Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Συμφώνως πρός τάς εὐαγγελικάς διηγήσεις, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός «ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν ἤχθη» (Πράξ. 8,33) διά τήν σωτηρίαν ἡμῶν. Ἀπό τοῦ Πραιτωρίου διά τῆς ὁδοῦ τοῦ μαρτυρίου ὡδηγήθη «εἰς τόν Γολγοθᾶν, ὅ ἐστιν Κρανίου τόπος λεγόμενος»(Ματθ. 27,33), «ἔξω τῆς πύλης» (Ἑβρ. 13,12) καί ἐκεῖ ἐσταυρώθη, ἐκεῖ ἐτάφη εἰς καινόν μνημεῖον, (Ματθ. 27,60), ἐξ οὗ τριήμερος ἀνέστη.

Ὁ τόπος οὗτος τοῦ μαρτυρίου καί τῆς ταφῆς καί Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ παρέμενε κατεχωσμένος μέ χώματα καί καλυμμένος μέ εἴδωλα μέχρι καί τό 326 μ.Χ. Τό ἔτος τοῦτο ἦλθεν εἰς τήν Ἁγίαν Πόλιν ἡ Ἁγία Ἑλένη, ἀπεσταλμένη τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, τόν ὁποῖον εἶχεν ἐνημερώσει διά τήν κατάστασιν τῶν προσκυνημάτων ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος ἕν ἔτος προηγουμένως εἰς τήν Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικήν Σύνοδον.

Ἡ Ἁγία Ἑλένη, ὁδηγουμένη ὑπό τῶν χριστιανῶν τῶν Ἱεροσολύμων,  ἐνετόπισε τόν τόπον τοῦ Γολγοθᾶ καί τοῦ Τάφου τοῦ Κυρίου, εὗρε τόν Τίμιον Σταυρόν καί ἤρχισε τό ἔργον τῆς ἀνοικοδομήσεως μεγαλοπρεποῦς ναοῦ ἐπ’ αὐτῶν.

Τό θαυμαστόν τοῦτο ἔργον διήρκεσε μίαν δεκαετίαν, 326-336 μ.Χ. Ἅμα τῇ περατώσει τούτου, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἐκάλεσε τούς ἐν Τύρῳ τῆς Σιδῶνος συνελθόντας Ἐπισκόπους καί πολλούς ἄλλους ἐκ πολλῶν περιοχῶν καί ἐτέλεσαν τά ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ.

Διαρκούσης τῆς τελετῆς τῶν Ἐγκαινίων, ὁ συρρεύσας λαός ἠθέλησε νά ἰδῇ τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου. Τοῦτον, λόγῳ τοῦ πλήθους, «ἀνύψωσαν», «ὕψωσαν» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων Μακάριος μετά τῆς Ἁγίας Ἑλένης. Ὅτε ὁ λαός ἠτένισε τόν Σταυρόν, ἀνεφώνησε τό «Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον……..».

Τά ἅπαξ τελεσθέντα τότε γεγονότα ταῦτα διηυθέτησεν ἡ Ἐκκλησία, ἵνα ἑορτάζωνται κατ’ ἔτος. Τό μέν γεγονός τῶν Ἐγκαινίων τήν 13ην μηνός Σεπτεμβρίου, τό δέ γεγονός τῆς Ὑψώσεως τήν 14ην Σεπτεμβρίου ἑκάστου ἔτους. Τήν ἑορτήν ταύτην τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἑώρτασε καί ἐφέτος συμφώνως πρός τό Τυπικόν αὐτῆς  ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία.

Ἀφ’ ἑσπέρας μετά τήν ἀνάγνωσιν τῆς Θ’ ὥρας εἰς τό Μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, ἐγένετο ἀπό τῆς θύρας τοῦ Κεντρικοῦ Μοναστηρίου ἐπίσημος κάθοδος τῶν Ἁγιοταφιτῶν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Ἅμα τῇ εἰσόδῳ εἰς τόν Ναόν, ἐγένετο ἡ προσκύνησις εἰς τό προσκύνημα τῆς Ἀποκαθηλώσεως καί τοῦ Παναγίου Τάφου, ἐν συνεχείᾳ δέ ὁ Ἑσπερινός μετ’ ἀρτοκλασίας εἰς τό Καθολικόν, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, τῶν Ἀρχιερέων καί τῶν Ἱερέων εἰσερχομένων ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος καί τῶν Συνοδικῶν προσκυνούντων εἰς τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν.

Τήν νύκτα τῆς ἑορτῆς ἐγένετο ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, ἡ τελετή τῆς Ὑψώσεως καί ἡ θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ ἡγουμένου τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως Παρασκευοφύλακος Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰσιδώρου.

Τήν 7.00′ π.μ. τῆς πρωΐας τῆς ἑορτῆς ἐγένετο καί πάλιν ἐπίσημος κάθοδος εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως. Τῶν σημάντρων κρουσθέντων καί τοῦ Πατριάρχου καί τῶν Ἀρχιερέων ἐνδυθέντων, ἔλαβε χώραν κατανυκτική καί μεγαλοπρεπής θ. Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου, συλλειτουργούντων τῶν Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, τοῦ ἐξ Ἑλλάδος παρεπιδημοῦντος Μητροπολίτου Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κ. Προκοπίου, τοῦ ἐκ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας Ἐπισκόπου  Banat Νικάνορος, πολλῶν ἱερομονάχων καί ἱερέων  καί συμμετεχόντων ἐν βαθείᾳ κατανύξει πολλῶν προσκυνητῶν, διαφόρων μέν ἐθνικοτήτων, μιᾶς δέ  πίστεως καί ὁμολογίας, τῆς Ὀρθοδόξου, ἑνός δέ σώματος, τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μετά τήν ἀπόλυσιν τῆς θ. Λειτουργίας, ἤρξατο ἡ τελετή τῆς Ὑψώσεως ἀπό τῶν βαθμίδων τοῦ Καθολικοῦ διά λιτανείας πρῶτον, τοῦ Μακαριωτάτου εὐλογοῦντος τήν Ἁγίαν Εἴσοδον.

Ἡ λιτανεία ἀπό τοῦ Ὀμφαλοῦ τῆς Γῆς ἐν τῷ κέντρῳ τοῦ Καθολικοῦ ἐξελθοῦσα, διελθοῦσα πρό τοῦ Κουβουκλίου  τοῦ Ἁγίου Τάφου, τῆς Ἁγίας Ἀποκαθηλώσεως, πρό τοῦ παρεκκλησίου τοῦ Ἀδάμ, καί τοῦ παρεκκλησίου τοῦ Ἀκανθίνου Στεφάνου κατῆλθεν εἰς τόν τόπον τῆς Εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἔνθα ἔλαβε χώραν ἡ ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ πρός τά τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος, συμφώνως τῷ Τυπικῷ.

Ἀκολούθως ἡ λιτανεία ἀνελθοῦσα, διῆλθε πρό τοῦ παρεκκλησίου τοῦ «Διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς», τοῦ παρεκκλησίου τοῦ Ἁγίου Λογγίνου τοῦ Ἑκατοντάρχου, τοῦ Ἑπτακαμάρου τοῦ «Μή μου ἅπτου», περιεστράφη τρίς πέριξ τοῦ Ἁγίου Κουβουκλίου  καί πάλιν διά τῆς Ἀποκαθηλώσεως, ἀνῆλθε τάς βαθμίδας τοῦ Γολγοθᾶ, ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης τοῦ ὁποίου ἐστήθη ὁ μετά τῶν κλάδων βασιλικῶν Τίμιος Σταυρός. Τοῦτον ἔλαβε καί ὕψωσε πρός τά τέσσαρα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντος κατά τήν ἐν τῷ Τυπικῷ τάξιν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος. Μετά ταῦτα ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Ἀρχιερεῖς προσεκύνησαν τήν κάτωθι τῆς Ἁγίας Τραπέζης βάσιν τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τόν ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης ὑψωθέντα Σταυρόν τοῦ Κυρίου. Οἱ πιστοί ὡσαύτως προσερχόμενοι προσεκύνησαν καί ἔλαβον τούς βασιλικούς τούς κοσμήσαντας τόν Τίμιον Σταυρόν δι’ ἁγιασμόν ψυχῶν καί σωμάτων, ἄρτων, κτημάτων καί οἰκημάτων.

Ἐν τέλει πάντες, ὁ Μακαριώτατος καί ἡ συνοδεία Αὐτοῦ καί οἱ πλεῖστοι τῶν προσκυνητῶν, ἀνῆλθον εἰς τήν αἴθουσαν τοῦ Θρόνου. Εἰς αὐτήν, προσφωνῶν ὁ Μακαριώτατος, εἶπε τά ἑξῆς:

«Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Φιλίππων Νεαπόλεως καί Θάσου κ. Προκόπιε,

Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Σεβαστοί Πατέρες καί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Μέλη τίμια τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἁγίας Ὀρθοδόξου  Ἐκκλησίας

καί τοῦ Τάγματος τῶν Σπουδαίων,

Εὐλαβεῖς Προσκυνηταί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά τῆς Ἡμῶν Μετριότητος,

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε καί ἐξαιρέτως ἀγαλλιᾶσθε σήμερον ἐν τῇ ἱερᾷ καί μεγάλῃ πανηγύρει τῆς παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἑορτῆς ἀρρήκτως συνδεδεμένης μετά τῆς Ἁγίας Γῆς καί τῆς Ἱερᾶς καί Σεπτῆς ἡμῶν Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος,

«Ἐμοί δέ», λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται, κἀγώ τῷ κόσμῳ (Γαλ. 6,14)». Μέ ἄλλα λόγια: Μή γένοιτό ποτε ἐγώ νά καυχηθῶ διά τίποτε ἄλλο παρά διά τό ὅτι δι’ ἐμέ ἔλαβε δούλου μορφήν και ἐσταυρώθη διά τήν σωτηρίαν μου ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Μόνον καύχημά μου εἶναι τοῦ Κυρίου ὁ σταυρικός θάνατος, διά τῆς πίστεως δέ εἰς τόν θάνατον αὐτόν ἔχει νεκρωθῆ καί ἔχει χάσει τήν δύναμίν του ὡς πρός ἐμέ ὁ κόσμος. Ἀλλά καί ἐγώ ἔχω νεκρωθῆ ὡς πρός τόν κόσμον.

