ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ Μ.Κ.Ο. «ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ»

Ἐν Ἀθήναις, Σάββατον 30 Μαΐου 2009

«Ὅ ἑωράκαμεν καί ἀκηκόαμεν καί ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν,

ἵνα καί ἡμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ’ ἡμῶν (Α’ Ἰωάν. 1-4)»

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος

Κύριε Ἱερώνυμε,

Ἐντιμότατε κ. Κυριακίδη,

«Τήν ἀνάδειξιν τῆς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν κοινωνίας ἡμῶν τῶν ἑλληνοφώνων μετά τῶν ἀραβοφώνων Ρωμαιορθοδόξων Χριστιανῶν ἀφ’ ἑνός καί τῶν λοιπῶν ὁμοδόξων Χριστιανῶν ἀφ’ ἑτέρου, ἔθεσεν ὡς σκοπόν αὐτοῦ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων διά τῆς ἱδρύσεως τῆς Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης».

Ἡ ἱστορία τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ὡς γνωστόν εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ἱστορίαν τῆς ἁγίας πόλεως Ἱερουσαλήμ καί συνεπῶς μέ τήν ἱεράν ἱστορίαν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων. Τά δέ Προσκυνήματα ἀποτελοῦν τά ἀναντίρρητα μαρτύρια καί τά ψηλαφητά τεκμήρια τῆς ἱερᾶς ταύτης ἱστορίας, δηλονότι τῆς ἱστορίας τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

Κοινωνός καί μέτοχος τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς καί φυσικῆς αὐτῆς κληρονομίας κατέστη ὑπό τῆς θείας προνοίας ἡ παλαιγενής Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ εὐσεβοῦς γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἀναδειχθεῖσα οὕτω ὁ φυσικός καί πνευματικός φύλαξ καί λειτουργός αὐτῆς.

Συγκληρονόμος καί ἄμεσος διάδοχος τοῦ Βασιλικοῦ καί αὐτοκρατορικοῦ γένους τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων ἀναδεικνύεται τό εὐσεβές ἔθνος τῶν Ἑλλήνων. Τοῦ ἔθνους δέ τούτου οἱ ὑπέρ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἀγῶνες αὐταπαρνήσεως, πολλῷ δέ μᾶλλον τό θυσιαστικόν αὐτῶν αἷμα ἐπισφραγίζουν τά ἐπί τῆς ἱερᾶς παρακαταθήκης τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων θεσμοθετηθέντα προνόμια καί δικαιώματα. Ταῦτα βεβαίως δέν ἀποτελοῦν αὐτοσκοπόν, ὡς ἐσφαλμένως ὑπό τινων ἑρμηνεύεται, ἀλλά μᾶλλον μαρτυρίαν ζῶσαν τοῦ Εὐαγγελικοῦ καί Οἰκουμενικοῦ κηρύγματος τῆς Ἀποστολικῆς τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησίας.

«Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς, εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», παραγγέλλει ὁ Κύριος εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ ἀπό Ἱερουσαλήμ.

Ἡ Χριστιανική παρουσία εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καί συγκεκριμένως εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν μέχρι σήμερον ἔρχεται εἰς ἐπίρρωσιν τοῦ γεγονότος ὅτι τοῦτο ὀφείλεται εἰς τά πνευματικά καί λατρευτικά κέντρα τῆς χριστιανικῆς πίστεως γενικώτερον καί τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδόξου ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως τῆς Ρωμηοσύνης, εἰδικώτερον.

Μέ ἄλλα λόγια, τά Πανάγια Προσκυνήματα ἀποτελοῦν ἐγγύησιν τοῦ Χριστιανικοῦ πληθυσμοῦ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ, ἀλλά καί διατήρησιν τῆς ἰδιαζούσης  ἐθνικοθρησκευτικῆς ταυτότητος αὐτοῦ. Τοῦτο ἀναγνωρίζεται ὑπό πάντων, τόσον τῶν Χριστιανῶν, ὅσον καί τῶν μή Χριστιανῶν. Οἱ Χριστιανοί, π.χ. διερωτῶνται: «Ἡμεῖς ποῦ ἀνήκομεν; Ποία εἶναι ἡ ἐθνική μας καταγωγή»; κ.τ.λ. Εἰς αὐτό βέβαια συνέβαλε καί συμβάλλει ἀπειλητικῶς ἡ ἔξαρσις τῆς θρησκευτικῆς ταυτότητος εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς τοιαύτης.

Ἡ συμβολή λοιπόν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί τῶν ἐξ αὐτῶν ἀπορρεόντων δικαιωμάτων καί προνομίων τῆς Ρωμηοσύνης, δέν περιορίζεται μόνον εἰς τήν σωτηριολογικήν καί ἐσχατολογικήν αὐτῶν σημασίαν, ἀλλά ἐπεκτείνεται καί εἰς τήν ἐν ἐξελίξει τελοῦσαν τἀνῦν διαμόρφωσιν τοῦ διαθρησκειακοῦ καί κοινωνικοπολιτικοῦ καθεστῶτος τῆς Ἱερουσαλήμ, μέ σημεῖον ἀναφορᾶς πάντοτε τήν Παλαιάν αὐτῆς Πόλιν καί φυσικά τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων.

Σημειωθήτω ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μετά τῶν ἄλλων συμπρεσβυγενῶν αὐτοῦ Πατριαρχείων τῆς Ἀνατολῆς προβάλλουν ὡς αἱ ἀκοίμητοι κανδῆλαι τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, τοῦ φωτός τοῦ σῴζοντος θείου Λόγου, τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ φωτός τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής τυγχάνει ἡ κατ’ ἀνατολάς Ὀρθόδοξος Ρωμηοσύνη, καί μάλιστα ἐν μέσῳ ἀλλοθρήσκου καί ἑτεροδόξου περιβάλλοντος. Ἐπί πλέον δέ ἡ Ρωμηοσύνη ἀποδεικνύεται ὡς ἡ μόνη συνεκτική καί ἑνοποιός δύναμις τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Ἀνατολῆς Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἐθνικοθρησκευτικῶν αὐτῶν ὀντοτήτων.

Ἡ ἰδιάζουσα θέσις τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, τοῦ τελοῦντος ὑπό τάς πολιτειακάς ἀρχάς καί ἐξουσίας, δηλονότι, τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας καί τοῦ Χασιμιτικοῦ Βασιλείου τῆς Ἰορδανίας (ὡς καί τοῦ Πριγκιπάτου τοῦ Quatar) καθιστᾷ τήν ab antiquο ἀναγνωρισθεῖσαν θεσμικήν αὐτοῦ θρησκευτικήν καί ἐκκλησιαστικήν ἐγκαθίδρυσιν ἐξόχως σημαντικήν, τόσον διά τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅσον καί διά τήν συνύπαρξιν τῶν ὁμόρων λαῶν ἐν τῇ περιοχῇ τῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ.

Ἐξ ἄλλου ὁ συνδυασμός τῆς διττῆς ἰδιότητος τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ὡς Ποιμενάρχου καί ἐν ταὐτῷ Ἡγουμένου τῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος τῶν Ἁγιοταφιτῶν, ἀποκαλύπτει τό ἀσκητικόν φρόνημα, ὑπό τοῦ ὁποίου ἐμφορεῖται τό πνευματικόν μέγεθος τῆς Ρωμηοσύνης.

Ἀποτελεῖ χρέος, λοιπόν, ἱερόν πάντων ἡμῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ποιμένων καί ποιμαινομένων, «ἡ κίνησις τοῦ δικαιωτάτου θυμοῦ ἀλλά καί ἡ συλλογή τῆς ποιμαντικῆς ἐπιστήμης», κατά τό παράδειγμα τῶν θεοφόρων τῆς Ἐκκλησίας Πατέρων, διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς ὑγιοῦς Ρωμαιορθοδόξου ταυτότητος τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν ἐν τῇ Μέσῃ Ἀνατολῇ καί ἀλλαχοῦ διαβιούντων. Τό ἱερόν δέ τοῦτο χρέος κρίνεται, κατά τήν ταπεινήν τῆς Μετριότητος Ἡμῶν γνώμην, ἄμεσον καί ἐπιτακτικόν».




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩιΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΩΝ Η.Π.Α. κ. ΤΖΙΜ ΚΑΡΤΕΡ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Κατά τάς τελευταίας ταύτας ἡμέρας ὁ πρῴην Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α Ἐξοχώτατος κ. Τζίμ Κάρτερ εὑρίσκεται εἰς ἐπίσκεψιν εἰς τό Κράτος τοῦ Ἰσραήλ, τήν Παλαιστινιακήν Αὐτονομίαν καί τήν Γάζαν.

Ὁ Πρόεδρος κ. Τζίμ Κάρτερ ἐπραγματοποίησεν ἐπίσκεψιν τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ὡς τό πρῶτον καί ἀρχαιότερον χριστιανικόν καθίδρυμα τῆς Ἁγίας Γῆς. Ἡ ἐπίσκεψις αὐτή διωργανώθη ἐν συνεργασίᾳ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων μετά παραγόντων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καί τοῦ Συμβουλίου τῶν Θρησκευτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς (Council of the Religious Institutions of the Holy Land) καί ἔλαβε χώραν τήν 7:00 μ.μ. ὥραν τοῦ Σαββάτου, 13ης Μαΐου, τρέχοντος ἔτους.

