Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Δευτέραν, 6ην /19ην Αὐγούστου 2019, ἑωρτάσθη ἡ ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπό τοῦ Πατριαρχείου:

1ον.  Εἰς τό ὄρος Θαβώρ.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην, ἡ Ἐκκλησία, ἐρειδομένη ἐπί τῶν Εὐαγγελικῶν διηγήσεων, ἀναμιμνῄσκεται ὅτι ὁ Κύριος πρό τοῦ πάθους Αὐτοῦ ἀνέβη εἰς τό ὄρος Θαβώρ, τό ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς τήν Γαλιλαίαν καί ἐκεῖ ἐνώπιον τῶν τριῶν προκρίτων μαθητῶν Αὐτοῦ, Πέτρου, Ἰακώβου καί Ἰωάννου, μετεμορφώθη, ἤτοι ἤλλαξε ἡ μορφή Αὐτοῦ, ὑπεκρύβη ἡ ἀνθρωπίνη φύσις Αὐτοῦ καί ἀπεκαλύφθη ἐν δόξῃ ἡ θεία μορφή Αὐτοῦ, νεφέλη φωτεινή περιέβαλεν Αὐτόν, ἐνεφανίσθησαν Μωϋσῆς καί Ἠλίας συλλαλοῦντες καί ὁμιλοῦντες περί τοῦ πάθους Αὐτοῦ, τό ὁποῖον ἐπρόκειτο νά συμβῇ εἰς Ἱεροσόλυμα καί ἠκούσθη φωνή ἐκ τοῦ Πατρός: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα, Αὐτοῦ ἀκούετε». Ἔντρομοι οἱ μαθηταί ἔπεσαν κατά γῆς καί ὁ Πέτρος ἐζήτησεν ἀπό τόν Κύριον νά στήσῃ τρεῖς σκηνάς καί νά μείνωσιν ἐπί τοῦ ὄρους. Μετά τό θεῖον ὅραμα τοῦτο, τό προτυποῦν τήν Ἀνάστασιν, ὁ Κύριος ἐκέλευσε τούς μαθητάς καταβάς ἐκ τοῦ ὄρους, λέγων νά μήν εἴπωσιν οὐδένα πρό τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ.

Τό γεγονός αὐτό ἑωρτάσθη πρῶτον εἰς τόν τόπον, ἐν ᾧ συνέβη, ἤτοι ἐπί τοῦ Ὄρους Θαβώρ δι’ ἀγρυπνίας ἀφ’ ἑσπέρας καί τήν νύκτα, τῆς ὁποίας προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων καί κληρικῶν παρεπιδημούντων ἐκ διαφόρων Ὀρθοδόξων χωρῶν, ψάλλοντος δεξιά τοῦ Πρεσβυτέρου Γεωργίου καί ἀριστερά ἀραβιστί τῆς χορῳδίας τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Ἄκκρης Ἀρχιμανδρίτου Φιλοθέου καί μετέχοντος πυκνοῦ λαοῦ προσευχομένου ἐν κατανύξει ἐν τῇ ὑπαιθρίῳ νυκτερινῇ ἀτμοσφαίρᾳ.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον, ἔχοντα ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

Παρέλαβεν ὁ Χριστός, τόν Πέτρον καί Ἰάκωβον καί Ἰωάννην, εἰς ὄρος ὑψηλόν κατ’ ἰδίαν, καί μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καί ἔλαμψε τό πρόσωπον Αὐτοῦ ὡς ὁ Ἥλιος, τά δέ ἱμάτια Αὐτοῦ, ἐγένετο λευκά ὡς τό φῶς. Καί ὤφθησαν Μωϋσῆς καί Ἠλίας μετ’ Αὐτοῦ συλλαλοῦντες, καί νεφέλη φωτεινή ἐπεσκίασεν αὐτούς, καί ἰδού φωνή ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησᾳ, αὐτοῦ ἀκούετε”.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

 Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἁγίῳ τούτῳ Ὄρει τῷ Θαβώρ, ἔνθα ἔστησαν οἱ πόδες τοῦ Κυρίου, ἵνα ἑορτάσωμεν τήν ἐτήσιον ἀνάμνησιν τῆς θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τό γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κατέχει ἐξέχουσαν θέσιν ἐν τῷ μεγάλῳ μυστηρίῳ τῆς θείας Οἰκονομίας, δηλονότι τῆς ἀπείρου φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Καί τοῦτο, διότι ὁ Χριστός ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ ἀφ’ ἑνός μέν, ἐφανέρωσεν ἔμπροσθεν τῶν μαθητῶν τήν δόξαν Αὐτοῦ, ὀλίγον πρό τοῦ σταυρικοῦ Αὐτοῦ πάθους. Ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀπεκάλυψε εἰς τούς ἀκολουθοῦντας καί πιστεύοντας Αὐτόν τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν καί ἐπί πλέον ὅτι Αὐτός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εἷναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὡς τοῦτο διατυπώνει μέ πλήρη ἀκρίβειαν καί σαφήνειαν ὁ ὑμνῳδός λέγων:

“Πρό τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Σου καί τοῦ πάθους λαβών οὕς προέκρινας τῶν Ἱερῶν Μαθητῶν πρός τό Θαβώρειον, Δέσποτα, ἀνῆλθες ὄρος, δεῖξαι θελήσας τούτοις τήν δόξαν Σου, οἱ κατιδόντες Σε μεταμορφούμενον, καί ὑπέρ ἥλιον λάμψαντα πρηνεῖς πεσόντες, τήν δυναστείαν Σου κατεπλάγησαν, ἀναβοῶντες, Σύ τό ἄχρονον φῶς ὑπάρχεις Χριστέ καί ἀπαύγασμα τοῦ Πατρός, εἰ καί θέλων, σάρξ ὠράθης ἀναλλοίωτος”.

Η δόξα τήν ὁποίαν ἔδειξε καί ἐφανέρωσεν ὁ Χριστός εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τό ἄχρονον φῶς καί τό ἀπαύγασμα τοῦ Θεοῦ Πατρός, δηλονότι τήν Θεότητα Αὐτοῦ ἐν τῇ καθ’ ὑπόστασιν ἑνώσει μετά τῆς σαρκός Αὐτοῦ “Ἐγώ εἰμι τό φώς τοῦ κόσμου”, (Ἰωάν. 8,2), λέγει ὁ Κύριος. Ὁ δέ θεῖος Παῦλος κηρύττει λέγων: “Πολυμερῶς καί πολυτρόπως πάλαι ὁ Θεός λαλήσας τοῖς πατράσιν ἐν τοῖς προφήταις, ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν υἱῷ, ὃν ἔθηκε κληρονόμον πάντων, δι’ οὗ καί τούς αἰῶνας ἐποίησεν· ὃς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καί χαρακτήρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ”,  (Ἑβρ. 1, 1-3).

Τοῦτο ἐξ ἄλλου μαρτυροῦν οἱ Εὐαγγελισταί λέγοντες: “ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδού νεφέλη φωτεινή ἐπεσκίασεν αὐτούς, καί ἰδού φωνή ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε·”, (Ματθ. 17,5).

 “Τό ἄχρονον δέ φῶς”, δηλονότι τό ἐκτός χρόνου καί προαιώνιον ἤ καλλίτερον εἰπεῖν τό ἄκτιστον φῶς εἶναι, κατά τόν σοφώτατον Παῦλον,” ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί κύριος τῶν κυριευόντων, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὃν εἶδεν οὐδείς ἀνθρώπων οὐδέ ἰδεῖν δύναται”, (Α´ Τιμ.6,16). Τοῦτο δέ σημαίνει ὅτι ὁ Θεός μόνος ἔχει ἀπό τόν ἑαυτόν Του ζωήν ἀθάνατον καί ἀΐδιον, καί κατοικεῖ εἰς φῶς, εἰς τό ὁποῖον δέν δύναται κανείς νά πλησιάσῃ, τό ὁποῖον δέν εἶδε κανείς ἀπό τούς ἀνθρώπους οὔτε δύναται νά τό ἴδῃ: “Οὔ γάρ μή ἴδῃ ἄνθρωπος τό πρόσωπόν μου καί ζήσεται”, (Ἔξοδος 33,20), λέγει Κύριος.

“Φῶς ἀναλλοίωτον Λόγε, φωτός Πατρός ἀγεννήτου, ἐν τῷ φανέντι φωτί Σου, σήμερον ἐν Θαβωρίῳ, φῶς εἴδομεν τόν Πατέρα, φῶς καί τό Πνεῦμα, φωταγωγοῦν πᾶσαν κτίσιν”, ἀναμέλπει ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

 Ὁ Θεός Λόγος, δηλαδή ὁ Χριστός, ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός, εἶναι “φῶς ἀναλλοίωτον”. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὁ Χριστός δέν προσέλαβε κάτι πού δέν εἶχε, οὔτε μεταβλήθηκε σέ κάτι πού δέν ἦταν, ἀλλά ἐφανέρωσεν εἰς τούς μαθητάς Του αὐτό τό ὁποῖον ἦταν, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός:

“Οὐχ ὅ οὐκ ἦν προσλαβόμενος οὐδέ εἰς ὅπερ οὐκ ἦν μεταβαλόμενος, ἀλλ’ ὅπερ ἦν τοῖς οἰκείοις μαθηταῖς ἐκφαινόμενος” (Ε.Π.Ε. τομ. 9, σελ. 38).

Μέ ἄλλα λόγια, οἱ παρευρεθέντες μαθηταί τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Μεταμορφώσεως Αὐτοῦ ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ ἠξιώθησαν τῆς ἐμπειρίας τῆς θεωρίας τῆς δόξης, τουτέστι τοῦ θείου φωτός τῆς Μεταμορφώσεως. Κατά δέ τόν Ἱερόν Χρυσόστομον οἱ μαθηταί ἐγένοντο θεωροί οὐχί αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀπροσίτου καί ἀκτίστου φωτός, ἀλλά τῆς ἀμυδρᾶς αὐτοῦ ἐνεργείας, ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας: “Ἡ ἀναλλοίωτος φύσις τῇ βροτείᾳ μιχθεῖσα, τῆς ἐμφεροῦς ἀΰλου Θεότητος, φῶς παραγυμνοῦσα τοῖς Ἀποστόλοις ἀπορρήτως ἐξέλαμψεν”.

 Τοῦτο σημαίνει ὅτι οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ, ἄνθρωποι ὄντες, “ὁμοιοπαθεῖς ἡμῖν” (Ἰάκ. 5,17) δέν εἶδον τήν ἀπερινόητον φύσιν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τήν ἄκτιστον ἐνέργειαν Αὐτοῦ ἐν τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει τοῦ Θεοῦ Λόγου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Εἰς τό σημεῖον τοῦτο, ἀγαπητοί ἀδελφοί, πρέπει νά τονίσωμεν ὅτι οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ εἶδον τήν Μεταμόρφωσιν τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ καί ἐφ’ ὅσον οἱ ἴδιοι εἶχον μεταμορφωθῆ πνευματικῶς, δηλαδή ἐπέτυχον τήν κάθαρσιν αὐτῶν ἀπό τοῦ ρύπου τῆς ἁμαρτίας καί συνεπῶς ἐγένοντο δεκτικοί τοῦ φωτισμοῦ ἤ, καλλίτερον εἰπεῖν, τῆς ἐνεργείας τῆς φωτιστικῆς δυνάμεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος κατά τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἰησοῦ εἰπόντος αὐτοῖς: “Καί ὑμεῖς καθαροί ἐστε”, (Ἰωάν. 13,10).

Αὐτός Οὗτος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἰς τήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλίαν Του ἐδίδασκε λέγων: “Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται”, (Ματθ. 5,8). Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: “Καθαροί εἶναι οἱ τῆ πρός Θεόν ἑνώσει τῇ δι’ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι, φιλοσαρκίας μέν ἁπάσης ἀναχωρήσαντες, ἡδονήν δέ ὡς πορρωτάτω τήν κοσμικήν ποιησάμενοι, καί τήν μέν οἰκείαν ὥσπερ ἀρνησάμενοι ζωήν, ἀναθέντες δέ μόνῃ τῇ θελήσει τοῦ Πνεύματος καθαρῶς τε καί ὁλότροπως πολιτευσαμένος τῷ Χριστῷ”.

