστη στό ξεκίνημα τῆς Μοναχικῆς του ζωῆς. Τό στάδιο τοῦ δοκίμου Μοναχοῦ ποικίλει κατά τόν χρόνο ἀνάλογα μέ τήν περίπτωση, τήν πρόοδο στήν ὑπακοή καί στόν ζῆλο γιά τήν πολυειδή ἄσκηση, κυμαίνεται ὅμως ἀπό ἕνα ἕως καί τρία ἔτη.

Κατόπιν ὁ δόκιμος Μοναχός φορά τά ράσα, τά ὁποῖα εὐλογοῦνται μέ μία εἰδική δέηση μπροστά στό Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου. Ἀργότερα, ἀκολουθεῖ ἡ κουρά τοῦ λεγομένου Μικροσχήμου Μοναχοῦ, ὅπου κατ΄οὐσίαν ἁπλῶς διαβάζεται ἡ εἰδική εὐχή καί ὁ νέος Μοναχός λαμβάνει -γιά πρώτη φορά- τό καινούργιο Μοναχικό του ὄνομα. Ὅλα αὐτά τά στάδια ὁπωσδήποτε ἔχουν καί ἕνα μυστικό χαρακτήρα, προϋποθέτουν δηλ. τήν προκοπή καί τήν ἄνοδο τῆς κλίμακας τῶν ἀρετῶν.

Τό ἀποκορύφωμα καί τό μέγα μυστήριο τῆς Μοναχικῆς τελειώσεως βέβαια εἶναι ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου καί Ἀγγελικοῦ Σχήματος, τό ὁποῖον δίδεται σέ ὥριμη ἡλικία, μετά ἀπό ἀρκετά ἔτη παραμονῆς στήν Μονή. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη -ἐπί γῆς- χαρά τοῦ Μοναχοῦ. Συνάπτει ἐπισήμως τόν πνευματικόν γάμον μέ τόν Οὐράνιον Νυμφίον Χριστόν, ἐνδύεται ἅπασαν τήν πανοπλίαν, γίνεται Στρατιώτης Χριστοῦ, δίνει τίς συγκλονιστικές καί φρικτές ὑποσχέσεις τῆς -μέχρι θανάτου- ὑπακοῆς, παρθενίας καί ἀκτημοσύνης. Ὅλα βέβαια γίνονται κατόπιν τῆς εὐλογίας τοῦ Πατριάρχου.

Ὑπάρχει μάλιστα καί «τυπικό» γιά τόν νεόκουρο Μεγαλόσχημο Μοναχό. Νά παραμένει σέ τέλεια ἡσυχία καί ἀποχή ἀπό τά καθιερωμένα διακονήματα γιά ἑπτά συνεχεῖς ἡμέρες στόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, προσευχόμενος ἀδιαλείπτως καί ἀπολαμβάνοντας τήν χάρη τοῦ Μεγάλου καί Ἀγγελικοῦ Σχήματος, ἡ ὁποία συνήθως καί ἑξαιρέτως τόν ἐπισκιάζει τίς πρῶτες ἡμέρες.

Ἀξίζει νά ἐπισημάνουμε ὅτι τό Μέγα καί Ἀγγελικό Σχῆμα δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἐπιβράβευση τῆς ἐναρέτου ζωῆς τοῦ Μοναχοῦ, ἀλλά κυρίως τό Μυστήριο μέ τό ὁποῖο δίνεται πλουσία ἡ χάρις καί ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ πρός ἀντιμετώπισιν τῶν μεγαλυτέρων πνευματικῶν ἀγώνων πού ἀκολουθοῦν. Εἶναι καί νέο βάπτισμα, πού ἀφαιρεῖ καί ἑξαλοίφει ὅλες τίς -μετά τό πρῶτο βάπτισμα- ἁμαρτίες καί γι΄αὐτό ἀπό πολλούς ἅγιους Πατέρες ἔχει χαρακτηρισθεῖ ὅτι ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερο -ἐπί γῆς- δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο.

Εἶναι ἀκόμη καί ἀνεξάλειπτο, δηλαδή καί στήν περίπτωση πού κάποιος ἐγκαταλείψει τό Μοναστήρι καί ἐπιστρέψει στόν κόσμο ἤ δημιουργήσει οἰκογένεια, φέρει πάντοτε στήν ψυχή του ἀνεξάλειπτη τήν σφραγίδα τοῦ Σχήματος. Καί στήν φοβερή ὥρα τῆς κρίσεως θά λογοδοτήσει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γιά τό πόσο ἀγωνίστηκε νά τηρήσει μέ μετάνοια καί ἄσκηση τίς ὑποσχέσεις πού ἔδωσε ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου θυσιαστηρίου.

Ἀπό τήν ἀρχή τῆς συστάσεως τοῦ Κοινοβιακοῦ Μοναχισμοῦ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅρισαν τήν διάκριση τῶν διακονημάτων μέσα στήν Μονή, ἀνάλογα βέβαια μέ τίς ἱκανότητες καί μέ τήν δύναμη κάθε ἀδελφοῦ. Τό διακόνημα στό κοινόβιο εἶναι πάντοτε ἱερό καί ἅγιο, ἐφόσον δέν ὑπηρετοῦνται ἁπλῶς οἱ ἀδελφοί ἤ κάποιοι προσκυνητές, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τά πάντα ἔχουν τήν ἀναφορά τους στόν Κύριο. Κάθε πράγμα -καί τό πλέον ἀσήμαντο στήν Μονή- εἶναι ἱερό, ἀφιερωμένο στόν Θεό, γι΄αὐτό καί ἀπαιτεῖται περισσή ἐπιμέλεια καί σεβασμός σέ ὅλα.

Ἡ διακονία μάλιστα θεωρεῖται -μετά τήν κοινή λατρεία- τό σημαντικότερο μέρος τῆς ζωῆς τοῦ Μοναχοῦ, ἀνώτερο καί ἀπό τόν προσωπικό του κανόνα. Σήμερα στήν Λαύρα, λόγω καί τοῦ περιορισμένου ἀριθμοῦ τῶν Μοναχῶν, τά διακονήματα εἶναι τά συνήθη ἑνός κοινοβίου.

Ὑπάρχει ὁ πορτάρης, ὁ ὁποῖος ἐπιβλέπει τήν εἴσοδο τῶν ξένων καί εἶναι ἐπιφορτωμένος μέ τήν ὑποδοχή τῶν γυναικών ἔξωθεν τῆς Μονῆς. Διακόνημα δύσκολο, τό ὁποῖο ἀπαιτεῖ μεγάλη ψυχική καί σωματική ἀντοχή -ἰδιαιτέρως στίς ἡμέρες μας- ὅπου οἱ προσκυνητές συρρέουν ἀσταμάτητα.

Στό Μαγειρεῖο διακονεῖ ὁ μάγειρας μέ τούς βοηθούς του, γιά τήν παρασκευή καί ἑτοιμασία τοῦ καθημερινοῦ φαγητοῦ. Ἡ τάξη τῆς Μονῆς θέλει -μέχρι σήμερα- νά γίνεται μία φορά τράπεζα τήν ἡμέρα (λίγο πρίν τό μεσημέρι), ἐκτός Σαββάτου καί Κυριακῆς, ὅπου παρατίθενται δύο τράπεζες (ἡ δεύτερη μετά τόν Ἑσπερινό). Ἐπίσης σέ κάθε Μεγάλη Δεσποτική καί Θεομητορική ἑορτή γίνονται δύο τράπεζες.

Τό φαγητό εἶναι ἀρτύσιμο στίς ἡμέρες πού ὑπάρχει κατάλυση. Κάθε Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή εἶναι νηστήσιμο (=ἄλαδο), ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Νά ποῦμε ὅτι ἡ νηστεία τῆς Δευτέρας γίνεται πρός τιμήν τῶν Ἀρχαγγέλων (πού εἶναι οἱ Προστάτες τῶν Μοναχῶν) καί εἶναι καθαρά Μοναχική νηστεία.

Ἡ ἀποχή ἀπό τό κρέας εἶναι ἀρχαιότατη, καθιερωμένη σέ ὅλα σχεδόν τά Μοναχικά Τυπικά καί τίς διατάξεις τῶν θεοφόρων Πατέρων, δέν ἀποτελεῖ ἕνα καθῆκον ἤ μία συμμόρφωση σέ κάποιες Ἀποστολικές ἐντολές, ἀλλά εἶναι προσφορά ἑκούσια τοῦ Μοναχοῦ πρός τόν Κύριον, ὡς δῶρο καί εὐγνωμοσύνη, ἐφαρμόζεται μάλιστα καί στήν Δεσποτική ἐντολή: «Ἐάν μή περισσεύση ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλεῖον τῶν Γραμματέων καί Φαρισαίων, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν» (Ματθ. 5,20).

Ὑπάρχει καί ἡ εὐλογημένη συνήθεια κατά τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καθώς καί τῆς Νηστείας τοῦ Δεκαπενταύγουστου (τῆς Παναγίας) νά ἔχουμε ὄχι μαγειρευμένο φαγητό, ἀλλά ξηροφαγία (ψωμί, ἐλιές, λαχανικά καί φροῦτα). Μάλιστα, στήν Μεγάλη Τεσσαρακοστή αὐτό γίνεται μετά τήν ἐνάτη. Ὅλον ὅμως τόν ὑπόλοιπο χρόνο ὑπάρχει ἕνα πρωινό ρόφημα μετά τήν Θεία Λειτουργία καί -προαιρετικά- μετά τόν Ἑσπερινό.

Συνεχίζοντας τήν ἀπαρίθμηση τῶν διακονημάτων ἐρχόμαστε στόν ἀρχοντάρη, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐπιφορτισμένος μέ τήν ὑποδοχή, τήν ξενάγηση καί τό κέρασμα τῶν προσκυνητῶν. Ὅταν οἱ ὁμάδες τῶν προσκυνητῶν εἶναι πολλές μαζί, χρειάζονται ὁπωσδήποτε δύο ἤ καί τρεῖς ἀδελφοί γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν ξένων. Εἶναι διακόνημα ἐξίσου δύσκολο, χρειάζεται γλωσσομάθεια καί ὑπομονή πολλή, διότι ἔρχεται σέ ἐπαφή μέ ἀνθρώπους κάθε γλώσσας καί θρησκείας.

Σέ ὅσους ἐπιθυμοῦν νά διανυκτερεύσουν στην Μονή, τούς παρατίθεται τράπεζα (=φαγητό), τούς δίνεται ἕνα δωμάτιο διαμονῆς καί ἀκολουθοῦν -μαζί μέ τούς Μοναχούς- το πρόγραμμα τῶν κοινῶν λατρευτικῶν Συνάξεων (=Ἀκολουθιῶν) τοῦ νυχθημέρου. Ἐπειδή στήν Λαύρα τά τελευταῖα χρόνια ἔγιναν καί γίνονται μεγάλες ἀνακαινιστικές ἐργασίες καί ἐργασίες συντήρησης, ὑπάρχει ἱκανός ἀριθμός δωματίων φιλοξενίας. Τήν καθαριότητα καί ἐπίβλεψη ὅλων αὐτῶν ἀναλαμβάνει ἕνας Μοναχός, πού φροντίζει πάντοτε νά ὑπάρχουν ἕτοιμοι χῶροι ὑποδοχῆς γιά ὅλους τούς ξένους.

Τήν διακονία τῆς καθαριότητας καί τῆς γενικῆς φροντίδας τοῦ Ναοῦ ἀναλαμβάνει ὁ ἐκκλησιαστικός (ἕνας ἤ δύο ἀδελφοί). Αὐτός εἶναι πού -μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντος- κάθε ἡμέρα ξυπνᾶ τούς ἀδελφούς, κτυπᾶ τό «τάλαντο» καί τίς καμπάνες γιά νά ξεκινήσουν οἱ ἀκολουθίες, ἀνάβει τά καντήλια τῆς Ἐκκλησίας, διακονεῖ τόν ἐφημέριο ἱερέα στό Ἱερό καί φροντίζει γιά τήν εὐπρέπεια καί τήν τάξη σέ ὅλα.

Δέχεται ἐπίσης καί τακτοποιεῖ τίς προσφορές τῶν προσκυνητῶν (πρόσφορα, κεριά, θυμίαμα, λάδι). Εἶναι -θά λέγαμε- τό πιό εὐλογημένο καί ἱερό διακόνημα, διότι σχετίζεται μέ τήν ἄμεση διακονία τῆς Θείας Λατρείας. Ὅλη τήν ἡμέρα ὁ ἐκκλησιαστικός κινεῖται στόν Ναό, μόνος μέ τούς ἁγίους, ἀπερίσπαστος ἀπό ταραχές καί θορύβους. Χρειάζεται βέβαια πολλή σωματική ἀντοχή, μεγάλη εὐλάβεια, φόβος Θεοῦ, σωφροσύνη καί καθαρότητα, προσοχή καί καλή γνώση τοῦ τυπικοῦ καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων.

μάγκιπας (=ἀρτοποιός) προετοιμάζει, ζυμώνει καί ψήνει τόν ἄρτον (=ψωμί).

προσφοράρης εἶναι ἀφιερωμένος ἀποκλειστικά γιά τήν παρασκευή τῶν προσφόρων.

Εἰδικό γιά τήν Λαύρα διακόνημα εἶναι ἡ κάθοδος στό σπήλαιο τοῦ Ἁγιάσματος, ἡ παραλαβή τοῦ Ἁγιάσματος  καί τό ἀνέβασμά του πάλι στήν Μονή, διακόνημα κοπιαστικό, μά πολύ εὐλογημένο.

Ὅταν ὑπάρχει ἱκανός ἀριθμός Μοναχῶν, τά διακονήματα αὐξάνονται, μέ ἐργόχειρα ξυλογλυπτικῆς, κατασκευή θυμιάματος κ.α. Κατά καιρούς πλάθεται μεγάλη ποσότητα καί ποικιλία καθαρῶν λαμπάδων ἀπό ἁγνό κερί.

Ἡ Μονή διαθέτει ἀκόμη χώρους μέ πλήρη τεχνικό ἐξοπλισμό, ξυλουργεῖο καί ἁγιογραφεῖο.

Ὑπάρχουν βέβαια καί πολλά ἀφανῆ καί μικρά, ἀλλά πολύ σημαντικά καθημερινά διακονήματα, ὅπως ἡ περιποίηση τῶν λυχνιῶν (=φαναριῶν τοῦ πετρελαίου) γιά τόν φωτισμό τῆς νύκτας, ἡ καθαριότητα τῶν ἀναγκαίων χώρων κ.α.

Εἶναι ἀκόμη καί ἡ ἀλληλογραφία τῆς Μονῆς πού ἀπαιτεῖ ἰδιαίτερη φροντίδα, ὅπως ἐπίσης καί οἱ ἐξωτερικές ἀποστολές (οἱ ὁποῖες γίνονται μέ τό αὐτοκίνητο τῆς Λαύρας) καί σχετίζονται μέ ἀναγκαῖες ἐπισκέψεις σέ ἰατρούς ἤ νοσοκομεῖα, στά ἁρμόδια ὑπουργεῖα, στό ἀεροδρόμιο καί σέ πολλές ἄλλες δημόσιες ὑπηρεσίες.

Τό πρόγραμμα τῶν Ἀκολουθιῶν καί ἡ ἐν γένει ζωή ἐντός τῆς Λαύρας ρυθμίζονται κατά τήν λεγομένη Βυζαντινή Ὥρα, ὅπως καί στό Ἅγιον Ὅρος. Ἀκόμη καί σέ αὐτό τό σημεῖο βοηθεῖται ὁ Μοναχός τίποτε νά μήν τοῦ θυμίζει τόν κόσμο. Εἶναι πολύ βασικό αὐτό τό θέμα καί ἅς μᾶς ἐπιτραπεῖ μία παρέκβαση. Ὁ Μοναχός, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, «οὐ μεριμνᾶ τά τοῦ κόσμου», γι΄αὐτό καί τίποτε δέν πρέπει νά τοῦ θυμίζει τήν κοσμική ζωή. Ἀκόμη καί δῆθεν «πνευματικές» -καλές δηλαδή, κατά τήν κρίση του- συνήθειες τῆς προτέρας ζωῆς του, τίς ἀφήνει χάριν τοῦ νέου περιβάλλοντος τῆς Μονῆς.

Ἐδῶ ξεκινᾶ μία νέα ζωή. Νέα ἐνδυμασία καί μάλιστα κοινή γιά ὅλους. Κανείς δέν πρέπει νά ξεχωρίζει σέ τίποτε. Νέες συνήθειες καί ἀρχές, συνομιλίες, ἀναγνώσεις, ὅλα νέα καί ὅλα κοινά. Τίποτε ἀτομικό, «προσωπικό», τίποτε περιττό. Ὅλα τά τοῦ Μοναχοῦ εἶναι λιτά, ἀπέριττα, φτωχικά καί τά ἀναγκαῖα. Ἡ ἀκτημοσύνη -ἅς μήν ξεχνᾶμε- εἶναι κατά τούς ἁγίους Πατέρες νώτερη ἀπό κάθε ἐλεημοσύνη, καί ἡ ν γνώσει σιωπή τοῦ Μοναχοῦ, τό πένθος καί τά δάκρυα, τό κομποσχοίνι καί οἱ ἐκ βάθους στεναγμοί γιά τόν κόσμο καί τήν σωτηρία ὅλων, εἶναι νώτερη εραποστολή.