Ὁ πρῴην Πρόεδρος κ. Κάρτερ συνωδεύετο ὑπό τοῦ κ. Hrair Balian, Director of Conflict Resolution at the Carter Center, τῆς κας Karin Ryan, Director of Human Rights Program at the Carter Center καί τοῦ κ. Rick Jasculca, Trip Director for Carter Center καί τοῦ κ. Samuel Jones

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων ἦσαν ἐκ τῶν μελῶν τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θαβωρίου κ. Μεθόδιος καί ἄλλοι. Ἐκ μέρους τῶν ἄλλων χριστιανικῶν δογμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς ἦσαν ὁ ἐν Ἱεροσολύμοις Λουθηρανός Ἐπίσκοπος κ. Munib Younan, ὁ Ἀγγλικανός ἐπίσκοπος κ. Suheil Dawani, ὁ π. Naim Ateek καί ὁ π. Olav Fykse Tveit  τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν.

Ἡ συνάντησις ἔλαβε χώραν εἰς ἀτμόσφαιραν ἐγκαρδιότητος, κατανοήσεως καί ἀμοιβαίας ἐμπιστοσύνης. Κατ’ αὐτήν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε τόν Πρόεδρον κ. Τζίμ Κάρτερ καί τήν συνοδείαν αὐτοῦ. Μεταξύ ἄλλων ὁ Μακαριώτατος εἶπεν:

«Εἴμεθα ὑπερήφανοι, διότι ζῶμεν εἰς τούς Ἁγίους Τόπους καί ἐπιτελοῦμεν ἔργον φυλάκων καί προστατῶν αὐτῶν, ἰδιαιτέρως δέ διά τῆς συμμετοχῆς ἡμῶν  εἰς τήν μακραίωνα ἱστορίαν τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ, τήν ἱερότητα τῆς ὁποίας ἀσπάζονται αἱ τρεῖς μεγάλαι Μονοθεϊστικαί Θρησκεῖαι, ὁ Ἰουδαϊσμός, ὁ Χριστιανισμός καί τό Ἰσλάμ.

Ἡ προσπάθεια τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἔγκειται εἰς τήν προβολήν τῶν ἀξιῶν τῆς εἰρήνης καί τοῦ δικαίου, αἱ ὁποῖαι δυστυχῶς εἰς τούς συγχρόνους καιρούς ἔχουν ἀντικατασταθῆ ἀπό τήν διχόνοιαν καί τό μῖσος.

Ἡ Ἁγία Πόλις Ἱερουσαλήμ εἶναι μοναδική καί προσφέρει τήν δυνατότητα τῆς ὑπερβάσεως τῶν θρησκευτικῶν, πολιτιστικῶν καί ἐθνικῶν συγκρούσεων, μέσῳ, ὅπως πιστεύομεν, τῆς συνδιαλλαγῆς μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου εἰς τό ὄνομα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ζωή εἰς τήν Ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλήμ μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι εἶναι δυνατή ἡ ἁρμονική συνύπαρξις τῶν διαφόρων ἐθνικοθρησκευτικῶν ὁμάδων καί τῶν διαφόρων δογμάτων παρά τήν πολιτικήν κρισιμότητα, τήν ὁποίαν ἀντιμετωπίζει ἡ περιοχή ἡμῶν».

Ἐπίσης, ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Θεόφιλος ὑπεγράμμισεν ἐντόνως τό γεγονός τῆς μειώσεως τῆς χριστιανικῆς παρουσίας εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, ἡ ὁποία δέν ἀναγνωρίζεται κἄν ὡς μειονότης καί ἀνέφερε ὅτι τό Πατριαρχεῖον ἀγωνίζεται διά τήν ἀναχαίτισιν τοῦ κύματος μεταναστεύσεως διά τῆς καλλιεργείας πνεύματος μετριοπαθείας καί συνδιαλλαγῆς μεταξύ τῶν ὀπαδῶν τῶν θρησκευμάτων τῆς Ἁγίας Γῆς καί τῆς ἐνισχύσεως τῆς κοινῆς παιδείας χριστιανῶν καί μουσουλμάνων εἰς τά Κοινοτικά αὐτοῦ σχολεῖα. «Ἡ ὑπάρχουσα θρησκευτική πόλωσις», εἶπεν ὁ Μακαριώτατος, «δημιουργεῖ καί πολιτικήν τοιαύτην».

Ἀνταπαντῶν ὁ πρῴην Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α. κ. Τζίμ Κάρτερ ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον καί τούς ἐκπροσώπους τῶν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν διά τήν ἐπιφυλαχθεῖσαν αὐτῷ θερμήν ὑποδοχήν καί εἶπε ὅτι θεωρεῖ ὡς εὐλογίαν τήν ἐπίσκεψίν του καί πάλιν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, εἰς τήν ὁποίαν ἔζησε καί ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὡς προσωπικῶς πιστεύει ὡς χριστιανός, καθ’ ὅτι ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας μέχρι καί σήμερον ἐκκλησιάζεται καί κηρύττει εἰς τάς ἐκκλησίας τῆς Λουθηρανικῆς ὁμολογίας, εἰς τήν ὁποίαν ἀνήκει.

Πρός τόν Πρόεδρον ὡμίλησαν καί οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἄλλων δύο χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί ἀνεφέρθησαν, ὡς καί ὁ Μακαριώτατος, εἰς τάς δυσκολίας, τάς ὁποίας ἀντιμετωπίζουν οἱ χριστιανοί ὡς ἐκ τῆς τεταμένης πολιτικῆς καταστάσεως τῆς Ἁγίας Γῆς καί τοῦ χωρισμοῦ τῶν ἄλλων πόλεων αὐτῆς ἐκ τῆς Ἱερουσαλήμ, τήν ὁποίαν οἱ ἀρχηγοί τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἁγίας Γῆς θέλουν νά παραμείνῃ, ὡς ἔχουν δηλώσει τοῦτο εἰς κοινήν δήλωσιν αὐτῶν τοῦ 1994, καί προσφάτως τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2006, ἀνοικτή πόλις διά τούς δύο λαούς καί μέ ἐλευθέραν τήν πρόσβασιν καί τήν λατρείαν διά τούς ὀπαδούς τῶν τριῶν μεγάλων θρησκειῶν.

Εἰς τήν ἐπακολουθήσασαν συζήτησιν ὁ πρῴην Πρόεδρος κ. Τζίμ Κάρτερ εἶπεν ὅτι ἡ θέσις τῶν Η.Π.Α. καθώς καί ἡ προσωπική αὐτοῦ θέσις εἶναι ὑπέρ τῆς ἐπιλύσεως τοῦ προβλήματος τῆς Ἰσραηλο-Παλαιστινιακῆς διενέξεως διά τῆς δημιουργίας δύο βιωσίμων (viable) κρατῶν, ἡ βιωσιμότης τῶν ὁποίων θά βασίζεται ἐπί καθωρισμένων καί ἀνεγνωρισμένων συνόρων τοπικῶς καί διεθνῶς, συμφώνως τῷ  ὁδικῷ χάρτῃ (road map) καί ἐπί τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀνεξαρτησίας, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀσφαλείας τῶν πολιτῶν ἑκάστου κράτους.

Ὁ κ. Τζίμ Κάρτερ ἀνέφερε ὅτι κατά τήν πρόσφατον αύτοῦ διέλευσιν ἐκ Δαμασκοῦ ἐπεσκέφθη τόν τόπον τῆς οἰκίας, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε διαμείνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.  Διά τήν ἐπιτυχίαν τῆς εἰρηνευτικῆς αὐτοῦ ἀποστολῆς ὁ κ. Κάρτερ ἐζήτησε τάς προσευχάς ὅλων.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης κ. Θεόφιλος προσέφερε τῷ Προέδρῳ κ. Τζίμ Κάρτερ χειροποίητον ἐπάργυρον φάτνην, εἰκονίζουσαν τήν γέννησιν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καί τόν πολύτιμον τόμον τῆς ἱστορίας τοῦ Πατριαρχείου, τόν τυπωθέντα ἑλληνιστί καί ἀγγλιστί ἐπί τῇ συμπληρώσει τῶν 2000 ἐτῶν χριστιανοσύνης, ὁ δέ ἰατρός δρ. Ἰωάννης Τλήλ προσέφερε αὐτῷ τό συγγραφέν ὑπ’ αὐτοῦ αὐτοβιογραφικόν βιβλίον μέ τόν τίτλον “I am Jerusalem” περιέχον πολλά στοιχεῖα ἀπό τό προσωπικόν αὐτοῦ ἀρχεῖον διά τήν Ἱερουσαλήμ, τό Πατριαρχεῖον καί τήν ἑλληνικήν παροικίαν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_0_placeholder




ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Τήν  Δευτέραν, 14ην / 27ην Ἀπριλίου 2009, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη εἰς τό Πατριαρχεῖον πεντηκονταμελῆ ὁμάδα εὐλαβῶν προσκυνητῶν, ἐξ ὧν εἴκοσι ἦσαν ἱερεῖς,  καί ὧν προΐστατο ὁ Ἱερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου τῆς Κύπρου κ. Νεόφυτος, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Κυπριανοῦ Μηλιδόνη Ἁγιοταφίτου, καθηγητοῦ εἰς τήν Ἀνωτέραν Ἐκκλησιαστικήν Σχολήν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου.