 Τοῦτο σημαίνει, ἀγαπητοί μου, ὅτι τό θεῖον καί ἄκτιστον φῶς, τό ὁποῖον ἔλαμψεν ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ εἶναι ὁ Χριστός, ἡ δέ νεφέλη, ἡ ἐπισκιάσασα τούς μαθητάς εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τῆς θεωρίας ταύτης, δηλονότι τοῦ ἀκτίστου θείου φωτός καί τῆς ἐπισκιασάσης νεφέλης ἐκ τῆς ὁποίας “φωνή ἐγένετο” κοινωνοί καί μέτοχοι ἐγένοντο οὐχί πάντες, ἀλλά οἱ τεθεωμένοι μαθηταί καί οἱ προφῆται, οἵτινες ἦσαν παρόντες.

 Δεηθῶμεν καί ἡμεῖς, οἱ συνεορτάζοντες τό μέγα τοῦτο καί ἀνερμήνευτον μυστήριον τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ἵνα ἐν ταῖς καρδίαις καί διανοίαις ἡμῶν λάμψῃ τό φῶς τῆς τοῦ Χριστοῦ Μεταμορφώσεως, ὡς παραγγέλλει ὁ θεῖος Παύλος λέγων:

 “Ἡμεῖς δέ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τήν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τήν αὐτήν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπό δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπό Κυρίου Πνεύματος”, (Β´ Κορινθ. 3, 18) Ἀμήν. Ἔτη πολλά.

Εὐθύς ἀμέσως οἱ πιστοί προσῆλθον εἰς τό μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας.

Πρό τῆς Ἀπολύσεως ὁ Μακαριώτατος ἀνέγνωσε τήν εὐχήν τῆς εὐλογίας τῶν σταφυλῶν.

Ἄμα τῇ ἀπολύσει τοῦ ἐκκλησιάσματος ὁ ἡγούμενος καί ἀνακαινιστής τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί ἁγιογραφήσας τόν Ναόν Ἀρχιμανδρίτης Ἱλαρίων παρέθεσε λιτόν κέρασμα.

Τήν πρωΐαν τῆς ἡμέρας ἐν τῷ ἀπλέτῳ Θαβωρείῳ φωτί προεξῆρξε θείας Λειτουργίας ἐντός τοῦ Ναοῦ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός, συλλειτουργούντων αὐτῷ Ἱερομονάχων καί Πρεσβυτέρων τῆς περιοχῆς τῆς Γαλιλαίας καί μετέχοντος πολλοῦ λαοῦ, προσκυνητῶν Ἑλληνοφώνων, Ρωσοφώνων, Ρουμανοφώνων καί ἐντοπίων Ἀραβοφώνων ἐκ τῶν ὁρίων τῆς Γαλιλαίας καί τῆς Ἄκκρης – Πτολεμαΐδος.

2ον. Εἰς τήν Γεσθημανήν.

Τό γεγονός τῆς Ἁγίας Μεταμορφώσεως ἑωρτάσθη εἰς τό σεπτόν Προσκύνημα τοῦ ἐν Γεσθημανῇ Θεομητορικοῦ Μνήματος, συμφώνως πρός τό Προσκυνηματικόν καθεστώς, διά θείας Λειτουργίας, τῆς ὁποίας προεξῆρξεν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Λύδδης κ. Δημήτριος, συλλειτουργούντων αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, τῶν Ἐφημερίων τοῦ Προσκυνήματος τῆς Γεσθημανῆς Ἀρχιμανδρίτου Μελετίου καί Ἀρχιμανδρίτου Διονυσίου, ψάλλοντος τοῦ Ἱερομονάχου Εὐφροσύνου καί μετέχοντος εὐλαβοῦς ἐκκλησιάσματος.

Μετά τήν θείαν λειτουργίαν, ὁ ἡγούμενος τῆς Γεσθημανῆς, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων κ. Δωρόθεος παρέθεσε κέρασμα εἰς τό ἡγουμενεῖον.

3ον. Εἰς τήν Ραμάλλαν.

Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος ἑωρτάσθη ὡς Δεσποτική ἑορτή καί εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Μεταμορφώσεως, τοῦ Πατριαρχείου εἰς Ραμάλλαν προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ καί μετέχοντος ἀθρόου πιστοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς πόλεως ἐν κατανύξει καί προσευχῇ.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης Γαλακτίων παρέθεσεν εἰς τήν Ἀρχιερατικήν Συνοδείαν μεσημβρινήν ἑόρτιον νηστήσιμον τράπεζαν μετ᾽ ἰχθύων.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗΝ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

Τήν Κυριακήν, 29ην Ἰουλίου /11ην  Αὐγούστου 2019, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προεξῆρξε θ. Λειτουργίας εἰς τήν Βασιλικήν τῆς Γεννήσεως εἰς Βηθλεέμ, τήν ὑπεράνω τοῦ Θεοδέγμονος Σπηλαίου, ἐν ᾧ ἐτέχθη κατά σάρκα ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ἡ Θεία Λειτουργία αὕτη ἐτελέσθη ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς συμπληρώσεως 100 ἐτῶν ἀπό τῆς θεσμικῆς ἱδρύσεως τῆς Τζαμαΐγιε, ἤτοι τῆς Ἑλληνορθοδόξου Κοινότητος τῆς Βηθλεέμ, τῆς ὁποίας ἡ Βασιλική εἶναι ὁ ἐνοριακός Ναός.

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου συνελειτούργησεν ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, Ἁγιοταφῖται Ἱερομόναχοι, ὡς οἱ Ἀρχιμανδρῖται π. Ἰγνάτιος ἡγούμενος τοῦ Προσκυνήματος τοῦ Χωρίου τῶν Ποιμένων καί τῆς Μπετζάλλας καί ὁ Δραγουμανεύων Ἀρχιμανδρίτης π. Ματθαῖος, οἱ Πρεσβύτεροι τῆς Βασιλικῆς, π. Σπυρίδων, π. Γεώργιος καί π. Ἀΐσσα καί ὁ Ἀρχιδιάκονος π. Μᾶρκος καί ἄλλοι διάκονοι, ψάλλοντος δεξιά ἑλληνιστί τοῦ κ. Γιακούμπ καί τοῦ κ. Σαμήχ καί ἀριστερά ἀραβιστί τῆς χορῳδίας τῆς Κοινότητος ὑπό τόν κ. Λῶρενς Σαμούρ καί μετέχοντος ἐν προσευχῇ τοῦ Ἑλληνορθόδοξου ποιμνίου τῆς Βηθλεέμ.

Εἰς τό Κοινωνικόν της θ. Λειτουργίας ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος, ἔχοντα ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

“Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διά τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τό αὐτό λέγητε πάντες, καί μή ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δέ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καί ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ”, (Α´ Κορ. 1,10), παραγγέλλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

“Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί.

         Ἡ Χάρις τοῦ Θεοδέγμονος Σπηλαίου τῆς Σαρκώσεως, δηλονότι τοῦ Θεοῦ Λόγου, Κυρίου δέ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ πανιέρῳ τούτῳ παγκοσμίῳ Προσκυνήματι, ἐν τῇ ἁγιογραφικῇ πόλει ἡμῶν Βηθλεέμ, ἵνα τελέσωμεν τήν θείαν Λειτουργίαν, τοὐτέστι τό μέγα μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας, τό μυστήριον τῆς ἐν τῷ Αἵματι καί Σώματι τοῦ Χριστοῦ κοινωνίας καί ἀγάπης ἡμῶν, ἀλλά καί τῆς διά μέσου τῶν αἰώνων ζώσης Χριστιανικῆς καί δή Ρωμαιο-Ὀρθοδόξου μαρτυρίας ἐν Παλαιστίνῃ.

         Ἡ μαρτυρία δέ αὕτη δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν μαρτυρίαν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, καθ´ ἥν “Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος”, (Ἰωάν. 1,1)· “…καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν καί ἐθεασάμεθα τήν δόξαν αὐτοῦ δόξαν ὡς μονογενοῦς παρά Πατρός πλήρης χάριτος καί ἀληθείας”, (Ἰωάν. 1,14).

         Αὐτήν ἀκριβῶς τήν μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ Λόγου εὐαγγελίζεται ἡ ἁγιογραφικῶς ἀναγνωριζομένη μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν ἡ τῶν Ἱεροσολύμων, δηλονότι Ἐκκλησία περί ἧς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός βοᾷ καί λέγει: “Χαῖρε Σιών Ἁγία Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν Θεοῦ κατοικητήριον”.  Τήν μαρτυρίαν ταύτην καταγγέλλει λόγῳ τε καί ἔργῳ τό πρωτογενές μοναχικόν Χριστιανικόν τάγμα τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος μετά τοῦ εὐσεβοῦς χριστεπωνύμου ποιμνίου τοῦ δοκιμασθέντος ἀλλά καί δοκιμαζομένου ἀπό τάς κοσμικάς δυνάμεις τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, (Ἐφ. 6,12), αἱ ὁποῖαι δυνάμεις τοῦ σκότους, τουτέστιν “Ὁ ἀντίδικος [τῶν Χριστιανῶν] διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ”, (Α´ Πετρ. 5,8) κατά τόν Ἀπόστολον Πέτρον. Τοῦτο σημαίνει ὅτι οἱ διῶκται καί κατήγοροι τῶν Χριστιανῶν ἐνεπνέοντο καί ἐκινοῦντο ὑπό τοῦ Σατανᾶ, τοῦ ὁποίου ὁ σκοπός εἶναι ἡ ἀκαταστασία (Α´ Κορ. 14,33), ἡ ὁποία ἀντιστρατεύεται τήν ἐν Χριστῷ εἰρήνην καί ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

         Διά δέ τοῦ Χριστοῦ, “ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας” (Κολ. 1,18), ὁ Θεός Πατήρ εὐηρεστήθη νά συνδιαλλάξῃ καί συμφιλιώσῃ ὅλα πρός τόν ἑαυτόν Του. Καί εἰρήνευσε μέ τό αἷμα καί τήν θυσίαν τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου, εἴτε τούς ἐπί γῆς ἀνθρώπους μέ τόν Θεόν καί μεταξύ τους, εἴτε τούς ἐν οὐρανοῖς ἀγγέλους, τούς ὁποίους ἐσυμφιλίωσε μέ ὅλους μας, (Κολ. 1, 19-20), κηρύττει ὁ σοφός Παῦλος.

         Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Χριστός ἦλθεν εἰς τόν κόσμον, διά νά ἑνοποιήσῃ τά πάντα. Ὑπέστη τόν διά σταυροῦ θάνατον καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, “ἵνα τά τέκνα τοῦ Θεοῦ τά διεσκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν”, (Ἰωάν. 11,52). Τοῦτο ἐξ ἄλλου εἶναι καί τό περιεχόμενον τῆς θερμῆς προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ ὀλίγον πρίν τοῦ σταυρικοῦ Αὐτοῦ πάθους, νά παραμείνουν οἱ μαθηταί αὐτοῦ καί οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν ἡνωμένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης καί ὁμονοίας καί εἰρήνης. “Οὐ περί τούτων [τῶν μαθητῶν] ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὦσιν”, (Ἰωάν. 17,21).

         Ὁ θεσμός της Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἀλλ᾽ οὔτε πρέπει νά ἐκλαμβάνηται ὡς κοινωνικός ἤ πολιτικο-οἰκονομικός ὀργανισμός, εἶναι τό μυστικόν Σῶμα τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ. Τό δέ Ἅγιον Πνεῦμα, τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτό, τό ὁποῖον συνέχει καί συγκροτεῖ, δηλονότι διατηρεῖ τήν ἑνότητα τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας.

         Οἱ ἐπώνυμοι τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τά φέροντα τήν σφραγῖδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πρέπει νά διακρίνωνται διά τήν ἑνότητα αὐτῶν ἐν τῷ αὐτῷ φρονήματι καί τῇ αὐτῇ γνώμῃ, ὡς παραγγέλλει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων:  “Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διά τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τό αὐτό λέγητε πάντες, καί μή ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δέ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καί ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ”,(Α´ Κορ. 1, 10).

         Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναφερόμενος εἰς τήν ὑψίστης σημασίας ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας λέγει: “Τό γάρ τῆς Ἐκκλησίας ὄνομα συμφωνίας ὄνομα καί ὁμονοίας ἐστίν”. Ἀντιθέτως αἱ μεταξύ τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας διαιρέσεις εἰς παρατάξεις ὡς καί τά σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν, τά ὁποῖα διασπάζουν τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελοῦν βαρύτατον ἁμάρτημα, ὥστε “οὐδέ μαρτυρίου αἷμα ταύτην δύνασθαι ἐξαλείφειν τήν ἁμαρτίαν”, διδάσκει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος.

         Ἡμεῖς, οἱ Χριστιανοί, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν πρέπει νά ἀρκούμεθα εἰς μίαν πίστιν ξηράν καί διανοητικήν, ἀλλά νά ἀποδεικνύωμεν αὐτήν ἐμπράκτως, ὡς κηρύττει ὁ Προφήτης Ἡσαΐας λέγων: “Καί εἶπε Κύριος· ἐγγίζει μοι ὁ λαός οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καί ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσί με, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ”, (Ἡσ. 29, 13).

         Ὁ μέγας τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος ἀγωνιῶν, ὡς πνευματικός Πατήρ διά τήν ἐν Χριστῷ πνευματικήν κατάστασιν τῶν Χριστιανῶν λέγει προτρεπτικῶς: “Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, διά τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, … μή συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλά μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοός ὑμῶν, εἰς τό δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό ἀγαθόν καί εὐάρεστον καί τέλειον”, (Ρωμ. 12, 1-2).

         Ὁ λόγος τοῦ Παύλου: “Μή συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ” ἀφορᾷ εἰς τόν τρόπον ζωῆς τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δέν ὑπέστησαν τήν διά Χριστόν ἀνανέωσιν. Ἀφορᾷ εἰς τήν ἐκπεσοῦσαν διαφθαρεῖσαν φύσιν τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες ἀκολουθοῦν τά τοῦ κόσμου τούτου τοῦ παρερχομένου, ὡς διδάσκει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής λέγων: “Καί ὁ κόσμος παράγεται καί ἡ ἐπιθυμία αὐτοῦ· ὁ δέ εἰπών τό θέλημα τοῦ Θεοῦ μένει εἰς τόν αἰῶνα”, (Α´ Ἰωάν. 2, 17).

         Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ ἔχοντες τήν κιβωτόν τῆς σωτηρίας, δηλονότι τήν Ἐκκλησίαν, τό μυστικόν σῶμα τοῦ Χριστοῦ “ἐν ᾧ εἰσί πάντες οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι”, (Κολ. 2,3), καλούμεθα νά φανῶμεν ἀντάξιοι τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ· “ὅτι ἐξ αὐτοῦ καί δι᾿ αὐτοῦ καί εἰς αὐτόν τά πάντα. αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας· ἀμήν” (Ρωμ. 11, 36). Ἔτη πολλά”.        

Μετά τήν Ἀπόλυσιν τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος καί ἀνακαινιστής τοῦ προσκυνήματος καί νῦν συντηρῶν τό ξυλόγλυπτον εἰκονοστάσιον, τῇ ἐργασίᾳ τῆς ὁμάδος “Artis” Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἰορδάνου κ. Θεοφύλακτος παρέθεσε κέρασμα εἰς τό ἡγουμενεῖον.

Ἐν συνεχείᾳ ἡ Κοινότης ὑπό τόν Πρόεδρον αὐτῆς κ. Φρέτζ παρέθεσε εἰς τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν καί εἰς ἄλλους γεῦμα εἰς τό παρά την Βασιλικήν ξενοδοχεῖον “Casa Nova”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τό Σάββατον, 28ην Ἰουλίου/ 10ην Αὐγούστου 2019, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ νέου Χοζεβίτου τοῦ ἐκ Ρουμανίας εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς ἀσκητικῆς βιοτῆς αὐτοῦ, τῆς ἐν Χοζεβᾷ ἀρχαίας Μονῆς, τῆς εὑρισκομένης εἰς τήν ὄχθην τοῦ χειμάρρου Χορράθ, πλησίον τῆς Ἱεριχοῦς.

Κατά τήν ἡμέραν ταύτην, ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων κατ´ ἐξοχήν, ἀλλά καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας ποιοῦν μνήμην τοῦ ἐλθόντος ἐκ Ρουμανίας μεσοῦντος τοῦ 20οῦ αἰῶνος καί ζήσαντος ἀσκητικῶς καί ὁσίως εἰς ἱεράς Μονάς τῆς περιοχῆς Ἰορδάνου καί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί Ἰωάννου τῶν Χοζεβιτῶν καί λόγῳ τῶν θαυματουργικῶν σημείων αὐτοῦ ἁγιοκαταταχθέντος ὑπό τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων τό ἔτος 2016, Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ νέου Χοζεβίτου.

Ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τοῦ ὁσίου Ἰωάννου ἑωρτάσθη δι᾽ ὁλονυκτίου ἀγρυπνίας, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, Ὅν προϋπάντησεν ὁ ἡγούμενος π. Κωνσταντῖνος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ:

“Ἀπό φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός
Ἀπό φυλακῆς πρωΐας ἐλπισάτω Ἰσραήλ ἐπί τόν Κύριον”.

Μακαριώτατε Πάτερ,

μετά τῆς τιμίας Ὑμῶν Συνοδείας

Στήν ἐποχή μας, κατά τήν ὁποία οἱ ἄνθρωποι ἔχουν σέ μεγάλο  ποσοστό ἀπολέσει τήν ἐλπίδα, ὁ Ἅγιος τόν ὁποῖο ἑορτάζομε σήμερα, ἔγραφε τό Νοέμβριο τοῦ 1952 περί ἐλπίδος:

“Ἡ ἐλπίδα γεννᾶται ταυτοχρόνως μέ τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου καί ἀποτελεῖ τόν στῦλο τῆς ζωῆς. Ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ ἀρετή τῆς ἐλπίδος, οὔτε ἡ πίστη, οὔτε ἡ ἀγάπη θά παρέμεναν μέσα στήν ψυχή καί ἑπομένως ἡ ζωή θά χανόταν. Αὐτή εἶναι ἡ θαυμαστή δύναμη τῆς ψυχῆς πού ἀνυψώνει  τούς πληγωμένους, ἡ φωτεινή ἀκτῖνα πού ὁδηγεῖ στήν ἀλήθεια. Ἐν ὀλίγοις, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει μέσα  στήν ψυχή  του ἀκλόνητη ἐλπίδα, δέν νικᾶται ποτέ ἀπό τίς τρικυμίες καί τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς”.

Μακαριώτατε,
Ἡ Ἁγιοταφιτική μας Ἀδελφότης, μέ Πρῶτον τήν Ὑμετέρα Μακαριότητα,  πορεύεται – ἐν μέσω δυσκολιῶν, πειρασμῶν καί θλίψεων- στήν παροῦσα ζωή, μέ βάση αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐλπίδα, τήν θυγατέρα  τῆς ὑπομονῆς κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, (Ρωμ. 5,4). Καί ἔχουσα ὡς ἄγκυρα Ἐλπίδος τήν Πίστη στόν Τριαδικό Θεό καί  τούς Ἁγίους  Του, εἷς ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι καί ὁ τιμώμενος Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νέος Χοζεβίτης.

Καλῶς ἤλθατε!”

Ἅμα τῇ προσφωνήσει ἤρξατο κατά τήν τάξιν ἡ ἀγρυπνία μετ᾽ Ἀποδείπνου, Χαιρετισμῶν καί Ἑσπερινοῦ, μεθ᾽ ἥν ἡ θεία Λειτουργία, συλλειτουργούντων μετά τοῦ Μακαριωτάτου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, Ἱερέων τοῦ Ρουμανικοῦ Πατριαρχείου,  τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου, ψαλλόντων τῶν Ἱεροψαλτῶν Λεωνίδα Δούκα, Χρήστου Σταύρου, Γρηγορίου Ζάρκου καί Διονυσίου Θανασούλη καί μετέχοντος Ἐκκλησιάσματος ἐκ μοναχῶν, μοναζουσῶν καί λαϊκῶν, προσελθόντων ἐκ τοῦ κόσμου δι᾽ ἀνάτασιν ψυχικήν καί προσευχομένων ἐν κατανύξει ψυχῆς.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ: 

Κύριε, ἠγάπησα εὐπρέπειαν οἴκου σου και τόπον σκηνώματος δόξης σου”, (4, 25,8) · ψάλλει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ Πατέρες καί ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Προσκυνηταί,

Εὐφρανθῶμεν καί ἀγαλλιασώμεθα ἐν Κυρίῳ, ὅτι τῇ Χάριτι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήχθημεν σήμερον ἐν τῷ ἱερῷ καί ἡγιασμένῳ τούτῳ τόπῳ, τῇ ἱερᾷ δηλονότι Μονῇ τοῦ Χοζεβᾶ, ἵνα ἑορτάσωμεν τήν σεπτήν μνήμην τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ νέου, τοῦ Χοζεβίτου τοῦ ἐκ Ρουμανίας.

“Μακάριος ἀνήρ ὅς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τόν στέφανον τῆς ζωῆς, ὅν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν” (Ἰακ. 1,12), λέγει ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος. Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἑκουσίως ὑπομένει τόν πειρασμόν, διότι θά γίνῃ ἔμπειρος καί θά καθαρισθῇ σάν τόν γνήσιον χρυσόν, θά λάβῃ τόν ἀμαράντινον στέφανον καί θά γίνῃ οἴκημα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως. Ἐκεῖ θά ἔλθῃ ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς μέ τήν χάριν Του καί θά κάνῃ Μονήν (Ἰωάν. 14,23), ὅπως ἀψευδῶς ἐπηγγείλατο ὁ Ἴδιος· σχολιάζει ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης.

Ὄντως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος ἠγάπησε τόν ἀσκητικόν τοῦτον τόπον τῆς ἐρήμου τοῦ Χοζεβᾶ, ἐγένετο δόκιμος καί ἀνεδείχθη ἄξιος τοῦ στεφάνου τῆς αἰωνίου ζωῆς, ὡς διακηρύσσει ἡ Ἁγία Γραφή λέγουσα:  “Δικαίων δέ ψυχαί ἐν χειρί Θεοῦ… ὡς χρυσόν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς καί ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς”, (Σοφ. Σολομ. 3,6), δηλονότι τά ὁλοκαυτώματα τῶν θυσιῶν, τά ὁποῖα καταναλίσκονται ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τό θυσιαστήριον.

Ἀκούων εἰς τούς θεοπνεύστους λόγους τοῦ ψαλμῳδοῦ: “Σοί εἶπεν ἡ καρδία μου· ἐξεζήτησέ σε τό πρόσωπόν μου· τό πρόσωπόν σου, Κύριε ζητήσω”, (Ψαλμ. 26,8) “ὁ ὅσιος Ἰωάννης ἐπέτυχεν διά τοῦ ἀσκητικοῦ αὐτοῦ ἀγῶνος, ἀλλά καί διά τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς, νά μορφωθῇ ἐντός αὐτοῦ ὁ Χριστός κατά τό παράγγελμα τοῦ θείου Παύλου: “τεκνία μου, οὕς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός ἐν ὑμῖν”, (Γαλ. 4,19).

Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει· “Ἄχρις ἄν οἱ μεγάλοι καί ὑπερφυεῖς τοῦ Χριστοῦ χαρακτῆρες εἰς τόν ὑμέτερον ἠρέμᾳ (σιγά-σιγά) διπλασθῶσι νοῦν”.

Τό ἐνώπιον ἡμῶν κείμενον ἄφθαρτον καί εὐωδιάζον ὁλόσωμον σκήνωμα/λείψανον τοῦ ὁσίου καί θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, ἀποτελεῖ τήν ἀδιάψευστον καί ἀναντίρρητον ἁπτήν καί ὁρατήν μαρτυρίαν καί ἀπόδειξιν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό φῶς καί ἡ ἀλήθεια τοῦ κόσμου. “Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς”, (Ἰωάν. 8,12)”, λέγει Κύριος.

Τό ἀληθινόν τοῦτο φῶς τῆς ζωῆς εὐαγγελίζεται καί κηρύττει ἡ ἁγία τῶν Ὀρθοδόξων ἡμῶν Ἐκκλησία διά τῶν ἁγίων αὐτῆς ἐν μέσῳ μιᾶς γενεᾶς ἀνθρώπων στρεβλῶν καί διεστραμμένων, ὅπως εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ παρόντος αἰῶνος.