Ὁ Μοναχός ἐνθυμούμενος τό, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, «Μέγα τό περί Θεοῦ λαλεῖν, μεῖζον δέ τό ἐαυτόν καθαίρειν τῷ Θεῶ», συνεχῶς φροντίζει τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς του, διά τῆς μετανοίας καί τῆς τελείας ἐκκοπῆς τῶν ἰδίων θελημάτων.

Δέν ξεχνᾶ ὅτι τό Σχῆμα πού φέρει, εἶναι Σχῆμα Ὑπακοῆς καί Ταπεινοφροσύνης. Γι΄αὐτό ἀκόμη καί σήμερα, ἐποχή γενικῆς καταπτώσεως τῆς πνευματικῆς ζωῆς, χαλαρώσεως τῆς ἀσκήσεως καί ἀνατροπῆς τῶν παραδεδομένων, ἡ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα προσπαθεῖ νά κρατήσει τό μέτρο καί τήν ἀποφυγή κοσμικῶν συνηθειῶν, οἱ ὁποῖες θά ἀλλοιώσουν τόν ἀσκητικό χαρακτήρα της.

Ἔτσι τηρεῖται ἡ ἀνάγνωση -στήν τράπεζα- τῶν βίων τῶν Ἁγίων, ὅπως καί παλαιά ἤ ἡ ἀνάγνωση ἄλλων Πατερικῶν Ἀναγνωσμάτων. Δέν ὑπάρχει ρεῦμα, ὑπολογιστές, διαδίκτυο καί τά συναφῆ. Τά ψυγεῖα πού λειτουργοῦν εἶναι μέ ὑγραέριο. Κάποιες ἀναγκαῖες ἐργασίες τροφοδοτοῦνται ἀπό γεννήτρια. Στά κελλιά τῶν Μοναχῶν ὑπάρχουν τά ἀπολύτως ἀναγκαῖα.

Ὅλα πρέπει νά γίνονται μέ τήν εὐλογία τοῦ Γέροντος καί τίποτε στά κρυφά. Ὅλα καταθέτονται στήν ἐξομολόγηση καί τή συχνή ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν (τρεῖς φορές τήν ἑβδομάδα) καί ὅλοι οἱ ἀδελφοί προσέρχονται στήν Μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων τρεῖς φορές περίπου τήν ἑβδομάδα (Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο), ὅπως ἐπίσης καί στίς Μεγάλες Ἑορτές καί τίς Ἀγρυπνίες.

Γίνεται μεγάλη προσπάθεια -ὅσο τό δυνατόν- νά περιορίζονται οἱ ἀνέσεις, πού εἶναι θάνατος γιά τήν ψυχή καί μποροῦν νά βλάψουν περισσότερο καί ἀπό τούς δαίμονες τόν Μοναχό (ἀββᾶς Ἰσαάκ). Ὅλα φαίνονται -καί εἶναι- ἁπλά, πάντα κατά τό μέτρο, χωρίς ὑπερβολές καί κατά τήν ἑκάστου ἰδίαν δύναμιν.

Τό τηλέφωνο ὑπηρετεῖ ἀποκλειστικά ἀναγκαῖες ὑποθέσεις τῆς Μονῆς. Ἡ ἔξοδος ἀπό τήν Μονή δέν ἐπιτρέπεται, παρεκτός διά λόγους ὑγείας ἤ ἄλλης ἀνάγκης. Ἡ ἀλληλογραφία εἶναι περιορισμένη καί ἡ ἐπικοινωνία τῶν ἀδελφῶν μέ τόν κόσμο σχεδόν μηδαμινή. Ὅλα ὅμως οἰκονομοῦνται κατά τήν διάκριση τοῦ Γέροντος.

Ὁπωσδήποτε δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει σύγκριση τῆς ἀσκήσεως σήμερα, μέ αὐτῆς τῶν Πατέρων τῆς Λαύρας πρίν ἀπό 30-40 χρόνια. Ὅμως ἀκόμη καί σήμερα, μέ τά δεδομένα τῆς ἐποχῆς μας, οἱ Μοναχοί τῆς Λαύρας ἀγωνίζονται -τό κατά δύναμιν- μέ ὅσο τό δυνατόν λιγότερες ἀνέσεις. Ὅλοι ἀγαποῦν τόν κόπο, διότι ὁ Μοναχός σέ ὅλα κοπιά. Πάνω ἀπό ὅλα ὅμως εἶναι -καί ἐπιδιώκεται- ἡ μεταξύ τῶν ἀδελφῶν τελεία καί εἰλικρινής ἀγάπη, ὅπως ἐπίσης καί ἡ -ἀπό καρδίας- προσφορά ἀγάπης καί φιλοξενίας στούς προσκυνητές.

Ἐκκλησιαστική ἡμέρα ξεκινᾶ μέ τόν Ἑσπερινό. Η Θ΄ Ὥρα πού προηγεῖται, εἶναι ἡ τελευταία Ἀκολουθία τῆς ἡμέρας. Ὁ ἐκκλησιαστικός κτυπᾶ τό ξύλο (=τάλαντο) δύο ἤ τρεῖς φορές ἀναλόγως τήν ἑορτή καί, ἐν συνεχεία, κρούει τόν κόπανο μαζί μέ τό σίδερο καί τίς καμπάνες, ὅταν ὑπάρχει Δοξολογία. Τίς ἄλλες ἡμέρες κτυπᾶ τήν μικρή καμπάνα.

Ὁ Ἑσπερινός ξεκινάει στίς 2 (χειμερινή ὥρα) καί στίς 5 (θερινή ὥρα). Τό μικρό Ἀπόδειπνο διαβάζεται στόν εὐρύχωρο χῶρο ἀριστερά τοῦ Καθολικοῦ, μαζί μέ τούς Χαιρετισμούς τῆς Παναγίας ἤ τόν κανόνα ἀπό τό Θεοτοκάριον ἤ καί τό Μηναῖον (πού παραλείπεται). Τό Ἀπόδειπνο τελειώνει πάντοτε μέ τήν δύση τοῦ ἡλίου (12η  Βυζαντινή Ὥρα) καί μετά οἱ Μοναχοί, ἐν σιωπή, ἀποσύρονται στά κελλιά τους.

Στά τελευταῖα χρόνια ἐπικράτησε ἡ εὐλογημένη συνήθεια νά γίνεται μικρή κοινή σύναξις τῶν ἀδελφῶν, στήν ὁποία ὁ Γέροντας διαβάζει, σέ συνέχειες, ὠφέλιμα πνευματικά βιβλία.

Στίς 1 μετά τά μεσάνυκτα (τίς καθημερινές), ἐνῶ πιό νωρίς τό Σαββατοκύριακο, ὁ ταχθεῖς ἀδελφός κτυπᾶ τό ξυπνητήρι (δηλ. μία μεγάλη καμπάνα) 33 φορές, λίγο ἀργά. Μέ αὐτόν τόν τρόπο εἰδοποιοῦνται ὅλοι οἱ Μοναχοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι διασκορπισμένοι στά κελλιά τῆς Λαύρας.

Εἶναι ἡ ὥρα πού ὁ κάθε ἀδελφός ἐγείρεται γιά τόν προσωπικό του κανόνα, ὁ ὁποῖος συνίσταται σέ μετάνοιες μεγάλες (=στρωτές) καί σταυρωτά κομποσχοίνια. Ὁ κανόνας ὁ γενικός γιά τόν ἁπλό Μοναχό (τόν μή Μεγαλόσχημο) εἶναι 150 μετάνοιες καί 12 κομποσχοίνια ἑκατοστάρια.

Ὁ Μεγαλόσχημος Μοναχός ἔχει τόν διπλάσιο κανόνα.

Πρέπει νά τονίσουμε ὅτι ἡ ὥρα τοῦ κανόνα γιά τόν Μοναχό δέν εἶναι ἕνα ἁπλό τυπικό καθῆκον, κάτι σάν ἀγγαρεία, πού πρέπει δηλαδή νά γίνει. Εἶναι ἕνα ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης του πρός τόν Νυμφίον Χριστόν, πού ἐκφράζεται μέ τήν εὐλαβική προσκύνηση καί ἐκζήτηση τοῦ Θείου ἐλέους, κατά τήν ἱερή ἡσυχία τῆς νύκτας, ὅταν ὅλα ἀναπαύονται. Ὁ Μοναχός πάντοτε νήφει, ἀγρυπνᾶ καί προσεύχεται, κλαίει καί ἐπικαλεῖται τό γλυκύτατο καί σωτήριο Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ζητώντας ἄφεση ἁμαρτιῶν καί ἔλεος γιά τόν ἑαυτό του καί γιά ὅλον τόν κόσμο.

Στίς 2 περίπου μετά τά μεσάνυκτα ὁ ἴδιος Μοναχός (ὁ ἐκκλησιαστικός) κτυπᾶ τό ξυπνητήρι (δηλ. μία μεγάλη καμπάνα) 12 φορές σύντομα, καί ξεκινᾶ μέ τό τάλαντο νά καλεῖ τούς ἀδελφούς στήν Ἐκκλησία. Πρόκειται γιά τήν Ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ, ἡ ὁποία συμβολίζει τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου καί τήν ἐπακολουθήσασα παγκόσμια κρίση. Οἱ Μοναχοί, ὅπως ἀπό τούς τάφους, ἔτσι σηκώνονται καί τρέχουν στόν Ναό πρός ὑπάντησιν τοῦ Νυμφίου. Ὅλα συμβολίζουν ἐκείνην τήν ἐσχάτην ἡμέρα.

Ἡ Βραδυνή Ἀκολουθία διαρκεῖ περίπου 4 ὧρες, σέ μεγάλες ἑορτές διαρκεῖ 5-6 ὧρες, καί στίς ὁλονύκτιες ἀγρυπνίες 8-10 ὧρες. Ἐννοεῖται ὅτι, ὅταν θά τελεστεῖ Ἀγρυπνία, τό Τυπικό εἶναι ἐντελῶς διαφορετικό. Ξεκινᾶ πάντοτε στίς 3, Βυζαντινή Ὥρα (δηλαδή 8μ.μ. χειμερινή & 11μ.μ θερινή), καί διαρκεῖ συνεχόμενα μέχρι τό πρωί.

Στήν καθημερινή 4ωρη Βραδυνή Ἀκολουθία -μετά τό Μεσονυκτικό- ἀκολουθεῖ ὁ Ὄρθρος, στό τέλος τοῦ ὁποίου ἐπισυνάπτεται ἡ Α΄ Ὥρα καί ἕπεται ἡ Θεία Λειτουργία. Στό τέλος καί γιά λίγα λεπτά παρατίθεται στό χέρι καί σιωπηρῶς ἕνα ρόφημα-γλύκισμα.

Ἑπόμενη κοινή σύναξη-ἀκολουθία ἔχουμε λίγο πρίν τήν τράπεζα, γιά νά διαβαστοῦν ἡ Γ΄ καί ἡ Στ΄ Ὥρα, ἀντίστοιχα. Ὅλες οἱ ὧρες πού μεσολαβοῦν διατίθενται γιά τά διάφορα διακονήματα καί τήν ἀνάπαυση.

Ἀξίζει γιά λίγο νά ἀναφέρουμε τό πρόγραμμα κατά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, τό ὁποῖο θυμίζει πραγματικά παλαιούς χρόνους καί ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητα τήν πιό ὠφέλιμη καί ἀσκητική περίοδο τῆς χρονιᾶς. Καταρχήν ὑπάρχει πάντοτε σχεδόν ξηροφαγία, πλήν Σαββάτου καί Κυριακῆς. Μέχρι τήν Ἀπόλυση τῆς Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας ἤ τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὅταν δέν τελεῖται Θεία Λειτουργία, δέν ἐπιτρέπεται οὔτε νερό νά πιεῖ κανείς. Τότε δίνεται τό ἀντίδωρο καί ἀκολουθεῖ ἡ μία κοινή τράπεζα καί μοναδική, μέ ἀνάγνωση στήν Κλίμακα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου.

Τίς περισσότερες ἡμέρες τελεῖται Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Ἐννοεῖται ὅτι, ἐκτός τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται καθημερινά. Ἰδιαιτέρως κατά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή τηρεῖται σιωπή μεταξύ τῶν ἀδελφῶν. Ὁ Μοναχός ἔχει πολλές ὧρες νά ἀσχοληθεῖ μέ τά πνευματικά του, τό πρόγραμμα εἶναι ἄκρως ἡσυχαστικό, γι΄αὐτό καί πολύ ἀγαπητό ἀπό τούς Πατέρες.

Κάθε Κυριακή γίνεται Ἀγρυπνία καί ἡ Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Στίς καθημερινές ἀκολουθεῖται αὐστηρά ἡ τάξις τοῦ Τυπικοῦ, μέ πρόσθετες ἀναγνώσεις ἐκ τοῦ Λαυσαϊκοῦ, τοῦ Λειμωναρίου καί ἄλλων Ἀσκητικῶν Συγγραμμάτων, οἱ ὁποῖες διανθίζουν τίς ἤδη «γεμάτες» ἀκολουθίες. Προσπαθοῦμε -τό κατά δύναμιν- τίποτε νά μήν παραλείπεται, ὄχι μόνον κατά τήν  Σαρακοστή, ἀλλά καί καθ΄ ὅλον τόν ὑπόλοιπον χρόνον.

Ὑπάρχει βεβαίως στήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τό λεγόμενο τριήμερο, δηλαδή ἡ τελεία ἀποχή τροφῆς καί νεροῦ μέχρι τήν Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης. Ἐπίσης μετά τήν τράπεζα τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἕως καί τήν Ἀνάσταση ἔχουμε πάλι τελεία νηστεία, ἑξαιρέσει τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ὅπου μετά τήν Θεία Λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου (περίπου τό μεσημέρι) δίνονται στούς ἀδελφούς μικρά σταφιδόψωμα, σταφίδες, λουκούμια καί λίγα φροῦτα, γιά ἐνίσχυση τοῦ μεγάλου κόπου τῶν ἡμερῶν.

Τρία ἀκόμη ἰδιαίτερα Ἁγιοσαββαϊτικά χαρακτηριστικά τῶν καθημερινῶν ἀκολουθιῶν τοῦ ἔτους εἶναι:

α) ὅτι ὅλοι οἱ κανόνες τοῦ Ὄρθρου ψάλλονται -καί μάλιστα μαζί μέ τήν καθιερωμένη Στιχολογία- ἐκ τοῦ Ψαλτηρίου,

β) ὅτι διαβάζεται τό Συναξάρι τῆς ἡμέρας, δηλαδή οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων (τουλάχιστον δύο ἐξ αὐτῶν), καί

γ) ὅτι στό τέλος κάθε ἀκολουθίας ψάλλεται ἀπό ὅλους τούς ἀδελφούς τό κατανυκτικό Θεοτοκίο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς «Ὑπό τήν σήν εὐσπλαχνίαν καταφεύγομεν Θεοτόκε…».

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶχε παρουσιαστεῖ στόν Ἅγιο Σάββα καί τοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ἐκείνη θά εἶναι ἡ προστάτις, ἡ ἔφορος καί ἡ οἰκονόμος τῆς Μονῆς, ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων, μέχρι Δευτέρας Παρουσίας.

Τήν Κυριακή τό ἑσπέρας, στό τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ, τελεῖται Παράκλησις μπροστά στήν λάρνακα τοῦ Ἁγίου Σάββα καί μνημονεύονται πολλά ὀνόματα ἀσθενῶν καί, ἐχόντων ἀνάγκην θείας βοηθείας, θλιβομένων ἀδελφῶν.

Τήν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου, μετά τήν Θεία Λειτουργία, γίνεται Μικρός Ἁγιασμός καί ἀκολουθεῖ λιτανεία πέριξ τῆς Λαύρας, συνοδεία Ἱερῶν Εἰκόνων καί Ἁγίων Λειψάνων, ἐνῶ ψάλλονται Ἀναστάσιμοι Ὕμνοι.

Ἐπίσης στήν ἑορτή τοῦ Ὅσιου Ξενοφῶντος καί τῆς συνοδείας αὐτοῦ (26 Ἰανουαρίου), ὅλοι οἱ ἀδελφοί πηγαίνουν στό σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀρκαδίου, ὅπου ψάλλονται ἡ Παράκλησις καί οἱ Χαιρετισμοί τῶν Ἁγίων.

Τό ἴδιο σκηνικό ἐπαναλαμβάνεται καί στήν μνήμη τῆς Ὁσίας  Σοφίας, μητρός τοῦ Ἁγίου Σάββα. Στό κοντινό ἡσυχαστήριο-κάθισμα τῆς Ὁσίας, ψάλλονται οἱ Χαιρετισμοί καί ἡ Παράκλησή της.

Ξεχωριστές στιγμές ἀποτελοῦν οἱ κοινές συνάξεις (παγκοινιές) τῶν Μοναχῶν γιά τόν καθαρισμό τῶν «καναλιῶν» τοῦ νεροῦ ἐκτός τῆς Μονῆς, στίς ἀρχές τοῦ Νοεμβρίου, ἐνῶ τήν ἴδια περίοδο ἔχουμε τήν συγκομιδή καί τήν διαλογή τῶν ἐλαιῶν.