Διαρκούσης τῆς ἐπισκέψεως ὁ Μακαριώτατος καί ὁ Ἅγιος Μόρφου, τῶν ἱερέων καί τῶν προσκυνητῶν μετεχόντων, ἀντήλλαξαν ἀπόψεις περί τῶν ἀνέκαθεν ἕως καί τῆς σήμερον ὑφισταμένων σχέσεων στενῆς συνεργασίας τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, Ἱεροσολύμων καί Κύπρου, περί  προσελεύσεως Κυπρίων νέων εἰς τήν ἐν Σιών Ἱερατικήν Σχολήν τοῦ Πατριαρχείου καί τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα ὡς καί περί τῶν δυνατοτήτων διεκδικήσεως τῶν περιουσιῶν τοῦ Πατριαρχείου καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου εἰς τό κατεχόμενον βόρειον τμῆμα τῆς Κύπρου.

Ὁ Ἅγιος Μόρφου περιώδευσε μετά τήν ἐπίσκεψιν αὐτοῦ εἰς τόν Μακαριώτατον, εἰς τά Πανάγια Προσκυνήματα καί ὡσαύτως εἰς τό Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, ἐν ᾧ ἐμαρτύρησεν ὁ ἐξ Ὁροῦντος τῆς Κύπρου καταγόμενος Ἁγιοταφίτης Ἀρχιμανδρίτης μακαριστός Φιλούμενος, οὗτινος τό τίμιον λείψανον μετεκομίσθη εἰς τό ἐν λόγῳ προσκύνημα, ὅτε τόν παρελθόντα Αὔγουστον ἐγένοντο τά ἐγκαίνια τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, ὅν ἀνήγειρεν ἡ φιλοπονία τοῦ ἡγουμένου, Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου, μετά τῶν παρεκκλησίων αὐτοῦ, τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου καί τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου,  τοῦ φιλοσόφου καί μάρτυρος.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τούς καθηγητάς τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, εἰς τούς ὁποίους μετέφερε τάς Πατριαρχικάς Αὐτοῦ εὐχάς διά τήν περίοδον τοῦ Πάσχα.

Τήν Τρίτην,  15ην / 28ην Ἀπριλίου ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη ὁμάδα 30 προσκυνητῶν ἐκ Σερβίας καί ἀντιπροσώπους τῆς Κοινότητος  τοῦ Πατριαρχείου εἰς Πκέα, (βιβλικόν Πκεήν), τοῦ βορείου Ἰσραήλ, μετά τοῦ ἱερέως αὐτῶν π. Ἀντωνίου καί τῆς Κοινότητος Λύδδης, ἐν ᾗ ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, μετά τοῦ ἡγουμένου αὐτῶν Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου.

Τήν Τετάρτην, 16/29 Ἀπριλίου 2009, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη ὁμάδα 30 προσκυνητῶν ἐκ  Τσεχοσλοβακίας, ὁμάδα 40 προσκυνητῶν ἐξ Εὐόσμου Θεσσαλονίκης, ἀντιπροσώπους τῆς Κοινότητος Μάκερ τοῦ βορείου Ἰσραήλ, ἐν ᾗ ἀρχαία Ἐκκλησία καί τόν Ἐξοχώτατον πρέσβυν τῆς Γεωργίας κ. Βαχτάνγκ Τσαχασβίλη μετά τῆς συζύγου αὐτοῦ. Τούς προσκυνητάς ηὐλόγησεν ὁ Μακαριώτατος καί ἐνουθέτησε ποιμαντικῶς, τόν δε Ἐξοχώτατον κ. πρέσβυν ἐνημέρωσε περί τοῦ ρόλου τοῦ Πατριαρχείου εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί τῆς ὑπ’ αὐτοῦ διαφυλάξεως τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων καί περί τῶν νῦν ἀγαθῶν σχέσεων Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καί Πατριαρχείου Γεωργίας.

Τήν Παρασκευήν 18ην Ἀπριλίου / 1ην Μαΐου, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη ὁμάδα 40 προσκυνητῶν ἐκ Θέρμης Θεσσαλονίκης, ὁμάδα 30 προσκυνητῶν, ὧν προΐστατο ὁ θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀγαπητός τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῇ (OCA), προσφάτως ἑνωθείσης μετά τῆς ἐν Ρωσίᾳ Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τόν ἱερέα τῆς κώμης Ραφιδίων παρά τήν Νεάπολιν Σαμαρείας, ἥτις προσφάτως ἀνήγειρε περικαλλῆ βυζαντινόν ναόν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ὅν ἐνεκαινίασε ὁ Μακαριώτατος τήν 26.7.2008 καί τόν αἰδεσιμώτατον π. Κωνσταντῖνον, ἱερέα τῆς Κοινότητος Ἰόππης διά τήν διευθέτησιν τῶν ἀφορώντων λεπτομερειῶν τῆς προγραμματιζομένης κατά τό προσεχές θέρος κατασκηνώσεως τῶν παίδων τοῦ Κατηχητικοῦ τῆς ἑνορίας αὐτοῦ εἰς τινα Μητρόπολιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_1_placeholder




ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

Τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης,  16/29 Ἀπριλίου 2009, ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως, Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, συμμετέσχεν εἰς δεξίωσιν λαβοῦσαν χώραν εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον τοῦ Ἰσραήλ, πρός τιμήν τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος καί τῶν θρησκευτικῶν ἀρχηγῶν τῆς Ἁγίας Γῆς ἐπί τῇ 61 ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ Κράτους τοῦ  Ἰσραήλ.

Εἰς τήν δεξίωσιν ὁ Ἐξοχώτατος Πρόεδρος τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ κ. Σιμόν Πέρες καί ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν καί Ἀναπληρωτής Πρωθυπουργός κ. Avigdor Lieberman ἐχαιρέτισαν διά χειραψίας τούς προσκεκλημένους, Ἀρχηγούς  Θρησκευτικῶν Κοινοτήτων, Ἐκπροσώπους τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος καί προσεφώνησαν αὐτούς, λέγοντες ὅτι τό Κράτος τοῦ Ἰσραήλ συνῆψεν εἰρήνην μετά τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Ἰορδανίας καί προσπαθεῖ νά πράξῃ τοῦτο μετά τῶν λοιπῶν γειτονικῶν  Ἀραβικῶν Κρατῶν.

Ἀπευθυνόμενοι εἰς τούς Θρησκευτικούς Ἀρχηγούς, ἐζήτησαν τήν συμπαράστασιν αὐτῶν διά τήν καταπολέμησιν τῆς βίας καί τήν ἐγκατάστασιν τῆς εἰρήνης καί τῆς δικαιοσύνης εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 2009

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως  Ἱερουσαλήμ

καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

«Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον.

Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν».

(Μάρκ. 16, 6).

Λίαν πρωΐ, ὄρθρου βαθέος, τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, ἐπί τῶν ἡμερῶν Ποντίου Πιλάτου τοῦ ἡγεμόνος, γυναῖκες μυροφόροι προσελθοῦσαι εἰς τόν τάφον τοῦτον, ἐπί τοῦ ὁποίου τελοῦμεν σήμερον τήν ἀναστάσιμον θ. Λειτουργίαν, ἵνα διά μύρων  ἀλείψωσι  τόν ἐν αὐτῷ ταφέντα Ἰησοῦν τόν Ναζωραῖον  τόν ἐσταυρωμένον, ἐθεάσαντο θέαν ὑπερφυῆ καί ἠκροάσθησαν ἄκουσμα παράδοξον καί ὅμως ἀληθινόν.

Τόν λίθον τῆς θύρας τοῦ ἐσφραγισμένου τάφου εἶδον μετῃρμένον καί ἀποκεκυλισμένον, τήν κουστωδίαν πεπληγμένην ἀορασίᾳ καί ἄγγελον λαμπροφοροῦντα ἐπί τόν λίθον καθήμενον καί διαλεγόμενον αὐταῖς καί λέγοντα: «Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν, τόν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος, ὅπου ἔθηκαν αὐτόν». (Μάρκ. 16,  6-7 ). «Εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν». (Ματθ. 28, 7).

Ὄντως αἱ μυροφόροι αὗται γυναῖκες, αἱ τά  μύρα πρότερον τοῖς δάκρυσι κιρνῶσαι, ἤκουσαν χαρᾶς εὐαγγέλια καί ἐγένοντο ἀπό θέας εὐαγγελίστριαι τοῦ ἀρρήτου μυστηρίου τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου δηλονότι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ τοῦ  Μονογενοῦς, τοῦ σάρκα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου προσλαβόντος καί ἐν τῇ σαρκί Αὐτοῦ ταύτῃ θάνατον σταυροῦ ὑπομείναντος, ἐν τῷ καινῷ μνημείῳ τούτῳ ταφέντος καί ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος.