Διά τῶν Παυλείων τούτων λόγων, διατυπώνεται κατά τόν πλέον ἀκριβῆ καί ἐναργέστατον τρόπον ὁ λόγος καί ἡ σημασία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τόσον διά τήν τοῦ Χριστοῦ Ἁγίαν Ἐκκλησίαν καί τά πιστά μέλη αὐτῆς, ὅσον καί διά τόν κόσμον.

Καί διά μέν τήν Ἐκκλησίαν καί τά πιστά μέλη αὐτῆς ὁ Σταυρός ἀποτελεῖ καύχημα. Διά δέ τόν κόσμον τόν ἀρνούμενον τόν Ἑσταυρωμένον ἀποτελεῖ μωρίαν καί σκάνδαλον. «Ἡμεῖς», λέγει ὁ μέγας Παῦλος, «κηρύττομεν Χριστόν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλον, Ἕλλησι δέ μωρίαν», καί προσθέτει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγων: «αὐτοῖς δέ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις τε καί Ἕλλησι, Χριστοῦ Θεοῦ δύναμιν καί Θεοῦ σοφίαν» (Α’ Κορ. Α’, 23-24).

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν τοῦ ἐσταυρωμένου Χριστοῦ δύναμιν καί σοφίαν προβάλλει ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία διά τῆς σημερινῆς ἑορτίου καί εὐχαριστιακῆς συνάξεως τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπί αὐτοῦ τούτου τοῦ τόπου τοῦ Γολγοθᾶ, δηλονότι τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ. Τιμᾶται δέ ἰδιαζόντως ὁ Τίμιος Σταυρός, διότι ἐγένετο τό αἴτιον, ἡ ἀφορμή, τῆς τῶν πάντων θεώσεως, πολλῷ δέ μᾶλλον ἡμῶν.

«Ἀγάλλου οὐρανέ», ψάλλει ὁ ὑμνῳδός, «καί ἡ γῆ εὐφραινέσθω, ὁ πανάγιος Σταυρός προέρχεται, ἡμᾶς ἁγιάζων ἐν Χάριτι, τοῦτον κατασπαζομένους ὡς πηγήν ἁγιάσματος καί τῆς πάντων (ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων) θεώσεως».

Τῆς διακονίας τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τοῦ αἰτίου τῆς τῶν πάντων θεώσεως, ἀξιωθέντες καί Ἡμεῖς, οἱ τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ἐλέῳ Θεοῦ ἡγούμενοι, εὐχόμεθα ὅπως ἡ ἁγιαστική χάρις καί δύναμις αὐτοῦ ἐνδυναμώνῃ, φωτίζῃ καί προστατεύῃ πάντας τούς πιστῶς προσκυνοῦντας Αὐτόν.

Προσέτι δέ εὐχόμεθα ὅπως ἡ νικητήριος δύναμις τοῦ Σταυροῦ, ἡ καταργήσασα τήν ἔχθραν μεταξύ τῶν οὐρανίων καί ἐπιγείων, καταργήσῃ καί τήν ἔχθραν μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί τῶν λαῶν διά τῆς ἐπικρατήσεως τῆς συνδιαλλαγῆς καί τῆς εἰρήνης ἐπί τῆς γῆς καί μάλιστα τῆς Ἁγίας Γῆς. Ἀμήν».

Τήν προτεραίαν τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἑωρτάσθη καί ἡ μνήμη τοῦ ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως εἰς τό Καθολικόν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως διά θ. Λειτουργίας, τῆς ὁποίας προεξῆρξεν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος.

Τήν ἡμέραν τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος προεξῆρξε θ. Λειτουργίας μετά τῆς ἀκολουθίας τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τήν Ἑλληνορθόδοξον Ἀραβόφωνον Κοινότητα Ραμάλλας, εἰς τήν ὁποίαν προϊστάμενος εἶναι ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Ἀρχιμανδρίτης Γαλακτίων, ὁ ὁποῖος καί ἐκήρυξε τόν θεῖον Λόγον περί τοῦ Σταυροῦ εἰς τούς πληρώσαντας τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ πιστούς.

Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας ἡμέρας ἐγένετο περιφορά τοῦ Τιμίου Ξύλου τοῦ Σταυροῦ, ληφθέντος ἐκ τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, εἰς τήν παρακειμένην τῇ Ραμάλλᾳ πόλιν Μπιρζέτ, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου. Ἡ συμμετοχή τῶν χριστιανῶν ἀνεξαρτήτως δόγματος ἦτο συγκινητική καί ἐνδεικτική τῆς εὐλαβειας  αὐτῶν πρός τόν Τίμιον Σταυρόν τοῦ Κυρίου.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_0_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΩΝΥΜΟΝ ΙΕΡΑΝ ΜΟΝΗΝ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Τήν Παρασκευήν, 29ην Αὐγούστου /11ην Σεπτεμβρίου 2009, καί ὥραν 7,00 π.μ. ἑωρτάσθη εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἡ ἑορτή τῆς ἀποτομῆς τῆς Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου εἰς τήν ὁμώνυμον ἱεράν Μονήν αὐτοῦ τῆς Παλαιᾶς Πόλεως Ἱεροσολύμων, μίαν ἐκ τῶν ἀρχαιοτέρων τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Ὁ ὑπόγειος ναός αὐτῆς ἀνάγεται εἰς τόν 5ον μ.Χ. αἰ., ὁ δέ ἰσόγειος, νεώτερος, τοῦ 11ου μ.Χ. αἰῶνος.

Ἐπί τῇ μνήμῃ ταύτῃ ἐτελέσθη Ἀρχιερατική Θ. Λειτουργία, χοροστατοῦντος τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί Ἁγιοταφιτῶν ἱερέων καί τῇ συμμετοχῇ πολλῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν ἐξ Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρωσσίας, Ρουμανίας καί ἀλλαχόθεν.

Εἰς τόν περικαλλῆ τοῦτον ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, κεκοσμημένου δι’ ἀνθέων, βαΐων καί κλάδων δάφνης ὑπό τοῦ ἡγουμένου τῆς ἱερᾶς Μονῆς, Ἀρχιμανδρίτου Θεοφάνους προσῆλθε διά προσκύνησιν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου, τμήματος τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Ἁγίου, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ μετά συνοδείας Ἀρχιερέων καί Ἱερέων τοῦ Πατριαρχείου.

Διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου τό ἐκκλησίασμα μετεῖχεν ἐν κατανύξει εἰς τήν Θ. Λειτουργίαν, ὠφελήθη τά μέγιστα πνευματικῶς καί ἐνισχύθη ὁ ἀγών τῆς παρούσης νηστείας.

Μετά τήν Θ. Λειτουργίαν ἠκολούθησε δεξίωσις εἰς τό ἡγουμενεῖον καί τόν περίβολον τῆς ἱερᾶς Μονῆς διά τόν Μητροπολίτην Ἡσύχιον, τήν συνοδείαν αὐτοῦ καί τούς ἑορταστάς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_1_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Τήν Παρασκευήν, 29ην Αὐγούστου /11ην Σεπτεμβρίου 2009, καί ὥραν 7,00 π.μ. ἑωρτάσθη εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἡ ἑορτή τῆς ἀποτομῆς τῆς Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου εἰς τήν ὁμώνυμον ἱεράν Μονήν αὐτοῦ τῆς Παλαιᾶς Πόλεως Ἱεροσολύμων, μίαν ἐκ τῶν ἀρχαιοτέρων τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Ὁ ὑπόγειος ναός αὐτῆς ἀνάγεται εἰς τόν 5ον μ.Χ. αἰ., ὁ δέ ἰσόγειος, νεώτερος, τοῦ 11ου μ.Χ. αἰῶνος.

Ἐπί τῇ μνήμῃ ταύτῃ ἐτελέσθη Ἀρχιερατική Θ. Λειτουργία, χοροστατοῦντος τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί Ἁγιοταφιτῶν ἱερέων καί τῇ συμμετοχῇ πολλῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν ἐξ Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρωσσίας, Ρουμανίας καί ἀλλαχόθεν.

Εἰς τόν περικαλλῆ τοῦτον ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου,  κεκοσμημένου δι’ ἀνθέων, βαΐων καί κλάδων δάφνης ὑπό τοῦ ἡγουμένου τῆς ἱερᾶς Μονῆς, Ἀρχιμανδρίτου Θεοφάνους προσῆλθε διά προσκύνησιν τοῦ ἱεροῦ λειψάνου, τμήματος τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Ἁγίου, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ μετά συνοδείας Ἀρχιερέων καί Ἱερέων τοῦ Πατριαρχείου.

Διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου τό ἐκκλησίασμα μετεῖχεν ἐν κατανύξει εἰς τήν Θ. Λειτουργίαν, ὠφελήθη τά μέγιστα πνευματικῶς καί ἐνισχύθη ὁ ἀγών τῆς παρούσης νηστείας.

Μετά τήν Θ. Λειτουργίαν ἠκολούθησε δεξίωσις εἰς τό ἡγουμενεῖον καί τόν περίβολον τῆς ἱερᾶς Μονῆς διά τόν Μητροπολίτην Ἡσύχιον, τήν συνοδείαν αὐτοῦ καί τούς ἑορταστάς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_2_placeholder




Η ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ εἰκών τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου παρέμεινεν εἰς τό παρεκκλήσιον τῆς «Πλατυτέρας», ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος, ἀπό τῆς ἡμέρας τῆς καθόδου αὐτῆς, 12ης μηνός Αὐγούστου ἕως καί τῆς ἡμέρας τῆς Ἀποδόσεως τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, 23ης Αὐγούστου.

Κατά τάς ἡμέρας αὐτάς χιλιάδες ἦσαν οἱ προσκυνηταί, οἱ ὁποῖοι προσεκύνησαν τόν τάφον τῆς Θεοτόκου καί ἀκολούθως διῆλθον κάτωθι τοῦ Ἐπιταφίου, ἐπί τοῦ ὁποίου ἦτο τοποθετημένη ἡ εἰκών. Εἰς τήν εἰκονιζομένην Θεοτόκον ἐναπέθεσαν δυσκολίας, προβλήματα, ἀσθενείας, περιστάσεις, δεήσεις, ἱκεσίας καί ἐλπίδας, κατά τήν διάρκειαν τῆς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν τελουμένης Παρακλήσεως καί θ. Λειτουργίας, ἀλλά καί κατά τό προσκύνημα αὐτῶν κατά τήν διάρκειαν ὅλων τῶν ὡρῶν τῆς ἡμέρας, ἐν αἷς παρέμενεν ἀνοικτός ὁ Ναός.