Γιά τήν ἀναψυχή τῶν ἀδελφῶν, ἀλλά καί τήν τροφοδοσία τῆς Μονῆς σέ κηπευτικά, φροῦτα καί λοιπά εἴδη διατροφῆς, δημιουργήθηκε τά τελευταῖα χρόνια ἕνα μικρό «μετόχι», στό χωριό τῶν Ποιμένων, σέ παλαιό μεγάλο κτῆμα τῆς Λαύρας, ὅπου ὑπάρχει ἐλαιώνας, κῆποι, μεγάλη δεξαμενή νεροῦ, χῶρος πρασίνου καί στό ὁποῖο διαμένουν μονίμως δύο ἀδελφοί Σαββαϊται, οἱ ὁποῖοι διακονοῦν στίς ἐξωτερικές ἐργασίες καί τίς ὑποχρεώσεις τῆς Μονῆς. Ὁ χῶρος εἶναι περιφραγμένος, ὑπάρχει ἀναστηλωμένος καί ἀνακαινισμένος ἕνας παλαιός Πύργος, ἐνῶ δημιουργήθηκαν ἐξ ἀρχῆς Ἱερός Ναός, εὐρύχωρο ἀρχονταρίκι καί κελλιά γιά τούς Πατέρες τῆς Λαύρας.

Παρόλη τή ραγδαία εἰσβολή -τῶν τελευταίων ἐτῶν- τῆς τεχνολογίας καί τῆς ἐκκοσμίκευσης σέ κάθε χῶρο -ἀκόμη καί μέσα στά μοναστήρια- ἡ Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα εἶναι ἕνας τόπος ἀπαράκλητος, ξένος πρός τήν ζωή τῆς ἀνέσεως, προσφιλής ὅμως σέ ὅσους ἀγαποῦν τόν Θεόν. Τό μάτι τοῦ Μοναχοῦ ἐδῶ δέν παρηγορεῖται ἀπό τήν θέα τῆς ὄμορφης φύσεως (θάλασσα ἤ πράσινο), βοηθιέται ὅμως ὁ νοῦς νά συγκεντρωθεῖ, νά ἀποκοπεῖ ἀπό τήν θέα τῶν ματαίων καί νά εἰσέλθει στόν χῶρο τῆς καρδιᾶς, καθαρίζοντας κάθε ἀκαθαρσία, μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου.

Ἐδῶ ἡ παρηγοριά τοῦ Μοναχοῦ εἶναι νά κοπιά, νά θυσιάζεται γιά τόν ἄλλον ἀδελφό, νά καταγίνεται στήν μελέτη τοῦ θανάτου, στήν προσδοκία τοῦ Παραδείσου, νά ὑμνεῖ καί δοξάζει ἀκατάπαυστα τόν Τριαδικό μας Θεό.

Ἐδῶ ὁ Μοναχός προγεύεται μυστικά τήν ἀτελεύτητη χαρά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, βιώνει σταδιακά τήν σωτήριο κάθαρση τῆς μετανοίας, ἐξέρχεται τοῦ παρόντος χρόνου καί, ζώντας τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τούς Ἁγίους, ἀποστρέφεται ἀκόμη περισσότερο κάθε ἡδονή καί πρόσκαιρη ἀπόλαυση.

Ὅμως ὁ Πανάγαθος Θεός δέν σταματᾶ καί τά ἐπίγεια ἀγαθά πλούσια νά τά δίνει στούς πιστούς δούλους Του, ἀκόμη καί μέσα στήν ἔρημο. Ἡ ζωή μας μέσα στό τρισευλογημένο κοινόβιο δέν εἶναι -ὅπως νομίζουν οἱ περισσότεροι- μονότονη. Κάθε ἡμέρα εἶναι τό κυνήγι μίας νέας ἐμπειρίας ἐν Χριστῷ, ἡ ἀρχή ἑνός νέου ἀγῶνος, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ πάντοτε ἀνανεώνει, ποτέ δέν κουράζει τόν ἀγωνιστή Μοναχό, ὁ ὁποῖος ἔχει στραμμένο τό βλέμμα του διαρκῶς στόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο «ἐξῆλθε» καί στό ἀγαπητότερο πρόσωπο τοῦ κόσμου, τόν Νυμφίο Χριστό.

Ἐνῶ στερεῖται τίς ἐπίγειες χαρές, εἶναι πλημμυρισμένος ἀπό τήν Χαρά τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία καί σκορπᾶ μέ λόγια καί ἔργα ἀγάπης. Ὅλα εἶναι δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, γιά ὅλα εὐχαριστεῖ καί δοξολογεῖ, καί μέ χαρά ὑπομένει κάθε λύπη καί προσβολή τοῦ πονηροῦ. Τά λιγοστά δένδρα καί λουλούδια ἐντός τῆς Μονῆς, τό πλῆθος τῶν πουλιῶν καί πτηνῶν μέ τό κελάηδημά τους, τό κελάρυσμα ἀπό τό νερό τοῦ χειμάρρου, ὁ καταγάλανος οὐρανός, τά κατοικίδια ζῶα, τά πουλάκια, ὅλα τά δέχεται ὡς δῶρα καί παρηγοριές, πού τόν βοηθοῦν νά ἑνώνεται -διά τῆς προσευχῆς- μέ τόν Δημιουργό καί αὐξάνουν τήν δοξολογητική του διάθεση.

Ζεῖ σέ ὅλο τό βάθος τό ψαλμικό «Πλούσιοι ἐπτώχευσαν …, οἱ δέ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον, οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ» καί αἰσθάνεται ὅτι εἶναι ὁ πιό εὐτυχισμένος ἄνθρωπος τοῦ κόσμου.

Ἡ κοινή Ἀκολουθία, ἡ κοινή τράπεζα, ἡ κοινή -σέ ὅλα- ζωή εἶναι πρόξενος μεγίστης παρηγορίας καί χαρᾶς. Ἡ μεγαλύτερη ἐξάλλου χαρά εἶναι αὐτή πού τήν βιώνεις ὄχι μόνος σου, ἀλλά μαζί μέ τούς ἀδελφούς. Ἔτσι τό κοινόβιο γίνεται ἕνα Μετόχι τοῦ Παραδείσου. Ἀκόμη καί γιά τόν σημερινό νέο δόκιμο Μοναχό, ὁ ὁποῖος προέρχεται μέσα ἀπό μία ὄντως σατανοκίνητη κοινωνία, μαθημένο μέ ὅλες τίς ἀνέσεις καί ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου, εἶναι κατορθωτή ἡ ἔνταξή του σέ μία τόσο «αὐστηρή» καί ἀσκητική ζωή, ἀρκεῖ νά ἀγαπᾶ ἐξ ὅλης καρδίας τόν Χριστό μας. Τότε -μέ τήν Χάρη Του- ὅλα γίνονται εὔκολα καί ὁ πόθος τοῦ Θεοῦ σβήνει σιγά-σιγά τήν φλόγα τῶν παθῶν.

Μόνον πού χρειάζεται -ἐξαρχῆς- ἀπόφαση θανάτου (δηλ. αὐταπάρνηση), ὑπακοή καί ὑπομονή μέχρι τέλους.

Τελικά, μέσα σέ ἕναν τόσο περιορισμένο τόπο κλεισμένος ὁ Ἁγιοσαββίτης Μοναχός, δίχως κοσμικές παρηγορίες καί χαρές, ὄχι μόνον δέν ἀθυμεῖ καί λυπεῖται, ἀλλά πλημμυρίζει ἀπό εὐγνωμοσύνη πρός τόν Εὐεργέτη καί Λυτρωτή Κύριο, πού τόσο τόν τίμησε μέ τήν κλήση νά γίνει ἕνας Ἁγιοταφίτης καί μάλιστα Ἁγιοσαββίτης Μοναχός.

Εἶναι ἀλλεπάλληλες καί ἀνεξάντλητες οἱ πνευματικές παρηγορίες καί χαρές, πού καθημερινά βιώνει. Καί μόνον τό νά ἀνήκει κανείς στήν χορεία των, ἀπ΄αἰῶνος, ἀσκησαμένων Σαββαϊτῶν Πατέρων καί Ἁγίων, νά ἔχει διαρκῶς τίς προσευχές τους, τήν φροντίδα καί τήν σκέπη τους, καί νά ζεῖ τήν ζωντανή παρουσία τους διά τῶν Ἱερῶν Λειψάνων, δέν εἶναι αὐτό μεγίστη παρηγορία, τιμή καί ἐνίσχυση γιά νά συνεχίσει νά ἀγωνίζεται μέ μεγαλύτερη θέρμη;

Τίποτε πραγματικά δέν εἶναι δυνατόν νά τόν χωρίσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τήν Μονή τῆς μετανοίας του. Οὔτε ὁ παρατεταμένος καύσωνας τοῦ καλοκαιριοῦ τόν λυγίζει. Οὔτε τό ἐχθρικό περιβάλλον τῶν ἀλλοθρήσκων περιοίκων, οὔτε καί ὁ ὑπερβολικός ἀριθμός τῶν προσκυνητῶν, τόν ταράσσει. Γιατί γνωρίζει καλά ὅτι ζεῖ μέσα στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, καί ὅ,τι Αὐτός τοῦ στέλνει τό δέχεται πάντα μέ εὐχαριστία καί ὑπομονή. Στόν ἄνθρωπο πού ἀγαπᾶ ἐξ ὅλης καρδίας τόν Θεόν -καί ἐξαιρέτως στόν Μοναχό πού ἐδόθηκε ὁλοκληρωτικά στή λατρεία Του- ἡ ὑπεράγαθη Πρόνοια τοῦ Ἐλεήμονος Κυρίου, πάντοτε καί παντοῦ καί σέ ὅλα τόν ἀκολουθεῖ, τόν προστατεύει, τόν ὁδηγεῖ, τόν φωτίζει, τόν εὐλογεῖ. Ἔτσι περίπου αἰσθάνεται καί σήμερα ὁ Ἁγιοσαββίτης Μοναχός.

Θά ἦταν σημαντική παράλειψη τό νά μήν ἀναφερθοῦμε στήν Πανήγυρη τῆς Λαύρας, ἡ ὁποία γίνεται μέ κάθε ἐπισημότητα καί λαμπρότητα, τό τριήμερο ἀπό τίς 4 ἕως καί τίς 6 Δεκεμβρίου. Ἡ πανήγυρις περιλαμβάνει τόν ἑορτασμό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ,  τοῦ Ἁγίου Σάββα καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί γίνεται παρουσία τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου, Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων Ἁγιοταφιτῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν καί φίλων τῆς Μονῆς. Τοῦ Ἁγίου Σάββα γίνεται ὁλονύκτιος ἀγρυπνία, ἐνῶ τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ὄρθρος βαθύς.

Ἀξίζει ἐπίσης νά σημειωθεῖ ὅτι Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ Ἠγιασμένου εἶναι ὁ ἑκάστοτε Πατριάρχης Ἱεροσολύμων, καί ὅτι στήν Λαύρα τόν ἀντικαθιστᾶ ὁ Πνευματικός (Ἀρχιμανδρίτης) τῆς Μονῆς, ὁ ὁποῖος ἐκτελεῖ χρέη Ἡγουμένου καί εἶναι καί ὁ Σκευοφύλαξ τῆς Μονῆς-Λαύρας.

Κατακλείοντας τήν ἀναφορά μας στά Τυπικά καί στόν τρόπο ζωῆς στήν Λαύρα, σημειώνουμε ἕνα νεώτερο «ἀναγκαστικό» τυπικό τοῦ προγράμματος τῆς Μονῆς. Λόγω τῆς ἀνεξέλεγκτης συνεχοῦς ροῆς προσκυνητῶν τά τελευταῖα ἔτη, ἀποφασίστηκε νά κλείνει ἐντελῶς τό Μοναστήρι δύο ἡμέρες τήν ἑβδομάδα -τήν Τετάρτη καί τήν Παρασκευή- ἐκτός βέβαια τῶν περιόδων τῶν Μεγάλων Ἑορτῶν (Δωδεκαήμερο, Μεγάλη Ἑβδομάδα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστος). Καί τοῦτο, γιά νά διαφυλαχθεῖ ὁ ἡσυχαστικός χαρακτήρας τῆς Λαύρας, νά ξεκουράζονται κάπως οἱ Πατέρες καί νά περιορίζεται ἡ ἄτακτη καί ὁρμητική προσέλευση τοῦ κόσμου.

Αὐτή εἶναι -πολύ συνοπτικά- ἡ θαυμαστή Ἱστορία καί ὁ τρόπος τῆς ἀσκήσεως τῶν Ἁγιοσαββιτῶν Μοναχῶν σήμερα.

Ἅς δοξάσουμε ἐξ ὅλης καρδίας τόν Ἐλεήμονα καί Παντοκράτορα Κύριό μας Ἰησοῦν Χριστόν, διότι ἀκόμη καί στά ἔσχατα καί ἀποκαλυπτικά χρόνια τῆς γενεᾶς μας, διαφυλάττει στήν ταραγμένη καί πολύπαθη Γῆ τῆς Παλαιστίνης, ἕνα ἐργαστήριο ἁγιασμοῦ, ἕνα θησαυροφυλάκιο εἰρήνης, μία ὄαση πνευματική.

Ἅς εὐχαριστήσουμε θερμότατα τήν Ὑπερένδοξον Δέσποινά μας, τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, γιά τήν στοργική, ἄφατο καί ἀνέκφραστη μητρική Της Προστασία καί Σκέπη, μαζί δέ καί τόν Προστάτη μας Ὅσιο Σάββα τόν Ἡγιασμένο καί πάντας τούς Σαββαϊτας ἁγίους.

Ἅς προσπέσουμε μέ ταπείνωση καί συντριβή καρδίας παρακαλοῦντες καί δεόμενοι τοῦ Κυρίου νά παρατείνει τό ἔλεός Του ἐφ ἡμᾶς -τούς ἐλαχιστοτάτους καί ἀναξιοτάτους Μοναχούς, νά μᾶς φωτίζει καί νά μᾶς στηρίζει στήν ὁδόν τῆς Μετανοίας -τήν στενή καί τεθλιμμένη, νά μᾶς ἐνδυναμώσει νά κρατήσουμε -ἔργω καί λόγω- στερεή καί ἀνόθευτη τήν μία καί μόνην Ἀλήθεια, τήν Ὀρθόδοξον Πίστη μας, τήν πίστη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, τήν πίστη πού στήριξε, στηρίζει καί θά στηρίζει τήν Οἰκουμένη.

Αὐτό εἶναι τό μήνυμα καί ἡ προσευχή μας:

«Νά κρατήσουμε ὅλοι μας -Κληρικοί, Μοναχοί καί λαϊκοί- τόν τρόπο τῆς ἐπιγείου ζωῆς μας

α) ἀσκητικό,

δηλαδή μέ συνεχῆ μετάνοια καί συμμετοχή στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας

καί

β) ἀληθινά καί Ὀρθόδοξα Χριστιανικό,

δηλαδή δίχως συγχρωτισμούς καί ἐρωτοτροπίες μέ τήν πανσπερμία τῶν Αἱρέσεων πού μᾶς κατακλύζουν.».

Μόνον τότε θά ἔχει ἀξία ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐν γένει πνευματική μας βιοτή. Αὐτό μᾶς καλοῦν νά κρατήσουμε ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας καί ὅλοι οἱ Ἅγιοί Του. Τήν μαρτυρία τῆς ἀληθείας καί -ἄν χρειαστεῖ- τό μαρτύριο γι΄αὐτήν: «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου, καί δώσω σοί τόν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἀποκ. Β,10). Ἀμήν. Γένοιτο.

π.Εὐδοκίμου, Ἀρχιμανδρίτου

Πνευματικοῦ της Ι.Λαύρας Σάββα τοῦ Ἠγιασμένου,

π.Εὐφροσύνου, Ἱερομονάχου καί Σαββαϊτῶν Πατέρων

Ἐπιμέλεια κειμένου:

π.Ἰγνάτιος, Ἀρχιμανδρίτης




ΤΑ ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ.

Τήν Δευτέραν, 14ην /27ην Αὐγούστου 2012, ἐτελέσθη εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, συμφώνως προς τήν Τυπικήν καί Προσκυνηματικήν Τάξιν αὐτοῦ ἡ τελετή τῶν Ἐγκωμίων -Ἐπιταφίου τῆς Θεοτόκου εἰς τόν ἐν Γεθσημανῇ ἱερόν ναόν τῆς Κοιμήσεως αὐτῆς, ἐν ᾧ καί τό Θεομητορικόν Μνῆμα αὐτῆς.

Διά τήν μεγαλοπρεπῆ, κατανυκτικήν καί εἰδικήν τελετήν ταύτην τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων ἐξεκίνησεν ἀπό τῆς πρωΐας τῆς ὡς ἄνω ἡμέρας ἐν ἐπισήμῳ πομπῇ ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης μετά τῶν ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων χωρῶν παρεπιδημούντων ἱερέων, μοναχῶν καί πολλῶν προσκυνητῶν ἀπό τοῦ Πατριαρχείου. Ἡ πομπή αὕτη διέσχισε τήν ὁδόν τοῦ Μαρτυρίου, διῆλθε ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Πραιτωρίου, τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, τοῦ Ἁγίου καί Ἀρχιδιακόνου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου καί κατέληξε δι’ ὀλίγην ἀνάπαυσιν μετά τήν ὁδοιπορίαν εἰς τό ὑπεράνω τοῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἡγουμενεῖον τοῦ Πατριαρχείου.