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Μονογενής κατῆλθε διά τοῦ σταυροῦ εἰς τόν Ἅιδην καί διά τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρός Αὐτοῦ καί τῆς ἰδίας θεϊκῆς Αὐτοῦ πανσθενοῦς δυνάμεως ἐνίκησε τόν θάνατον, τάς ἐναντίας δυνάμεις κατεπάτησε, διαφθοράν ἐν τῷ τάφῳ οὐκ οἶδε τό ἄχραντον Αὐτοῦ σῶμα, ἀλλά ἀνέστη ἐκ νεκρῶν μετά τῆς σαρκός Αὐτοῦ καί παγγενῆ τόν Ἀδάμ συνανέστησε. Ἡμᾶς συνανέστησεν, ἡμᾶς ἀνώρθωσεν, ἡμᾶς ἐδόξασεν, ἡμᾶς ἀνύψωσεν, ἡμᾶς ἐπανήγαγεν εἰς τό ἀρχαῖον, τό πρωτόκτιστον κάλλος.

Ἐν τῇ δυνάμει ταύτῃ, τήν ὁποίαν εἰς τήν ἀνθρωπίνην ἡμῶν φύσιν ἐνεκέντρισεν ὁ ἐνανθρωπήσας καί σταυρωθείς καί  ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, εἰς τό ἑξῆς φοβερός καθίσταται ὁ ἄνθρωπος τῷ διαβόλῳ καί τῷ θανάτῳ. Ζῇ ἤδη ὁ ἄνθρωπος ἀπό τοῦ αἰῶνος τούτου ζωήν ἀναστημένην, τήν ζωήν τῆς ὀγδόης ἡμέρας, ζωήν ἐν ᾗ πατᾷ ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων, ἀντέχει καί ἀψηφᾷ τόν διά βασάνων θάνατον, συσταυροῦται τῷ σταυρωθέντι δι’ αὐτόν καί ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει πάντα ὑπομένει, ἀεί παραδίδεται εἰς θάνατον, ἵνα τήν αἰώνιον ζωήν κερδίσῃ, ἵνα τῷ ἀναστάντι Ἰησοῦ Χριστῷ αἰωνίως  συζήσῃ.

Ἡ ζωή αὕτη ζῇ τήν Ἀνάστασιν πρό τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Εἶναι ἡ ζωή τῶν ἁγίων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ἐθεμελίωσεν ἐν τῷ  αἵματι Αὐτοῦ τῷ τιμίῳ ὁ Θεός  καί Σωτήρ ἡμῶν Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἐπί τοῦ σταυροῦ. Εἶναι ἡ ζωή ἡ νικῶσα ἐν τῷ ἀγαθῷ  τό κακόν, ἡ ἀγαθοποιοῦσα καί εὐεργετοῦσα ὡς ὁ ἀρχηγός αὐτῆς, ἡ εἰρηνεύουσα ἐν ἑαυτῇ καί τήν εἰρήνην ταύτην ἀβιάστως καί ἀφθόνως μεταδίδουσα.

Ταύτην τήν ζωήν ἀναγγέλει ἡ Ἐκκλησία τῷ κόσμῳ. Εἰς ταύτην καλεῖ αὐτόν πρός συμμετοχήν καί ἀπαλλαγήν ἐκ τῶν ἐπερχομένων  τῇ ἀνθρωπότητι δεινῶν, συνεπείᾳ τῶν ἰδίων αὐτῆς ἁμαρτιῶν καί ἀνομιῶν καί  τρόπων ζωῆς πεπλανημένης.

Ταύτην τήν ζωήν καί Ἡμεῖς ὡς ταπεινοί διάδοχοι τῶν πρώτων αὐτοπτῶν καί αὐτηκόων μαρτύρων  τοῦ Λόγου καί ὡς φύλακες τοῦ ὀλβίου τούτου Τάφου, μετά τοῦ ἐπ’ αὐτοῦ Κουβουκλίου, τοῦ «κτήματος καί ἀφιερώματος τῷ Χριστῷ τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμαίων», κηρύσσομεν  καί διαλαλοῦμεν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν, τῷ αὐτόχθονι ἐμπεπιστευμένῳ Ἡμῖν ποιμνίῳ καί τοῖς ἐκ περάτων τῆς γῆς φιλοθέοις προσκυνηταῖς πρός ζωήν καί δύναμιν, χαράν καί ἀγαλλίασιν, βεβαιότητα καί ἐλπίδα, οἰκοδομήν πνευματικήν, ζωήν αἰώνιον καί σωτηρίαν.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, Πάσχα βθ’

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ 2009 ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ κ.κ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΟΥ Γ’

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως  Ἱερουσαλήμ

καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας, χάριν καί ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωδόχου Τάφου

τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

«Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον.

Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν».

(Μάρκ. 16, 6).

Λίαν πρωΐ, ὄρθρου βαθέος, τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων, ἐπί τῶν ἡμερῶν Ποντίου Πιλάτου τοῦ ἡγεμόνος, γυναῖκες μυροφόροι προσελθοῦσαι εἰς τόν τάφον τοῦτον, ἐπί τοῦ ὁποίου τελοῦμεν σήμερον τήν ἀναστάσιμον θ. Λειτουργίαν, ἵνα διά μύρων  ἀλείψωσι  τόν ἐν αὐτῷ ταφέντα Ἰησοῦν τόν Ναζωραῖον  τόν ἐσταυρωμένον, ἐθεάσαντο θέαν ὑπερφυῆ καί ἠκροάσθησαν ἄκουσμα παράδοξον καί ὅμως ἀληθινόν.

Τόν λίθον τῆς θύρας τοῦ ἐσφραγισμένου τάφου εἶδον μετῃρμένον καί ἀποκεκυλισμένον, τήν κουστωδίαν πεπληγμένην ἀορασίᾳ καί ἄγγελον λαμπροφοροῦντα ἐπί τόν λίθον καθήμενον καί διαλεγόμενον αὐταῖς καί λέγοντα: «Μή ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν, τόν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος, ὅπου ἔθηκαν αὐτόν». (Μάρκ. 16,  6-7 ). «Εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπό τῶν νεκρῶν». (Ματθ. 28, 7).

Ὄντως αἱ μυροφόροι αὗται γυναῖκες, αἱ τά  μύρα πρότερον τοῖς δάκρυσι κιρνῶσαι, ἤκουσαν χαρᾶς εὐαγγέλια καί ἐγένοντο ἀπό θέας εὐαγγελίστριαι τοῦ ἀρρήτου μυστηρίου τῆς ἀγάπης, τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου δηλονότι τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ τοῦ  Μονογενοῦς, τοῦ σάρκα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου προσλαβόντος καί ἐν τῇ σαρκί Αὐτοῦ ταύτῃ θάνατον σταυροῦ ὑπομείναντος, ἐν τῷ καινῷ μνημείῳ τούτῳ ταφέντος καί ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος.

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Μονογενής κατῆλθε διά τοῦ σταυροῦ εἰς τόν Ἅιδην καί διά τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρός Αὐτοῦ καί τῆς ἰδίας θεϊκῆς Αὐτοῦ πανσθενοῦς δυνάμεως ἐνίκησε τόν θάνατον, τάς ἐναντίας δυνάμεις κατεπάτησε, διαφθοράν ἐν τῷ τάφῳ οὐκ οἶδε τό ἄχραντον Αὐτοῦ σῶμα, ἀλλά ἀνέστη ἐκ νεκρῶν μετά τῆς σαρκός Αὐτοῦ καί παγγενῆ τόν Ἀδάμ συνανέστησε. Ἡμᾶς συνανέστησεν, ἡμᾶς ἀνώρθωσεν, ἡμᾶς ἐδόξασεν, ἡμᾶς ἀνύψωσεν, ἡμᾶς ἐπανήγαγεν εἰς τό ἀρχαῖον, τό πρωτόκτιστον κάλλος.

Ἐν τῇ δυνάμει ταύτῃ, τήν ὁποίαν εἰς τήν ἀνθρωπίνην ἡμῶν φύσιν ἐνεκέντρισεν ὁ ἐνανθρωπήσας καί σταυρωθείς καί  ἀναστάς ἐκ νεκρῶν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, εἰς τό ἑξῆς φοβερός καθίσταται ὁ ἄνθρωπος τῷ διαβόλῳ καί τῷ θανάτῳ. Ζῇ ἤδη ὁ ἄνθρωπος ἀπό τοῦ αἰῶνος τούτου ζωήν ἀναστημένην, τήν ζωήν τῆς ὀγδόης ἡμέρας, ζωήν ἐν ᾗ πατᾷ ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων, ἀντέχει καί ἀψηφᾷ τόν διά βασάνων θάνατον, συσταυροῦται τῷ σταυρωθέντι δι’ αὐτόν καί ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει πάντα ὑπομένει, ἀεί παραδίδεται εἰς θάνατον, ἵνα τήν αἰώνιον ζωήν κερδίσῃ, ἵνα τῷ ἀναστάντι Ἰησοῦ Χριστῷ αἰωνίως  συζήσῃ.