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι οἱ δίκαιοι, δηλονότι οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, ἀφ᾽ ἑνός μέν φαίνονται ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ, (Φιλιπ. 2,15), ἀφ᾽ ἑτέρου “οὗτοι ἐκλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός αὐτῶν”, (Ματθ. 13,43). Ἐπί πλέον οἱ ἅγιοι θά καθίσουν εἰς δώδεκα θρόνους δικάζοντες τάς δώδεκα φυλάς τοῦ  Ἰσραήλ, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος:  “ὁ δέ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπί θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καί ὑμεῖς ἐπί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τάς δώδεκα φυλάς τοῦ ᾿Ισραήλ”, (Ματθ. 19,28).

Τό ἐν ἀφθαρσίᾳ τελοῦν καί εὐωδιάζον ἱερόν λείψανον τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, προαναγγέλλει καί εὐαγγελίζεται τήν “Παλιγγενεσίαν”, δηλονότι τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως. Διά τοῦτο παραγγέλλει ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἰς πάντας τούς ἀκολουθοῦντας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, διά στόματος τοῦ θείου Παύλου λέγων: “καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ”, (Β´ Κορ. 7,1), “ἵνα παρρησίαν ἔχωμεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως”, (Α´ Ἰωάννου 4, 17), ὡς κηρύττει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής.

Δόξαν καί εὐχαριστίαν ἀναπέμποντες τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ, ὅτι “θαυμαστός ἐν τῷ Ἁγίῳ αὐτοῦ (Ψαλ. 67, 36) Πατρί ἡμῶν Ἰωάννῃ”, ἰκετεύσωμεν αὐτόν, ἵνα μετά τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας πρεσβεύῃ ὑπέρ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν:  “Σήμερον πιστοί γηθόμενοι ἐπί τῇ μνήμῃ τῇ σῇ, Ὅσιε Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννη, δοξάζομεν τόν σέ νῦν δοξάζοντα, ὑπεράγαθον Κύριον· Ὅν ἐκδυσώπει ἀπαύστως, πάνσεμνε, αἰωνιζούσης δόξης τυχεῖν ἡμᾶς καί τῆς λαμπρότητος τῶν Ἁγίων ἔχων τήν πρός αὐτόν παρρησίαν πάντοτε, Θεομακάριστε”, Ἀμήν, ἔτη πολλά”.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ ἀναδιοργανωτής καί ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς π. Κωνσταντῖνος παράθεσε τράπεζαν.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Ο Μ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΝ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗ ΡΩΣΣΙΚΗΝ ΜΟΝΗΝ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ

Τήν Κυριακήν, 22αν Ἰουλίου/ 4ην Αὐγούστου 2019, ἡ μνήμη τῆς ἁγίας μυροφόρου καί ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἑωρτάσθη μετ᾽ ἰδιαιτέρας ἱεροπρεπείας καί λαμπρότητος εἰς τήν ἐν Γεθσημανῇ Ἱεράν Ρωσσικήν Γυναικείαν Μονήν ἐπ᾽ ὀνόματι αὐτῆς.

 Περί τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἐπεσκέφθη τήν Ἱεράν Μονήν ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου, ἔνθα ἐγένετο δεκτός ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Γερμανίας Μάρκου τῆς Ἐκκλησίας  (ROCOR) Russian Orthodox Church Outside of Russia, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ρωμανοῦ, τῆς ἡγουμένης Ἐλισάβετ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ταύτης, τῆς ἡγουμένης τῆς Ρωσσικῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως ἐπί Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν μοναχῆς Βερονίκης καί  προσφέρων φιλντισένιον τίμιον σταυρόν διά τήν ἐπευλόγησιν τοῦ ἐκκλησιάσματος, προσεφώνησε τό εὐλαβές ἐκκλησίασμα διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἀγγλιστί: 

“His Beatitude at the Russian Convent for the Feast of St. Mary Magdalene
Your Eminences,
Your Graces,
Reverend Fathers,
Dear Mother Abbess Elizabeth,
Beloved Sisters of this Convent,
Noble Pilgrims,
Sisters and Brothers in Christ,

It is a great blessing for us to be able to join you in this wonderful celebration of this special feast.

We gather today in this holy place on the feast of St. Mary Magdalene, the holy and great Myrrh-bearer and Equal-to-the-Apostles, who was also the Apostle to the Apostles, and we sing together with the hymnographer;

Saint Mary Magdalene, thou didst again run to the apostles, saying unto them,
“I have seen the Lord”,
and therein thou art the first proclaimer of the Resurrection.
Thou art recognized by the Holy Church as Equal-to-the-Apostles,
for thou didst pray with them and travel with them
to proclaim the Resurrection of Jesus Christ
and to witness of his teachings.

The witness – the martyria – of Saint Mary Magdalene remains of the same crucial importance in our won day, especially here in Jerusalem and the Holy Land.

Let us remember her martyria:

Saint Mary Magdalene had been delivered by our Lord Jesus Christ of seven demons, and so through her experience of the invisible world of evil powers she was able to recognize Christ as the Saviour. From that moment, she remained faithful to the Lord, even through his crucifixion and death, and she witnessed his burial.

She was the first witness to the resurrection of our Lord, and she brought the glad tidings to the Apostles.

Here is the model for each of us of our own Christian discipleship, a model that we must imitate.

For we too, live in a world of unseen cosmic evil powers that seek to destroy the beautiful creation and the children of God, and we pray fervently to Jesus Christ our God and Saviour for protection and deliverance.

We too live in a world in which Christ is crucified anew every day wherever there is persecution, conflict, terrorism, violence, or lack of respect to the human person who is made in the image and likeness of God.

And we too know the power of the Uncreated Light that shines from the Holy Tomb and that brings light and life to the world.

Jerusalem and the Holy Sites of this Holy Land are the testimony to this sacred history and the witness of the lives of the great saints of the Holy Bible. And the Mother of all the Churches, our beloved Patriarchate of Jerusalem, exists in her mission throughout the ages to be an eyewitness of all this, and to guard the unity of the Orthodox Church. This is a unique and precious privilege to us to whom the guardianship of the Holy Places has been entrusted, and it is a great blessing to all who come here on pilgrimage. It is therefore our moral obligation to pray always for the unity of all and particularly of the Orthodox Church, and never lose hope.

Let us never forget that the heart of the life of the Church is the kerygma- the proclamation – of Christ’s Anastasis, which we experience so intimately in the Divine Eucharist. For the Eucharist makes the Church, and the main characteristic of the Church is the Eucharistic synaxis. As we read in the Letter to the Ephesians, we must do all in our power, with the help of God, to remain faithful to;

“the calling to which you have been called, with all humility and gentleness, with patience, bearing with one another in love, making every effort to maintain the unity of the Spirit in the bond of peace.  There is one body and one Spirit, just as you were called to the one hope of your calling, one Lord, one faith, one baptism, one God and Father of all, who is above all and through all and in all”. (Eph. 4:1-5).

All of us who celebrate the feast of Saint Mary Magdalene here today, whether we call the Holy Land our home or whether we are pilgrims from other lands, cannot keep this experience to ourselves. We must be messengers in our turn like Saint Mary Magdalene, who proclaimed the resurrection and spread the Good News in a world that thirsts for union with God.

Please allow us, Your Grace, to present this cross as a blessing of your pilgrimage in Jerusalem.

MAY God bless you, dear Mother Elizabeth, and all the sisters of your monastic community, on this blessed feast, and MAY God bless all who are here today in pilgrimage and our beloved Holy Land.
Amen”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΕΙΣ ΜΑΑΛΟΥΛΕ ΤΗΣ ΝΑΖΑΡΕΤ

Τό Σάββατον, 21ην Ἰουλίου / 3ην Αὐγούστου 2019, ἑωρτάσθη ἡ ἑορτή τοῦ ἁγίου προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου εἰς τόν ἱερόν Ναόν αὐτοῦ, τόν εὑρισκόμενον εἰς τήν κώμην Μααλοῦλε, προάστειον τῆς Ναζαρέτ.

Ὁ Ναός αὐτός ἀνῆκε εἰς Ἀραβόφωνον Κοινότητα τοῦ Πατριαρχείου, ἡ ὁποία ἐγκατέλειψεν αὐτόν καί τήν ὅλην κώμην Μααλοῦλε, ὅτε τό ἔτος 1948 ἱδρύθη τό κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Ναός οὗτος παρέμενεν ἐγκαταλελειμμένος ἕως καί τήν δεκαετίαν τοῦ 1990. Τότε ἐζήτησεν αὐτόν τό Πατριαρχεῖον παρά τοῦ Ἰσραηλινοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἕως τῆς σήμερον βάσιν ἐνταῦθα καί ἔλαβε αὐτόν πάλιν καί συνετήρησε καί ἀνεκαίνισε δαπάναις καί φροντίδι τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Μεταμορφώσεως Θαβωρίου Ὄρους Ἀρχιμανδρίτου Ἱλαρίωνος καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ καί χρησιμοποιεῖ αὐτόν διά λατρευτικάς ἐκδηλώσεις κατά τήν ἑορτήν τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ καί κατά τήν ἑορτήν τῆς Ἀναλήψεως, πρός τιμήν τῆς ὁποίας ὡσαύτως τιμᾶται.

Διά τήν ἑορτήν τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ προεξῆρξε θείας Λειτουργίας μεθεορτίως ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων μετ᾽ Αὐτοῦ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων ὡς τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱλαρίωνος, τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου καί τοῦ διακόνου Εὐλογίου, ψαλλόντων καί συμπροσευχομένων Ἀραβοφώνων πιστῶν ἐκ τῆς περιοχῆς Ναζαρέτ.

Πρός τούς πιστούς τούτους ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἔχοντα ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

«Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθής ἡμῖν καί προσηύξατο τοῦ μή βρέξαι καί οὐκ ἔβρεξεν ἐπί τῆς γῆς ἐνιαυτούς τρεῖς καί μῆνας ἕξ· καί πάλιν προσηύξατο καί ὁ οὐρανός ὑετόν ἔδωκε καί ἡ γῆ ἐβλάστησε τόν καρπόν αὐτῆς», (Ἰακ. 5, 17-18), λέγει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος εἰς τήν καθολικήν αὐτοῦ ἐπιστολήν.

 Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

 

Ἡ θεία Χάρις συνήγαγε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῷ ἁγιογραφικῷ τούτῳ τόπῳ, τῷ σχετιζομένῳ μετά τοῦ ἁγίου Προφήτου Ἠλιοῦ, ἵνα τιμήσωμεν τήν ἐτήσιον ἑορτήν αὐτοῦ.

 Ὁ Προφήτης Ἠλίας διακρίνεται ὄχι μόνον διά τό προφητικόν αὐτοῦ ἀξίωμα, ἀλλά καί διά τόν ἔνθεον ζῆλον, τήν σκληράν ἀσκητικήν ζωήν τῆς ἐρήμου καί τήν ἀποστολικήν δρᾶσιν, τήν ὁποίαν ἀνέπτυξε διά τήν καταπολέμησιν τῆς εἰδωλολατρείας, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε παρασυρθῆ ὁ λαός τοῦ ἠθικοῦ μονοθεϊσμοῦ, δηλονότι τῆς Μωσαϊκῆς Θρησκείας. Τό ὅπλον τοῦ Ἠλία εἰς τήν ἀποστολήν ταύτην ἦτο ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς, ὡς ἰδιαιτέρως ἀναφέρει εἰς τήν ἐπιστολήν αὐτοῦ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος.