Ἐν τῷ μεταξύ κατῆλθον οἱ ἱερεῖς εἰς τόν ἱερόν Ναόν καί ἐνεδύθησαν τήν ἱερατικήν στολήν αὐτῶν καί ἐν συνεχείᾳ ἀνῆλθον εἰς τήν αὐλήν τοῦ Ναοῦ.

Ἐνταῦθα ἐν συνεχείᾳ κατελθών ὁ Προεξάρχων τῆς τελετῆς Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐνεδύθη μανδύαν καί ηὐλόγησε τήν Ἁγίαν Εἴσοδον διά τόν Ναόν.

Τῶν ψαλτῶν ψαλλόντων «ἐν τῆ Γεννήσει τήν παρθενίαν ἐφύλαξας», ἤρξατο ἡ εἴσοδος εἰς τόν ἱερόν Ναόν διά τῶν βαθμίδων αὐτοῦ καί ἡ προσκύνησις εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα.

Μετά ταῦτα, τοῦ Μακαριωτάτου προεξάρχοντος, τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων καί τῶν παρεπιδημούντων Ἱερέων συνιερουργούντων, ἐψάλη ἡ ἀκολουθία τῶν Ἐγκωμίων εἰς τάς τρεῖς στάσεις αὐτῆς, ἤτοι εἰς τήν:

Α’ .” Ἡ ἁγνή ἐν τάφῳ κατετέθης βαβαί,…”

Β’. ” Ἄξιόν ἐστιν μεγαλύνειν σε τήν Θεοδόχον,…”

Γ’ . ” Αἱ γενεαί πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου προσφέρουσι, Παρθένε…”

Εἰς τήν Α’  Στάσιν ταύτην ἐθυμίασε τό Θεομητορικόν Μνῆμα ὁ Προεξάρχων τῆς ἀκολουθίας Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, εἰς τήν Β’  δέ ὁ Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος καί  εἰς τήν Γ΄ Στάσιν ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος.

Εἰς τό τέλος τῆς Γ’  Στάσεως, ψαλλομένου τοῦ «Ἔρραναν τόν τάφον…», ὁ Μητροπολίτης Βόστρων κ. Ἱερόθεος ἐρράντισε μέ ἄρωμα διά τοῦ κούμ-κούμ τόν Μακαριώτατον, τούς Ἀρχιερεῖς καί τόν λαόν.

Ἐν συνεχείᾳ πρό τῶν Αἴνων ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ παρεπιδημῶν Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος λέγων τά ἑξῆς:

” Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβαστή χορεία τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων,

Ἐξοχώτατε κύριε Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα,

Εὐσεβεῖς Χριστιανοί καί εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Συγκεντρωθήκαμε καί ἐφέτος πάντες ὁμοῦ εἰς τόν Ἅγιον τοῦτον τόπον τοῦ Παναγίου Προσκυνήματος τῆς Γεθσημανῆς, διά νά τιμήσωμεν καί πάλιν εὐκλεῶς ἕν ἐξέχον καί ὑπερβάλλον εἰς Ἁγιότητα Πρόσωπον, τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Αὐτή εἶναι ἡ Παναγία Μητέρα μας, τό ὁλοφώτιστο καί ὁλόλευκο ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς ἀρετῆς. Αὐτή εἶναι ἡ Δέσποινα καί Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν καί τῆς γῆς, ἡ ὁποία σάν τήν αὐγή προβάλλει προμηνύουσα τήν ἀνατολή τοῦ νοητοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐφώτισε τά σκότη τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς καί ἱστορίας. Αὐτή εἶναι ἡ Κυρία τῶν Ἀγγέλων καί Μητέρα τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία ὡς σελήνη ὁλοφώτιστη παρηγορεῖ ὅλους ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι διαβαίνομεν τάς τρίβους τοῦ παρόντος αἰῶνος, πού ὁμοιάζει ὡσάν πορείαν μέσα εἰς σκότος ψηλαφητόν. Αὐτήν εἶναι ἡ ὡραία καί ὁλοφώτεινη ὡς ὁ Νοητός Ἥλιος, ὁ Ὁποῖος μᾶς δεικνύει τόν δρόμον ἀσφαλῶς πρός τήν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

Αὐτήν ἤλθαμε σήμερα νά τιμήσωμεν ἅπαντες, εὐλαβεῖς προσκυνηταί εἰς τόν ἅγιον τοῦτον τόπον, τόν ἅγιον τόπον, ὅπου ὁ δῆμος τῶν Ἀγγέλων συναθροίζεται, ὅπου οἱ φωνές καί οἱ ὕμνοι τῶν Ἀποστόλων συνευωχοῦνται, ὅπου τά πλήθη τῶν ἀνθρώπων συρρέουν ὡς πρός βρυσομάνα πνευματική γιά νά ἀρυστοῦν τά νάματα καί τά τοῦ Θεοῦ ἰάματα. Ὁ τόπος οὗτος μακάριός ἐστι, οὐκ ἔστιν, ἀλλά πύλη τοῦ οὐρανοῦ διά τῆς ὁποίας ἡ Πάναγνος καί Πανακήρατος κόρη ἀνέβη εἰς τήν οὐράνιον δόξαν, περιβεβλημένη αἴγλην καί μακαριότητα θεϊκήν.

Ἅγιος καί Πανάγιος ὁ τόπος οὗτος, ὁ ὁποῖος ἡγιάσθη ἀπό τήν ἐναπόθεσιν τοῦ σεπτοῦ σκήνους τῆς Παναγίας μας καί ἡ μάνα γῆ, ὡσάν ἀγκαλιά, ἄνοιξε τά χέρια της, γιά νά δεχθῇ  ἐκεῖνο τό σκῆνος τό πανακήρατον, τό ὁποῖον ἐκυοφόρησε τήν αὐτοζωήν, τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἡ μάνα γῆ ἡγιάσθη, αὐτή ἡ γῆ, ἡ ὁποία ἦτο τό πρίν κατηραμένη νά ἐκβλαστάνῃ τριβόλους καί ἀκάνθας διά τάς ἀνομίας τῶν ἀνθρώπων ἤνοιξε τήν ἀγκαλιά της, διά νά δεχθῇ τήν μητέρα τῆς εὐλογίας, ἐκείνην τήν ὁποίαν διά τῆς ἁγίας ὑπακοῆς της ἔγινε ἡ παραίτιος καί ἡ πρόξενος τῆς χαρᾶς καί τῆς σωτηρίας εἰς τό γένος τῶν ἀνθρώπων.

Γι’ αὐτό μέ δέος, μέ τρόμον, μέ φόβον πρέπει νά ἱστάμεθα εἰς αὐτόν τόν τόπον καί νά μήν ἀφήνωμεν τήν συνήθειαν τήν ψυχοκτόνον, νά μᾶς ὁδηγῇ εἰς μίαν κατάστασιν, ἡ ὁποία ἐξαντλεῖ τά ψυχικά καί πνευματικά μας ἀποθέματα. Μόνο καί νά μπορούσαμε νά φαντασθοῦμε κατ’ ἀξίαν πόσο ἅγιος, πόσο ἱερός, πόσο μακάριος εἶναι ὁ τόπος αὐτός πού ἁγιάσθηκε ἀπό τό σῶμα τῆς Παναγίας μας, πού ἁγιάσθηκε ἀπό τούς ὕμνους καί τίς φωνές τῶν ἀγγέλων, ἀπό τά δάκρυα καί τούς ὕμνους τῶν ἀποστόλων, ἀλλά καί ἀπό τά δάκρυα ἑκατομμυρίων τώρα ἀνθρώπων, πού ἔρχονται δύο χιλιάδες χρόνια, γιά νά ἐναποθέσουν ἐνώπιον τοῦ κενοῦ μνήματός της τίς προσευχές τους, τίς ἐλπίδες τους, μέ τήν βεβαιότητα ὅτι θά λάβουν ἀπάντησιν, ὅτι θά λάβουν παρηγορίαν, ὅτι θά λάβουν ἐνίσχυσιν εἰς τόν προσωπικόν καθημερινόν τους ἀγῶνα. Ἑορτάζομεν σήμερα ἀδελφοί ἁγίαν ἑορτήν καί πανήγυριν καί ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία λαμπροφορεῖ καί δοξάζει τόν ἅγιον Θεόν, ὁ Ὁποῖος μετέστησε τήν ἀκοίμητον λαμπάδα, τήν νοητήν τήν ἁγίαν, λέγω, Παρθένον, ἐκεῖ ὅπου περιπολεύουσιν οἱ ἀνώτερες ταξιαρχίες τῶν Ἀρχαγγέλων, καιομένην καί  ἐκδαπανομένην ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τῆς μεγαλοσύνης Αὐτοῦ. Γιορτή εἶναι ἡ σημερινή αὐτή πανήγυρις, γιορτή καί χαρᾶς πρόξενος, διότι δέν ἑορτάζομεν θάνατον λυπηρόν, ἀλλά θάνατον ζωηφόρον, θάνατον, ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τήν καινήν κτίσιν, τήν ὁποίαν ἐγκαινίασε μέ τήν ἀνάστασίν Του ὁ Χριστός μας, γι’ αὐτό ἐν μιᾷ φωνῇ, ἐν μιᾷ ψυχῇ, ἐν μιᾷ τῇ διαθέσει ὁ χορός τῶν Ἁγίων Πατέρων μας σήμερον λαμπροφορεῖ, σήμερον πανηγυρίζει, σήμερον μᾶς ἐκδιδάσκει χαράν νά ἔχωμεν εἰς τήν ψυχήν μας, διότι ὁ θάνατος τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ εἶναι θάνατος ἀθάνατος. Ὁ θάνατος τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ εἶναι πηγή χαρᾶς καί εὐλογίας γιά ὁλόκληρον τόν κόσμον. Ὁ θάνατος τῆς Ἁγίας Παρθένου εἶναι ζωηφόρος καί παρεκτικός ζωῆς καί εὐλογίας εἰς ὁλόκληρον τήν κτίσιν. Γι αὐτό λοιπόν σήμερον ἄς ἀποβάλωμεν τόν μέλανα χιτῶνα τῆς θλίψεως καί τῶν δακρύων καί ἄς ἐνδυθῶμεν νοερῶς χιτῶνα δικαιοσύνης, χιτῶνα εὐφροσύνης, εἰς τήν ψυχήν δοξολογίαν, εἰς τά χείλη μακαρισμούς καί εἰς τήν ὕπαρξίν μας ὁλόκληρη, ἀτελεύτητη χαρά καί εὐφροσύνη.

Προσερχόμεθα γιά νά ἀσπασθοῦμε τό κενό μνῆμα της, γιά νά λάβωμεν χάριν ἀπό τήν χάριν της, ἐκείνη, ἡ ὁποία ὑπῆρξε ἀξία τῆς χάριτος καί τῆς εὐλογίας  ἀπό ἐκείνη ἡ ὁποία, ὅπως λέγει ἡ χρυσῆ λύρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ζοῦσε μόνον γιά τόν Θεόν γι’ αυτό καί ἡ ζωή της ὁλόκληρη ἦταν ὁ Θεός, γι αὐτό καί ἡ ζωή της ὁλόκληρη σάν ἥλιος ἔλαμπε τίς ἀκτῖνες τῆς Θεότητος εἰς τόν κόσμον. Ἤλθαμε, λοιπόν, γιά νά προσκυνήσωμεν τιμητικῶς τήν Ἁγίαν καί σεπτήν μορφήν της καί νά  λάβωμεν πηγήν ἁγιασμάτων καί χαρίτων διά τήν ζωήν μας. Ἀλλά καί κάτι ἀκόμα. Πανηγυρίζοντες τήν Κοίμησιν ἤ μᾶλλον καλύτερον, ὡς λέγουν οἱ Πατέρες, τήν «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἐκδημίαν καί τήν εἰς οὐρανούς θείαν ἐνδημίαν», λαμβάνομεν καί δύναμιν, γιά νά ξεπερνοῦμε τούς καθημερινούς μικρούς ἤ μεγάλους θανάτους τῆς ζωῆς μας. Ὁ θάνατος στεκόμενος μπροστά εἰς τήν Ἁγίαν μορφήν της φοβήθηκε καί ἔφυγε, γι αὐτό καί λέγει καί πάλιν ὁ ἱερός Δαμασκηνός: «πρός αὐτήν γάρ προσβλέπων ὁ θάνατος δέδοικεν, φοβήθηκε, ἐτρόμαξε, ἐμνήσθη γάρ τοῦ Υἰοῦ της, γιατί θυμήθηκε τοῦ Υἱοῦ της,  δηλαδή τοῦ Σωτῆρός μας καί ἔμαθεν ἀφ’ ὧν ἔπαθεν

Ἔμαθεν ἀφ’ ὧν ἔπαθεν. Ἔμαθεν ὁ θάνατος νά μήν τολμᾷ νά ἀγγίζῃ ἐκείνους, πού ἀποτελοῦν τό ταμεῖον τῆς δυνάμεως καί τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Ἔμαθε ἀπ’ αὐτά πού ἔπαθε πάνω εἰς τόν Σταυρόν ἀπό τόν Κύριό μας, ὁ Ὁποῖος συνέτριψε βασιλικῷ καί θεϊκῷ τῷ δικαιώματι τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τουτέστι τόν διάβολον. Ἔμαθεν ἀφ’ ὧν ἔπαθεν ὁ θάνατος καί ταύτην προσβλέπων δέδοικεν. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἔτσι θεολογοῦσα ἡ Ἐκκλησία μας, δίνει χαράν, δίνει δύναμιν, δίνει ἐλπίδα εἰς τήν ζωήν μας, ὅπως σᾶς εἶπα, γιά νά ξεπερνοῦμε τούς μικρούς καί μεγαλυτέρους θανάτους στή ζωή μας, οἱ ὁποῖοι  ἔρχονται μέ τήν δύναμιν καί τήν δολιότητα τοῦ κλέπτου, γιά νά κλέψουν ἀπό τήν ψυχή μας τίς ἐλπίδες, τίς παρηγορίες, τίς εὐλογίες καί τίς χάρες τοῦ Θεοῦ.

Γιατί θάνατος εἶναι ἡ ἀνθρώπινη προδοσία, θάνατος εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ἀνεστιότητα, θάνατος εἶναι ἡ ἀθεΐα, ἡ ὁποία λεηλατεῖ ὅ,τι ὀμορφότερο κρύβει ὁ ἄνθρωπος μέσα στήν ψυχήν του, τήν κοινωνία, δηλαδή, μετά τοῦ Θεοῦ. Θάνατος εἶναι τά καθημερινά προβλήματα τῆς ζωῆς, τά ὁποῖα μεταστρέφουν τήν προσοχή μας ἀπό τά ἐπουράνια εἰς τά γήϊνα, εἰς τίς βιωτικές μέριμνες. Θάνατος εἶναι τά προβλήματα μέσα εἰς τό σπίτι, τῆς συζυγίας, τῶν παιδιῶν, τά ὁποῖα δημιουργοῦν πηγές κακῶν καί ἀνησυχίας καί θλίψεως πολλῆς, οἱ ὁποῖες πηγές, δυστυχῶς, διαχέονται καί δηλητηριάζουν κοινωνίες καί ἔθνη ὁλόκληρα.

Γιατί θάνατος εἶναι καί ἡ οἰκονομική κρίση, ἡ ὁποία μέ ἰδιαίτερη σφοδρότητα ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη πολεμᾷ καί συγκλονίζει ἰδιαίτατα δέ καί τήν φιλτάτην πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα, τήν χώραν τῶν Ἁγίων καί τῶν ἡρώων, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τήν δίνην μιᾶς τρικυμίας πρωτοφανοῦς, ἡ ὁποία εὑρίσκεται καί συμπιέζεται ἀπό τίς συμπληγάδες πέτρες τῶν ποικίλων πειρασμῶν καί δοκιμασιῶν.

Θάνατος εἶναι ἡ ἀσθένεια γιά τόν ἄνθρωπον πού τοῦ κλέβει τήν προοπτικήν τῆς ζωῆς, τήν ἀνάγκη νά δημιουργῇ καί νά κάνῃ ὄνειρα γι’ αὐτή τήν ζωήν. Θάνατος πικρός εἶναι καί γιά κείνους πού δεν ἔχουν τήν ζωή τους στεριωμένην πάνω στήν πέτρα τῆς πίστεως.  Ἤλθομεν στή Μάννα τῆς Ζωῆς, στή Μάννα τοῦ Θεοῦ καί Μάννα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, γιά νά τήν παρακαλέσωμεν νά μᾶς δώσῃ δύναμιν ὡς πρόσωπα, ὡς κοινωνίες, ὡς ἔθνη, ὡς οἰκουμένη ὁλόκληρη, γιά νά μποροῦμε μέ τή δική της χάρη, νά ξεπερνοῦμε ὡφέλιμα γιά τήν ψυχή μας αὐτές τίς πικρές δοκιμασίες.