Τό Σάββατον 23ην Αὐγούστου / 5ην Σεπτεμβρίου, ἡμέραν Ἀποδόσεως τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως, μετά τήν Παράκλησιν καί τήν θ. Λειτουργίαν, ἡ ἱερά εἰκών ἀνεχώρησεν ἐκ τοῦ χώρου τῆς «Πλατυτέρας».

Προπορευθέντων μοναχῶν καί ἱερέων, ἐσχηματίσθη ἱερά πομπή, εἰς τό τέλος τῆς ὁποίας ἐστάθη ὁ ἡγούμενος, Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Φιλούμενος, κρατῶν τήν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ἐπί τοῦ στήθους αὐτοῦ προσδεδεμένην ἀπό τῶν ὤμων, συνοδείᾳ  τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου, ἡγουμένου τῆς ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἀββᾶ Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου καί προπορευομένου τοῦ Γέροντος Δραγουμάνου, Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως, κ. Χριστοδούλου.

Ἡ ἱερά πομπή ἐξελθοῦσα τοῦ ἐν Γεθσημανῇ  Ναοῦ, διῆλθε πρό τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος καί Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου, διέβη τήν Πύλην τῶν Λεόντων, παρά τήν ὁποίαν καί ἡ Μονή τῶν Ἁγίων καί δικαίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, καί ἔφθασεν εἰς τήν ἱεράν Μονήν Πραιτωρίου, ἐν τῷ τόπῳ τῆς φυλακίσεως καί τῆς δίκης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπό τοῦ Ποντίου Πιλάτου. Πρό ἑκάστης τῶν Μονῶν τούτων ἀνεπέμπετο δέησις, ἐν ᾧ οἱ ἱεροψάλται μετά τῶν ἀκολουθούντων πιστῶν ἔψαλλον: «Ἐν τῇ Γεννήσει…» καί «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων…» καί οἱ ἱστάμενοι δεξιά καί ἀριστερά τῆς ὁδοῦ προσεκύνουν μετ’ εὐλαβείας.

Ἀπό τοῦ Πραιτωρίου ἤρξαντο νά κρούουν οἱ κώδωνες τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, δηλοῦντες τήν προσέγγισιν τῆς εἰκόνος εἰς τήν ὁδόν τοῦ Μαρτυρίου. Ὄντως ἡ ἱερά πομπή διῆλθε πρό τοῦ προσκυνήματος τοῦ Σίμωνος τοῦ Κυρηναίου καί τοῦ οἴκου τῆς Ἁγίας Βερονίκης καί ἐστάθμευσε διά δέησιν πρό τῆς ἱεράς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους. Ἀπό τῆς Μονῆς ταύτης καί ἐντεῦθεν, λόγῳ τοῦ χριστιανικοῦ στοιχείου τῆς Χριστιανικῆς συνοικίας, οἱ ἔνθεν καί ἔνθεν τῆς ὁδοῦ ἱστάμενοι πιστοί, ὀρθόδοξοι καί μή, προσερχόμενοι νά προσκυνήσωσιν, ἐγένοντο πολυπληθέστεροι καί ὁ διά τῶν κλάδων δένδρων καί δι’ ἀνθέων διάκοσμος τῆς ὁδοῦ καί τῶν ἁψίδων ἐγένετο ποικίλος καί ὡραῖος. Πλῆθος νέων ἐκ τοῦ ἀραβοφώνου  Ὀρθοδόξου ἡμῶν ποιμνίου ἠκολούθει ἐν χαρμοσύνῳ ἑορτίῳ ἀλαλαγμῷ καί ρυθμικῇ τυμπανοκρουσίᾳ.

Τῶν κωδώνων κρουομένων, ἡ ἱερά πομπή ἔφθασεν ἀργῷ τῷ ρυθμῷ, εἰς τήν διασταύρωσιν τῆς ὁδοῦ τοῦ Πατριαρχείου μετά τῆς Χριστιανικῆς ὁδοῦ. Ἐνταῦθα προσῆλθεν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ καί οἱ Ἁγιοταφῖται Πατέρες προσεκύνησαν καί τινες ἐκ τῶν Ναϊτῶν Πατέρων εἰσῆλθον μετ’ ἑξαπτερύγων εἰς τήν ἀρχήν τῆς λιτανείας.

Μετά τοῦτο ἡ ἱερά πομπή κατηυθύνθη πρός τήν αὐλήν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως καί ἀπ’ αὐτῆς ἐν ψαλμῳδίαις, δοξολογίαις καί δεήσεσιν εἰσῆλθεν εἰς τό παρεκκλήσιον τοῦ Μετοχίου τῆς Γεθσημανῆς.

Ἐνταῦθα δεήσεως γενομένης, ἡ ἱερά εἰκών ἐτοποθετήθη εἰς τήν θέσιν αὐτῆς, ἀναμένουσα τήν μεταφοράν αὐτῆς καί πάλιν εἰς Γεθσημανῆν σύν Θεῷ κατά τό ἑπόμενον ἔτος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_3_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Ὁ Ναός τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἐν Γεθσημανῇ παρέμεινεν ἀνοικτός συνεχῶς καί μετά τήν τελετήν τοῦ Ἐπιταφίου διά τάς χιλιάδας τῶν προσκυνητῶν, κατερχομένων τάς βαθμίδας αὐτοῦ, ἀναπτόντων κηρία καί προσκυνούντων τό πάνσεπτον μνῆμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τήν ἐπί τοῦ Ἐπιταφίου ἱεράν αὐτῆς εἰκόνα.

Ἐν ᾧ  αὕτη ἦτο ἡ κίνησις ἐν τῷ Ναῷ, ἤρξατο ἡ ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ τήν 3ηνμ.μ., χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀβήλων κ. Δωροθέου καί τοῦ Γέροντος Δραγουμάνου, Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως κ. Χριστοδούλου, ἐπιβλέποντος τήν τήρησιν τῆς τάξεως, καί συμμετεχόντων ἱερομονάχων καί ἱερέων Ἁγιοταφιτῶν καί παρεπιδημούντων ἐξ ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Τήν πρωΐαν τῆς κυριωνύμου ἡμέρας τῆς ἑορτῆς, περί ὥραν 7.30 π.μ., κατελθών ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ μετά συνοδείας εἰς Γεσθημανῆν προεξῆρξε τῆς πανηγυρικῆς θ. Λειτουργίας εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἱερωτάτων Μητροπολιτῶν Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί Ἐλευθερουπόλεως κ. Χριστοδούλου, Γέροντος Δραγουμάνου, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἀβήλων κ. Δωροθέου, καί Θαβωρίου κ. Μεθοδίου καί τοῦ ἐξ Ἑλλάδος παρεπιδημοῦντος Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κνωσσοῦ κ. Εὐγενίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης καί πολλῶν ἱερέων, ἐν ᾧ πλῆθος πιστῶν προσήρχοντο καί παρέμενον ἐν τῷ Ναῷ διά παρακολούθησιν τῆς θ. Λειτουργίας, ἐν ᾧ ἄλλοι ἤναπτον κηρία, πληροῦντες καί φωτίζοντες τάς βαθμίδας, καί ἐξήρχοντο.

Ὁ Μακαριώτατος μετέδωσε τήν θ. Κοινωνίαν εἰς τούς ἐν εὐλαβείᾳ καί πυκναῖς τάξεσι προσελθόντας πιστούς ἀπό τῆς πύλης τοῦ Θεομητορικοῦ Μνημείου καί οἱ ἱερεῖς ἀπό τῶν παρεκκλησίων τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου καί τῶν Ἁγίων καί δικαίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης.

Μετά τήν ἀπόλυσιν τῆς θ. Λειτουργίας καί τήν διανομήν τοῦ ἀντιδώρου, ὁ Μακαριώτατος μετά  συνοδείας ἀνῆλθεν εἰς τό ἡγουμενεῖον, ἔνθα ὁ ἡγούμενος Πανοσιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Φιλούμενος προσέφερε πλουσιοπαρόχως σταφυλάς, γλυκίσματα καί ἀναψυκτικά .

Προπίνων ὁ Μακαριώτατος, ηὐχήθη εἰς τούς συνοδούς καί συλλειτουργούς ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς, εἰς τόν ἡγούμενον Ἀρχιμανδρίτην π. Φιλούμενον καί τούς εὐλαβεῖς ἑορταστάς τήν βοήθειαν καί προστασίαν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τάς πρεσβείας αὐτῆς πρός Κύριον δι’ ἁγιασμόν καί σωτηρίαν.

Ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησε τόν ἡγούμενον Πανοσιώτατον π. Φιλούμενον διά τήν λαμπράν ὑποδοχήν καί τήν ἐν εὐταξίᾳ τέλεσιν τῆς ἱερᾶς Πανηγύρεως τής Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος εἶπεν ὅτι ἡ Θεοτόκος εἶναι πρόξενος τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἀνθρωπίνως, διότι Αὕτη ἀνταπεκρίθη εἰς τήν κλῆσιν τοῦ Θεοῦ καί ἐδάνεισε τήν σάρκα Αὐτῆς εἰς τόν σαρκωθέντα καί ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ καί Υἱόν Αὐτῆς, Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Τοῦτον ἠκολούθησε διακονοῦσα καθ’ ὅλον τόν ἐπίγειον βίον Αὐτοῦ ἕως καί τοῦ Σταυροῦ καί ἦτο ἡ πρώτη ἀκούσασα τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ. Θανοῦσα ὡς ἄνθρωπος καί ἐνταφιασθεῖσα εἰς τό ἐν Γεθσημανῇ πάνσεπτον μνῆμα Αὐτῆς, δέν ἐκρατήθη ὑπό τοῦ θανάτου, ἀλλά μετέστη ὑπό τοῦ Υἱοῦ Αὐτῆς ψυχῇ τε καί σώματι διά τήν παναγιότητα Αὐτῆς εἰς τόν οὐρανόν, ἔνθεν καί ἐκτενῶς πρεσβεύει καθ’ ἡμέραν ὑπέρ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, τοῦ ἐν κινδύνοις  ἀνάγκαις καί περιστάσεσι εὑρισκομένου.