 Ἡ προσευχή, καί μάλιστα ἡ νοερά καί ἀδιάλειπτος προσευχή εἶναι τό ἰδιαίτερον γνώρισμα, διά τοῦ ὁποίου οἱ προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐπετύγχανον τήν ἐμπειρίαν τῆς θεώσεως, δηλονότι τήν θεωρίαν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη μέ τούς μαθητάς καί προφήτας, τούς παρευρεθέντας ἐν τῷ Ὄρει Θαβώρ κατά τήν ἡμέραν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Ἡ δέ ἐμπειρία τῆς θεώσεως ἤ τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐπεβεβαιοῦτο τόσον διά τῆς ὀράσεως τοῦ ἀκτίστου θείου φωτός, ὅσον καί διά τῆς ἀκοῆς τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: «Ἡ ὄρασις τῶν προφητῶν ἦτο ἀκοή καί ἡ ἀκοή τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου ὑπό τῶν προφητῶν ἦτο ὄρασις· κατά δέ τόν προφητάνακτα Δαυΐδ, οἱ προφῆται «ἐπεκαλοῦντο τόν Κύριον καί Αὐτός εἰσήκουε αὐτῶν, ἐν στύλῳ νεφέλης ἐλάλει πρός αὐτούς·ὅτι ἐφύλασσον τά μαρτύρια αὐτοῦ καί τά προστάγματα αὐτοῦ, ἅ ἔδωκεν αὐτοῖς. Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, σύ ἐπήκουες αὐτῶν· Ὁ Θεός Σύ εὐΐλατος ἐγίνου αὐτοῖς καί ἐκδικῶν ἐπί πάντα τά ἐπιτηδεύματα αὐτῶν», (Ψαλμ. 98, 6-8).

 Ἐπί πλέον ὁ ἀληθής Προφήτης, διεκρίνετο ἀπό τόν ψευδοπροφήτην ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι οὗτος εἶχεν ἐμπειρίαν τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τῆς ἀποκαλύψεως καί ὄχι τοῦ Θεοῦ τοῦ φιλοσοφικοῦ στοχασμοῦ, δηλονότι τῆς ἀνθρωπίνης ἐπινοίας καί ἐπινοήσεως. Ὁ ἀληθής προφήτης εἶναι ὁ δίκαιος τοῦ Θεοῦ, περί τοῦ ὁποίου ὁ ψαλμῳδός λέγει: «Φῶς ἀνέτειλε τῷ δικαίῳ καί τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ εὐφροσύνη», (Ψαλμ. 96,11). Ἑρμηνεύων τόν ψαλμόν τοῦτον ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει· «πᾶς γάρ εἴ τις ἐστίν ἀγαθός καί δίκαιος τούτῳ εἰς νοῦν καί καρδίαν τό νοητόν καί θεῖον ἀνατέλλει φῶς».

 Τό νοητόν καί θεῖον τοῦτο φῶς τοῦ ἁγίου καί Τριαδικοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον ἀνέτειλεν εἰς τόν νοῦν καί τήν καρδίαν τοῦ Ἠλιοῦ κατέστησεν αὐτόν ὄργανον τῆς βουλῆς τοῦ Κυρίου καί κήρυκα τῆς ἀληθείας τῆς θρησκείας, τοῦ ἠθικοῦ μονοθεϊσμοῦ, ὁ ὁποῖος μονοθεϊσμός κατεπνίγετο ἀπό τήν εἰδωλολατρείαν, δηλονότι τήν θρησκείαν τοῦ συγκρητισμοῦ, τῆς μαγείας, τῆς δεισιδαιμονίας καί τοῦ πανθεϊσμοῦ κατά τήν ἐποχήν αὐτοῦ.

 Μέ ἄλλα λόγια, ἡ προφητική ἀποστολή, τήν ὁποίαν ἀνέλαβεν ὁ Ἠλίας ἦτο ἡ καταπολέμησις τῶν ψευδοπροφητῶν ἀφ᾽ ἑνός καί ἡ διακήρυξις τοῦ ἀληθινοῦ καί ζῶντος Θεοῦ ἀφ᾽ ἑτέρου. Τοῦτο ἔπραξεν ὁ Ἠλίας οὐχί μόνον διά τοῦ προφητικοῦ αὐτοῦ λόγου, ἀλλά καί δι᾽ ἀποδεικτικῶν καί θαυμαστῶν σημείων, μεταξύ τῶν ὁποίων διακρίνεται ἡ ἐπί τοῦ Καρμήλου ὄρους κατόπιν προσευχητικῆς αὐτοῦ ἐπικλήσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ κατάβασις πυρός καί κατάκαυσις τοῦ βωμοῦ τῆς ἑσπερινῆς θυσίας τῶν σαρκῶν ἑνός βοός ὡς ἱστορεῖ ἡ ἁγία Γραφή λέγουσα: «καί ἀνεβόησεν ᾿Ηλιού εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε· Κύριε ὁ Θεός Ἀβραάμ καί ᾿Ισαάκ καί ᾿Ισραήλ, ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου σήμερον ἐν πυρί, καί γνώτωσαν πᾶς ὁ λαός οὗτος ὅτι σύ εἶ Κύριος ὁ Θεός ᾿Ισραήλ καί ἐγώ δοῦλός σός… καί ἔπεσε πῦρ παρά Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί κατέφαγε τά ὁλοκαυτώματα … καί ἔπεσε πᾶς ὁ λαός ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί εἶπον· ἀληθῶς Κύριος ὁ Θεός, αὐτός ἐστιν ὁ Θεός».  (Βασιλ. Γ´ 18, 36-…39)

 Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὁμιλῶν περί τοῦ χαρίσματος τῶν προφητῶν λέγει ὅτι: «Οἱ προφῆται γνωρίζουν τήν βουλήν (τό θέλημα) τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὑπάρχει ἐντός Του προαιωνίως, πρίν ἀκόμη πραγματοποιηθῇ. «Οἱ δέ προφῆται καί τήν ἐν Θεῷ πρό τῶν αἰώνων ἐνυπάρχουσαν ἐγνώκασι βουλήν, μήπω ἀποτελεσθεῖσαν».

 Μέ ἄλλα λόγια, οἱ προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἐθεώρουν τόν Θεόν Λόγον μή σεσαρκωμένον καί ταυτοχρόνως προέβλεπον καί προεφήτευον τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Χριστοῦ καί ἐθεώρουν τόν σεσαρκωμένον Θεόν Λόγον τικτόμενον ἐκ Παρθένου γυναικός ἐν ὡρισμένῳ καιρῷ. Τήν ἐμπειρίαν ταύτην εἶχε καί ὁ Προφήτης Ἠλίας, ὁ ὁποῖος ἦτο παρών ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ κατά τήν ἡμέραν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς μαρτυροῦν οἱ Εὐαγγελισταί Ματθαῖος, (17, 1-9) καί Μᾶρκος (9, 2-9) καί ὡς ἐναργέστατα διατυπώνει ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ λέγων: «Ἀποδεδειγμένος θεόπτης, ὁ Θεσβίτης σύν Μωσῇ καθορᾷ, ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἀνθρώπων τῶν γηγενῶν καρδία οὐ λελόγισται, σεσαρκωμένον Κύριον ἐν τῷ Θαβώρ, τόν Παντοκράτορα».

 «Ἀποδεδειγμένος θεόπτης», δηλονότι κοινωνός γενόμενος τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ὁ Προφήτης ἡμῶν Ἠλίας ἔχει προσέλθει εἰς τήν σύναξιν τῶν ἐκλεκτῶν καί προσφιλῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, πού ἔχουν καταγραφῆ πολῖται εἰς τήν Οὐράνιον Ἐκκλησίαν, ὡς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «… προσεληλύθατε … ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, καί κριτῇ Θεῷ πάντων, καί πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων», (Ἑβρ. 12, 22-23).

 Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὁ Θεσβίτης Ἠλίας ἔχει μεγάλην παρρησίαν πρός τόν Θεόν, διά τοῦτο καί ἀκούει αὐτοῦ [ὁ Θεός]. Ἰδού τί λέγει σχετικῶς ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ: «Χωρητικόν δοχεῖον σε, θείου Πνεύματος ἔγνωμεν· ἄγγελον ἐν γῇ πῦρ ζήλου θείου πνέοντα, δυσσέβειαν τρέποντα καί βασιλεῖς ἐλέγχοντα, χρίοντα προφήτης, Ἠλιού καί αἰσχύνης, συγκόπτοντα μαχαίρᾳ ἱερεῖς». Διά τοῦτο ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἰδιαιτέρως τιμᾷ καί γεραίρει τήν σεπτήν αὐτοῦ μνήμην.

 Ἡμεῖς δέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τόν ζῆλον τόν ἔνθεον, δηλονότι τήν μεγάλην καί σταθεράν αὐτοῦ πίστιν μιμούμενοι, ἱκετεύσωμεν αὐτόν, ἵνα ταῖς προσευχαῖς αὐτοῦ ρύσῃ ἡμᾶς ἀπό πάσης θλίψεως, σωματικῆς καί ψυχικῆς νόσου καί ἀπό πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου (τοῦ πονηροῦ). Ἀμήν. Ἔτη πολλά».

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν παρετέθη κέρασμα εἰς τήν ὕπαιρθον ὑπό τήν σκιάν τῶν πεύκων καί τήν μεσημβρίαν παρετέθη τράπεζα ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ.

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

https://www.youtube.com/watch?v=RU6nwLhrdrE




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Παρασκευήν, 20ήν Ἰουλίου/ 2αν Αὐγούστου 2019, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου εἰς τήν ἱστορικήν ἐπ᾽ ὀνόματι αὐτοῦ Ἱεράν Μονήν, τήν κειμένην μεταξύ Ἱεροσολύμων καί Βηθλεέμ πλησίον τῆς ἀρχαίας Μονῆς τοῦ Καθίσματος τῆς Θεοτόκου.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τόν Προφήτην Ἠλίαν ὡς διαπνεόμενον ὑπό ἰσχυροῦ καί καθ᾽ ὑπερβολήν ζήλου ὑπέρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, διό καί ἐχαρίτωσεν αὐτόν ὁ Θεός διά θείας δυνάμεως, ὥστε νά ἐπιτελέσῃ πολλά σημεῖα καί θαύματα, ἀναφερόμενα εἰς τά βιβλία τῶν Βασιλειῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί εἰς τήν ἐπιστολήν τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου τῆς Καινῆς.

Μνημονευτέον ἐκ τούτων τό ὅτι παρεκάλεσε τόν Θεόν νά μή βρέξῃ καί δέν ἔβρεξε ἐπί ἔτη τρία καί πάλιν νά βρέξῃ καί ἔβρεξεν, (Ἰακώβ. 3, 17-18). Μέ τήν προσευχήν αὐτοῦ ὁ Θεός ἔρριψε πῦρ καί κατέκαυσε τά θυσιαστήρια τῶν ψευδῶν θεῶν εἰς τό Καρμήλιον Ὄρος παρά τήν Χάϊφαν. Ἀνελήφθη ἐν πυρίνῳ ἄρματι εἰς τόν οὐρανόν καί κατέρριψε τήν μηλωτήν αὐτοῦ εἰς τόν μαθητήν αὐτοῦ Ἐλισσαῖον εἰς τόν Ἰορδάνην ποταμόν καί ἐπάτησε δι᾽ αὐτῆς ἐπί τά ὕδατα καί διεπέρασεν ὡς διά ξηρᾶς.

Διά τόν μέγαν προφήτην αὐτόν ἐτελέσθη ἡ θεία Λειτουργία εἰς τήν ὡς ἄνω Μονήν αὐτοῦ, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιμανδριτῶν, ὡς τῶν Ἀρχιμανδριτῶν Ἰγνατίου καί Μελετίου, Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων, ψάλλοντος ἑλληνιστί τοῦ π. Γεωργίου Μπανούρα δεξιά καί τῆς χορῳδίας τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ὑπό τόν κ. Ριμόν Κάμαρ ἀριστερά, παρουσίᾳ ἐκπροσώπων τοῦ Γενικοῦ Προξενείου, προσευχομένου πιστοῦ λαοῦ ἐξ Ἑλλήνων, Ρωσσοφώνων προσκυνητῶν καί ἐντοπίων Ἀραβοφώνων ἐξ Ἱεροσολύμων, καθώς καί ἐκ τῆς περιοχῆς Βηθλεέμ.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὡς ἕπεται ἑλληνιστί:

«Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθής ἡμῖν καί προσηύξατο τοῦ μή βρέξαι καί οὐκ ἔβρεξεν ἐπί τῆς γῆς ἐνιαυτούς τρεῖς καί μῆνας ἕξ· καί πάλιν προσηύξατο καί ὁ οὐρανός ὑετόν ἔδωκε καί ἡ γῆ ἐβλάστησε τόν καρπόν αὐτῆς», (Ἰακ. 5, 17-18), λέγει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος εἰς τήν καθολικήν αὐτοῦ ἐπιστολήν.

 Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

 Ἡ θεία Χάρις συνήγαγε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῷ ἁγιογραφικῷ τούτῳ τόπῳ, τῷ σχετιζομένῳ μετά τοῦ ἁγίου Προφήτου Ἠλιοῦ, ἵνα τιμήσωμεν τήν ἐτήσιον ἑορτήν αὐτοῦ.

 Ὁ Προφήτης Ἠλίας διακρίνεται ὄχι μόνον διά τό προφητικόν αὐτοῦ ἀξίωμα, ἀλλά καί διά τόν ἔνθεον ζῆλον, τήν σκληράν ἀσκητικήν ζωήν τῆς ἐρήμου καί τήν ἀποστολικήν δρᾶσιν, τήν ὁποίαν ἀνέπτυξε διά τήν καταπολέμησιν τῆς εἰδωλολατρείας, εἰς τήν ὁποίαν εἶχε παρασυρθῆ ὁ λαός τοῦ ἠθικοῦ μονοθεϊσμοῦ, δηλονότι τῆς Μωσαϊκῆς Θρησκείας. Τό ὅπλον τοῦ Ἠλία εἰς τήν ἀποστολήν ταύτην ἦτο ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς, ὡς ἰδιαιτέρως ἀναφέρει εἰς τήν ἐπιστολήν αὐτοῦ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος.

 Ἡ προσευχή, καί μάλιστα ἡ νοερά καί ἀδιάλειπτος προσευχή εἶναι τό ἰδιαίτερον γνώρισμα, διά τοῦ ὁποίου οἱ προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐπετύγχανον τήν ἐμπειρίαν τῆς θεώσεως, δηλονότι τήν θεωρίαν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη μέ τούς μαθητάς καί προφήτας, τούς παρευρεθέντας ἐν τῷ Ὄρει Θαβώρ κατά τήν ἡμέραν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Ἡ δέ ἐμπειρία τῆς θεώσεως ἤ τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐπεβεβαιοῦτο τόσον διά τῆς ὀράσεως τοῦ ἀκτίστου θείου φωτός, ὅσον καί διά τῆς ἀκοῆς τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: «Ἡ ὄρασις τῶν προφητῶν ἦτο ἀκοή καί ἡ ἀκοή τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου ὑπό τῶν προφητῶν ἦτο ὄρασις· κατά δέ τόν προφητάνακτα Δαυΐδ, οἱ προφῆται «ἐπεκαλοῦντο τόν Κύριον καί Αὐτός εἰσήκουε αὐτῶν, ἐν στύλῳ νεφέλης ἐλάλει πρός αὐτούς·ὅτι ἐφύλασσον τά μαρτύρια αὐτοῦ καί τά προστάγματα αὐτοῦ, ἅ ἔδωκεν αὐτοῖς. Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, σύ ἐπήκουες αὐτῶν· Ὁ Θεός Σύ εὐΐλατος ἐγίνου αὐτοῖς καί ἐκδικῶν ἐπί πάντα τά ἐπιτηδεύματα αὐτῶν», (Ψαλμ. 98, 6-8).

 Ἐπί πλέον ὁ ἀληθής Προφήτης, διεκρίνετο ἀπό τόν ψευδοπροφήτην ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι οὗτος εἶχεν ἐμπειρίαν τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τῆς ἀποκαλύψεως καί ὄχι τοῦ Θεοῦ τοῦ φιλοσοφικοῦ στοχασμοῦ, δηλονότι τῆς ἀνθρωπίνης ἐπινοίας καί ἐπινοήσεως. Ὁ ἀληθής προφήτης εἶναι ὁ δίκαιος τοῦ Θεοῦ, περί τοῦ ὁποίου ὁ ψαλμῳδός λέγει: «Φῶς ἀνέτειλε τῷ δικαίῳ καί τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ εὐφροσύνη», (Ψαλμ. 96,11). Ἑρμηνεύων τόν ψαλμόν τοῦτον ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει· «πᾶς γάρ εἴ τις ἐστίν ἀγαθός καί δίκαιος τούτῳ εἰς νοῦν καί καρδίαν τό νοητόν καί θεῖον ἀνατέλλει φῶς».

 Τό νοητόν καί θεῖον τοῦτο φῶς τοῦ ἁγίου καί Τριαδικοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον ἀνέτειλεν εἰς τόν νοῦν καί τήν καρδίαν τοῦ Ἠλιοῦ κατέστησεν αὐτόν ὄργανον τῆς βουλῆς τοῦ Κυρίου καί κήρυκα τῆς ἀληθείας τῆς θρησκείας, τοῦ ἠθικοῦ μονοθεϊσμοῦ, ὁ ὁποῖος μονοθεϊσμός κατεπνίγετο ἀπό τήν εἰδωλολατρείαν, δηλονότι τήν θρησκείαν τοῦ συγκρητισμοῦ, τῆς μαγείας, τῆς δεισιδαιμονίας καί τοῦ πανθεϊσμοῦ κατά τήν ἐποχήν αὐτοῦ.

 Μέ ἄλλα λόγια, ἡ προφητική ἀποστολή, τήν ὁποίαν ἀνέλαβεν ὁ Ἠλίας ἦτο ἡ καταπολέμησις τῶν ψευδοπροφητῶν ἀφ᾽ ἑνός καί ἡ διακήρυξις τοῦ ἀληθινοῦ καί ζῶντος Θεοῦ ἀφ᾽ ἑτέρου. Τοῦτο ἔπραξεν ὁ Ἠλίας οὐχί μόνον διά τοῦ προφητικοῦ αὐτοῦ λόγου, ἀλλά καί δι᾽ ἀποδεικτικῶν καί θαυμαστῶν σημείων, μεταξύ τῶν ὁποίων διακρίνεται ἡ ἐπί τοῦ Καρμήλου ὄρους κατόπιν προσευχητικῆς αὐτοῦ ἐπικλήσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ κατάβασις πυρός καί κατάκαυσις τοῦ βωμοῦ τῆς ἑσπερινῆς θυσίας τῶν σαρκῶν ἑνός βοός ὡς ἱστορεῖ ἡ ἁγία Γραφή λέγουσα: «καί ἀνεβόησεν ᾿Ηλιού εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε· Κύριε ὁ Θεός Ἀβραάμ καί ᾿Ισαάκ καί ᾿Ισραήλ, ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου σήμερον ἐν πυρί, καί γνώτωσαν πᾶς ὁ λαός οὗτος ὅτι σύ εἶ Κύριος ὁ Θεός ᾿Ισραήλ καί ἐγώ δοῦλός σός… καί ἔπεσε πῦρ παρά Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί κατέφαγε τά ὁλοκαυτώματα … καί ἔπεσε πᾶς ὁ λαός ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί εἶπον· ἀληθῶς Κύριος ὁ Θεός, αὐτός ἐστιν ὁ Θεός».  (Βασιλ. Γ´ 18, 36-…39)

 Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὁμιλῶν περί τοῦ χαρίσματος τῶν προφητῶν λέγει ὅτι: «Οἱ προφῆται γνωρίζουν τήν βουλήν (τό θέλημα) τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὑπάρχει ἐντός Του προαιωνίως, πρίν ἀκόμη πραγματοποιηθῇ. «Οἱ δέ προφῆται καί τήν ἐν Θεῷ πρό τῶν αἰώνων ἐνυπάρχουσαν ἐγνώκασι βουλήν, μήπω ἀποτελεσθεῖσαν».

 Μέ ἄλλα λόγια, οἱ προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐπισημαίνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἐθεώρουν τόν Θεόν Λόγον μή σεσαρκωμένον καί ταυτοχρόνως προέβλεπον καί προεφήτευον τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Χριστοῦ καί ἐθεώρουν τόν σεσαρκωμένον Θεόν Λόγον τικτόμενον ἐκ Παρθένου γυναικός ἐν ὡρισμένῳ καιρῷ. Τήν ἐμπειρίαν ταύτην εἶχε καί ὁ Προφήτης Ἠλίας, ὁ ὁποῖος ἦτο παρών ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ κατά τήν ἡμέραν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς μαρτυροῦν οἱ Εὐαγγελισταί Ματθαῖος, (17, 1-9) καί Μᾶρκος (9, 2-9) καί ὡς ἐναργέστατα διατυπώνει ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ λέγων: «Ἀποδεδειγμένος θεόπτης, ὁ Θεσβίτης σύν Μωσῇ καθορᾷ, ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἀνθρώπων τῶν γηγενῶν καρδία οὐ λελόγισται, σεσαρκωμένον Κύριον ἐν τῷ Θαβώρ, τόν Παντοκράτορα».

 «Ἀποδεδειγμένος θεόπτης», δηλονότι κοινωνός γενόμενος τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ὁ Προφήτης ἡμῶν Ἠλίας ἔχει προσέλθει εἰς τήν σύναξιν τῶν ἐκλεκτῶν καί προσφιλῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, πού ἔχουν καταγραφῆ πολῖται εἰς τήν Οὐράνιον Ἐκκλησίαν, ὡς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «… προσεληλύθατε … ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων, καί κριτῇ Θεῷ πάντων, καί πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων», (Ἑβρ. 12, 22-23).

 Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὁ Θεσβίτης Ἠλίας ἔχει μεγάλην παρρησίαν πρός τόν Θεόν, διά τοῦτο καί ἀκούει αὐτοῦ [ὁ Θεός]. Ἰδού τί λέγει σχετικῶς ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ: «Χωρητικόν δοχεῖον σε, θείου Πνεύματος ἔγνωμεν· ἄγγελον ἐν γῇ πῦρ ζήλου θείου πνέοντα, δυσσέβειαν τρέποντα καί βασιλεῖς ἐλέγχοντα, χρίοντα προφήτης, Ἠλιού καί αἰσχύνης, συγκόπτοντα μαχαίρᾳ ἱερεῖς». Διά τοῦτο ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ἰδιαιτέρως τιμᾷ καί γεραίρει τήν σεπτήν αὐτοῦ μνήμην.

 Ἡμεῖς δέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τόν ζῆλον τόν ἔνθεον, δηλονότι τήν μεγάλην καί σταθεράν αὐτοῦ πίστιν μιμούμενοι, ἱκετεύσωμεν αὐτόν, ἵνα ταῖς προσευχαῖς αὐτοῦ ρύσῃ ἡμᾶς ἀπό πάσης θλίψεως, σωματικῆς καί ψυχικῆς νόσου καί ἀπό πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου (τοῦ πονηροῦ). Ἀμήν. Ἔτη πολλά».

Μετά ταῦτα, ὁ ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης Παΐσιος παρέθεσε κέρασμα καί μεσημβρινήν τράπεζαν.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




H ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 15ης/28ης Ἰουλίου 2019, ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος κ. Νικόλαος Δένδιας, εὑρισκόμενος εἰς μονοήμερον ἐπίσκεψιν εἰς τό Ἰσραήλ, ἐπεσκέφθη μεθ᾽ ὁμάδος συνεργατῶν αὐτοῦ, μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ πρῴην Πρέσβυς τῆς Ἑλλάδος εἰς Ἰσραήλ κ. Λουκάκης καί ὁ πρῴην ἀκόλουθος αὐτῆς κ. Γεννηματᾶς, καί μετά τοῦ Πρέσβεως τῆς Ἑλλάδος εἰς Τέλ – Ἀβίβ κ. Ἠλία Ἠλιάδου καί τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Χρήστου Σοφιανοπούλου, τό Πατριαρχεῖον.

Τόν ἐξοχώτατον κ. Ὑπουργόν καί τήν συνοδείαν αὐτοῦ ὑπεδέχθη ἐνθέρμως ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος μετά Πατέρων Ἁγιοταφιτῶν.