Ὑψώσατε τά μάτια σας καί ἴδετε: Ὅλα αὐτά τά ἁγιοκάνδηλα εἶναι τά ἁγιοκάνδηλα τῆς εὐσεβείας καί τῶν δακρύων καί τῶν προσευχῶν πού αἰῶνες τώρα οἱ εὐλαβεῖς προσκυνηταί ἀπό ὁλόκληρον τόν κόσμο ἔχουν κρεμάσει μπροστά στόν τάφο τῆς Παναγίας καί εἶναι τά σύμβολα τῆς πίστεως, εἶναι τά σύμβολα τῆς ἐλπίδος, εἶναι τά σύμβολα ὅτι κανείς ὁ ὁποῖος προστρέχει στήν Παναγία μας δέν θά φύγῃ ποτέ κατισχυμένος, δέν θά φύγῃ ντροπιασμένος, δέν θά μείνῃ ἄδειος, ἀλλά θά λάβῃ τήν ἀπάντησιν κατά τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως πάντοτε.

Εὐλαβεῖς προσκυνητές καί ἡμεῖς, Μακαριώτατε Πάτερ, Σεῖς ὁ ὁποῖος θεοφιλῶς ἡγεῖσθε τῆς Ἁγιοταφιτικῆς αὐτῆς Ἀδελφότητος, προσκυνητές καί ἡμεῖς ἀπό τήν πατρίδα Ἑλλάδα, ἀπό τήν ἔνδοξον καί ἑλληνικωτάτην Μακεδονίαν τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ ὁποῖος ἐκόμισεν εἰς τήν Ἀνατολήν τό φῶς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἔτσι ὥστε νά λάβῃ ὡς ἀντίδοσιν ἀγάπης ἀπό τήν Ἀνατολήν τό φῶς τοῦ Χριστιανισμοῦ, πού φωτίζει καί ἁγιάζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον.

Καταθέτομεν, λοιπόν, ἐνώπιον τοῦ Σεπτοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος τῆς Κυρίας τῶν Ἀγγέλων καί Μητέρας τῶν ἀνθρώπων ὅτι Ἐκείνη δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψῃ, θ’ ἀπλώσῃ χέρι στοργικό, ὡς μάνα πού εἶναι, ἐπάνω ἀπό τή ζωή μας καί θά μᾶς λυτρώσῃ ἀπό τούς ποικίλους πειρασμούς τῆς ζωῆς. Σ’ Ἐσᾶς δέ μεταφέρομεν τήν ἀγάπην, τόν σεβασμόν, τήν τιμήν, τά αἰσθήματα. Καί ἐρχόμεθα ἐδώ ὡς προσκυνητές, ἀλλά καί ὡς ἀδελφοί Σας καί παιδιά Σας, γιά νά ἀσπασθῶμεν τό χέρι Σας καί νά σφυρηλατήσωμεν τούς ἤδη ὑπάρχοντας ἰσχυροτάτους δεσμούς ἀγάπης, ἐν Χριστῷ ἀδελφωσύνης καί συμπορεύσεως μέσα εἰς τά πεπρωμένα τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος.

Εὐχηθεῖτε, Μακαριώτατε, ἡ χάρις τῆς Παναγίας μας νά σκεπάζῃ ὅλους μας, τήν πατρίδα μας, τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τόν κόσμον ὁλόκληρον, ἔτσι ὥστε μέ τήν δικήν της σκέπην νά πορευώμεθα καί νά νικῶμεν τούς κάθε λογῆς θανάτους, γιά νά ἔχωμεν στήν ζωήν ἐλπίδα καί χαράν καί χάριν πολλήν ἀπό Ἐκείνην.

Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα, ἅγια. Ἄξιον τό προσκύνημά σας, ἀδελφοί, ἐσεῖς πού ἤλθατε ἀπό Ἑλλάδα, ἀπό τίς Σλαβικές χῶρες, ἀπό τά πέρατα τῆς γῆς, δίκην Ἀποστόλων. Ἄξιον τό προσκύνημά σας καί νά λάβετε τήν ἀντίδοσιν τῆς θυσίας σας κατά τό μέτρον τῆς εὐλαβείας σας καί τῆς ἀγάπης σας . Ἀμήν”.

Μετά τούς Αἴνους τήν Δοξολογίαν καί τό ᾈσματικόν «Ἅγιος ὁ Θεός», ἠκολούθησε ἡ περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου μετά τῆς ἐν στάσει Κοιμήσεως εἰκόνος τῆς Θεοτόκου ἀπό τοῦ κέντρου τοῦ Ναοῦ πρός δυσμάς πρός τήν εἴσοδον αὐτοῦ ἐσωτερικῶς.

Ἐνταῦθα ἐγένετο δέησις, μεθ’ ἥν ἠκολούθησεν ἡ κάθοδος τοῦ Ἐπιταφίου καί ἡ τοποθέτησις αὐτοῦ διά προσκύνησιν ὑπό τῶν πιστῶν ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ μνήματος ἐν τῷ χώρῳ τῆς Παναγίας Πλατυτέρας τῆς Ἱεροσολυμιτίσσης καί ὁ Πολυχρονισμός τοῦ Μακαριωτάτου.

Τῆς ἀκολουθίας ἀπολυθείσης, ὁ Μακαριώτατος καί ἡ Πατριαρχική καί Ἱερατική Συνοδεία καί οἱ προσκυνηταί ἀνῆλθον εἰς τό ἡγουμενεῖον, ἔνθα ἐδεξιώθη αὐτούς διά ψυχροῦ ὕδατος καί ὀπωρῶν ὁ καθηγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

httpv://youtu.be/YiI66TtDWXI

ngg_shortcode_0_placeholder




100 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΣΕΡΡΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ.

Τήν Πέμπτην, 10ην /23ην Αὐγούστου 2012, ὁμάς 100 προσκυνητῶν ἐκ τῆς Μητροπόλεως Σερρῶν ὑπό τόν Μητροπολίτην Σερρῶν κ. Θεολόγον, εἰς τό πλαίσιον προσκυνηματικῆς ἐπισκέψεως αὐτῶν εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, ἐπεσκέφθησαν τό Πατριαρχεῖον.

Τόν Μητροπολίτην Σερρῶν καί τήν προσκυνηματικήν ὁμάδα αὐτοῦ ἐδέχθη ἐνθέρμως ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος.

Προσφωνῶν τόν Μακαριώτατον ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος εἶπε:

«Δοξάζομεν τόν Θεόν, διότι μᾶς ἠξίωσε καί πάλιν νά πραγματοποιήσωμεν τό ἐτήσιον προσκύνημά μας εἰς τούς Τόπους, εἰς τούς ὁποίους ἀπεκαλύφθη ὁ σαρκωθείς δι’ ἡμᾶς σταυρωθείς καί ἀναστάς Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός καί εἰς τό σεπτόν Πατριαρχεῖον, τήν Μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν καί νά ἐκδηλώσωμεν τήν ἀγάπην καί τόν σεβασμόν μας πρός ὑμᾶς, τούς ἀκρίτας φύλακας αὐτῶν καί νά συνεορτάσωμεν μεθ’ ὑμῶν τήν ἑορτήν τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί νά συνδράμωμεν εἰς τόν ἀγῶνα ὑμῶν ὡς Ἕλληνες Ρωμιοί, διερχόμενοι τήν κρίσιν, τήν ὁποίαν ἐλπίζομεν ὅτι θά ὑπερβῶμεν ἐρειδόμενοι εἰς τάς ἀξίας τῆς παραδόσεως ἡμῶν».

Περαίνων τόν λόγον ὁ Ἅγιος Σερρῶν, προσέφερεν εἰς τόν Μακαριώτατον ἕν ζεῦγος δικηροτρικήρων διά τάς λειτουργίας Αὐτοῦ.

Ἀπαντῶν ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησε τόν Ἅγιον Σερρῶν διά τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς τούς Ἁγίους Τόπους καί εἰς τό Πατριαρχεῖον καί τό ἔμπρακτον ἐνδιαφέρον αὐτοῦ ὑπέρ τοῦ Πατριαρχείου, ἐκδηλωθέν καί διά τῆς προσφάτου φιλοξενίας νέων τοῦ Ἀραβοφώνου ποιμνίου τοῦ Πατριαρχείου εἰς τάς κατασκηνώσεις τῆς Μητροπόλεως Σερρῶν καί ηὐχήθη καλήν καί εὐχάριστον καί οἰκοδομητικήν προσκύνησιν, βαθεῖαν προσκυνηματικήν θεωρίαν καί θέαν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀποκαλυφθείσης εἰς τούς μαθητάς τοῦ Κυρίου εἰς τό ὄρος Θαβώρ, τήν ὁποίαν καί ἡμεῖς εἴδομεν κατά τήν πρόσφατον ἑορτήν τοῦ ἐπί τοῦ ὄρους τούτου.

Τήν θεωρίαν ταύτην τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ηὐχήθη ὁ Μακαριώτατος εἰς τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς ὡς καί τήν προστασίαν καί τάς πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, ὅπως ἑορτάσωμεν τῆν ἑορτήν τῆς Κοιμήσεως, τήν Κάθοδον τῆς εἰκόνος αὐτῆς, τά Ἐγκώμια καί τήν θ. Λειτουργίαν εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα.

Ἐπί τούτοις ὁ Μακαριώτατος ἐξέφρασε καί πάλιν τάς εὐχαριστίας, τάς εὐχάς Αὐτοῦ τῷ Μητροπολίτῃ Σερρῶν καί ἀπένειμεν αὐτῷ φιλντισένιον ἐγκόλπιον καί ἐπιστήθιον σταυρόν, τό περιοδικόν «Νέα Σιών» τοῦ Πατριαρχείου καί εἰς τούς προσκυνητάς Ἱεροσολυμιτικάς εὐλογίας.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_1_placeholder




ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΑΚΑΙΝIΣΜΕΝΟΝ ΚΤΙΡΙΟΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ.

Τό Σάββατον, 29ην Ιουλίου /11ην Αὐγούστου 2012, ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ἐτέλεσε τόν ἁγιασμόν εἰς τό ἀνακαινισμένον κτίριον τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς. Αἱ ἐργασίαι συντηρήσεως, στηρίξεως, ἐπεκτάσεως διακοσμήσεως καί ἀνακαινίσεως τοῦ ἀνέκαθεν κτιρίου τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς διήρκεσαν ἐπί ἕν ἔτος σχεδόν καί κατέστησαν αὐτήν λίαν λειτουργικήν.

Εἰς τήν τελετήν τοῦ ἁγιασμοῦ παρέστησαν ὁ Πρόεδρος τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Θαβωρίου κ. Μεθόδιος, ὁ Ἀντιπρόεδρος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἱερώνυμος, τό λοιπόν προσωπικόν τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς καί πολλοί Ἁγιοταφῖται Πατέρες καί λαϊκοί.

Μετά τήν τελετήν τοῦ ἁγιασμοῦ ὁ Πρόεδρος τῶν Οἰκονομικῶν προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ:

Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Τόσον ἐγώ προσωπικῶς ὅσον καί τά μέλη τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς Σᾶς καλωσορίζομεν μετά πολλοῦ σεβασμοῦ καί περισσῆς ἀγάπης εἰς τό ἤδη ἀνακαινισμένον κτιριακόν συγκρότημα τῆς Οἰκονομικῆς τοῦ Πατριαρχείου. Καλῶς ἤλθατε.

Ἡ παρουσία Σας σήμερον ἐδῶ γεμίζει τήν καρδίαν μας καί τήν ψυχήν μας χαράν καί ἀγαλλίασιν, διότι συμπίπτει μέ ἕνα εὐχάριστον γεγονός, τῶν ἐγκαινίων τῆς Οἰκονομικῆς τοῦ Πατριαρχείου.

Μόλις πρό ὀλίγων λεπτῶν, Μακαριώτατε, ἐτελέσατε τόν, κατά τήν τάξιν καί ὡς ἥρμοζε, ἁγιασμόν, ὥστε μέ νέον πνεῦμα, ἐνισχυμένο ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, νά συνεχίσωμεν τήν προσφοράν τῶν ὑπηρεσιῶν μας ἐν ἀδελφικῇ ἀγάπῃ, ζήλῳ καί φιλοτιμίᾳ.

Τό κτιριακόν τοῦτο συγκρότημα, Μακαριώτατε, ἀνακαινισμένον πλέον, τίθεται εἰς λειτουργίαν μέ τίς εὐχές καί Πατριαρχικές εὐλογίες τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος. Τοῦτο τό κτιριακόν συγκρότημα, δηλαδή ἡ Οἰκονομική τοῦ Πατριαρχείου, ἁπαρτίζεται, πρῶτον, ἐκ τοῦ ἰσογείου χώρου, ὅπου στεγάζονται τό Τμῆμα Ἐνοικίων, τό Ταμεῖον καί ἡ Καμαρασία καί, δεύτερον, ἐκ τοῦ ἄνω ὀρόφου, ὅπου στεγάζονται τό γραφεῖον τοῦ Προέδρου τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς, τό γραφεῖον τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς καί τό γραφεῖον τοῦ Λογιστηρίου, προσετέθη δέ καί ἕτερον δωμάτιον, τό Ἀρχεῖον, εἰς τό ὁποῖον θά φυλάσσωνται ἐν ἀσφαλείᾳ τά διάφορα ἔγγραφα καί Κώδικες καί ὅ,τι σχετίζεται μέ τήν Οἰκονομικήν.

Μακαριώτατε,

Εἰς τόν μακρύν κατάλογον τῶν σημαντικῶν ἔργων, τά ὁποῖα ἔγιναν ἐπί τῆς ἑπταετοῦς, εὐκλεοῦς καί καρποφόρου Πατριαρχίας Σας, σήμερον, προστίθεται ἀκόμα ἕνα, εἶναι τοῦτο περί τοῦ ὁποίου ἀνέφερον, ἤτοι τῆς Οἰκονομικῆς τοῦ Πατριαρχείου. Τό ἔργον τοῦτο ἀνέλαβε καί ἔφερεν εἰς πέρας τό Ἀρχιτεκτονικόν Γραφεῖον, ὁ ἀρχιτέκτων τοῦ Πατριαρχείου κ. Θεοδόσιος Μητρόπουλος, εἰς τόν ὁποῖον ἐκφράζομεν τάς εἰλικρινεῖς μας εὐχαριστίας διά τήν ἀγαθήν συνεργασίαν μας. Μία εἶναι καί ἑγκάρδιος, Μακαριώτατε, ἡ υἱϊκή μας εὐχή καί ἡ πρός τόν Τριαδικόν Θεόν παράκλησις. Νά ἔχητε πάντα τήν κατ’ ἄμφω ὑγιείαν, ψυχικήν καί σωματικήν, ἰσχυράν, ὡς πάντοτε, τήν θέλησιν, διότι κατά τό ρητόν «τό θέλειν ἐστί δύνασθαι».

Γνωρίζομεν, λοιπόν, ὅτι θέλετε καί ἠμπορεῖτε νά κάνετε πολλά, Μακαριώτατε. Ἔχετε συνεργάτας τούς εἰλικρινῶς ἀγαπῶντας Ἡμᾶς καί τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα. Τό Παριαρχεῖον εἰς τούς χαλεπούς τούτους καιρούς ἔχει τήν ἀνάγκην Σας καί τήν Πατριαρχικήν παρουσίαν Σας. Σᾶς χρειάζεται καί τοῦτο δέν ἔχετε τό δικαίωμα νά τό ἀρνηθῆτε. Προχωρεῖτε καί «εἰ ὁ Θεός μεθ’ Ὑμῶν, οὐδείς καθ᾽ Ὑμῶν». Εἴθε τά ἔτη Σας, Μακαριώτατε, να εἲναι μακρόβια, ὑγιεινά καί ἀγλαόκαρπα. Ἀμήν

ὁ δέ Μακαριώτατος ἀπήντησε διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

Ἱερώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Θαβωρίου κύριε Μεθόδιε,

Πρόεδρε τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κοινοῦ.

Σεβαστοί Ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Ἡ Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης εὑρίσκεται σήμερον εἰς τήν εὐχάριστον θέσιν τῆς τελέσεως τῶν ἐγκαινίων τῆς ἀνακαινίσεως και ἀποκαταστάσεως τοῦ κτιριακοῦ συγκροτήματος τῶν Γραφείων τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς.

Το γεγονός τοῦτο περιποιεῖ ἰδιαιτέραν τιμήν καί ἔπαινον εἰς τά μέλη τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τά ὁποῖα λόγῳ τε καί ἔργῳ ἀποδεικνύουν ἐμπράκτως τήν μέριμναν αὐτῶν, τῆς διαφυλάξεως καί συντηρήσεως τῆς εὐπρεπείας τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ.

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι τό ἱερόν ἡμῶν «Ὀσπίτιον» κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Δοσιθέου, τουτέστιν τό Κεντρικόν ἡμῶν μοναστήριον τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί κάθε μοναστήριον, ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστον καί ἑνιαῖον μέρος τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κοινοῦ.