Διά τῆς μεγάλης ταύτης Θεομητορικῆς ἑορτῆς συνεπληρώθη ὁ κύκλος τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων εὐλαβείας καί τιμῆς κατά τόν Δεκαπενταύγουστον πρός τό πρόσωπον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἰς τήν Σιωνίτιδα Μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν καί ἀναμένεται ἡ μετ’ ὀκτώ ἡμέρας Ἀπόδοσις τῆς ἑορτῆς αὐτῆς, τήν 23ην Αὐγούστου καί ἡ ἄνοδος τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Κοιμήσεως ἀπό τοῦ χώρου τῆς Πλατυτέρας ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος, ἔνθα ἐκτίθεται εἰς προσκύνησιν, εἰς τό παρεκκλήσιον αὐτῆς ἔναντι τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως.

Ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἑωρτάσθη ἐπίσης μετά πολλῆς εὐλαβείας καί μεγάλης συμμετοχῆς πιστῶν εἰς τήν παρά τήν Ραμάλλαν κώμην ταύτην τοῦ Ἀμπούντ, ἔχουσαν τόν ναόν αὐτῆς ἀφιερωμένον εἰς τήν Κοίμησιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἰς τήν κώμην τοῦ Ἀμπούντ μετέβη μετά συνοδείας ἐξ Ἱεροσολύμων ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Σεβαστείας κ. Θεοδόσιος καί προεξῆρξε τῆς θ. Λειτουργίας ἐπί τῇ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως ἐκήρυξεν τόν θεῖον λόγον πρός οἰκοδομήν τῶν πιστῶν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_4_placeholder




Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΕΓΚΩΜΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ εἰκών τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης Ἡμῶν Θεοτόκου, τεθεῖσα τήν 12ην τοῦ μηνός Αὐγούστου εἰς ηὐτρεπισμένον Ἐπιτάφιον εἰς τόν χῶρον τῆς «Πλατυτέρας», ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ μνήματος, ἀνέμενε ἀξιοχρέως τά Ἐγκώμια αὐτῆς.

Οὕτω τήν παραμονήν τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, 14ην τοῦ μηνός Αὐγούστου, καί ὥραν 7.30 π.μ. συμφώνως πρός ἀρχαίαν τάξιν τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, ἐξεκίνησεν ἱερά πομπή ἐκ τῆς θύρας τοῦ Κεντρικοῦ Μοναστηρίου τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης. Τῆς ἱερᾶς ταύτης καί μακρᾶς πομπῆς ἐκ μοναχῶν, ἱερέων καί Ἀρχιερέων τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί ἄλλων Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν, προΐστατο ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’. Ἡ πομπή διανύσασα ἀπό δυσμῶν πρός ἀνατολάς τήν Παλαιάν Πόλιν τῶν Ἱεροσολύμων διά τῆς ὁδοῦ τοῦ Μαρτυρίου, διαβᾶσα πρό τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, τοῦ Πραιτωρίου καί τῶν Ἁγίων καί δικαίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, ἐξελθοῦσα διά τῆς πύλης τῶν Λεόντων τοῦ τείχους διελθοῦσα πρό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου πρωτομάρτυρος καί ἀρχιδιακόνου Στεφάνου, κατέληξεν εἰς τό ἡγουμενεῖον τοῦ σεπτοῦ προσκυνήματος τῆς Γεθσημανῆς.

Ἐνταῦθα παρέμεινεν ἐπ’ ὁλίγον διά μικράν ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἀνάπαυσιν, ἄχρις οὗ ἑτοιμασθῶσι τά ἀπαραίτητα διά τήν τελετήν  τῶν Ἐγκωμίων ἐν τῷ Θεομητορικῷ Μνήματι. Ἡ τελετή αὕτη ἤρξατο συμφώνως τῷ Ἱεροσολυμιτικῷ Τυπικῷ διά τῆς ὑποδοχῆς τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Θεοφίλου Γ’ εἰς τήν αὐλήν τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Κοιμήσεως, τῆς εὐλογίας τοῦ θυμιάματος καί τῆς Εἰσόδου.

Ἡ Εἴσοδος ἤρξατο διά τῆς ἐπισήμου πρός τόν σταυροειδῆ ὑπόγειον Ἱερόν Ναόν καί διά τῶν πολλῶν βαθμίδων αὐτοῦ καθόδου, ἐν ᾧ ἐψάλλετο ὑπό τῶν ἱεροψαλτῶν τό ἀπολυτίκιον: «Ἐν τῇ γεννήσει τήν Παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε».

Φθάσας ὁ Μακαριώτατος εἰς τό μέσον τοῦ Ναοῦ πρό τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος, ηὐλόγησε τό ἀσφυκτικῶς συνωστιζόμενον καθ’ ὅλον τόν ναόν εὐσεβές ἐκκλησίασμα Ὀρθοδόξων ἐκ διαφόρων χωρῶν, Ἰσραήλ, Ἰορδανίας, Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας, Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρωσίας, Οὐκρανίας, Ρουμανίας, Μολδαβίας καί Σερβίας.

Ἐνδεδυμένος τόν μανδύαν καί κρατῶν τήν ποιμαντορικήν ράβδον, ἀνῆλθεν εἰς τόν θρόνον ὁ Μακαριώτατος, ὅτε καί προσῆλθον οἱ Ἁγιοταφῖται ἱερεῖς καί οἱ παρεπιδημοῦντες ἐκ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἔλαβον καιρόν διά τήν συμμετοχήν αὐτῶν εἰς τήν τελετήν τῶν Ἐγκωμίων.

Οἱ ἱεροψάλται ἔψαλλον εἰς ἀργόν βυζαντινόν μέλος τό «Ἄνωθεν οἱ προφῆται Σέ προκατήγγειλον…», ἕως ὅτου οἱ ἱερεῖς, οἱ Ἀρχιερεῖς καί ὁ Πατριάρχης ἐνδυθῶσι πλήρη ἱερατικήν, ἀρχιερατικήν καί πατριαρχικήν στολήν.

Μετά τοῦτο ἤρξατο ἡ ἀκολουθία τῶν Ἐγκωμίων εἰς τρεῖς στάσεις:

Τήν α’: «Ἡ ζωή ἐν τάφῳ κατετέθης, βαβαί…».

Τήν β’: «Ἄξιον ἐστίν μεγαλύνειν Σέ, τήν Θεοτόκον…».

Τήν γ’:«Αἱ γενεαί πᾶσαι ὕμνον τῇ ταφῇ σου προσάγουσι, Παρθένε….».

Εἰς τήν α’ τῶν στάσεων τούτων ὁ Πατριάρχης ἐθυμίασε τόν τάφον καί τό ἐκκλησίασμα, ἐνῷ εἰς τάς β’ καί γ’, Ἀρχιερεῖς.

Εἰς τούς θεολογικούς ὕμνους τῶν στάσεων τούτων, κατανυκτικῶς ψαλέντων ὑπό τοῦ Πατριάρχου, τῶν Ἀρχιερέων καί τῶν ἱερέων ἐναλλάξ καί τῶν ἱεροψαλτῶν, ὑμνήθη ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὡς ἡ Ἁγνή Κόρη, ἡ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου σαρκώσασα τόν ἄσαρκον πρίν Λόγον, ἡ διακονήσασα τοῦτον καί ἀκολουθήσασα Αὐτόν ἕως τοῦ σταυροῦ καί μετά τήν Ἀνάστασιν καί τήν εἰς οὐρανούς Ἀνάληψιν Αὐτοῦ παραμείνασα εἰς Ἱερουσαλήμ καί προσευχομένη ἐπί τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἔνθα προανηγγέλθη Αὐτῇ ὁ θάνατος Αὐτῆς, ἐφ’ ᾧ ἐκ περάτων τῆς Οἰκουμένης, θείῳ νεύματι, συνηθροίσθησαν οἱ Ἀπόστολοι και ἐνεταφίασαν αὐτήν «Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ». Ὁ τάφος ὅμως οὗτος δέν ἐκράτησε τήν Μητέρα τῆς Ζωῆς. Ὁ Υἱός καί Κύριος καί Θεός Αὐτῆς μετέστησεν Αὐτήν πρό τῆς καθολικῆς Ἀναστάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ψυχῇ τε καί σώματι καί ἐκάθισεν Αὐτήν δεξιόθεν Αὐτοῦ. Ἐκεῖθεν Αὕτη πρεσβεύει και μεσιτεύει ὑπέρ βοηθείας καί λυτρώσεως ἡμῶν ἐκ παντοίων κινδύνων καί νόσων καί δεινῶν καί περιστάσεων. Μετά τήν συμπλήρωσιν τῆς ψαλμῳδίας τῶν ὕμνων, ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος.

Εἰς τήν θεολογικήν καί συγκινητικήν ὁμιλίαν αὐτοῦ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρῶν ἐξύμνησε τήν Θεοτόκον ὡς τήν Ἁγνήν Ἀειπάρθενον, ἀλλά καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τήν ἀφωσιωμένην ἐν ὑπακοῇ τῷ Υἱῷ Αὐτῆς, τήν θανοῦσαν καί ταφεῖσαν ἐν τῷ ἔμπροσθεν ἡμῶν Πανσέπτῳ Μνήματι Αὐτῆς, μή κρατηθεῖσαν ὅμως ὑπό τοῦ τάφου καί τῆς νεκρώσεως Αὐτῆς. Αὕτη μετέστη μετά θάνατον καί ζῇ δεξιόθεν τοῦ Θρόνου τοῦ Υἱοῦ Αὐτῆς ὡς πρώτη τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας, ἀνωτέρα τῶν ἀγγέλων, τῶν Σεραφείμ και τῶν Χερουβείμ, πρεσβεύουσα ὑπέρ ἡμῶν, προφθάνουσα ἐν ἀνάγκαις, κινδύνοις καί δοκιμασίαις. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος ἐσυνέχισεν ὑπογραμμίζων ὅτι ἡ Θεομητορική αὕτη ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί ἡ ἁγία Μετάστασις Αὐτῆς πρός τόν Υἱόν καί Θεόν Αὐτῆς γεννᾷ καί τρέφει σήμερον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν τῶν πιστῶν καί παντός τοῦ «πεπτωκότος» ἀνθρωπίνου γένους τήν ἐλπίδα. Δίχως τήν ἐλπίδα, ἑδρεύουσαν εἰς τάς καρδίας τῶν ἀνθρώπων, παρουσιάζονται πλεῖστα δεινά καί νοσηραί καταστάσεις εἰς τάς κοινωνίας ἡμῶν. Ταύτην τήν ἐλπίδα προσπίπτομεν καί παρακαλοῦμεν νά μᾶς χαρίζῃ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ ὑψωθεῖσα εἰς τούς οὐρανούς καί μεσιτεύουσα εἰς τό διηνεκές ὑπέρ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἰδίᾳ δέ ὑπέρ τῶν πιστευόντων εἰς τόν Υἱόν Αὐτῆς καί τιμώντων Αὐτήν.