Εἰς τό πλαίσιον τῆς ἐπισκέψεως ταύτης ὁ Μακαριώτατος ἐτίμησε τόν κ. Δένδιαν διά τῆς τιμητικῆς διακρίσεως τοῦ Ἀνωτέρου Ταξιάρχου τοῦ Τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς ἀναγνώρισιν τῆς προσφορᾶς αὐτοῦ πρός τό ἔθνος, τήν Ἐκκλησίαν καί δή αὐτήν τῶν Ἱεροσολύμων, προσφωνῶν αὐτόν διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἑλληνιστί:

“Ἐξοχώτατε κ. Ὑπουργέ Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλλάδος κ. Νικόλαε Δένδια,

 Μετ᾽ ἰδιαιτέρας χαρᾶς ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης καί Ἡμεῖς προσωπικῶς σᾶς ὑποδεχόμεθα σήμερον μετά τῶν συνεργατῶν σας εἰς τούς κόλπους τοῦ Παλαιφάτου καί Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἡ ἐντός τῶν πλαισίων Πολιτικο-οἰκονομικῆς καί ἐνεργειακῆς συνεργασίας τῆς Ἑλλάδος μετά τῶν κρατῶν τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καί ἰδιαιτέρως τοῦ Ἰσραήλ ἐπίσκεψίς σας ἐνέχει μεγάλην σημασίαν ὄχι μόνον διά τήν ἀσφάλειαν καί εἰρήνην τῆς περιοχῆς, ἀλλά καί διά τήν διαφύλαξιν τοῦ ὑφισταμένου πολιτικοδημογραφικοῦ καί θρησκευτικοῦ καθεστῶτος τῆς Παλαιᾶς Πόλεως τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς ἀναγνωριζομένης ὑπό πάντων τῶν λαῶν καί ὑφ᾽ ὅλων τῶν θρησκειῶν ἀνεξαιρέτως ὡς πόλεως Ἁγίας καί Ἱερᾶς.

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι το Παλαίφατον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, τό γνωστόν ὡς «Ρούμ-Ὀρτοντόξ» ἀποτελεῖ ἀδιαμφισβήτητον παράγοντα εἰς τήν ἄχρι τοῦδε μή ἀλλοίωσιν τοῦ πολυπολιτισμικοῦ καί πολυθρησκευτικοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἁγίας Πόλεως.

Περιττόν νά λεχθῇ ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, εἰς τό ὁποῖον ἡ θεία Πρόνοια ἀνέθεσε τήν διά μέσου τῶν αἰώνων διαφύλαξιν καί διακονίαν τῶν Προσκυνημάτων τῆς Ἱερᾶς Ἱστορίας, συνεχίζει καί παραμένει ὁ ἐγγυητής τοῦ Χριστιανικοῦ χαρακτῆρος τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ ὁποία θεωρεῖται ἡ πνευματική Πρωτεύουσα τοῦ κόσμου.

Ὑπό τήν ἰδιότητα ταύτην, τοῦ ἐγγυητοῦ τοῦ Χριστιανικοῦ χαρακτῆρος καί μάλιστα τοῦ χριστιανικοῦ τομέως τῆς Παλαιᾶς Πόλεως τῆς Ἱερουσαλήμ, τό ἡμέτερον Πατριαρχεῖον, τό ὁποῖον ἐκπροσωπεῖ τό εὐσεβές γένος τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Ρωμηοσύνης, ἀλλά καί τό ἔθνος ἡμῶν ποιεῖται ἔκκλησιν, μετά τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Κοινοτήτων καί Ἐκκλησιῶν, εἰς τόν ἐξοχώτατον Πρωθυπουργόν τῆς Ἑλλάδος κ. Κυριᾶκον Μητσοτάκην καί εἰς ὑμᾶς προσωπικῶς, κ. Ὑπουργέ, ὅπως καταβληθῇ κάθε προσπάθεια πολιτική ἤ διπλωματική πρός τόν ἐξοχώτατον Πρωθυπουργόν τοῦ Ἰσραήλ κ. Benjamin Netanyahu, προκειμένου νά ἀποτραπῇ ἡ ὑπό τῆς γνωστῆς ἀκραίας ὀργανώσεως τῶν Ateret Cohanim, εἰσβολή καί κατάληψις τῶν γνωστῶν πλέον ξενοδοχείων Imperial & Petra ἰδιοκτησίας τοῦ ἡμετέρου Πατριαρχείου παρά τήν Πύλην τοῦ Δαυΐδ / Jaffa Gate.

Βέβαιοι ὄντες διά τήν ἀμέριστον συμπαράστασιν τῆς Σεβαστῆς ἡμῶν Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως καί ὑμῶν προσωπικῶς, κύριε Ὑπουργέ, καλεῖσθε νά δεχθῆτε τήν τιμητικήν διάκρισιν τοῦ Τάγματος τῶν Σπουδαίων, δηλονότι τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος.

Τοῦτο δέ ποιοῦμεν ὡς ἔκφρασιν εὐγνωμοσύνης πρός τόν εὐλαβῆ Ἑλληνικόν λαόν καί τάς κυβερνήσεις αὐτοῦ καί τό σεβαστόν ἡμῖν Ὑπουργεῖον Ἐξωτερικῶν, ὡς καί τούς ἐνταῦθα διπλωματικούς ἐκπροσώπους αὐτοῦ. Εὐχαριστῶ!”.

Συγκεκινημένος ὁ κ. Ὑπουργός ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον καί ἐδεσμεύθη ὅτι θά συνεχίσῃ τόν ἀγῶνα αὐτοῦ ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ὁ Μακαριώτατος ἐπί πλέον ἀπένειμεν εἰς τόν κ. Ὑπουργόν καί εἰς τά μέλη τῆς συνοδείας αὐτοῦ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου Ἱεροσολυμιτίσσης καί τοῦ Ἱεροῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου καί ἔδωσε τήν εὐλογίαν Του δι᾽ ἐπιτυχίαν τοῦ νέου Κυβερνητικοῦ ἔργου αὐτοῦ καί ὁ κ. Ὑπουργός προσέφερεν εἰς τόν Μακαριώτατον ἐνθύμιον ἀργυροῦν Μακεδονικῆς μνήμης.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

 




Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΥΛΟΓΕΙ ΤΟ ΙΩΒΗΛΑΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΙΕΡΕΩΣ Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΟΥΑΔ

Τήν Κυριακήν, 8ην/21ην Ἰουλίου 2019, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προεξῆρξε θείας Λειτουργίας εἰς τόν ἱερόν Ναόν τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, εἰς τήν κώμην Τζίφναν-Βιβλικήν Γκόφναν – εἰς τά περίχωρα τῆς Ραμάλλας.

Ἡ θεία Λειτουργία αὕτη ἐτελέσθη ἐπί τῷ ἑορτασμῷ τοῦ χρυσοῦ Ἰωβηλαίου, συμπληρώσεως δηλαδή πεντήκοντα ἐτῶν εὐδοκίμου καί ἀφωσιωμένης ἱερατικῆς διακονίας τοῦ ἐκ τῆς κώμης τοῦ Χωρίου τῶν Ποιμένων καταγομένου π. Γεωργίου Ἀουάδ, ὑπηρετήσαντος προηγουμένως εἰς Γάζαν, Τουλκάρεμ καί Ραφίδια τῆς πόλεως τῆς Σαμαρείας.

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου συνελειτούργησεν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος, ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰγνάτιος ἡγούμενος τοῦ Χωρίου τῶν Ποιμένων καί τῆς Μπετζάλλας, Ἀραβόφωνοι Ἱερεῖς, ὡς ὁ υἱός τοῦ π. Γεωργίου, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Πορφύριος διακονῶν εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης,  καί ὁ ἕτερος υἱός αὐτοῦ  διακονῶν εἰς τήν Ἱ. Μητρόπολιν Φθιώτιδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ π. Ἤσσα Μοῦσλεχ ἐκπρόσωπος τύπου τοῦ Πατριαρχείου εἰς τά ἀραβικά Μ.Μ.Ε., ὁ π. Μποῦλος ἐκ Μπετζάλλας, ὁ π. Γεώργιος Μπανούρα ἐκ Χωρίου τῶν Ποιμένων καί συνεπροσευχήθησαν οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί τῆς κώμης, παρίσταντο δέ Κυβερνητικοί Ἐκπρόσωποι τῆς Παλαιστινιακῆς Ἀρχῆς.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

 

“Ἀφέσεως σημασία αὕτη τό ἔτος τό πεντηκοστόν ἐνιαυτός ἔσται ὑμῖν· οὐ σπερεῖτε, οὐδέ ἀμήσετε τά αὐτόματα ἀναβαίνοντα αὐτῆς, καί οὐ τρυγήσετε τά ἡγιασμένα αὑτῆς, ὅτι ἀφέσεως σημασία ἐστίν, ἅγιον ἔσται ὑμῖν ἀπό τῶν πεδίων φάγεσθε τά γεννήματα αὐτῆς”, (Λευϊτ. 25, 11-12), παραγγέλλει ὁ Κύριος διά τοῦ πιστοῦ αὐτοῦ δούλου Μωϋσέως.

 Αἰδεσιμώτατε πάτερ Γεώργιε, Οἰκονόμε τοῦ ἐν τῇ Ἁγιογραφικῇ πόλει Τζίφνᾳ εὐλαβοῦς ποιμνίου ἡμῶν καί ἐφημέριε τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ μεγαλομάρτυρος,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί εὐλαβεῖς Χριστιανοί,    

 

Χάρις ἡμῖν καί εἰρήνη ἀπό Θεοῦ Πατρός ἡμῶν καί Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ συνάξαντος πάντας ἡμᾶς ἐν τῇ θείᾳ εὐχαριστιακῇ ταύτῃ συνάξει, ἵνα ἑορτάσωμεν ἁγιαστικῶς τό Ἰωβηλαῖον ἔτος, δηλονότι τόν “πεντηκοστόν ἐνιαυτόν” (Λευϊτ. 25,10) τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ ἡμῶν Ἐκκλησίᾳ ἱερατικῆς διακονίας τοῦ λειτουργοῦ τοῦ Χριστοῦ Πατρός Γεωργίου.

 Ἡ Ἁγιογραφική θεώρησις τοῦ Ἰωβηλαίου, δέν ἀφορᾷ μόνον εἰς τήν συμπλήρωσιν τοῦ κύκλου τῶν πεντήκοντα ἐτῶν συμφώνως τῇ διατάξει τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, δηλαδή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλά καί εἰς τήν “τῆς ἀφέσεως σημασίαν” δηλονότι τῆς διατάξεως τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ συμφώνως τῇ Καινῇ Διαθήκῃ.

 Ὠνομάσθη τό Ἰωβηλαῖον “ἔτος ἀφέσεως σημασία”, διότι κατά τό ἔτος τοῦτο ἐξηγγέλλετο ἐλευθερία χρεῶν ἀφ᾽ ἑνός καί ἐλευθερία ἀνθρώπων ἐκ τῆς δουλείας αὐτῶν ἀφ᾽ ἑτέρου. Ἦτο δέ ἔτος ἀφιερωμένον εἰς τόν Κύριον, διό καί ἐκαλεῖτο ἅγιον, (Λευϊτικόν, 25, 11-12).

 Τήν “τῆς ἀφέσεως σημασίαν”, τοὐτέστιν τό σάλπισμα τῆς ἐξαγγελίας τῆς ἐλευθερίας ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου, ἐγένετο ὑπό τοῦ σταυρωθέντος Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος: “Χριστός ἡμᾶς ἐξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπέρ ἡμῶν κατάρα· γέγραπται γάρ· ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπί ξύλου”, (Γαλ. 3,13).

 Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Διαθήκη τῆς Χάριτος, ἡ συναφθεῖσα μεθ’ ἡμῶν ἐν Χριστῷ ἀποτελεῖ τήν ἐλευθερίαν ἡμῶν ἀπό τόν νόμον καί τήν δύναμιν τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, ὡς λέγει ὁ σοφός Παῦλος “ὁ γάρ νόμος τοῦ πνεύματος τῆς ζωῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ἠλευθέρωσέ με ἀπό τοῦ νόμου τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου”, (Ρωμ. 8,2).

 Τήν ἐν Χριστῷ ἐλευθερίαν ἀπολαμβάνομεν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ δέ Χριστός ἀποτελεῖ τήν κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας κατά Παῦλον, “Καί αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας” (Κολοσ. 1,18). Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Θεοφύλακτος λέγει: Οὐκ εἶπε [ὁ Ἀπόστολος Παῦλος] δέ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τοῦ σώματος, ἵνα δείξῃ τήν ἀκρίβειαν τῆς πρός ἡμᾶς οἰκειότητος αὐτοῦ καί ὅτι ὁμοούσιον ἡμῖν ἀνέλαβε σάρκα”. “Ὁμοούσιος γάρ ἡ κεφαλή τῷ σώματι· οὕτω καί αὐτός ἡμῖν ὡς ἄνθρωπος ομοούσιος”.