Τά γραφεῖα τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς ἐνέχουν ἰδιαιτέραν σημασίαν, διότι ταῦτα εἶναι γραφεῖα διακονίας ὑλικῶν ἀναγκῶν καί ἀγαθῶν. Τούτου ἕνεκεν ἡ στέγη τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς εὐλόγως δύναται νά ὀνομασθῇ κατάστημα ἐλέους καί πανδοχεῖον φιλανθρωπίας, ἐξ ἄλλου ἡ ἀποστολή τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος ἦτο καί ἐξακολουθεῖ νά εἶναι, ἐκτός τοῦ ἔργου τῆς διαφυλάξεως τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, ἡ θεραπεία τῶν πασχόντων καί ἐνδεῶν συνανθρώπων ἡμῶν, ἄνευ τινός διακρίσεως.

Ἡ ἀνακαίνισις τοῦ κτιρίου τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς ἐκρίθη πλέον ἐπιτακτική καί διά λόγους ἀφορῶντας εἰς τήν συμβολήν τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου εἰς τήν διατήρησιν τοῦ πολιτισμικοῦ καί θρησκευτικοῦ καθεστῶτος τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἐπιτραπήτω Ἡμῖν νά ἐκφράσωμεν τήν εὐαρέσκειαν Ἡμῶν εἰς τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Θαβωρίου  κ. Μεθόδιον, ὁ ὁποῖος μεθ’ ὑπομονῆς καί ἐπιμονῆς ἀνέλαβε τήν Ἁγιοταφιτικήν αὐτήν πρωτοβουλίαν.

Εὐχαριστίας ἐκφράζομεν καί εἰς τούς διακονητάς τῆς Οἰκονομικῆς Ἐπιτροπῆς ὡς καί τόν ἀρχιτέκτονα τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κ. Θεοδόσιον Μητρόπουλον καί τούς συνεργάτας αὐτοῦ διά τήν ἀρτίαν καί λειτουργικήν ἀνάδειξιν τοῦ ἔργου τούτου.

Εὐχόμεθα ἡ χάρις καί εὐλογία τοῦ Παναγίου Τάφου νά ἐπισκιάζῃ πάντας ἡμᾶς, ἵνα δι’ἔργων καλῶν δοξάζηται τό Πανάγιον Ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Ἠκολούθησε μικρά δεξίωσις μέ γλυκίσματα καί ἀναψυκτικά, τά συγχαρητήρια τῶν Πατέρων πρός τόν Πρόεδρον τῶν Οἰκονομικῶν διά τάς γενομένας ἐργασίας καί τάς εὐχάς αὐτῶν διά καλάς εἰσπράξεις πρός εὐημερίαν τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Κοινοῦ καί τοῦ ποιμνίου ἡμῶν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_2_placeholder




Η ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΟΝ ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΚΥΘΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΥΡΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ.

Τήν πρωΐαν τῆς 20ῆς Ἰουλίου /2ας Αὐγούστου 2012, ἡμέραν τῆς ἑορτῆς τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, (π. ἑ.) ἐξεδήμησεν πρός Κύριον ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Σκυθουπόλεως κυρός Ἰάκωβος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.

Ἡ νεκρώσιμος ἐξόδιος ἀκολουθία τοῦ ἐκλιπόντος γηραιοῦ Ἱεράρχου ἐψάλη τήν πρωΐαν τῆς ἑπομένης ἡμέρας, 21ης Ἰουλίου/ 3ης Αὐγούστου 2012, εἰς τό ἐντός τοῦ Πατριαρχείου εὑρισκόμενον παρεκκλήσιον τῆς ἁγίας πρωτομάρτυρος καί ἱσαποστόλου Θέκλης, προεξάρχοντος τῆς τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, ἱερουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερομονάχων τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καί συμπροσευχομένων μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς παροικίας καί ἱερέων καί λαϊκῶν μελῶν τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Ἀραβοφώνου Ὀρθοδόξου ποιμνίου ἡμῶν.

Τόν ἐπικήδειον λόγον ἐξεφώνησε ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίασταρχος, ἔχοντα ὡς ἕπεται ἑλληνιστί:

«Μακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι  Ἀρχιερεῖς,

Ἐκλαμπρότατε  κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Εὐλαβεῖς ἱερεῖς,

Εὐσεβές  χριστεπώνυμον πλήρωμα,

 Χρέος ἱερόν ἐσύναξεν ὅλους ἡμᾶς σήμερον εἰς τό ἱερόν τοῦτο παρεκκλήσιον τῆς Ἁγίας πρωτομάρτυρος καί ἰσαποστόλου Θέκλης του ἡμετέρου Πατριαρχείου, ἡ ἀπόδοσις δηλονότι τοῦ ὀφειλομένου σεβασμοῦ καί ἡ ἀνάπεμψις προσευχῶν ἐπί τῇ ἐκδημίᾳ ἐκ τοῦ κὀσμου τούτου καί τῇ ἀνοδικῇ πορείᾳ πρός οὐρανούς τοῦ μακαριστοῦ Ἀγιοταφίτου καί Μητροπολίτου Σκυθουπόλεως κυροῦ  Ἰακώβου.

 Ἡ μετ’ εὐλογημένην παρά Κυρίου μακροζωΐαν ἐκδημία τοῦ προκειμένου ἀδελφοῦ ἡμῶν καί ἐν ταὐτῷ διδασκάλου πολλῶν ἐξ ἡμῶν τῶν Ἁγιοταφιτῶν, φέρει ἡμᾶς ἀναμφιβόλως εἰς τά ὅρια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἡμῶν, τά ὁποῖα ἐνίοτε ἡμεῖς ὑπερβαίνομεν, εἴτε φυσιούμενοι ἐκ τῆς δόξης  καί δυνάμεως  ἤ παρασυρόμενοι ὑπό τῶν τερπνῶν καί ἡδέων τοῦ κόσμου τούτου, ἐκείνων ἅτινα σκιᾶς καί ὀνείρου ἀπατηλότερα. Ὁ θάνατος ὡς ἡ οἰκονομία τοῦ Θεοῦ δι’ ἡμᾶς μετά τήν πτῶσιν ἡμῶν συνετίζει ἡμᾶς καί σωφρονίζει  καί ἐπαναφέρει εἰς τήν πραγματικότητα  τῆς  εὐθραύστου ἡμῶν φύσεως.

 Τό μυστήριον τοῦ θανάτου, τό ὄντως φοβερόν, προσβλέποντες ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ, ὑπερβαίνομεν μόνον ἐν τῇ πίστει ἡμῶν εἰς τό μυστήριον τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Λυτρωτοῦ καί  Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Ἐν τῇ σωφρονιστικῇ καί ἐν ταὐτῷ ἐλπιδοφόρῳ ταύτῃ ἐνατενίσει τοῦ θανάτου, προπέμπομεν ἐξοδίως τόν μακαριστόν Μητροπολίτην Σκυθουπόλεως κυρόν Ἰάκωβον, ἀναμιμνῃσκόμενοι ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ ὡς Ἀδελφότης, ὅσα εὔφημα  ἀνήκουν αὐτῷ, ὅτι   δηλαδή ἀπό μικρᾶς ἡλικίας  προσῆλθεν ἐκ τῆς γενετείρας αὐτοῦ νήσου Σάμου καί ἀφιέρωσεν ἑαυτόν εἰς τήν διακονίαν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων τῆς Ἁγίας Γῆς, ἐσπούδασεν τήν ἱεράν  Ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ὑπηρέτησεν ἐν συνεχείᾳ ὡς καθηγητής καί Σχολάρχης ἐν τῇ Ἱερατικῇ Σχολῇ τοῦ Πατριαρχείου, τῇ στεγαζομένῃ τότε  ἐν τῷ  κτιρίῳ τῆς νῦν Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἐπί τριακονταετίαν καί πλέον  διηύθυνε τό περιοδικόν « Νέα  Σιών» τοῦ Πατριαρχείου, ἐπί δεκαετίαν διετέλεσε Πατριαρχικός ἐν Ἄκκρῃ – Πτολεμαΐδι  Ἐπίτροπος,  καθ’ ἡμέραν διά τῆς καλλιφωνίας αὐτοῦ  ἀφύπνιζε τάς ψυχάς τῶν προσευχομένων εἰς τόν ἱερόν μοναστηριακόν ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης  καί ἐπί ἑπταετίαν ὑπέμεινε καρτερικῶς καί ἀγογγύστως τήν παραχωρηθεῖσαν αὐτῷ ὑπό Θεοῦ ἀσθένειαν, βοηθούμενος ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Ναζαρέτ  Κυριακοῦ καί  τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀνδρέου.

 Ταῦτα ἡμεῖς ὡς Ἁγιοταφῖται ὀφειλετικῶς ἀναμιμνῃσκόμενοι, παρακαλοῦμεν τόν ἀγαθόν καί φιλάνθρωπον Θεόν ἡμῶν, ὅπως μνησθῇ ὑπέρ αὐτοῦ καί ἐν τῇ  φιλευσπλάγχνῳ αὐτοῦ κρίσει, ἥτις τό πλεῖστον ἀγάπη  καί ἔλεός  ἐστι,   ἐπιτρέψῃ,  ἵνα ταῦτα ὡς ἔργα ἀγαθά καλύψωσιν, ὅσα οὗτος ὡς ἄνθρωπος ἤμαρτεν ἐν γνώσει ἤ   ἀγνοίᾳ,   ἑκουσίως  ἤ ἀκουσίως  καί ἀξιώσῃ  αὐτόν  τῆς συγγνώμης, τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν καί τῆς κατατάξεως αὐτοῦ μετά τῶν εὐλογημένων ἐκείνων, τῶν ἀπολαμβανόντων ὅσα παρά Κυρίου  ἡτοίμασται αὐτοῖς.

Εἴη ἡ μνήμη αὐτοῦ αἰωνία!

Ἡ Ἁγιοταφιτική  Ἀδελφότης εὐχαριστεῖ ὅσους ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς Παροικίας, ἐκ τῶν ἱερέων καί τῶν πιστῶν τοῦ Ἀραβοφώνου ἡμῶν ποιμνίου  ἐτίμησαν  τήν μνήμην αὐτοῦ εἰς τήν ἐξόδιον αὐτοῦ ἀκολουθίαν ταύτην».

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ngg_shortcode_3_placeholder




ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΡΟΜΗ ΤΗΣ Μ.Κ.Ο. «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ» ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ.

Τό Σάββατον τῶν Ψυχῶν, 20ήν Μαΐου/2αν Ἰουνίου 2012, προσκυνηματική ὁμάς ἐκ τῶν μελῶν τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» ἐπεσκέφθη τό Πατριαρχεῖον.

Τῆς προσκυνηματικῆς ταύτης ὁμάδος ἡγεῖτο ἡ κ. Αἰκατερίνη Διαμαντοπούλου, Γενική Διαχειρίστρια τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη», εἰς ταύτην δέ μετέσχε ὁ καθηγητής τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας εἰς τό Πανεπιστήμιον Ἀθηνῶν κ. Κωνσταντῖνος Νιάρχος καί ὁ Γενικός Διευθυντής τῶν Ἱστοχώρων τοῦ Πατριαρχείου κ. Χρῖστος Νικολάου.

Τήν ἐκλεκτήν προσκυνηματικήν ὁμάδα ταύτην ἐδέχθη ἐνθέρμως ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος.

Τόν Μακαριώτατον προσεφώνησεν ἐξ ὀνόματος τῆς Ὀργανώσεως ἡ κ. Αἰκατερίνη Διαμαντοπούλου διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτῆς:

 «Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, Σεβαστοί πατέρες,

 Ἀπό τή θέση μου ὡς Ἀναπληρώτρια Διαχειρίστρια τῆς Μή Κυβερνητικῆς Ὀργάνωσης «Ρωμηοσύνη» τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί ἐκ μέρους τοῦ Διαχειριστοῦ αὐτῆς, κ. Πέτρου Κυριακίδη, ἀλλά καί ἐκ μέρους τῶν συμμετεχόντων στήν ἐτήσια προσκυνηματική μας ἐκδρομή, σᾶς εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν ὑποδοχή πού μας παρέχετε στό Πατριαρχεῖο.

Ἐπίσης σᾶς μεταφέρουμε τό βαθύτατο σεβασμό καί τήν ἀγάπη τοῦ Διαχειριστοῦ μας κ. Πέτρου Κυριακίδη πρός τό θεσμό τοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά καί προς Ἐσᾶς τόν ἴδιο προσωπικά, καθώς διατηρεῖ ἄσβεστη μέσα του τήν εὐλαβική διάθεση ἀρωγῆς πρός τά Πανάγια Προσκυνήματα καί τό Πατριαρχεῖο μας.

Εἶναι εὐλογία καί τιμή γιά ὅλους ἐμᾶς νά παριστάμεθα ἐνώπιόν σας. Εἶναι μεγάλη ἡ συγκίνηση καί τό δέος πού αἰσθανόμαστε, ὅταν ἐπισκεπτόμαστε κάθε χρόνο τούς Ἁγίους Τόπους, τόν Πανίερο Ναό τῆς Ἀναστάσεως, τόν Πανάγιο Τάφο, τό Γολγοθᾶ, τήν Ἁγία Ἀποκαθήλωση καί τά ἄλλα ἁγιασμένα προσκυνήματα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν πνευματικό προορισμό καί στόχο ζωῆς γιά κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό.

Παράλληλα κατανοοῦμε τήν τεράστια εὐθύνη σας γιά τή λειτουργία τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, τήν προστασία καί τή διατήρησή τους, καθώς καί τήν ἐξυπηρέτηση χιλιάδων προσκυνητῶν, ἀλλά καί τόν εἰρηνικό – ἑνοποιητικό ρόλο πού καλεῖστε νά ἐπιτελέσετε.

Τό ταξίδι μας στήν Ἁγία Γῆ βρίσκει ἀπόλυτη ἐφαρμογή στά λόγια σας, τό ὁποῖο ὁρίζετε ὡς «Προσκυνηματική θεωρία», καθώς ὅλοι ὠφελούμαστε πολλαπλῶς ἀπό αὐτή τήν πνευματική πορεία.

Πρωτίστως εἶναι μεγάλη εὐκαιρία γιά ὅλους ἐμᾶς ἡ δυνατότητα πνευματικῆς ἀνάτασης πού προέρχεται ἀπό τή συμμετοχή μας στή Θεία Λατρεία, τήν Ἱερά Ἐξομολόγηση καί τή μετοχή μας στή Θεία Κοινωνία, καθώς καί τίς ἐπισκέψεις μας στίς Ἱερές Μονές καί τήν προσκύνηση ἱερῶν λειψάνων -συμβόλων τῆς Ὀρθοδοξίας μας.

Ἐκ δευτέρου εἶναι μεγάλη ἡ πολιτισμική ὠφέλεια πού ἀποκομίζουμε, καθώς γινόμαστε κοινωνοί τῆς ἱστορίας καί τοῦ πολιτισμοῦ, ὡς συνέχεια καί διαρκής παρουσία ἐπί 2.000 χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ σέ αὐτό τό νευραλγικό τόπο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Παράλληλα εἶστε ἐμπνευστής τῆς δημιουργίας / σύστασης τοῦ μεγάλου ὀργανισμοῦ τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» πού μέρα μέ τή μέρα γιγαντώνεται. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, ἀριθμεῖ 2.500 μέλη. Στόχο ἔχει τήν ἐνίσχυση τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί τοῦ πολυσήμαντου ἔργου σας μέ κάθε θεμιτό μέσο.

Οἱ δραστηριότητές μας γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ παραπάνω σκοποῦ συνοψίζονται στίς ἑξῆς:

Α. Διοργάνωση Διεθνῶν Συνεδρίων, μέχρι τώρα 3 στόν ἀριθμό, 2 στό Πολεμικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν καί 1 στήν Κύπρο. Β. Ἔκδοση συγγραμμάτων Γ. Συμμετοχή σέ Διεθνεῖς Ἐκθέσεις, μέχρι τώρα 3 στόν ἀριθμό, Ἔκθεση «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» 2010 στό Ζάππειο Μέγαρο τῆς Ἀθήνας, Ἔκθεση «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» 2011 στό Helexpo τῆς Θεσσαλονίκης καί Ἔκθεση “Nexus” 2012 στό MEC Παιανίας. Δ. Διοργάνωση Προσκυνηματικῶν ἐκδρομῶν Ε. Δικτυακά ἐγχειρήματα α) δημιουργία Ἰστοχώρων β) «Ράδιο Ρωμηοσύνη» γ) «Ρωμηοσύνη TV».

Ἐπίσης ἕνα ἀπό τά κυρία ἔργα τῆς Ρωμηοσύνης εἶναι ἡ τεχνική ὑποστήριξη καί ὁ ἐμπλουτισμός τῶν Ἱστοχώρων τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων μέ ἱστορικό καί φωτογραφικό ὑλικό, καθώς καί πλούσια ἀρθρογραφία. Ἀναφέρομαι στόν ἐπίσημο Ἱστοχῶρο τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων www.jerusalem-patriarchate.info, τήν Πύλη Εἰδησεογραφίας en.jerusalem-patriarchate.info καί τόν Ἱστοχῶρο τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» www.romiosini.org.gr καθώς καί στήν ἀναμετάδοση τῶν εἰδήσεων ἀνά τό παγκόσμιο.