Ἡ ζωή αὕτη ζῇ τήν Ἀνάστασιν πρό τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν. Εἶναι ἡ ζωή τῶν ἁγίων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ἐθεμελίωσεν ἐν τῷ  αἵματι Αὐτοῦ τῷ τιμίῳ ὁ Θεός  καί Σωτήρ ἡμῶν Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ἐπί τοῦ σταυροῦ. Εἶναι ἡ ζωή ἡ νικῶσα ἐν τῷ ἀγαθῷ  τό κακόν, ἡ ἀγαθοποιοῦσα καί εὐεργετοῦσα ὡς ὁ ἀρχηγός αὐτῆς, ἡ εἰρηνεύουσα ἐν ἑαυτῇ καί τήν εἰρήνην ταύτην ἀβιάστως καί ἀφθόνως μεταδίδουσα.

Ταύτην τήν ζωήν ἀναγγέλει ἡ Ἐκκλησία τῷ κόσμῳ. Εἰς ταύτην καλεῖ αὐτόν πρός συμμετοχήν καί ἀπαλλαγήν ἐκ τῶν ἐπερχομένων  τῇ ἀνθρωπότητι δεινῶν, συνεπείᾳ τῶν ἰδίων αὐτῆς ἁμαρτιῶν καί ἀνομιῶν καί  τρόπων ζωῆς πεπλανημένης.

Ταύτην τήν ζωήν καί Ἡμεῖς ὡς ταπεινοί διάδοχοι τῶν πρώτων αὐτοπτῶν καί αὐτηκόων μαρτύρων  τοῦ Λόγου καί ὡς φύλακες τοῦ ὀλβίου τούτου Τάφου, μετά τοῦ ἐπ’ αὐτοῦ Κουβουκλίου, τοῦ «κτήματος καί ἀφιερώματος τῷ Χριστῷ τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμαίων», κηρύσσομεν  καί διαλαλοῦμεν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν, τῷ αὐτόχθονι ἐμπεπιστευμένῳ Ἡμῖν ποιμνίῳ καί τοῖς ἐκ περάτων τῆς γῆς φιλοθέοις προσκυνηταῖς πρός ζωήν καί δύναμιν, χαράν καί ἀγαλλίασιν, βεβαιότητα καί ἐλπίδα, οἰκοδομήν πνευματικήν, ζωήν αἰώνιον καί σωτηρίαν.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ, Πάσχα ‚βθ’

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ’

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 2006

Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Σ  ὁ  Γ΄

Ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης

τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ καί πάσης Παλαιστίνης

παντί τῷ πληρώματι τῆς Ἐκκλησίας χάριν, ἔλεος καί εἰρήνην

ἀπό τοῦ Παναγίου καί ζωοδόχου Τάφου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.

“Ἐάν ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσών εἰς τήν γῆν ἀποθάνῃ, καρπόν πολύν φέρει” (Ἰω. 12, 24).

Σήμερον, τήν εὔσημον καί λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως, συνετελέσθη ἡ ἀνακαίνισις τοῦ γένους ἡμῶν, διά τῆς τοῦ Κυρίου Ἀναστάσεως, καί ἐχαρίσθη ἡμῖν ἡ ἀθανασία, ἡ ἀτελεύτητος, ἀνεμπόδιστος καί ζωοποιός θέα τῆς Ἁγίας Τριάδος, διά τήν ὁποίαν τό πρῶτον ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος, εἰ καί τοῦ σκοποῦ    ἐξέπεσεν, ἀπατηθείς ὑπό τοῦ ἀρχεκάκου διαβόλου καί ἐξολισθήσας εἰς θάνατον ψυχῆς τε καί σώματος. Ἠγαλλιάσαντο οἱ δίκαιοι ἐξαναστάντες ἀπό τῶν ζοφερῶν κευθμώνων τοῦ Ἅδου, τοῦ ἀπό τοῦ θεϊκοῦ φωτός χωρισμοῦ, καί ἀπέλαβον τῆς “εἰς ἣν ἀπέβλεπον” μισθαποδοσίας (Ἑβρ. 11, 26) , “ἥξαντες καί ὀφθέντες τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ”.

Πανηγυρίζουσιν ὅμως καί οἱ ζῶντες καί ἡ κτίσις ὁλόκληρος, διά τήν τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν. “Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται”, διότι ἔλαβον τήν πεῖραν τῆς Ἀναστάσεως· ἡ ἀναδημιουργία πάντων ἔχει ἀποταμιευθῆ ἐν τῷ Χριστῷ, οἱ δέ θεόφρονες μετέχουσι ταύτης μερικῶς, ἐν προγεύσει, ἐάν ἀξίως μετέχωσι τοῦ μυστικοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἰδού, τό μυστήριον τό ἀπρόσιτον εἰς τούς ἀμυήτους τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς· “εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις” (Β́ Κορ. 5, 17) προγευόμενος τῆς ἀθανασίας, διά τοῦ ζωοποιοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦ Δεσπότου καί κατοπτριζόμενος τήν ἄκτιστον δόξαν τοῦ Χριστοῦ διά τῆς καθάρσεως τοῦ ἐσόπτρου τῆς αὐτοῦ ψυχῆς, κατά τήν αὐτοῦ ἐργασίαν ἐν τῷ μυστικῷ ἀμπελῶνι τῶν ἀρετῶν. Καί ἐνῷ πρό τῆς Ἀναστάσεως ἦτο “φοβερός ὁ θάνατος τῷ ἀνθρώπῳ” μετά ταύτην καθίσταται “φοβερός ὁ ἄνθρωπος τῷ θανάτῳ” ἐνδυθείς τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ, τήν αἰώνιον ζωήν, ἐνδυθείς μυστικῶς τόν ἴδιον τόν Χριστόν, τόν τοῦ θανάτου νικητήν (Γαλ. 3, 27).

Ὀλίγον ἀκόμη μέλλει ὠδίνειν ἡ κτίσις καί ὁ ἐκπεσών αὐτῆς βασιλεύς, ὁ ἄνθρωπος, ὑπό τήν βίαν τοῦ θανάτου ψυχῆς καί σώματος, μέχρις ὅτου τά πάντα ὑποταγῆ τῷ Θεῷ, ἀπό προσώπου τοῦ Ὁποίου “φεύξεται ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ” (Ρωμ. 8,22 Ἀποκ. 20, 11), μή φέροντα τήν ἀκαταμάχητον καί ἀφθαρτίζουσαν δόξαν Αὐτοῦ, ἐν τῇ Δευτέρᾳ ἐνδόξῳ Αὐτοῦ Παρουσίᾳ, μέχρις ὅτου, δηλονότι, ἀπολάβῃ ἡ   ὠδινομένη ὁμοίωσις τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, τήν κατά Χριστόν τελείαν διαμόρφωσιν ἐν τῇ ἀνακαινίσει τοῦ σύμπαντος (Γαλ. 4, 19). Πράγματι, πολύς ὁ καρπός ὁ ἀποδοθείς τῷ Θεῷ διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, διά τῆς ὁποίας ἡ Ἁγία Τριάς, ὁ Θεός ἡμῶν, ᾠκονόμησε τήν αἰώνιον ζωήν τῆς πλανηθείσης ἀνθρωπότητος!

“Χριστός ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν οὐκέτι ἀποθνῄσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει” (Ρωμ. 6, 9)· οὕτω καί οἱ Αὐτοῦ γνήσιοι θεράποντες, ἀποθνῄσκοντες καθ᾿ ἡμέραν τῇ σαρκί, σταυρούμενοι ὑπό τῶν ἔξωθεν πειρασμῶν καί πολεμούμενοι ὑπό τῶν ἔνδοθεν παθῶν, ἀναδείκνυνται νικηταί τῆς ἁμαρτίας καί τῆς θανατηφόρου φθορᾶς, διά τῆς δυνάμεως τοῦ ἑκουσίως Σταυρωθέντος καί αὐτεξουσίως Ἀναστάντος Χριστοῦ, τοῦ ἀνιστῶντος ἐκ τῆς ἁμαρτίας τούς δι᾿ Αὐτόν σταυρουμένους, ἵνα “ἡμέρα διαυγάσῃ καί φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις” αὐτῶν (Β́ Πετρ. 1, 19). Πολλοί οἱ ἐχθροί Αὐτοῦ, οἱ πολεμοῦντες τήν Ἀνάστασιν καί μή συμβιβαζόμενοι μετά τοῦ κενοῦ μνήματος, οἱ τόν νέον Ἀδάμ συκοφαντοῦντες καί τήν Ἀνάστασιν Αὐτοῦ ἀμφισβητοῦντες. Ὅμως, πάντας τούτους θά νικᾷ ἡ τοῦ Ἀναστάντος ἀγάπη, ἀμετακλήτως μεταγγίσασα εἰς τήν ἀνθρωπίνην φύσιν διά τῆς Ἀναστάσεως, μέγα ἔλεος καί τήν μετά τοῦ Θεοῦ Βασιλείαν.