Μετά τόν θεῖον λόγον ἐψάλησαν τά Εὐλογητάρια καί οἱ Αἶνοι καί ἡ Δοξολογία, ἐπί τῷ τέλει τῆς ὁποίας καί ἐν ᾧ ἐψάλλετο τό ᾀσματικόν «Ἅγιος ὁ Θεός……» ἐγένετο ἡ ἔξοδος τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου διά τῶν βαθμίδων πρός τήν πύλην τοῦ Ναοῦ ἐπί ηὐτρεπισμένου μετ’ εὐλαβείας καί καλαισθησίας δι’ ἀνθέων Ἐπιταφίου, βασταζομένου ὑπό ἱερέων ἐναλλάξ, προπορευομένων ὅλων τῶν ἱερέων καί ἀκολουθούντων τῶν Ἀρχιερέων καί τοῦ Πατριάρχου. Ὅτε ἡ πομπή ἔφθασεν εἰς τό ἀνώτατον σημεῖον τῶν βαθμίδων πρό τῆς πύλης, ὁ Πατριάρχης ἀνέπεμψε δέησιν «ὑπέρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης» καί «ὑπέρ προστασίας καί εὐσταθείας τοῦ γένους ἡμῶν» καί «ἀγαθῆς καταστάσεως τοῦ σύμπαντος κόσμου», παρουσίᾳ καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Σωτηρίου Ἀθανασίου.

Τῆς δεήσεως συμπληρωθείσης, ψαλλομένου τοῦ «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων» καί «Ἐν τῇ γεννήσει τήν Παρθενίαν ἐφύλαξας…», οἱ κρατοῦντες τόν Ἐπιτάφιον ἱερεῖς ἐκινήθησαν πρός τό κέντρον τοῦ Ναοῦ καί τόν χῶρον τῆς «Πλατυτέρας», ὄπισθεν τοῦ Τάφου τῆς Θεοτόκου, ὅπου καί ἐτοποθέτησαν αὐτόν διά προσκύνησιν τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου ὑπό τῶν πιστῶν ἐπί ἐννέα ἡμέρας, ἕως τῆς ἀνόδου αὐτῆς εἰς τό ἔναντι τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως Παρεκκλήσιον αὐτῆς τήν 23ην Αὐγούστου, ἡμέραν τῆς ἀποδόσεως τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_5_placeholder




ΑΠΟΚΟΡΥΦΟΥΝΤΑΙ ΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Αἱ ὀφειλόμεναι ἐκδηλώσεις τιμῆς καί εὐλαβείας πρός τό πρόσωπον τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἤρξαντο εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἀπό τήν 1ην τοῦ Δεκαπενταυγούστου μέ τήν ἀκολουθίαν τῆς Παρακλήσεως καί ἄλλων προσευχῶν εἰς τό Θεομητορικόν αὐτῆς Μνῆμα ἐν Γεθσημανῇ, εἰς τόν μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης καί ἄλλους ναούς.

Αἱ ἐκδηλώσεις  αὗται ἤρξαντο κορυφούμεναι, ὅσον ἐπλησίαζον αἱ ἡμέραι τῆς Θεομητορικῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως.

Μία τῶν ἐκδηλώσεων τούτων, ἦτο ἡ κατανυκτική ἅμα δέ καί μεγαλοπρεπής λιτανεία τῆς Ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἀπό τοῦ Μετοχίου τῆς Γεθσημανῆς ἔναντι τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως πρός τό Θεομητορικόν αὐτῆς Μνῆμα ἐν Γεθσημανῇ, λαβοῦσα χώραν συμφώνως πρός τό Ἱεροσολυμιτικόν Tυπικόν καί τό Προσκυνηματικόν καθεστώς τήν 12ην τοῦ μηνός Αὐγούστου.

Ἡ λιτανεία αὕτη ἤρξατο τήν 5.00 π.μ., ἀφοῦ προηγήθη ἡ θ. Λειτουργία εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως καί εἰς τό ἔναντι τούτου Ἱερόν Μετόχιον τῆς Γεθσημανῆς. Πολλοί ἦσαν οἱ προσκυνηταί Ἑλληνικῆς, Ρωσικῆς, Οὐκρανικῆς καί ἄλλης καταγωγῆς, ἔτι δε καί οἱ ἐντόπιοι Ὀρθόδοξοι ἀλλά καί ὀπαδοί ἄλλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, οἱ ὁποῖοι ἤδη ἀπό ὄρθρου βαθέος ἐκ διαφόρων σημείων προερχόμενοι, συνέτρεχον πρός τήν ὁδόν τοῦ Πατριαρχείου Ἰεροσολύμων καί τήν χριστιανικήν ὁδόν καί κατέληγον πρός τό Μετόχιον, προσεκύνουν  τήν Ἱεράν Εἰκόνα, ἀκολούθως δέ ἀνέμενον εἰς τήν αὐλήν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως τήν ἔναρξιν τῆς λιτανείας.

Τό σῆμα τῆς ἐνάρξεως ἐδόθη μέ τήν κροῦσιν τῶν κωδώνων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως.

Εὐθύς ἀμέσως ἤρξαντο κινούμεναι αἱ μακραί τάξεις τῶν μοναχῶν, μοναζουσῶν καί τῶν ἱερέων, τῶν προπορευομένων τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος καί ἐξερχομένων ἐκ τῆς μικρᾶς νοτιοανατολικῆς πύλης τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως μέ κατεύθυνσιν τήν ὁδόν τοῦ Μαρτυρίου.

Ὄπισθεν τούτων ἠκολούθει ἡ τιμωμένη εἰκών τῆς Κοιμήσεως τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου, ἡ καθ’ ὅλον τό ἔτος ἐν τῷ Μετοχίῳ φυλασσομένη, βασταζομένη ὑπό τοῦ ἡγουμένου τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου καί Θεομητορικοῦ Μνήματος ἐν τῇ Γεθσημανῇ Πανοσιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλουμένου καί περιστοιχουμένη ὑπό τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, συνοδεύοντος τοῦ γέροντος Δραγουμάνου, Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως κ. Χριστοδούλου.

Πολλοί ἦσαν οἱ προσκυνηταί, ὑπέρ τάς τρεῖς χιλιάδας, οἱ ἱστάμενοι ἔνθεν καί ἔνθεν καθ’ ὅλον τό μῆκος τῆς χριστιανικῆς ὁδοῦ, συνωστιζόμενοι, συνωθούμενοι, ἐνίοτε δέ καί ἠπίως φιλονεικοῦντες, ἵνα προφθάσωσι νά προσκυνήσωσι καί ἐγγίσωσι τήν Ἱεράν Εἰκόνα καί ζητήσωσι τάς πρεσβείας καί τάς ποικίλας βοηθείας τῆς ἐν αὐτῇ εἰκονιζομένης Θεοτόκου, Μητρός τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, θανούσης, ταφείσης καί πρό τῆς καθολικῆς ἀναστάσεως εἰς οὐρανούς μεταστάσης καί ἐκ δεξιῶν τοῦ Υἱοῦ αὐτῆς καθεζομένης ἐν «ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένης, πεποικιλμένης».

Τῷ τρόπῳ τούτῳ, ἀργῷ τῷ ρυθμῷ, ἡ Ἱερά Εἰκών  διώδευσεν ὅλην τήν ὁδόν τοῦ Μαρτυρίου, σταθμεύσασα διά δέησιν πρό τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νιέφσκυ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πραιτωρίου, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ἁγίων καί Δικαίων Θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης ἐντός τῶν τειχῶν καί τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου πρωτομάρτυρος καί ἀρχιδιακόνου Στεφάνου ἐκτός τῶν τειχῶν ἐν τῇ κοιλάδι τῶν Κέδρων καί κατέληξεν εἰς τόν ἀρχαῖον Ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως καί εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα, ἐν ᾧ ἐψάλλοντο ὑπό τῶν ἱεροψαλτῶν καί τοῦ πλήθους οἱ ὕμνοι: «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων», «Ἐν τῇ γεννήσει τήν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τόν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε».

Μετά τήν ἐν τῷ Ναῷ εἴσοδον, τήν κάθοδον τῶν βαθμίδων καί τήν προσκύνησιν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος, ἡ Ἱερά Εἰκών ἐτοποθετήθη ἐπί τοῦ δι’ αὐτήν ηὐτρεπισμένου Ἐπιταφίου ὄπισθεν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος ἐν τῷ χώρῳ τῆς Πλατυτέρας, ἔνθα ἐσυνέχισαν νά προσέρχωνται οἱ πιστοί καί νά προσκυνῶσι, ἐγγίζοντες χεῖρας,  ὄμματα, χείλη, μέτωπα καί ζητοῦντες τήν θεομητορικήν βοήθειαν καί παραμυθίαν καί ἐν ᾧ ἐτελεῖτο ἡ ἀκολουθία τῆς Παρακλήσεως  ἡ θ. Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ ἡγουμένου τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου καί Θεομητορικοῦ Μνήματος ἐν Γεθσημανῇ Πανοσιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλουμένου καί συλλειτουργούντων ἱερέων τοῦ Πατριαρχείου καί ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Ὄντως τό γεγονός τοῦτο εἶναι ἕν ἐκ τῶν συγκινητικωτέρων καί σημαντικωτέρων τοῦ Ἱεροσολυμιτικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἑορταστικοῦ κύκλου, στηρίζον διά τοῦ ἀχράντου προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου πολλάς ψυχάς Ὀρθοδόξων, ἀλλά καί ὀπαδῶν ἄλλων χριστιανικῶν  ὁμολογιῶν, ἔτι δέ καί ἄλλων θρησκευμάτων, τῷ ἰδίῳ αὐτῶν τρόπῳ εὐλαβουμένων τήν Θεοτόκον.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_6_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΘΑΒΩΡ

Τό ὄρος Θαβώρ, Ἰταβύριον εἰς τήν θύραθεν γραμματείαν, «δεσπόζει εἰς τό μέσον τῆς Γαλιλαίας, ἀναμέσον τῆς πεδιάδος τοῦ Ἰεζράελ καί τῆς Σκυθουπόλεως, πανταχόθεν ἀπομεμονωμένον ἀπό παντός ἄλλου ὁμόρου ὄρους (Βενιαμίν Ἰωαννίδου, Προσκυνητάριον τῆς  Ἁγίας Γῆς, σ. 349).