Αὐτή τή στιγμή πολύ καλά γνωρίζετε ὅτι βρίσκεται σέ ἐξέλιξη τό μεγάλο δικτυακό ἐγχείρημα τοῦ «Ράδιο Ρωμηοσύνη». Στόχο ἔχει, σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία σας, τήν ἀπευθείας ἀναμετάδοση τῶν Ἱερῶν ἀκολουθιῶν, παρακλήσεων, παρρησιῶν ἀπό τόν Πανίερο Ναό τῆς Ἀναστάσεως, τόν Πανάγιο Τάφο, τό Γολγοθᾶ καί τά ἄλλα μεγάλα προσκυνήματα καί τίς Ἱερές Μονές, προκειμένου οἱ ἄνθρωποι ἀνά τό παγκόσμιο νά παρακολουθοῦν ζωντανά τή λειτουργική ζωή τοῦ Πατριαρχείου καί τήν ἐν γένει δράση του, καθώς καί στή μελλοντική του ἐξέλιξη, ὡς μέσο ἐνημέρωσης τοῦ Ἀραβόφωνου ποιμνίου καί ὄχι μόνο.

Οἱ ἐκδόσεις βιβλίων, ὅπως προανέφερα, εἶναι μία ἄλλη μεγάλη ἐπιτυχής δράση τοῦ ὀργανισμοῦ μας, καθώς ἡ Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» προχώρησε στήν ἐπανέκδοση τοῦ πολύτιμου πονήματος «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων» τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, βρίσκοντας εὐγενῆ χορηγό πρός τοῦτο τήν Ἐκτυπωτική 3Ε τοῦ κ. Ἀναστάσιου Γιαννακόπουλου. Ἡ παρουσίαση τοῦ συγγράμματος αὐτοῦ ἔγινε στήν κεντρική Αἴθουσα τελετῶν τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν τό Μάϊο 2011. Στόχος μας εἶναι, καί γιά αὐτό ἀγωνιζόμαστε, σύν Θεῷ νά προχωρήσουμε καί στήν Ἀγγλική πρώτη ἔκδοση τοῦ ἐν λόγῳ πονήματος. Ἐπίσης ἡ Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» προχώρησε στήν ἐπανέκδοση τοῦ σπουδαίου περιοδικοῦ τοῦ Πατριαρχείου μας, τή «Νέα Σιῶν».

Μιά σύντομη ἀναφορά μόνο στό δικτυακό ἐγχείρημα «Ρωμηοσύνη TV», μέσῳ τοῦ ὁποίου μποροῦν oἱ τηλεθεατές σέ μορφή video νά παρακολουθοῦν τή ζωή καί τά δρώμενα στό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων.

Πρίν ὁλοκληρώσω τό χαιρετισμό μου πρός ἐσᾶς θά ἤθελα, δοθείσης εὐκαιρίας νά εὐχαριστήσω θερμά τόν ἐκλεκτό συνεργάτη μου καί σύμβουλο τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» κ. Χρῖστο Νικολάου. Ἐπίσης, τό σεβαστό Καθηγητή Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας κ. Κωνσταντῖνο Νιάρχο καί τό σεβαστό Καθηγητή Θεολογίας κ. Σπυρίδωνα Τσιτσίγκο, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἐνεργά μέλη τῆς Ρωμηοσύνης, ἐπίσης τούς συμμετέχοντες σέ αὐτό ἐδῶ τό προσκύνημα, καθώς ἐπίσης καί τό ταξιδιωτικό γραφεῖο Caravel Travel καί τήν κ. Φιλιώ Μαντούση γιά τήν ἄριστη ἐπικοινωνία μας.

 Ὁλοκληρώνοντας, Σᾶς ἐκφράζω γιά ἄλλη μία φορά τό βαθύτατο σεβασμό μας καί ἀπό καρδιᾶς Σας εὐχόμαστε μακροημέρευση, ὑγιεία καί δύναμη. Πράγματι αἰσθανόμαστε τό μέγεθος καί τήν ἐκρηκτικότητα τῆς πνευματικῆς δύναμης τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων πού προκαλεῖ ἀλλαγές, «καλές ἀλλοιώσεις» στίς καρδιές καί τίς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων.

Ἄς φέρουμε στή μνήμη μας τούς στίχους τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, τοῦ μεγάλου ποιητῆ τῆς Ἐκκλησίας, πού τόσο βαθιά εἰσχώρησαν στή συλλογική μας ζωή: «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί».

Τόν Μακαριώτατον προσεφώνησε καί ὁ καθηγητής κ. Σταῦρος Νιάρχος, ἐκφράζων τήν συγκίνησιν αὐτοῦ διά τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ διά πρώτην φοράν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί τήν ὑπόσχεσιν αὐτοῦ δι’ ἰσχυροτέραν συμπαράστασιν εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, τό ὁποῖον ἔχει ἀποστολήν οὐχί μόνον θρησκευτικήν ἀλλά καί ἐθνικήν, ζητῶν καί τάς προσευχάς Αὐτοῦ διά τήν ὑπέρβασιν τῆς κρίσεως τῆς πατρίδος ἡμῶν.

Ὁ μετέχων τῆς προσκυνηματικῆς ταύτης ὁμάδος καθηγητής κ. Σπυρίδων Τσιτσίγκος ὡσαύτως προσεφώνησε τόν Μακαριώτατον, εὐχαριστῶν Αὐτῷ διά τό μετ’ ἀφοσιώσεως ἐπιτελούμενον ὑπ’ αὐτοῦ ἔργον διοικήσεως τοῦ Πατριαρχείου καί ἐδεσμεύθη νά συμβάλῃ δι’ ὅλων τῶν δυνάμεων αὐτοῦ εἰς τοῦτο.

 Ἀπαντῶν ὁ Μακαριώτατος εἶπεν ὅτι θεωρεῖ ὡς εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ τήν ἐπίσκεψιν ταύτην διά τά μέλη τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη» τοῦ Πατριαρχείου, καθ’ ὅτι ἐπισκέπτονται τήν Ἁγίαν Γήν, τούς Ἁγίους Τόπους, τούς ὁποίους ἡγίασε διά τῆς παρουσίας καί τῆς διαμονῆς ἀλλά κυρίως διά τοῦ σταυρικοῦ Αὐτοῦ αἵματος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ἐπισκεπτόμενοι τούς τόπους, τούς ὁποίους ἡγίασεν ὁ Κύριος καί οἱ προσκυνηταί ἁγιάζονται καί ἐνισχύονται καί οἰκοδομοῦνται πνευματικῶς καί ἠθικῶς.

Τήν ποιμαντικήν μέριμναν καί ἐπιστασίαν τῆς Ἁγίας Γῆς Αὐτός ὁ Κύριος ἔχει ἀναθέσει εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἁγίας Γῆς, τήν Σιωνίτιδα Ἐκκλησίαν μετά τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος.

Εἰς τό τό παιδαγωγικόν, ποιμαντικόν, κοινωνικόν καί φιλανθρωπικόν ἔργον τοῦ Πατριαρχείου ἔρχεται ἀρωγός ἡ Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνη», εἰς τά μέλη τῆς ὁποίας τό Πατριαρχεῖον εὔχεται τήν ἀνταμοιβήν τῶν κόπων αὐτῶν καί τῆς προσφορᾶς αὐτῶν εἰς τήν πνευματικήν καί οἰκογενειακήν ζωήν αὐτῶν.

Ἐπί τούτοις ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσε τά δῶρα τῆς Πατρικῆς ἀγάπης Αὐτοῦ, εὐχαριστῶν τόν κ. Κυριακίδην, τόν κ. Νικολάου, τήν κ. Διαμαντοπούλου καί ἕνα ἕκαστον διά τήν ἐπίσκεψιν αὐτῶν πρός τόν Πανάγιον Τάφον καί τά λοιπά Ἅγια Προσκυνήματα.

Λαμβάνουσα τήν εὐλογίαν τοῦ Μακαριωτάτου ἡ εὐσεβής προσκυνηματική ὁμάς αὕτη ἀνεχώρησε διά τήν συνέχειαν τῆς προσκυνηματικῆς αὐτῆς ὁδοιπορίας ἀνά τά Πανάγια Προσκυνήματα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

httpv://youtu.be/q8G5_9qWEF0

ngg_shortcode_4_placeholder




Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ & ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ.

Εὐθύς μετά τήν τελετήν τοῦ Ἁγίου Φωτός, τό Μέγα Σάββατον, 1ην  /14ην μηνός Ἀπριλίου 2012, εἰς τόν Πανάγιον Τάφον, ὁ λειτουργός τῆς τελετῆς ταύτης Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, τῶν κωδώνων χαρμοσύνως κρουομένων, ἀνῆλθεν εἰς τά Πατριαρχεῖα.

Ἐνταῦθα ἠκολούθησεν Αὐτόν ἡ ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Ἀποστολή ἐκ τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου καί ἡ ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας Ἀποστολή ἐκ τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἐξωτερικῶν  κ. Δόλλη καί τοῦ ὑφυπουργοῦ  Ἀμύνης κ. Σπηλιοπούλου, συνοδευομένη ὑπό τοῦ ἐν Ἑλλάδι Ἐξάρχου τοῦ Παναγίου Τάφου Ἀρχιμανδρίτου π. Δαμιανοῦ καί  ὑπό τῶν ἀντιπροσώπων τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας εἰς Τέλ- Ἀβίβ, κ Κουρουμάνη καί κας Λουρμπάκου καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Προξενείου εἰς Ἱεροσόλυμα, Γενικοῦ Προξένου κ. Ἀθανασίου καί κας Μήτση.

Εἰς τά μέλη τῆς Ἀποστολῆς ταύτης μετέδωσεν ὁ Μακαριώτατος τό ἐκ τοῦ Παναγίου Τάφου Ἅγιον Φῶς, εὐχόμενος, ὅπως τοῦτο ὡς φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ φωτίζῃ τούς κυβερνήτας τῆς Ἑλλάδος νά βοηθήσουν αὐτήν νά ἐξέλθῃ ἐκ τῆς κρίσεως, τήν ὁποίαν διέρχεται καί τήν Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν νά συμπαρίσταται, ὅπως καί συμπαρίσταται, εἰς τόν ἑλληνικόν λαόν εἰς τάς πνευματικάς καί ὑλικάς αὐτοῦ ἀνάγκας.

Εὐχαριστῶν ὁ Ὑφυπουργός κ. Δόλλης ἀπήντησεν εἰς τό Μακαριώτατον διά τῶν κάτωθι λόγων:

“Ἀποτελεί ὑψίστη τιμή διά ἐμένα πού  παραλαμβάνω σήμερα, ἐκ μέρους τοῦ εὐσεβοῦς Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καί τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, τό Ἀνέσπερον καί Ἅγιον Φῶς ἀπό τόν Πάνσεπτον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως ἀπό τά ἴδια τά χάρια τοῦ  Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου.

Γιά ἀκόμη μία φορά καί ἐφέτος, στόν Πανάγιο αὐτό χῶρο τῆς Ἐγέρσεως τοῦ Κυρίου, οἱ Χριστιανοί ἀνταμείβονται μέ τήν εὐλογία καί τή φώτισή Του. Μέ τή μέριμνά μας, τό Ἅγιο Φῶς θά μεταφερθεῖ στίς ἀδελφές Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίες καί σέ πολλές ἑστίες Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, καί θά μεταφέρει τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, τῆς χαρᾶς και τῆς ἐλπίδας.

Χριστός Ἀνέστη καί Χρόνια Πολλά σέ ὅλους “.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

httpv://youtu.be/W3pbXCyQPac

ngg_shortcode_5_placeholder

 




Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ.

Ἡ κατανυκτική καί ἐν ταὐτῷ μεγαλοπρεπής τελετή τοῦ Ἐπιταφίου ἔλαβε χώραν τό ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, 31ης  Μαρτίου/ 13ης Ἀπριλίου 2012, εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Διά ταύτην ἐγένετο ἑπίσημος κάθοδος τῶν Ἁγιοταφιτῶν, τῶν κωδώνων πενθίμως κρουομένων, ἀπό τοῦ Πατριαρχείου εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἐν μέσῳ πολλῶν προσκυνητῶν, συνωστιζομένων εἰς τήν Χριστιανικήν Ὁδόν, εἰς τήν αὐλήν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί εἰς πάντας τούς ἐσωτερικούς χώρους αὐτοῦ.

Ἡ ἀκολουθία ἤρξατο ἐν τῷ Καθολικῷ, τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ἀναγνώσαντος τόν Ἑξάψαλμον καί τῶν ψαλτῶν ψαλλόντων τόν κανόνα «Κύματι θαλάσσης…».

Τούτου ψαλλομένου, ὁ Πατριάρχης, οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ Ἱερεῖς ἐνεδύθησαν τάς ἐπισήμους πενθίμους στολάς αὐτῶν καί οὕτως ἐνδεδυμένοι ἐξῆλθον τοῦ Καθολικοῦ διά τήν λιτανείαν τοῦ Ἐπιταφίου.

Ἡ λιτανεία κατηυθύνθη πρῶτον πρός τό προσκύνημα «Μή μου ἅπτου» τῶν Φραγκισκανῶν, ἔνθα ἐγένετο ἡ πρώτη δέησις.

Ἀκολούθως δέησις ἀνεπέμφθη εἰς ἕκαστον τῶν Προσκυνημάτων τῶν ἐν συνεχείᾳ τοῦ «Μή μου Ἅπτου» καί τοῦ  Ἑπτακαμάρου, ἥτοι τῶν Κλαπῶν, τοῦ Ἁγίου Λογγίνου, τοῦ «Διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς», τῆς Εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τοῦ Ἀκανθίνου Στεφάνου καί τοῦ Ἀδάμ. Ἀπό τοῦ παρεκκλησίου τούτου ἡ λιτανεία ἀνῆλθεν ἐπί τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ.

Ἐνταῦθα ἀνεγνώσθη ἡ Εὐαγγελική περικοπή τῆς σταυρώσεως, (Ματθ. 27, 33-34), ἐν ᾗ ἡ ὁμολογία τοῦ Ἐκατοντάρχου, ἀνεπέμφθη δέησις, προσεκύνησεν ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Ἀρχιερεῖς τόν φρικτόν τόπον τῆς τοποθετήσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ καί ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Ἀρχιερεῖς ἐκ περιτροπῆς ἦραν τό ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἡπλωμένον καί μετ’εὐόσμων ἀνθέων κεκοσμημένον εἱλητόν τοῦ Ἐπιταφίου καί κατελθόντες τάς βαθμίδας τοῦ Γολγοθᾶ ἐτοποθέτησαν τοῦτο περιφερόμενοι τρίς ἐπί τῆς πέτρας τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως τοῦ σεπτοῦ καί ἀχράντου καί τιμίου σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (Μάρκ. 15, 43-47).

Ἐκ τοῦ λίθου τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως ἡ λιτανεία περιεστράφη τρίς πέριξ τοῦ Παναγίου Τάφου, τῶν Ἀρχιερέων αἰρόντων ἐκ περιτροπῆς ἐπ’ ὤμων τό ἅγιον Εἱλητόν.

Μετά τήν τρίτην περιφοράν τό ἅγιον Εἱλητόν ἐτοποθετήθη ἐπί τῆς πλάκας τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου εἰς τό ἐσώτερον τοῦ Κουβουκλίου, ὁπότε καί ἤρξαντο νά ψάλλωνται τά τροπάρια τοῦ Ἐπιταφίου εἰς τάς τρεῖς στάσεις αὐτοῦ, ἤτοι:

Τῆς Α’: «Ἡ  Ζωή ἐν τάφῳ»

Τῆς Β’: «Ἄξιόν ἐστι»

Καί τῆς Γ’ «Αἱ Γενεαί πᾶσαι»….

Εἰς τήν Α’ Στάσιν ἐθυμίασε τόν Ζωοδόχον Τάφον καί τό ἐπ’ αὐτοῦ Εἰλητάριον ὁ Μακαριώτατος, εἰς δέ τήν Β’ καί Γ’ οἱ Ἀρχιερεῖς κατά τά πρεσβεῖα.

Μετά τάς τρεῖς στάσεις τοῦ Ἐπιταφίου ἐψάλησαν εἰς τό ἀργόν αὐτῶν μέλος τά Εὐλογητάρια, μεθ’ ἅ  ἠκολούθησεν ἡ ὁμιλία τῆς ἡμέρας, ἐκφωνηθεῖσα ὑπό τοῦ παρεπιδημοῦντος Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Λήδρας καί ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ κ. Ἐπιφανίου ἔχουσα ὡς ἕπεται:

“Μακαριώτατε Δέσποτα,

Σεπτ χορεία τν γίων ρχιερέων,

Ελαβς ερατικν κα μοναχικν τάγμα,

ντιμοι ρχοντες,

Εσεβς λα το Θεο γαπημένε κα ελογημένε

 

ν πρώτοις, ρξάμενοι τν λόγον, εχαριστομεν τν πανάγαθον Θεν κα τν πανυπερευλογημένην ατο Μητέρα τι ξίωσαν μς, τς γίας ταύτας μέρας βισαι ν τ γί πόλει ερουσαλήμ, τν κορωνίδα τς θείας ερουργίας δι τν το κόσμου σωτηρίαν.