Ἡ Ἁγία Σιωνῖτις Ἐκκλησία, τό τοῦ Θεοῦ κατοικητήριον, ἡ δεξαμένη πρώτη τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καί τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, ἀκαταπαύστως βιοῖ τήν σταυροαναστάσιμον χαράν, τήν ἐκ τοῦ Ζωοδόχου Τάφου πηγάζουσαν, δοξάζει δέ τόν ὑπέρ ἡμῶν Σταυρωθέντα καί ἐνδόξως Ἀναστάντα Ἰησοῦν Χριστόν, ἀντλοῦσα δύναμιν ἐκ τοῦ κενοῦ Μνήματος καί μαρτυροῦσα ὑπέρ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ εἰς τούς ἐπισκέπτας τῶν Ἁγίων Τόπων. Ἡ χάρις αὕτη τοῦ Θεοδέγμονος Τάφου, θά διαλύσῃ τό σκότος τῆς κοσμικῆς ματαιότητος καί πλάνης, τό σκότος τῶν μεθοδεύσεων τῶν δαιμονικῶν πνευμάτων, θά ὁδηγήσῃ εἰς τήν μόνην ἀλήθειαν, τόν Χριστόν, τούς μακράν Αὐτοῦ κοπιῶντας καί θά ἐνισχύσῃ ἅπαντας εἰς τήν ὁδόν τῆς πρός Αὐτόν καί τόν πλησίον τελείας εἰρηνεύσεως καί ἀγάπης.

Χριστός Ἀνέστη.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ  ΑΓΙΟΝ  ΠΑΣΧΑ  ,βϚ́

Μετά Πατρικῶν εὐχῶν καί Πατριαρχικῶν εὐλογιῶν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εὐχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ  Γ΄

Πατριάρχης Ἱεροσολύμων




ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Ἡ Α.Θ. Μακαριότης ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’, ἀνεχώρησε τήν πρωΐαν τῆς Δευτέρας, 17ης / 30ῆς Μαρτίου 2009, ἐκ τοῦ ἀεροδρομίου Ben-Gurion τοῦ Τέλ-Ἀβίβ διά Λονδῖνον.

Ὁ Μακαριώτατος ἦτο προσκεκλημένος τῆς Α. Ἐξοχότητος τοῦ πρίγκιπος τῆς Ἰορδανίας, Dr. Ghazi – Bin Muhammad – Bin Talal, τοῦ Dr. Ali Gouma, the Grand Mufti of Egypt Dār-al-Ifta al Misriyyah καί τοῦ Rt. Revd and Rt.Hon. Dr. Richard Chartres, D.D. F.S.A., The Bishop of London.

Ὁ Μακαριώτατος συμμετέσχεν εἰς τάς ἐργασίας τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ C-I (Council of One Hundred Leaders) World Dialogue Community, σκοπός τῆς ὁποίας εἶναι ἡ βελτίωσις τῶν σχέσεων μεταξύ τοῦ Ἰσλαμικοῦ καί τοῦ Δυτικοῦ κόσμου.

Ἡ συνάντησις τῆς Ἐκτελεστικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει τούς χριστιανούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἔλαβε χώραν ἀπό Δευτέρας, 17ης / 30ῆς ἕως Τρίτης, 18ης / 31ης Μαρτίου 2009. Ὁ Μακαριώτατος προετάθη νά εἶναι  ὁ Ἀντιπρόεδρος τοῦ Συμβουλίου καί μέλος τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς καί ἐφιλοξενήθη ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Λονδίνου, Dr. Richard Chartres εἰς τήν προσωπικήν αὐτοῦ κατοικίαν, εἰς τό ἐπισκοπεῖον, The Old Deanery Dean’s Court London (EC4V 5AA).

Εἰς τό πλαίσιον τῶν ἐργασιῶν τῆς ὡς ἄνω Ἐπιτροπῆς ὁ Μακαριώτατος συνήντησε τόν Πρωθυπουργόν τῆς Ἀγγλίας, Ἐξοχώτατον κ. Gordon Brown, τόν Προωθυπουργόν τῆς Αὐστραλίας καί τόν Σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Κανταρβουρίας Σεβασμιώτατον κ. Rowan Williams. Μετά τήν συνάντησιν ταύτην ὁ Μακαριώτατος ἐπέστρεψεν εἰς τά Ἱεροσόλυμα περί τό μεσονύκτιον τῆς Τρίτης, 18ης / 31ης Μαρτίου 2009.

Τήν Τετάρτην, 19ην Μαρτίου/ 1ην Ἀπριλίου 2009, ὁ Μακαριώτατος ἐδέχθη τούς στρατιωτικούς τῆς Πολιτικῆς Διοικήσεως τῆς περιοχῆς Βηθλεέμ (Kfar Etziοn) τοῦ Ἰσραήλ, κ. Ἰγιάντ Σιρχάν καί κ. Ναμπουάνη Ναμπουάνη. Οὗτοι ἐνημέρωσαν τόν Μακαριώτατον ἐπί τῶν προγραμματιζομένων διευκολύνσεων πρός τούς Χριστιανούς τῶν κατεχομένων περιοχῶν Βηθλεέμ, Χωρίου τῶν Ποιμένων καί Μπετζάλλας διά τήν προσέλευσιν αὐτῶν κατά τήν περίοδον τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα εἰς τήν Ἱερουσαλήμ.

Τό ἑσπέρας τῆς ἰδίας ἡμέρας ὁ Μακαριώτατος προεξῆρξε τῆς ἀκολουθίας τοῦ Μεγάλου Κανόνος εἰς τόν Πατριαρχικόν καί Μοναστηριακόν Ναόν τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, ὁ δέ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Θαβωρίου κ. Μεθόδιος προεξῆρξε τῆς αὐτῆς ἀκολουθίας εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Τήν Παρασκευήν, 21ην Μαρτίου / 3ην Ἀπριλίου 2009, ἡ Α. Θ. Μακαριότης, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος ὁ Γ’ ἐδέχθη τόν Μακαριώτατον Μητροπολίτην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ.κ. Βλαδίμηρον μετά 5 Ἀρχιερέων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωσίας, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Βίννιτσα κ. Συμεών, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Βίσγοροντ κ. Παύλου, τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Βλαδίμηρ-Βολίνσκι κ. Νικοδήμου, τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Σεπετόφσκα κ. Βλαδιμήρ καί τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Περεγιασλάφ – Χμελνίτσκι, κ. Ἀλεξάνδρου.

Ὁ Μακαριώτατος ἐξέφρασε τήν χαράν Αὐτοῦ ἐπί τῇ ἀφίξει αὐτῶν, ἥτις, ὡς εἶπεν, ἐνισχύει τήν ὀρθόδοξον παρουσίαν εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, ὡς καί οἱ πολυπληθεῖς μετ’ αὐτῶν ἀφικνούμενοι προσκυνηταί καί αἱ ἐν τῷ Ἰσραήλ διπλωματικαί ἀντιπροσωπεῖαι Ὀρθοδόξων Κρατῶν. Ἰδιαιτέρως ἔδωσεν ἔμφασιν εἰς τόν εἰρηνευτικόν ρόλον τοῦ Πατριαρχείου, ὅν καλεῖται νά διαδραματίσῃ εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν, ὡς ἐμφαίνεται καί ἐκ τῆς προσφάτου προσκλήσεως Αὐτοῦ νά ἀντιπροσωπεύσῃ τούς Χριστιανούς τῆς Μέσης Ἀνατολῆς εἰς τό  C-1 World Dialogue Community (βλ. προαναφερόμενα).

Ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησε τόν Μητροπολίτην Βλαδίμηρον διά τόν κόπον, εἰς τόν ὁποῖον ὑπεβλήθη νά ἐπισκεφθῇ καί πάλιν τούς Ἁγίους Τόπους, ὡς καί διά τήν προσπάθειαν αὐτοῦ νά γεφυρώσῃ τό εἰς Οὐκρανίαν ὑπάρχον ἐκκλησιαστικόν, κοινωνικόν καί πολιτικόν σχίσμα.

Ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων ἐπέδωσε τῷ Μακαριωτάτῳ  Μητροπολίτῃ  Οὐκρανίας  πολυτελῆ κεραμεικήν εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῖς δέ λοιποῖς Ἀρχιερεῦσιν ἀρχιερατικά ἐγκόλπια. Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Οὐκρανίας ἐπέδωσεν εἰς τόν Μακαριώτατον Πατριάρχην Ἱεροσολύμων ἀργυροῦν μικρόν εἰκονοστάσιον  διά τό γραφεῖον αὐτοῦ.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ἀνέγνωσε τήν εὐχήν τοῦ ἀναγνώστου εἰς τόν ἐξ Ἑλλάδος προσκυνητήν, Ἐντιμότατον κ. Νεκτάριον Γοναρίδην, γόνον πολυτέκνου οἰκογενείας, συνοδευόμενον ὑπό τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου π. Δημητρίου Λουπασάκη, ἐφημερίου Ἁγίων Ἰσιδώρων Λυκαβηττοῦ.

Τό ἑσπέρας τῆς αὐτῆς Παρασκευῆς ὁ Μακαριώτατος, συνοδευόμενος ὑπό Ἀρχιερέων καί Ἱερέων τοῦ Πατριαρχείου κατῆλθεν εἰς τόν Πανίερον Ναόν τῆς Ἀναστάσεως, ἔνθα καί προεξῆρξε τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου πρός τιμήν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας.