Μνείαν τοῦ ὄρους Θαβώρ ἔχομεν εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην. Ἀναφέρεται εἰς τούς ψαλμούς: «Θαβώρ καί Ἑρμών ἐν τῷ ὀνόματί Σου ἀγαλλιάσονται» (Ψαλμ. 88,13). Ἐπίσης ἀναφέρεται ὡς τό ὅριον τῶν φυλῶν Ζαβουλών καί Ἰσσάχαρ (Ἰησ. Ναυῆ 19, 12-22) καί ὡς ὁ τόπος συγκεντρώσεως τῶν υἱῶν Ἰσραήλ ὑπό τόν Βαρούχ καί τήν Δεβώραν πρό τῆς μάχης κατά τοῦ Σισάρα (Κριτ. 4,6).

Εἰς τήν Καινήν Διαθήκην δέν γίνεται ὀνομαστική μνεία τοῦ ὄρους Θαβώρ. Τοῦτο ὅμως ὑπονοεῖται ὡς τό ὄρος τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου διά τῆς φράσεως τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, «ἐν ὄρει ἁγίῳ», «καί ταύτην τήν φωνήν -Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὅν ἐγώ ηὐδόκησα- ἠκούσαμεν ἐξ οὐρανοῦ ἐνεχθεῖσαν σύν αὐτῷ ὄντες ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει». (Πέτρ. Β’ 1,18).

Παρά τήν καινοδιαθηκικήν ἀνωνυμίαν, ἀρχαιοτάτη πίστις καί παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας συνδέει τό γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου μέ τό ὄρος Θαβώρ.

Εἰς τούς πρόποδας τούτου τοῦ ὄρους ἄφησε ὁ Κύριος τούς ὑπολοίπους μαθητάς Αὐτοῦ καί παρέλαβε μεθ’ Ἑαυτοῦ ἐπί τῆς κορυφῆς τούς τρεῖς προκρίτους, Πέτρον καί Ἰάκωβον καί Ἰωάννην.

Ἐνώπιον αὐτῶν αἴφνης ἔλαμψε τό πρόσωπον Αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος καί τά ἱμάτια Αὐτοῦ ἐγένοντο λευκά ὡς τό φῶς καί ὤφθησαν ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας νά συλλαλοῦν μετ’ Αὐτοῦ περί τῆς σταυρικῆς θυσίας Αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα καί ὁ Πέτρος προέτεινεν Αὐτῷ νά κατασκευάσουν τρεῖς σκηνάς καί νά μείνουν ἐπί τοῦ ὄρους, ὁπότε καί νεφέλη φωτεινή ἐπεσκίασεν αὐτούς καί ἠκούσθη φωνή ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα, Αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκ. 9,28-36).

Συμφώνως πρός τήν ἑρμηνείαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Κύριος παρέδωσε τήν θαυμαστήν αὐτήν θέαν τοῦ προσώπου Αὐτοῦ εἰς τούς τρεῖς προκρίτους μαθητάς Αὐτοῦ καί δι’ αὐτῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἵνα προετοιμάσῃ καί ἐνισχύσῃ αὐτούς διά τό μυστήριον τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, ἵνα ὑπομνήσῃ τό πρωτόκτιστον κάλλος τῆς εἰκόνος τοῦ ἀνθρώπου, τό ἁμαυρωθέν μέ τήν πτῶσιν καί ἀποκτώμενον πάλιν διά τῆς πίστεως καί κοινωνίας καί ἑνότητος μετ’ Αὐτοῦ.

Ἐν Αὐτῷ διά τοῦ προσωπικοῦ ἀγῶνος τῶν πιστευόντων εἰς Αὐτόν ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀποβολή τοῦ ἐνδύματος τῆς ἀσχημίας καί τῆς δυσμορφίας τῶν παθῶν  τῆς ψυχῆς καί ἡ ἔνδυσις τοῦ ἐνδύματος τῆς εὐμορφίας, τῆς κοσμιότητος καί τῆς εὐπρεπείας τῶν ἀρετῶν. Ἡ μεταμόρφωσις αὕτη, εἰς τήν ὁποίαν καλεῖ ὁ Κύριος  τούς εἰς Αὐτόν πιστεύοντας, συνέβη εἰς τόν ὕψιστον βαθμόν εἰς τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ὡς καί οἱ μαθηταί «τήν δόξαν Κυρίου ἐθεάσαντο καθώς ἠδύναντο, ἐν τῇ ἐμπειρίᾳ τοῦ ἀκτίστου φωτός τοῦ προσώπου Αὐτοῦ».

Ἀνάμνησιν τοῦ θαυμαστοῦ γεγονότος τούτου εἶχε καί ἐφέτος ἡ Σιωνῖτις Ἐκκλησία ἐπί τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους Θαβώρ ἔμπροσθεν καί ἐντός τοῦ περικαλλοῦς ναοῦ τῆς Μεταμορφώσεως, τοῦ ἐκτισμένου μέν ἐπί τῶν ἐρειπίων ἀρχαιοτέρου βυζαντινοῦ ναοῦ ὑπό  τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου (1865), ἁγιογραφημένου δέ προσφάτως θαυμαστῶς δι’ ἀρίστης βυζαντινῆς ἁγιογραφικῆς τέχνης ὑπό τοῦ φιλοπόνου ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Ἱλαρίωνος, ἀνακαινιστοῦ ὅλων τῶν χώρων τῆς Μονῆς καί κτίτορος παρεκκλησίου πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Εἰς τόν ὑπαίθριον πευκόφυτον χῶρον ἔμπροσθεν τοῦ Ναοῦ τούτου και ἐπί καταλλήλως προητοιμασμένης ἐξέδρας, εἰς τύπον ἱεροῦ βήματος, ἐτελέσθη νυκτερινή θ. Λειτουργία, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ. Μακαριότητος, τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου Γ’, συλλειτουργούντων Αὐτῷ  τῶν Ἱερωτάτων Μητροπολιτῶν Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί Βόστρων κ. Τιμοθέου, τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως,  Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τεσσαρακοντάδος ἱερέων ἐξ Ἑλλάδος, Κύπρου, Ρουμανίας, Ρωσίας, Οὐκρανίας καί ἐν κατανύξει παρακολουθούντων περί τούς τρεῖς χιλιάδας (3.000) πιστῶν ἐκ τῶν ὡς ἄνω χωρῶν τούτων, δι’ ὅ καί τά βιβλικά ἀναγνώσματα ἀνεγνώσθησαν καί ἡ θ. Λειτουργία ἐτελέσθη ἑλληνιστί, ἀραβιστί, ρωσιστί καί ρουμανιστί, τῇ παρουσίᾳ δέ καί τῆς πρέσβεως τῆς Μολδαβίας εἰς Ἰσραήλ κ. Λαρίσας Μίκολετς.

Ἐκτός τῶν συλλειτουργῶν ἱερέων περί τούς ἑξήκοντα  καί πλέον προσῆλθον, κρατοῦντες ἐπιτραχήλιον καί ζητοῦντες εὐλογίαν παρά τοῦ Μακαριωτάτου διά τήν θ. Κοινωνίαν. Τῶν ἀχράντων μυστηρίων ἐκοινώνησαν καί οἱ πλεῖστοι τῶν πιστῶν, διά τήν εὐταξίαν τῶν ὁποίων, λόγῳ τοῦ συνωστισμοῦ, ἐχρειάσθησαν εἰδικώτερα μέτρα τάξεως.

Εὐθύς ἅμα τῇ ἀπολύσει ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησεν ἐν συντομίᾳ, διά τόν κόπον τῆς ἀγρυπνίας, τούς πιστούς, ὡς ἑξῆς:

«Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ὡδήγησεν ἡμᾶς ἐνταῦθα, διά νά ἑορτάσωμεν τήν ἑορτήν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐκάλεσεν ἡμᾶς νά ἀνέλθωμεν εἰς τό ὄρος Θαβώρ, διά νά ἴδωμεν τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ταύτην τήν δόξαν εἶδεν ὁ Μωϋσῆς εἰς τό ὄρος Σινᾶ διά συμβόλων. Ταύτην εἶδον οἱ μαθηταί τοῦ Κυρίου ἐπί τοῦ ὄρους Θαβώρ εἰς τήν πληρότητα αὐτῆς. Οὕτω καί ἡμεῖς ἤλθομεν εἰς τόν τόπον, εἰς τόν ὁποῖον αὐτήν τήν στιγμήν ἱστάμεθα, διά νά γίνωμεν κοινωνοί τῆς μαρτυρίας τοῦ ὄρους Θαβώρ. «Θαβώρ» λέγοντες, ἐννοοῦμεν ὄχι τό φυσικόν, ἀλλά τό πνευματικόν ὄρος Θαβώρ, τό ὁποῖον δέν εἶναι ἄλλο τι ἀπό τήν Ἐκκλησίαν καί ἀπό  τάς ἀρετάς καί τάς ἐντολάς, τάς ὁποίας μᾶς παραγγέλλει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός νά τηρῶμεν.