Εχαριστομεν κα μς Μακαριώτατε κα τν περ μς γεραρν γιοταφικν δελφότητα, τι στήκετε ες τς πάλξεις το ερο γνος, κμαοι λέοντες πνέοντες πρ, κρατοντες τς παραδόσεις κα φυλάσσοντες τν πανάγιον Τάφον κα τ πανίερα προσκυνήματα, ξίως φέροντες τν μότιμον τίτλον «φύλακες Τάφου». Δι τν μέτερον κόπον κα πόνον, μες παντες ο ρθόδοξοι χριστιανο πολαμβάνομεν τος καρπούς· τν λεον, τν χάριν κα τν ελογίαν ατν.

 Ἱστάμενοι πρ το παναγίου Τάφου, τ παλαιοδιαθηκικν κενο λόγιον νθυμούμεθα· «ς φοβερς τόπος οτος· οκ στι τοτο λλ οκος Θεο, κα ατη πύλη το Ορανο» (Γεν. 28, 17).

 Ὄντως φοβερς τόπος οτος. Φοβερς τι ν ατ μικρ μς νθρώπων, νδρν τε κα γυναικν, μφόβων κα λελυπημένων, ντρόμων τε κα κατεθλιμμένων, δάκρυσι κα μύροις, μετ κλαυθμο κα θρήνου, σπαρασσομένων τ σπλάγχνα κα κοπτομένων, τ πανάχραντον κα πανακήρατον Σμα το Κυρίου κα Θεο κα Σωτρος μν ησο Χριστο προετοιμάζουσι δι τν ταφήν. Σινδόνι καθαρ νειλίσσουσι τοτο, κα σουδαρί τ πρόσωπον καλύπτουσι κα τάφ καιν καταθέτουσιν ατό. Μυστήριον ν σιωπ τελετουργεται. Τ μ φαινόμενα, τν βλεπομένων μείζονα, κρείσσονα κα ντιμώτερα.

νθρωπον ο νθρωποι νόμιζον τι κράτουν, τν κρατοντα τ σύμπαντα τ θεί ατο δρακί, κα φερον ατν ν τ καιν τούτ μνημεί τν π τν Χερουβεμ βασταζόμενον, κα κατέθεντο ατν ν τ τάφ τούτ τ φοβερ, τν Θεν κα νθρωπον ν μι ποστάσει πάρχοντα.

φοβερς τόπος οτος, οκ στι λλ οκος Θεο. Οκος Θεο, τι τν Θεν δέχθη κα διεφύλαξε τ Σμα ατο σ Κύριος ατς θέλησεν, κα π τοτον κα ν τούτ τν θείαν ερουργίαν κα τν μυσταγωγικν λατρείαν τελεσιούργησεν. Καθ τι, τ μν Σμα το Κυρίου τιθέμενον π τς γς π τν νθρώπων, κλείετο ν τ παναγί τούτ Τάφ, σφραγς τίθετο ν τ λίθ κα πλθος στρατιωτν φύλασσεν ατό. δ παναγία ατο ψυχ ες τ καταχθόνια κατελθοσα, θειοτάτη, πάμφωτος, πανίσχυρος, κατάστικτος τος μώλωψι κα πανσθενουργός, διέλυσε τς πύλας το δου, φωταγώγησε τ νήλια κα κατασκότεινα τάρταρα, κα ξουσιαστικς τν δμ λευθέρωσε, παγγεν ναστήσας ατν κα ες τν Ορανν εσαγαγν δι τς πύλης το παναγίου κα φοβερο τούτου Τάφου.

Ατο το φοβερο τόπου κα ατο το νεκφράστου Οκου το Θεο κα ατς τς πανενδόξου πύλης το Ορανο, το τόπου το γιάσματος κα το μεγάλου σημείου τς οκουμένης πάσης, ταπεινο προσκυνητα πάρχοντες, πόθ κα γάπ πολλ διαμεμενηκότες μετ το Κυρίου κα Θεο κα Σωτρος μν ησο Χριστο ν τ μεθέξει τν παθημάτων ατο, πάροικοι κα παρεπίδημοι ν τ γί ταύτ πόλει ερουσαλήμ, συνοδοιποροντες τ γί ατο Πάθει κα μετ ατο ν τ Τάφ τ φρικτ παριστάμενοι, νθάψωμεν ν ατ τ τάφ τς μπαθες τς καρδίας κα το νος κινήσεις, τοι σύνολον τν παλαιν νθρωπον· να μετ το Κυρίου μν ησο Χριστο, ναστάντος κ το παναγίου τούτου Τάφου, συναναστηθμεν, τι κ το Τάφου νέτειλεν νάστασις, καταξιούμενοι ς π τς γς κα ν Οραν, θέσιν κα παράστασιν νώπιον το Βασιλέως τς δόξης ν τ νω ερουσαλμ τυχεν.

Οκον, τ Τάφ τούτ προσελθόντες, τ γόνυ τς ψυχς κα το σώματος κάμπτοντες, τ κεφαλ φαπτόμενοι ατο, τος χείλεσι κατασπαζόμενοι ατν κα τς χερας φαπλοντες π ατο, τ καρδί κα τ νο μνους κεσίας, δάκρυα παρακλήσεως, κροτοντες τς χερας δι τς εχαριστίας, μεγάλ τ φων δοξολογοντες κα ξομολογούμενοι, ελογίας προσφέρομεν κα προσάγομεν τ Θε κα Πατρί, τ γαπήσαντι μς γάπ νεκφράστ, κα τ Υἱῷ κα Σωτρι μν ησο Χριστ τ χαριτώσαντι μς δι τν γίων ατο Παθημάτων και τς παναγίας ατο ναστάσεως κα τελειώσαντι τ π τς γς Ατο ργον δι τς θείας ατο ναλήψεως, κα τ παναγί κα παναγάθ κα ζωοποι Πνεύματι τ κοινωνήσαντι μεθ μν κα συναρμόσαντι μς τ θεί Ατο Χάριτι μετ τς παναγίας Τριάδος, πρέπει πσα δόξα, τιμ κα προσκύνησις, νν κα ε κα ες τος αἰῶνας τν αώνων. μήν”.

Ἠκολούθησαν οἱ Αἶνοι, ἡ Δοξολογία, τό ᾀσματικόν «Ἅγιος ὁ Θεός…» καί ἡ Ἔξοδος τοῦ Ἐπιταφίου Εἱλητοῦ πρός τό Καθολικόν.

Ἐνταῦθα, τοῦ τροπαρίου «Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον» ψαλλομένου, ἐτοποθετήθη τό Εἱλητόν ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί πάντες ἔλαβον ἐκ τῶν εὐλογημένων ἐπ’ αὐτοῦ ἀνθέων καί κατέληξεν ἡ ἀκολουθία διά τῆς Προφητείας, τοῦ Ἀποστόλου καί τῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς τῆς σφραγίσεως τοῦ Τάφου μετά τῆς κουστωδίας (Ματθ. 27, 62-66), τῶν ἀρχόντων τῶν Ἰουδαίων καί τοῦ Πιλάτου καί τῶν κουστωδῶν στρατιωτῶν μή γιγνωσκόντων ὅτι ἄλλαι βουλαί ἀνθρώπων, ἄλλαι Θεοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

httpv://youtu.be/lenILrZjWu8

ngg_shortcode_6_placeholder




ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΝΕΩΝ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΩΝ.

Τήν Β’ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν, 27ην Φεβρουαρίου/11ην Μαρτίου 2012, εἰς τήν ἐν τῷ Καθολικῷ τῆς Βασιλικῆς τῆς Γεννήσεως τῆς Βηθλεέμ θείαν Λειτουργίαν, ἔλαβε χώραν ὑπό τοῦ ἡγουμένου καί Πατριαρχικού Ἐπιτρόπου Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἰορδάνου κ. Θεοφυλάκτου ἡ εἰς διάκονον χειροτονία τοῦ ἐπί ἔτη ἀφωσιωμένως εἰς τό σεπτόν Προσκύνημα τοῦ θεοδέγμονος Σπηλαίου ὑπηρετήσαντος μοναχοῦ Λεοντίου Κυρίτση-Μαυροκορδάτου.

Τήν Δ’ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν, 12ην /23ην Μαρτίου 2012, εἰς τήν θ. Λειτουργίαν καί πάλιν ἐν τῷ Καθολικῷ τῆς Γεννήσεως, ἔλαβε χώραν ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἰορδάνου χειροτονία εἰς ἰερέα τοῦ ὡς ἄνω ἱεροδιακόνου π. Λεοντίου Κυρίτση-Μαυροκορδάτου.

Τό Σάββατον τοῦ Ἀκαθίστου ,18ην /31ην Μαρτίου 2012, ὁ νεοχειροτονηθείς π. Λεόντιος ἔλαβε εἰς τό Πατριαρχεῖον τό ὀφφίκιον τοῦ Πρωτοσυγκέλλου παρά τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου μετά τῶν εὐχῶν καί τῶν εὐλογιῶν Αὐτοῦ, ἵνα εὐόρκως κατά συνείδησιν διακονῇ εἰς τήν ὑπό τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου ἐν τῇ Συνεδρίᾳ αὐτῆς ΞΗ’/24.2.2012 ἀνατεθεῖσαν αὐτῷ διακονίαν τῆς ἡγουμενείας ἐν τῇ Ἀραβοφώνῳ Ἑλληνορθοδόξῳ Κοινότητι τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν κώμην Κάρακ τῆς νοτίου Ἰορδανίας ὁμοῦ μετά τοῦ ὑπηρετοῦντος ἤδη ἐν αὐτῇ Οἰκονόμου π. Ἰωάννου.

Τήν Ε’ Κυριακήν τῶν Νηστειῶν, 19ην Μαρτίου/1ην  Ἀπριλίου 2012, ὁ ἐν Ἀμμάν Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Ἱερώτατος Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Βενέδικτος, ὁ Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος καί ὁ ἐν Βηθλεέμ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἰορδάνου κ. Θεοφύλακτος καί ὁ ἐν Φχές ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἱερώνυμος ἐκπροσωποῦντες τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων κ. κ. Θεόφιλον, συνελειτούργησαν εἰς τόν ἐν Κάρακ Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καί ἐγκατέστησαν τόν  Πρωτοσύγκελλον π. Λεόντιον εἰς τήν ἀνατεθεῖσαν αὐτῷ νέαν διακονίαν, εὐχόμενοι αὐτῷ δύναμιν ἄνωθεν, ἵνα ἐπαξίως καί συμφώνως πρός τάς προσδοκίας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πληροφορῇ ταύτην.

Τήν Μεγάλην Δευτέραν, 27ην Μαρτίου/9ην Ἀπριλίου 2012, ἔλαβε χώραν ἐπί τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ ὑπό τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου ἡ εἰς διάκονον χειροτονία τοῦ διατελέσαντος ἐπί ἕν ἔτος καί πλέον ἀφωσιωμένου διακόνου ἐν τῶ Φρικτῷ τούτῳ τόπῳ μοναχοῦ π. Διονυσίου Ἀργυροπούλου.

Πρό τῆς χειροτονίας ὁ Ἅγιος Καπιτωλιάδος ἐξεφώνησε τούς ἑξῆς νουθετικούς λόγους πρός τόν χειροτονούμενον.

«Ἱερολογιώτατε καί λίαν ἀγαπητέ ἀδελφέ

ὑποδιάκονε Διονύσιε,

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Παλαιφάτου ἡμῶν Πατριαρχείου μετά χαρᾶς ἀποδεξαμένη τήν εἰσήγησιν τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου κ. κ. Θεοφίλου τοῦ Γ΄, ὁμοφώνως ἀπεφάσισεν, ὅπως σέ ἐντάξῃ εἰς τούς κόλπους τῶν κληρικῶν τῆς Γεραρᾶς ἡμῶν Ἀδελφότητος, δι’ ὅ καί σήμερον καλεῖσαι, ἵνα λάβῃς παρά τῶν ἀναξίων χειρῶν ἡμῶν τόν πρῶτον βαθμόν τῆς ἱερωσύνης καί οὕτω καταταγῇς εἰς τήν χορείαν τῶν Διακόνων τοῦ μαρτυρικοῦ Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀφίχθης εἰς τήν Ἁγίαν Πόλιν, ὡς δόκιμος μοναχός, ὑπηρετεῖς εὐόρκως εἰς τό λίαν σημαντικόν διακόνημα τοῦ φύλακος τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ, ἐπί τοῦ ὁποίου ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ἥπλωσε τάς παλάμας» διά τήν σωτηρίαν πάσης τῆς ἀνθρωπότητος.

Μέ τούς νοητούς ὀφθαλμούς τῆς καρδίας, δυνάμεθα καί σήμερον νά ἴδωμεν  τό θαυμαστόν τοῦτο γεγονός, καθότι ἡ προστασία τοῦ ἱερωτέρου συμβόλου τῆς Χριστιανωσύνης εἶναι αἰσθητή πρός πάντας τούς πιστούς κατοίκους τῶν Ἱεροσολύμων, οὐχί μόνον ἐνισχύοντος ἡμᾶς, ἀλλά καί τηροῦντος ἡμᾶς, κατά τά ἀδιάψευστα λόγια τοῦ ἐπί τοῦ Γολγοθᾶ ἑκουσίως δι’ ἡμᾶς  ὡς ἀκάκου ἀμνοῦ τυθέντος ἱδρυτοῦ τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως.

Ἡ αἴσθησις αὕτη κατά τάς ἡμέρας ἡμῶν εἶναι πλέον ζωηρά, ὅτε τό ἡμέτερον Πατριαρχεῖον καί ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία βάλλεται πανταχόθεν καί ὑπό πολλῶν, ἐν τῇ γενικευμένῃ ἰδέᾳ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, καθότι ἡ ὕπαρξις καί μόνον ταύτης ἀποτελεῖ τροχοπέδην εἰς τήν ἐφαρμογήν  τῶν κρυφίων καί λίαν ἐπικινδύνων σχεδίων αὐτῆς.

Οὐ φοβούμεθα ὅμως, οὐδε φοβηθησόμεθα εἰς τόν αἰῶνα, ὡς ἀπολαβόντες τῆς υἱοθεσίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς χάριτος Αὐτοῦ. Διακονοῦντες δέ τά Πανάγια Σκηνώματα, ἀπολαμβάνομεν τῆς ἰδιαιτέρας προστασίας καί τῆς εὐλογίας αὐτῶν, κορωνίς τῶν ὁποίων τυγχάνει ὁ σωτηριώδης ἐν Χριστῷ βίος ἐπί τῆς γῆς καί ἡ ἀτελεύτητος ἐν οὐρανοῖς συμβασιλεία ἡμῶν μετά  τοῦ Δημιουργοῦ πάσης τῆς κτίσεως.

Καλεῖσαι λοιπόν καί μέ τήν νέαν ἰδιότητά σου, τῆς τοῦ Διακόνου, τοῦ ὑπουργοῦ, δηλονότι, τῆς τελέσεως τῶν φρικτῶν Μυστηρίων τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, νά συνεχίσῃς τήν συνειδητήν διακονίαν σου, μέ ἀνανεωμένας δυνάμεις καί ὑπόπτερον διάθεσιν ψυχῆς,  καθότι ὡς ἄγγελος θά συμμετέχῃς ἰδίως εἰς τήν τέλεσιν τοῦ ἱερωτέρου Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

 Ὁμοῦ μέ τάς εὐχάς καί εὐλογίας τοῦ Ἡγουμένου τῆς Γεραρᾶς ἡμῶν Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, τοῦ σεπτοῦ Προκαθημένου τῆς Μητρός ἁπασῶν τῶν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καί τῶν μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, ἀλλά καί πάντων τῶν μελῶν τῆς Ἀδελφότητος, ταπεινῶς εὔχομαι κἀγώ, ὅπως τά ἰδιαίτερα συναισθήματα, ἅτινα διακατέχουσι τήν ἀγαθήν σου καρδίαν κατά τήν εὔσημον ταύτην στιγμήν, παραμείνωσι ταὐτά καί ἀναλλοίωτα εἰς πάντα τόν ἱερατικόν σου βίον καί ὅπως αἰσθάνεσαι τήν στιγμήν ταύτην τῆς πρώτης σου λειτουργίας, νά αἰσθάνεσαι καί εἰς τάς ὑπολοίπους ἕως τῆς ἐσχάτης, καί νά μήν ἐπιτρέψῃς εἰς τόν ἑαυτόν σου τήν οἰκείωσιν καί τήν συνήθειαν μετά τῶν φρικτῶν μυστηρίων, ἔχοντας κατά νοῦν τό Πατερικόν, ὅτι εἰσέτι καί οἱ ἄγγελοι μετά δέους παρακολουθοῦσι τήν τέλεσιν τῆς ἀχράντου Θείας Λειτουργίας, μή δυνάμενοι παρακῦψαι καί συμμετασχεῖν εἰς ταύτην.

Πρόσελθε, οὖν, ἐν ταπεινώσει καρδίας καί καθαρότητι ψυχῆς».

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

httpv://youtu.be/txP8YboDBdA

ngg_shortcode_7_placeholder