Ὁμοίως, τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ἀκαθίστου προεξῆρξαν εἰς μέν τήν Κοινότητα Ρέμλης ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος, εἰς δέ τήν Κοινότητα Μπετζάλλας ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων, κ. Δωρόθεος.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

ngg_shortcode_2_placeholder




ΠΑΣΧΑΛΙΟΝ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 2007

ΘΕΟΦΙΛΟΣ   Γ ΄

λέ Θεο Πατριάρχης τς γας Πόλεως ερουσαλήμ

κα πάσης Παλαιστνης,

παντ τ πληρώματι τς κκλησας, χάριν κα λεος κα ερήνην

πό το Παναγου κα Ζωοδόχου Τάφου

το ναστάντος Χριστο.

«Ο π΄ αἰῶνος, λευθερώθητε· ο πεπεδημένοι, ξέλθετε· ο ν τ σκότει νακαλύφθητε· φέθητε, ο αχμάλωτοι, καί τυφλοί, ναβλέψατε· γειραι καθεύδων δάμ καί νάστα κ τν νεκρν· πεφάνη γάρ Χριστός νάστασις». (γ. ω. Δαμασκηνο, PG 96, 604)

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Σήμερον νικητήριοι ὕμνοι ἀντηχοῦν μυστικῶς ἀφ΄ ὅλης τῆς κτίσεως, ἐπιγείου καί οὐρανίου, ὁρωμένης καί ἀοράτου, διά τήν γενομένην παγκόσμιον καί αἰώνιον νίκην τοῦ Χριστοῦ, ἥτις «φώτισε τά σύμπαντα». Σήμερον, τά οὐράνια, ἡνωμένα ἐν τῇ μιᾷ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ μετά τῶν ἐπιγείων, ἀπό κοινοῦ ἀγάλλονται διά τό Πάσχα τό πάντερπνόν τε καί πανσεβάσμιον· διότι διά τοῦ Χριστοῦ «μία ποίμνη γέγονεν γγέλων καί νθρώπων». Σήμερον, αἱ δυνάμεις τοῦ σκότους, τοῦ θανάτου καί τῆς ἁμαρτίας, ὁριστικῶς καταργηθεῖσαι ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ καί διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, κεῖνται τρόπαια τοῦ Βασιλέως τῶν ὅλων, τοῦ ὄντος Α καί Ω, ἀρχῆς καί τέλους (ποκ. 22, 13), δι΄ Οὗ τά πάντα ἐγένετο καί ᾯ τά πάντα γόνυ κάμψει, ἐπουράνιά τε καί ἐπίγεια καί καταχθόνια (Φιλ. 2, 12), κατά τήν ἐνέργειαν τοῦ δύνασθαι αὐτόν καί ὑποτάξαι τῷ Θεῷ Πατρί τά πάντα (Φιλ. 3, 21).

Ἡ νίκη αὕτη δέν εἶναι ἀντιληπτή οὔτε ὁρατή τοῖς μή ἀναγεγεννημένοις  διά τοῦ λουτροῦ τῆς ἐν Χριστῷ παλιγγενεσίας καί πνευματικῆς ἐργασίας ἐν τῷ μυστικῷ ἀμπελῶνι καί ὁρατῷ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, τῇ Ἐκκλησίᾳ· καθίσταται ὅμως αἰσθητή τοῖς πιστοῖς, καθ΄ ὅ μέτρον, πρός χάριν τοῦ Χριστοῦ «συμπάσχομεν, να καί συνδοξασθμεν» (Ρωμ. 8, 17). Οὕτως, οἱ εἰς Χριστόν πιστεύοντες, διά τῆς δυνάμεως τῆς πίστεως εἰς τόν Ἀναστάντα καί τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι συμμετοχῆς εἰς τόν Σταυρόν καί τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, τρόπῳ συμμετοχῆς εἰς τά Ἅγια Μυστήρια καί ἐφαρμογῆς τῶν τοῦ Χριστοῦ ἐντολῶν,  προβαίνουσιν «πό δόξης ες δόξαν, καθάπερ πό Κυρίου Πνεύματος» (Β΄ Κορ. 3, 18), μή ἐμποδιζόμενοι ὑπό ἐξωτερικῶν ἐμποδίων, ἀλλ΄ ἀπολαύοντες τῆς ὑπό Χριστοῦ ἐνεργουμένης ἐν τῷ ἔσω ἀνθρώπῳ ἐλευθερίας, ἔναντι τῶν πάλαι δεσμῶν τῆς θρησκευτικῆς πλάνης καί τῆς ἐμπαθοῦς βιοτῆς. Ταύτην τήν ἡμέραν προεκελάδει χαρμονικῶς ὁ Προφήτης Δαυίδ, λέγων ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, «οκ γκαταλεψεις τν ψυχν μου ες δην, οδ δσεις τν σιν σου δεν διαφθορν· γνρισς μοι δος ζως· πληρσεις με εφροσνης μετ το προσπου σου, τερπντητες ν τ δεξι σου ες τλος» (Ψαλμ. 15, 10.11). Οὕτω, καθώς λέγει ὁ ἅγιος πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπί τῇ Ἑορτῇ τῆς Ἀναστάσεως, «ξεστι καί μν, άν θέλωμεν, αξσαι, καί τήν δοθεσαν μν χάριν μεγαλναι [τήν] διά το βαπτίσματος· αξεται δέ δι΄ ργων γαθν, καί λαμπροτέρα γίνεται καί φαιδρότερον μν παρέχει τό φς» (PG 50, 442).

Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἡμῶν, καταγγέλλουσα καί εὐαγγελιζομένη ὡς ἑαυτῆς κρηπῖδα «ησον καί τήν νάστασιν» (Πράξ. 17, 18), προβάλλει ἑαυτήν, τό Σῶμα τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ὡς τήν ἐλπίδα τῆς ἀνθρωπότητος, εἰς τό ὁποῖον Σῶμα ἡ ἀνθρωπότης ἐγκεντριζομένη καί χάριτι Χριστοῦ, δυνάμει δέ τοῦ Ἁγίου καί Ζωαρχικοῦ Πνεύματος, μεταβαλλομένη ἀπό ἀγριελαίου εἰς καλλιέλαιον, δικαιοῦται, ἁγιάζεται, φωτίζεται καί θεοῦται, ὑπερβαίνουσα τά φυσικά μεταπτωτικά ὅρια τῆς φθορᾶς, τῆς θνητότητος καί τῆς ἀπέλπιδος ἁμαρτίας. Ἐν γάρ τῷ Ἀναστάντι Χριστῷ ἐπελύθη ὁριστικῶς τό ἀνθρωπίνως ἄλυτον καί ἄφευκτον τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἅιδου τοῦ παμφάγου, τοῦ πάλαι τιτρῴσκοντος ἀνεξαιρέτως δικαίους καί ἀδίκους· «πο σου θάνατε, τό κέντρον; Πο σου ιδη, τό νκος;» (Ρωμ. 15, 55). Διότι «κατεπόθη», σοῦ στένοντος, «τό κράτος, καί νπερ βασίλευας στέρησαι, ος δέ κατέπιες σχύσας, πάντας ξήμεσας· κένωσε γάρ τούς τάφους Σταυρωθείς, οκ σχύει το θανάτου τό κράτος».

Σήμερον, καθώς ἀνατέλλει «ατή τς γίας Κυριακς λαμπρά καί φαεσφόρος μέρα, ν τό κτιστον φς σωματικς κ το Τάφου πρόεισιν, ς Νυμφίος ραος τ κάλλει τς ναστάσεως», κατά τόν ἅγιον Πατέρα ἡμῶν Ἰωάννην τόν Δαμασκηνόν (PG 96, 628), τά εὐαγγέλια τῆς ἐν Χριστῷ ἀνακαινίσεως καί σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητος περιάγουσι τῆς γῆς τά πέρατα, ὁ δέ ἱστορικός χρόνος εἰς τό ἑξῆς ἑνοποιεῖται, καθώς «μέρ τ μέρ» ἐγγίζει ὁ ἀπαρτισμός τῆς ὀγδοάδος, ἡ ἔλευσις τῆς ἐν Χριστῷ καθολικῆς Ἀναστάσεως καί Δευτέρας ἐπιφανοῦς τοῦ Κυρίου Παρουσίας, ἀνακαινίσεως δέ τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἧς ἡ ἀπαρχή ὁ σήμερον Ἀναστάς ἐκ τοῦ Παναγίου Τάφου, οὗ τήν διαφύλαξιν ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης παρά Θεοῦ ἐμπεπιστεύμεθα, καί ἐξ Ἱερουσαλήμ Ἀνατείλας Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν.