Κατά τήν ἡμέραν τῆς Μεταμορφώσεως, ὁ Θεός ἐφανέρωσε τό ἄκτιστον φῶς Αὐτοῦ, τήν ἄκτιστον Αὐτοῦ ἐνέργειαν ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς προτρέπει νά ἀνέλθωμεν καί ἡμεῖς πνευματικῶς. Κατά τήν ἡμέραν ἀκριβῶς τῆς Μεταμορφώσεως, εἰς αὐτόν τόν τόπον, ἔνθα ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μᾶς ἠξίωσεν νά ἱστάμεθα, ἠκούσθη ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ Πατρός διά τόν Υἱόν Αὐτοῦ τόν Μονογενῆ λέγουσα: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα, Αὐτοῦ ἀκούετε». Ταύτην τήν παραγγελίαν ἔδωσεν ὁ Θεός εἰς τούς μαθητάς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτήν ἀκριβῶς τήν παραγγελίαν καλούμεθα καί ἡμεῖς νά ἀκούωμεν, Αὐτοῦ τάς ἐντολάς νά ἐκτελῶμεν,τό θέλημα Αὐτοῦ νά ἀκολουθῶμεν. Ἀμήν. Γένοιτο».

Κατόπιν ὁ Μακαριώτατος ηὐλόγησε τάς σταφυλάς καί οὕτως ἔληξεν ἡ νυκτερινή θ. Λειτουργία.

Τήν δέ πρωΐαν ἐτελέσθη θ. Λειτουργία ἐντός τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ, προεξάρχοντος τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, συλλειτουργούντων πολλῶν ἱερέων, τῇ συμμετοχῇ πολλῶν προσκυνητῶν, ἐντοπίων ἀραβοφώνων ὀρθοδόξων καί ἄλλων ἐξ ὀρθοδόξων χωρῶν. Μετά τήν θ. Λειτουργίαν ἠκολούθησεν ἡ λιτάνευσις τῆς ἱερᾶς εἰκόνος πέριξ τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ καί δεξίωσις διά πάντας τούς πιστούς. Περί τήν μεσημβρίαν ὁ ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης Ἱλαρίων παρέθεσε τῷ Μακαριωτάτῳ πλουσίαν τράπεζαν, μέ κατάλυσιν ἰχθύος καί παροχήν ἐκ τῶν εὐλογηθεισῶν σταφυλῶν.

Τό γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑωρτάσθη διά πανηγυρικῆς θ. Λειτουργίας καί εἰς τό Θεομητορικόν Μνῆμα ἐν Γεθσημανῇ, προεξάρχοντος τοῦ Γέροντος Δραγουμάνου Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως κ. Χριστοδούλου. Οὕτω, δόξα τῷ Θεῷ, πάντες, ἐν τῷ μέτρῳ τοῦ ἀγῶνος καί τῆς συμμετοχῆς αὐτοῦ ἕκαστος, «φωτί προσελάβομεν φῶς καί μετάρσιοι γενόμενοι τῷ πνεύματι, ὑμνήσαμεν Τριάδα ὁμοούσιον».

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_7_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Μία ἐκ τῶν ἀρχαίων Μονῶν τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων εἶναι τοῦ Ἁγίου προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου μεταξύ Ἱεροσολύμων καί Βηθλεέμ. Αἱ ἀρχαί τῆς Μονῆς αὐτῆς ἀνάγονται εἰς τόν 6ον μ. Χ. αἰ. Αὕτη εὑρίσκεται πλησίον τῆς ἀρχαίας Μονῆς τοῦ «Καθίσματος», ὀνομαζομένης οὕτως, ἐπειδή ἡ παράδοσις διασῴζει ὅτι εἰς τήν περιοχήν, εἰς τήν ὁποίαν αὕτη ἱδρύθη, τόν 5ον μ.Χ. αἰ. ἐκάθισεν ἡ Θεοτόκος, ὁδεύουσα μετά τοῦ Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος ἀπο Ναζαρέτ πρός Βηθλεέμ διά τήν ἀπογραφήν ἐπί Καίσαρος Αὐγούστου (Λουκᾶ 2,1 κ. ἑξ). Αὕτη κατεστράφη παντελῶς εἰς τό παρελθόν, ἀλλά ἀνεσκάφη κατά τήν δεκαετίαν τοῦ 1980-1990 καί ἀναμένει προσεχῶς τόν ἐγκαινιασμόν αὐτῆς ὡς προσκυνήματος καί ἀρχαιολογικοῦ χώρου τοῦ Πατριαρχείου μεγάλης σπουδαιότητος διά τόν μοναχισμόν τοῦ 5ου αἰ μ.Χ. εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν.

Ἡ Μονή  τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ ἱδρύθη εἰς τήν περιοχήν αὐτήν, ἐπειδή κατά τήν παράδοσιν διῆλθεν ἀπ’ αὐτήν ὁ Προφήτης Ἠλίας, ὅτε ἔφευγε τόν θυμόν τοῦ Ἀχαάβ καί τῆς Ἰεζάβελ ἐκ τοῦ Καρμηλίου Ὄρους καί ἐκοιμήθη ὑπό κάτω ἀρκεύθου, ὅτε καί ἐξύπνησεν αὐτόν ὁ ἄγγελος καί εἶπεν: «ἀναστάς, φάγε καί πίε, ὅτι πολλή ἀπό σοῦ ἡ ὁδός»· «καί ἀναστάς ἔφαγε καί ἔπιε καί ἐπορεύθη ἐν τῇ ἰσχύϊ τῆς βρώσεως καί τῆς πόσεως ἐκείνης τεσσαράκοντα ἡμέρας καί τεσσαράκοντα νύκτας ἕως ὄρους Χωρήβ». (Βασιλ. Γ’ 19, 4-9).

Εἰς τήν Μονήν ταύτην τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, εὑρισκομένην σήμερον εἰς εὐαίσθητον στρατηγικήν περιοχήν καί μέ ἐλαιόκτημα μεγάλης ἐκτάσεως ἰδιοκτησίας τοῦ Πατριαρχείου πέριξ αὐτῆς, σταθμεύει κατά τό εἰωθός διά μικράν ἀνάπαυσιν ἡ ἐξ Ἱεροσολύμων ἐξερχομένη Πατριαρχική Συνοδεία, κατευθυνομένη εἰς Βηθλεέμ τήν παραμονήν τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων ἑκάστου ἔτους.

Εἰς αὐτήν τήν Μονήν κατέφθασεν ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’ μετά συνοδείας, τήν Κυριακήν 20ήν Ἰουλίου / 2αν Αὐγούστου ἐξ Ἱεροσολύμων.

Εἰς ταύτην μετά τήν ἐν τῇ εἰσόδῳ ὑποδοχήν ὑπό τοῦ ἡγουμένου πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Παρθενίου καί τοῦ ἱερατείου, ὁ Μακαριώτατος προεξῆρξε τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ὄρθρου καί τῆς θ. Λειτουργίας, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἀβήλων κ. Δωροθέου καί Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, ἱερομονάχων, ἱερέων καί διακόνων καί ψαλλόντων τοῦ Λαμπαδαρίου τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κ. Χαραλάμπους Βακάκη καί τῆς ἀραβοφώνου χορῳδίας τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

Εἰς τούς ἐξ Ἱεροσολύμων, ἀλλά καί ἐκ τῶν κατεχομένων περιοχῶν τῆς Βηθλεέμ, δι’ εἰδικῆς ἀδείας προσελθόντας πιστούς, ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος, ὡς ἕπεται:

«Δεῦτε τῶν Ὀρθοδόξων τό σύστημα, συναθροισθέντες σήμερον, ἐν τῷ πανσέπτῳ ναῷ τοῦ θεηγόρου Προφήτου, ψαλμικῶς ᾄσωμεν, ἐναρμόνιον μέλος, τῷ τοῦτον δοξάσαντα, Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν καί ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει ἀναβοήσωμεν· χαίροις ἐπίγειε ἄγγελε καί οὐράνιε ἄνθρωπε, Ἠλία μεγαλώνυμε».

Ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί· εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Ἀνταποκρινόμενοι καί ἡμεῖς σήμερον εἰς τό κάλεσμα τοῦ ὑμνῳδοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς μνήμης τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, ἐν ἀγαλλιάσει βοῶμεν: «χαίροις ἐπίγειε ἄγγελε καί οὐράνιε ἄνθρωπε,  Ἠλία μεγαλώνυμε».

Ὄντως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Προφήτης Ἠλίας ἀναδεικνύεται ὁ ἐπίγειος ἄγγελος καί ὁ οὐράνιος ἄνθρωπος τῆς τοῦ Θεοῦ Πατρός ἀποκαλύψεως ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ. Καί τοῦτο, διότι ὁ Προφήτης Ἠλίας δύναται νά θεωρηθῇ ὁ λόγῳ τε καί ἔργῳ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀφ’ ἑνός  καί ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ἀφ’ ἑτέρου τῆς τοῦ Χριστοῦ Παρουσίας ἐν τῷ Μωσαϊκῷ Νόμῳ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Ἡ δύναμις τοῦ προφητικοῦ ἀξιώματος τοῦ μεγαλωνύμου Ἠλιοῦ ὡς καί ἡ παρουσία του ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ καταφαίνεται ἀπό τούς λόγους τοῦ ὑμνογράφου λέγοντος: «Οὐ συσσεισμῷ, ἀλλ’ ἐν αὔρᾳ λεπτῇ τεθέασαι Θεοῦ τήν παρουσίαν, Ἠλιοῦ θεομάκαρ, φωτίζουσάν σε πάλαι· ἅρματι δέ, ἐποχούμενος τέθριππος, τόν οὐρανόν διϊππεύεις ξενοπρεπῶς, θαυμαζόμενος, θεόπνευστε».

Τό προφητικόν θεῖον χάρισμα καί κυρίως ἡ δύναμις τῆς πίστεως, ἡ ὁποία μεταφράζεται εἰς κήρυγμα καί πρᾶξιν πολλῷ δέ μᾶλλον εἰς ὁμολογίαν ἐνώπιον ἀνόμων καί ἀδίκων δυναστῶν καί ἐθελοθρήσκων ἱερέων, τῆς τοῦ Μεγάλου Ἀγγέλου Βουλῆς, δηλαδή τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀληθείας εἶναι αὐτά, τά ὁποῖα συνθέτουν τήν ἐξέχουσαν καί διαχρονικήν καί πάντοτε ἐπίκαιρον προσωπικότητα τοῦ σήμερον τιμωμένου θεομάκαρος Ἠλιοῦ.