Τέκνα ν Κυρί γαπητά,

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου καί ἡ ἀληθής ἐν Χριστῷ ζωή τῶν πιστῶν, ἀποτελοῦσι σημεῖον ἀναφορᾶς καί ἐλπίδος δι΄ ὅλην τήν ἀνθρωπότητα· διότι ἐν τῷ Χριστῷ «σφόδρα δοξασθησόμεθα, ν ετελεί τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι», ἀρκεῖ, ἵνα ἡ πολιτεία τῶν Χριστιανῶν κοσμῆται διά τῶν ἐν Χριστῷ ἔργων, καί ἵνα «παντοδαπν ρετν τάς λαμπάδας αυτν μπιπλμεν, καί τ λαί τς εποιίας [καί λεημοσύνης] ταύτας φθόνως ρδεύωμεν καί τ φωτιστικ πυρί τς ρθοδόξου νάπτωμεν Πίστεως». Οὕτω θά ὑπερβαίνωμεν ἀσφαλῶς τάς περί κύκλῳ δοκιμασίας, αἱ ὁποῖαι ἰδιαιτέρως πλήττουν τόν πολυπαθῆ ἡμῶν Ἅγιον τοῦτο Τόπον, ἀλλά καί σύμπασαν τήν ἀνθρωπότητα. «Ε τις, λοιπόν, εσεβής καί φιλόθεος, πολαυέτω τς καλς ταύτης καί φαιδρς πανηγύρεως· πάντες πολαύσατε το πλούτου τς χρηστότητος· νέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται, φάνη δέ κοινή Βασιλεία. Ατ δόξα καί τό κράτος ες τούς αἰῶνας τν αώνων. μήν».

Χριστός νέστη!

ν τ γίᾳ Πόλει ερουσαλήμ  ΑΓΙΟΝ  ΠΑΣΧΑ     ‚ϐζʹ

Μετά Πατρικν Εχν κα Πατριαρχικν Ελογιν,

Διάπυρος πρός Κύριον Εχέτης,

ΘΕΟΦΙΛΟΣ   Γ΄

Πατριάρχης εροσολύμων




ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ Γ’ ΕΠΙ ΤΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΥ ΕΟΡΤΗ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

«Πόλις τοίνυν μαρτύρων, ἡ πόλις ἐστί τοῦ Θεοῦ, ἧς τεχνίτης καί δημιουργός ὁ Θεός, ἡ ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἡ ἐλευθέρα … Γένος δέ, τό μέν ἀνθρώπινον, ἄλλο ἄλλου, τό δέ πνευματικόν, ἕν ἁπάντων. Κοινός γάρ αὐτῶν Πατήρ ὁ Θεός, καί ἀδελφοί πάντες, οὐκ ἀπό ἑνός καί μιᾶς γεννηθέντες, ἀλλ’ ἐκ τῆς υἱοθεσίας τοῦ Πνεύματος εἰς τήν διά τῆς ἀγάπης ὁμόνοιαν ἀλλήλοις συναρμοσθέντες», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος.

Ἀγάλλεται καί εὐφραίνεται ἡ ἁγία πόλις Ἱερουσαλήμ, τοὐτέστιν ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων καί δή τοῦ συμμάρτυρος αὐτῶν Θεοφίλου, οὗτινος προφρόνως καί φερωνύμως τήν μνήμην ἐπιτελοῦμεν. «Ἡμῖν δέ», κατά τόν Μ. Βασίλειον, «οὐχ ἕνα πρόκειται θαυμάζειν, οὐδέ δύο μόνους ….., ἀλλά τεσσαράκοντα ἄνδρας, ὡς μίαν ψυχήν ἐν διῃρημένοις σώμασιν ἔχοντας».

Ἑπόμενοι τοῖς λόγοις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «τά μέν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι», οὐδέν ἄλλο ἐπιδιώκομεν εἰ μή τήν διακονίαν τῶν μαρτυρίων τῆς πίστεως ἡμῶν, τοὐτέστιν τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἀφ’ ἑνός καί τήν εἰς Χριστόν διαπαιδαγώγησιν καί διαφώτισιν τοῦ εὐλαβοῦς ἡμῶν ποιμνίου ἀφ’ ἑτέρου.

Τό Παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, τεθεμελιωμένον ἐπί τοῦ σταυρικοῦ καί μαρτυρικοῦ αἵματος τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συνεχίζει τήν διά τῆς ὁδοῦ τοῦ μαρτυρίου ἀνοδικήν πορείαν αὐτοῦ, προσβλέπον πάντοτε εἰς τό «βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», δηλαδή τήν Ἀνάστασιν Αὐτοῦ.

Δόξαν καί προσκύνησιν ἀναπέμποντες τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ ἐπί τοῖς ὑπέρ ἡμῶν θαυμασίοις Αὐτοῦ, εὐχαριστοῦμεν Αὐτῷ.

Εὐχαριστίας ἐκφράζομεν ὡσαύτως ἐπί τῇ εὐσήμῳ ταύτῃ μνήμῃ τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, τῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῆς Σεβαστείας μαρτυρησάντων, ἡμέρᾳ ἐν ᾗ ἄγομεν τά ὀνομαστήρια Ἡμῶν, πρός πάντας ὑμᾶς τούς ἀθρόως παρευρεθέντας καί τιμήσαντας Ἡμᾶς καί συνεορτάσαντας μεθ’ Ἡμῶν τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Θεοφίλου, ἰδιαιτέρου Προστάτου καί Πάτρωνος τῆς Ἡμῶν Μετριότητος.

Ὅλως ἰδιαιτέρως ὁλοθύμους εὐχαριστίας ἀπευθύνομεν τῷ Γέροντι Ἀρχιγραμματεῖ Ἱερωτάτῳ Ἀρχιεπισκόπῳ Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχῳ, προσφωνήσαντι Ἡμᾶς ἐκ μέρους τῶν τιμίων μελῶν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου καί τῶν προσφιλῶν Ἡμῖν μελῶν τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος, τῷ Ἐκλαμπροτάτῳ κ. Σωτηρίῳ Ἀθανασίου, Γενικῷ Προξένῳ τῆς Ἑλλάδος ἐν Ἱεροσολύμοις, διαβιβάσαντι Ἡμῖν τάς εὐχάς τῶν μελῶν τῆς σεβαστῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, τῷ Ὁσιολογιωτάτῳ Ἀρχιμανδρίτῃ Τύχωνι, Ἀντιπροσώπῳ παρ’ Ἡμῖν τῆς ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τῇ Ἐντιμοτάτῃ Πρέσβει τῆς Μολδαβίας εἰς τό Ἰσραήλ, κ. Λαρίσᾳ Μίκολετς, τῷ Ἱερωτάτῳ Μητροπολίτῃ Ναζαρέτ κ. Κυριακῷ, εὐχηθέντι Ἡμῖν ἐκ μέρους τῶν ἱερέων καί τοῦ ποιμνίου τῆς Μητροπόλεως Ναζαρέτ, τῷ Πανοσιολογιωτάτῳ Ἱερομονάχῳ Φιλοθέῳ, Πατριαρχικῷ Ἐπιτρόπῳ εὐχηθέντι Ἡμῖν ἐξ ὀνόματος τῶν ἱερέων καί τοῦ ποιμνίου τῆς περιοχῆς Ἄκκρης – Πτολεμαΐδος, τῷ ποληῷ π. Ταουφίκ, ἐφημερίῳ τῆς κώμης Τάϋμπε ἐξ ὀνόματος τῶν ἱερέων τῆς περιοχῆς τῆς Ραμάλλας,  τῷ Πανοσιωτάτῳ Μοναχῷ Φωτίῳ, Σχολάρχῃ τῆς Πατριαρχικῆς ἐν Σιών Σχολῆς, τῷ Ἐντιμοτάτῳ κ. Γεωργίῳ Κοτσιμπῷ, διδασκάλῳ ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Σχολῇ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τῷ Αἰδεσιμωτάτῳ Οἰκονόμῳ Αΐσσα Τούμα ἐξ ὀνόματος τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις Κοινότητος Ἡμῶν καί τῷ ἐντιμοτάτῳ κ. Χαλήλ Ἀντράους, ἰατρῷ, εὐχηθέντι Ἡμῖν ἐξ ὀνόματος τοῦ Ὀρθοδόξου Πατριωτικοῦ Συμβουλίου.

Προσέτι δέ δοξολογικάς καί εὐχαριστηρίους δεήσεις ἀναπέμψαμεν τῷ Παντοδυνάμῳ Θεῷ ἐπί τῇ ἀπελευθερώσει καί τῇ Παλιγγενεσίᾳ τοῦ χριστεπωνύμου Γένους καί εὐσεβοῦς ἡμῶν Ἔθνους. Ἔτι δέ ἐδεήθημεν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος ἡρωϊκῶς ἀγωνισαμένων καί ἐνδόξως πεσόντων ἐν τοῖς ἱεροῖς τοῦ γένους ἡμῶν ἀγῶσι.

Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων μετά τῆς γεραρᾶς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καί τοῦ χριστεπωνύμου Αὐτοῦ πληρώματος τιμῶσα τήν παλλιγενεσίαν τοῦ 1821, ἐγκαρδίως εὐχομένη, ἀναφωνεῖ:

Ζήτω τό Ἔθνος.

Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου.

Ζήτω ἡ Ἁγιοταφιτική ἡμῶν Ἀδελφότης»

ngg_shortcode_3_placeholder