Λέγομεν τοῦτο, διότι τό ἱερόν πρόσωπον τοῦ Ἁγίου Προφήτου Ἠλία ἀφορᾷ ὄχι μόνον εἰς ἡμᾶς, τούς τιμῶντας αὐτό, ἀλλά ἀφορᾷ καί εἰς τούς πιστούς τῶν ἑτεροθρήσκων συνανθρώπων ἡμῶν.

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ ἑορταζόμενος σήμερον Ἅγιός μας προβάλλεται ὡς ὁ Πρόδρομος τοῦ σεσαρκωμένου Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης καί τῆς ἐπί γῆς θείας εὐδοκίας. Τοῦτο ἐπί πλέον σημαίνει ὅτι εἰς τό ἱερόν πρόσωπον καί τήν διδασκαλίαν τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ καλούμεθα νά ἀναζητήσωμεν ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, θρησκεύοντες καί ἑτεροθρησκεύοντες, ὁμογνωμοῦντες καί ἑτερογνωμοῦντες τό κοινόν καί πρακτικόν κριτήριον τῆς εἰρήνης καί τῆς δικαιοσύνης μεταξύ τῶν λαῶν τής περιοχῆς μας.

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ἀναφερόμενος εἰς τήν δύναμιν, δηλαδή τήν ἐνέργειαν τῆς πίστεως τοῦ δικαίου ἀνθρώπου, προβάλλει ὡς παράδειγμα τόν Προφήτην Ἠλίαν λέγων: «Πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη», καί προσθέτει: «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθής ἡμῖν, καί προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μή βρέξαι καί οὐκ ἔβρεξεν ἐπί τῆς γῆς ἐνιαυτούς τρεῖς καί μῆνας ἕξ· καί πάλιν προσηύξατο καί ὁ οὐρανός ὑετόν ἔδωκεν καί ἡ γῆ ἐβλάστησεν τόν καρπόν αὐτῆς». (Καθολ. Ἰακ. 5,17).

Ἐξ ἄλλου αὐτός οὗτος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀναφερόμενος εἰς τήν ὑπερεθνικήν προσωπικότητα τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, εἰς τήν εὐαγγελικήν περικοπήν, τήν ὁποίαν ἠκούσαμεν, λέγει: «ἐπ’ ἀληθείας δέ λέγω ὑμῖν, πολλαί χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλίου ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανός ἐπί ἔτη τρία καί μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμός μέγας ἐπί πᾶσαν τήν γῆν καί πρός οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας, εἰ μή εἰς Σάρεπτα τῆς Σιδῶνος πρός γυναῖκα χήραν» (Λουκ. 4, 22-23). Καί ἐδῶ πάλιν τονίζεται ὑπό τοῦ Χριστοῦ τό γεγονός ὅτι ὁ Προφήτης ἀπεστάλη εἰς μίαν γυναῖκα χήραν, ξένην καί ἄγνωστον εἰς αὐτόν. Τό ἴδιον βέβαια συνέβη καί μέ τόν πιστόν μαθητήν τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, τόν Ἐλισσαῖον  κατά τήν ἐποχήν τοῦ ὁποίου ἦσαν πολλοί λεπροί εἰς τό Ἰσραηλινόν ἔθνος καί κανείς ἀπό αὐτούς δέν ἐκαθαρίσθη ἀπό τήν λέπραν αὐτοῦ παρά ὁ Νεεμάν ὁ Σύρος, ὁ ὁποῖος ἦλθεν ἀπό ξένην καί ἀλλόθρησκον χώραν.

Εἶναι αὐτή ἀκριβῶς ἡ ὑπερεθνικότης καί καθολικότης τῆς προσωπικότητος τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, ἡ ὁποία μᾶς συνήγαγε σήμερον εἰς τόν ἱερόν καί πάνσεπτον Ναόν τοῦ Προφήτου εἰς τόν τόπον τοῦτον, περί τοῦ ὁποίου ἡ Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρει ὅτι ὁ Προφήτης: «ἦλθε καί ἐκάθισεν ὑποκάτω ἀρκεύθου καί ἐκοιμήθη καί ὕπνωσεν ἐκεῖ ὑπό τό φυτόν· καί ἰδού τις ἥψατο αὐτοῦ καί εἶπεν αὐτῷ· Ἀνάστηθι, φάγε καί πίε ὅτι πολλή ἀπό σοῦ ἡ ὁδός. (Βασιλ. Γ’. 19,5)», ἀφ’ ἑνός μέν  διά να εὐχαριστήσωμεν καί δοξάσωμεν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ και Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ. Ἀφ’ ἑτέρου δέ, διά νά ἱκετεύσωμεν τόν ἑορταζόμενον Ἅγιον, μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ λέγοντος: «Ὁ τόν οὐρανόν λόγῳ δεσμεύσας, ὡσαύτως λῦσον νῦν καί ἡμῶν τά πταίσματα ταῖς πρός Κύριον πρεσβείαις σου, σύν ταῖς πρεσβαίαις τῆς Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας καί φώτισον καί σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν. Ἀμήν».

Εἰς πολλούς τῶν προσελθόντων πιστῶν ὁ Μακαριώτατος μετέδωσε τήν θ. Κοινωνίαν καί εἰς πάντας τέλος τό ἀντίδωρον καί τήν εἰκόνα τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἠκολούθησε μικρά δεξίωσις ὑπό τοῦ ἡγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Παρθενίου εἰς τό ἡγουμενεῖον καί τράπεζα εἰς τόν Μακαριώτατον καί τήν συνοδείαν Αὐτοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_8_placeholder




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Νοτίως τῶν Ἱεροσολύμων, ἔναντι τοῦ λόφου τῆς Ἁγίας Σιών, ὑπεράνω τῆς κοιλάδος Ἐννώμ καί ἀριστερά τῆς κεντρικῆς ὁδοῦ τῷ μεταβαίνοντι ἐξ Ἱεροσολύμων πρός Βηθλεέμ εὑρίσκεται ὁ λόφος Ἀμποῦ-Τόρ / «Πατήρ τοῦ Ταύρου». Ἐπί τῆς κορυφῆς αὐτοῦ καί εἰς ἔκτασιν ἔνδεκα (11) στρεμμάτων εὑρίσκονται δύο ἀρχαιότατα παρεκκλήσια, μονόχωροι βασιλικαί δίχως τροῦλλον, ἕν τοῦ Ἁγίου Μοδέστου, Πατριάρχου Ἱεροσολύμων (632-634μ.Χ.), ἀνακαινιστοῦ τῶν Ἁγίων Τόπων μετά τήν Περσικήν καταστροφήν τοῦ 614 μ.Χ, καί ἕτερον τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, μαρτυρήσαντος ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης τό 303 μ.Χ. , μετά τῶν τάφων αὐτῶν συμφώνως πρός ἀρχαιότατην παράδοσιν.

Τά παρεκκλήσια ταῦτα εἶναι ἀρχαιότατα, ὅπως δηλοῖ ἡ ὑπόγειος λάξευσις αὐτῶν ἐντός βράχων καί ἡ ἐπί τούτων λοιπή ἀρχαία δόμησις αὐτῶν. Εἰς τόν ὑπαίθριον δενδροφυτευμένον χῶρον ὑπεράνω καί πέριξ τῶν παρεκκλησίων, ὑπάρχουν οἰκήματα, τά  πρῶτα τῶν ὁποίων ἀνάγονται εἰς τόν μακαριστόν Μητροπολίτην τοῦ Πατριαρχείου Εὔδωρον, ἀναλαβόντα διά παραχωρητηρίου, τό 1913 τήν ἐπί τοῦ τόπου τούτου ἀνακαίνισιν τῆς παλαιᾶς Μονῆς.

Τό παρεκκλήσιον τοῦ Ἁγίου Μοδέστου εἶχεν ἀνακαινίσει, ὀλίγον πρό τοῦ διά πνιγμοῦ θανάτου αὐτοῦ εἰς τήν προσπάθειαν αὐτοῦ νά διασώσῃ προσκυνήτριαν βαπτιζομένην ἐν τῷ Ἰορδάνει ποταμῷ τήν Μεγάλην Τρίτην τοῦ ἔτους 1979 ὁ τότε ἡγούμενος τῆς Μονῆς ταύτης Ἀρχιμανδρίτης Μόδεστος. Τό Πατριαρχεῖον μόλις πρό τριετίας διέσωσε τό προσκύνημα τοῦτο καί τήν πέριξ οἰκοδομήσιμον ἔκτασιν αὐτοῦ ἐκ τῆς ἐπαπειλουμένης κατασχέσεως διά τῆς ἐξοφλήσεως ὑφισταμένου χρέους, προκύψαντος ἐξ ἀτυχῶν συμφωνιῶν ὕψους ἐννέα 9.000.000 ἑκατομμυρίων $ U.S.D.

Ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου τήν Τρίτην, 8/21 Ἰουλίου 2009, ἐτελέσθη πανηγυρική θ. Λειτουργία ὑπό τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἱερωνύμου τῇ ἐπιμελείᾳ τοῦ ἡγουμένου ἱεροδιακόνου π. Ἀθανασίου καί τῇ συμμετοχῇ μοναχῶν, μοναζουσῶν καί ἁπλῶν πιστῶν.

Πάντας τούτους ηὐλόγησεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ’, προσελθών μετά τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, τοῦ Γέροντος Καμαράση, Ἀρχιμανδρίτου Κελαδίωνος καί τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Φιλουμένου  εὐθύς μετά τό πέρας τῆς ἀκολουθίας εἰς τόν Μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης.

Τήν θ. Λειτουργίαν ἠκολούθησε δεξίωσις ἀφεψήματος μετά ποικίλων γλυκισμάτων ὑπό τοῦ διακόνου π. Ἀθανασίου εἰς τόν ἔξωθι τοῦ παρεκκλησίου ὑπαίθριον χῶρον, ἐξ οὗ ἀπολαμβάνει τις ὡραιοτάτης θέας τοῦ λόφου τῆς Ἁγίας Σιών καί τῆς Ἀνατολικῆς Ἱερουσαλήμ ἕως τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, τῆς κοιλάδος τῆς Γεθσημανῆς τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν καί αὐτῆς τῆς Ἰεριχοῦς εἰς τό βάθος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_9_placeholder