 Ἐξ ἄλλου ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἀμπελών τοῦ Κυρίου καί οἱ ἐν τῷ ἀμπελῶνι αὐτοῦ διακονοῦντες ἐργάται, δηλαδή οἱ ἱερεῖς καί λειτουργοί τοῦ ἀναιμάκτου θυσιαστηρίου, ἔνθα ἀναφέρωσιν θυσίαν αἰνέσεως δι᾽ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ διά παντός τῷ Θεῷ (Ἑβρ. 13, 15). Προσέτι δέ οἱ λειτουργοί τοῦ Κυρίου ποιοῦνται δεήσεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, καί εὐχαριστίας ὑπέρ πάντων ἀνθρώπων, (Α´Τιμ. 2,1). Οὗτοι ἐπιμελοῦνται τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, λέγει ὁ Θείος Παῦλος (Α´Τιμ. 3,5). Διό καί ὁ ψαλμῳδός εὔχεται λέγων: “Οἱ ἱερεῖς Σου, Κύριε, ἐνδύσονται δικαιοσύνην”, (Ψαλμ 131,9), ὁ δέ Κύριος λέγει “τούς ἱερεῖς αὐτῆς” [τῆς Ἱερουσαλήμ], δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας, “ἐνδύσω σωτηρίαν” (Ψαλμ. 131,16), θά περιβάλω μέ δύναμιν σωτηριώδη. Ἡ σωτηριώδης δέ αὕτη δύναμις εἶναι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει καί τελειοῖ τούς ἱερεῖς.

 Οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ “οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν Πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς”, (Ματθ. 5,16), δέν ἀπευθύνονται μόνον εἰς τούς μαθητάς καί ἀποστόλους Αὐτοῦ, ἀλλά καί εἰς τούς διαδόχους αὐτῶν τούς ἐπισκόπους καί τούς ἱερεῖς, τούς διακονοῦντας τό μυστήριον τῆς θείας ἐνσάρκου τοῦ Θεοῦ Λόγου Οἰκονομίας καί προσφέροντας δόξαν εἰς τόν Κύριον ἐν τῷ ναῷ αΑὐτοῦ κατά τόν ψαλμῳδόν λέγοντα: “ἐνέγκατε τῷ Κυρίῳ δόξαν ὀνόματι αὐτοῦ, προσκυνήσατε τῷ Κυρίῳ ἐν αὐλῇ ἁγίᾳ αὐτοῦ”, (Ψαλμ. 28,2).

 Ἀγαπητέ Πάτερ Γεώργιε,

 Ἡ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ὑπεισέλευσις εἰς τόν βαθμόν τῆς ἱερωσύνης τοῦ Πρεσβυτέρου ἐν τῆ ἁγίᾳ αὐλῇ τοῦ Κυρίου, δηλονότι τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ κατέστησέ σε ἄξιον διάκονον αὐτῆς, διό καί ἡ μητρική σου Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων σέ χαιρετίζει σήμερον διά τῶν Κυριακῶν λόγων: “εὖ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ ἐπί ὀλίγα εἶ πιστός, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω, εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου”, (Ματθ. 25, 21).

 Ποία δέ εἶναι ἡ χαρά αὕτη, εἰς τήν ὁποίαν καλεῖσαι νά εἰσέλθῃς; εἶναι ἡ μετάδοσις πολλῶν ἀγαθῶν κατά τόν Ζιγαβηνόν, εἷναι “ἡ πᾶσα μακαριότης” κατά τόν ἱερόν Χρυσόστομον. Τοῦτό ἐστι ἡ συμπλήρωσις τοῦ κύκλου τοῦ πεντηκοστοῦ ἔτους διακονίας λατρευτικῆς καί ποιμαντικῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Διό καί ὁ θεῖος Παύλος λέγει:

“οἱ γάρ καλῶς διακονήσαντες βαθμόν ἑαυτοῖς καλόν περιποιοῦνται καί πολλὴν παρρησίαν ἐν πίστει τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ”.

Αὐτήν λοιπόν τήν μετά παρρησίας Ὀρθόδοξον πίστιν τῶν ἁγίων Πατέρων καί τήν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων παράδοσιν ἐκήρυξας, ἱερουργῶν τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ ἀφ’ ἑνός, καί προάγων τήν ἁρμονικήν συνύπαρξιν μεταξύ τῶν πιστῶν τῶν ἄλλων χριστιανικῶν καί Ἰσλαμικῶν Κοινοτήτων ἀφ’ ἑτέρου εἰς τάς πόλεις τῆς Παλαιστινιακῆς ἐπικρατείας Νεαπόλεως, Ραφιδίων, Μπεϊτ – Σαχούρ, Γάζης καί τα νῦν Τζίφνας.

 Τήν ἱερατικήν ταύτην προσφοράν σου ἐν τη Ἐκκλησίᾳ καί τῷ δοκιμαζομένω Παλαιστινιακῷ λαῷ, ἀναγνωρίζουσα ἡ ἁγία καί Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος τῇ εισηγήσει τῆς ἡμετέρας Πατριαρχικῆς Μετριότητος ἀπεφάσισεν τήν ἀπονομήν τῆς τιμητικῆς διακρίσεως τῶν διασήμων τοῦ τάγματος τῶν Σταυροφόρων τοῦ Παναγίου Τάφου, ἀκούουσα εἰς τους λόγους τοῦ Ἀποστόλου Παύλου:

 Οἱ καλῶς προεστῶτες πρεσβύτεροι διπλῆς τιμῆς ἀξιούσθωσαν, μάλιστα οἱ κοπιῶντες ἐν λόγῳ καί διδασκαλίᾳ”, (Α´ Τιμ. 5,17).

 Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ διά τῶν πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας καί διά τῶν ἱκεσιῶν τοῦ σήμερον τιμωμένου ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου καί τοῦ Πάτρωνος ὑμῶν Ἁγίου Γεωργίου τοῦ τροπαιοφόρου εἴη μετά σοῦ Ἀμήν. Ἔτη πολλά”.

Ἅμα τῇ λήξει τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐτίμησε τόν π. Γεώργιον διά τοῦ παρασήμου τοῦ Τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Παναγίου Τάφου, ἀπένειμε εἰκόνα τῆς Θεοτόκου καί σταυρόν ἐπιστήθιον εἰς αὐτόν καί ηὐχήθη αὐτῷ τήν συνέχισιν τῆς διακονίας αὐτοῦ καί πέραν τοῦ Ἰωβηλαίου ἔτους ἐπί ἔτη πολλά.

Τόν ἑορτάζοντα ἱερέα προσεφώνησεν ὡσαύτως ὁ Πρόεδρος τῶν Ἐπιτρόπων τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ.

Τήν μεσημβρίαν ὁ π. Γεώργιος παρέθεσε τράπεζαν πρός τιμήν τοῦ Μακαριωτάτου καί ἄλλων προσκεκλημένων.

Εἰς ταύτην ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε καί πάλιν τόν π. Γεώργιον διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ ἑλληνιστί:

“Οὐ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καί πόσις, ἀλλά καί δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί χαρά ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ·ὁ γάρ ἐν τούτοις δουλεύων τῷ Χριστῷ εὐάρεστος τῷ Θεῷ καί δόκιμος τοῖς ἀνθρώποις” (Ρωμ. 14, 18), διακηρύσσει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

 Ἀγαπητέ Πάτερ Γεώργιε,

Ἀγαπητοί φίλοι συνδαιτυμόνες,

 Ὁ μέγας Παῦλος αἰσθανόμενος τό τέλος τῆς ἀποστολικῆς τοῦ διακονίας νά πλησιάζῃ λέγει:

“ἐγώ γάρ ἤδη σπένδομαι, καί ὁ καιρός τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε. Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπόν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος…”, (Β´ Τιμ. 4, 6-8).

 Εἰς αὐτό τοῦτο τό γεγονός τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας ἀναφέρεται καί ἡ σημερινή τιμητική ἐκδήλωσις τῆς ἀφορώσης εἰς τόν ἑορτασμόν τοῦ Ἰωβηλαίου τῆς ἱερατείας σου, Πάτερ Γεώργιε.

 ἁγιογραφικός θεσμός τοῦ “Ἰωβηλαίου”, τόν ὁποῖον [θεσμόν] ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν τιμᾶ ἰδιαιτέρως, ἕναν καί μοναδικόν σκοπόν ἔχει, νά διακηρύξῃ ὅτι ὄντως ἡ ἀποστολή τοῦ ἱερέως, δηλονότι τοῦ πνευματικοῦ Πατρός, καί ἡγέτου δέν εἶναι οἱ απολαυές ὑλικῶν ἀγαθῶν, ὅπως “ἡ βρῶσις καί ἡ πόσις”, ἀλλά ὁ Εὐαγγελισμός τῆς δικαιοσύνης, τῆς εἰρήνης καί τῆς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ Χαρᾶς.

 Μέ ἄλλα λόγια ὁ πνευματικός Πατήρ καί ἡγέτης πρέπει νά ἐνσαρκώνῃ αὐτάς τάς πνευματικάς καί ἠθικάς ἀξίας, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν καί τήν θεμελιώδη ἀρχήν τῆς προόδου καί εὐημερίας τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου ἐν γένει, καί τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων ἰδιαιτέρως.

 Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ ἁρμονική συμβίωσις τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν Κοινοτήτων καί ἐν προκειμένῳ τῶν Μουσουλμάνων καί Χριστιανῶν ἐξαρτᾶται ἐν πολλοῖς ἀπό τήν τοπικήν καί κοινοτικήν πνευματικήν ἡγεσίαν, διά τήν ὁποίαν ἡμεῖς καυχώμεθα ἀκούοντες εἰς τούς λόγους τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ λέγοντος: “Ἀπόδοτε οὖν τά Καίσαρος Καίσαρι καί τά τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ”, (Ματθ. 22, 21).

 Κατακλείοντες θέλομεν νά εὐχαριστήσωμεν πάντας τούς τιμήσαντας διά τῆς παρουσίας αὐτῶν τήν ἑορτήν ταύτην, ἰδιαιτέρως τόν λίαν ἡμῖν σεβαστόν καί φίλτατον ἐξοχώτατον Πρόεδρον τοῦ Παλαιστινιακοῦ Κράτους Μαχμούντ Ἀμπάς Ἀμπού Μάζεν, διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτοῦ.

 Εἰς δέ τόν Πατέρα Γεώργιον εὐχηθῶμεν δύναμιν ἐξ ὕψους, ὑγιείαν κατ᾽ ἄμφω καί μακροημέρευσιν, ἵνα φανῇ εὐάρεστος Χριστῷ τῷ Θεῷ καί δόκιμος τοῖς ἀνθρώποις καί τοῦ Ρωμαιο- Ὀρθοδόξου Πατριαρχείου ἡμῶν. Ἔτη πολλά καί εὐλογημένον τό Ἰωβηλαίον ἔτος”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΗΝΩΜΕΝΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΝ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΙΚΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΙΝ ΤΗΣ «ΟΔΟΥ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ» ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΔΙ’ ΟΛΟΥΣ

Σήμερον, ἡμέραν Πέμπτην, 28ην  Ἰουνίου/ 11ην Ἰουλίου, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος Γ΄, ἐσυνωδεύθη ὑπό Πατριαρχῶν καί Ἀρχηγῶν τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ἱεροσολύμων εἰς προσευχήν, ἡ ὁποία ἀνεπέμφθη εἰς τήν Πύλην τοῦ Δαβίδ τῆς Παλαιᾶς Πόλεως, προκειμένου νά ἐνημερώσῃ περί τῶν κινδύνων τῶν πρερχομένων ἐκ ριζοσπαστικῶν ὁμάδων, αἱ ὁποῖαι διακυβεύουν τήν ἀκεραιότητα καί τόν χαρακτῆρα τῆς Χριστιανικῆς Συνοικίας τῶν Ἱεροσολύμων καί ἐπαπειλοῦν τήν πρόσβασιν τῶν προσκυνητῶν εἰς τά ἅγια Προσκυνήματα καί εἰς τόν Ναόν τῆς Ἀναστάσεως.

Ὑπεγραμμίσθη ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά τηρῆται σιωπή, ἐνῷ ἀπειλεῖται ἡ πρόσβασις  πρός τά ἅγια Προσκυνήματα καί ἐνῷ ἡ ἐλπίς διά μόνιμον εἰρήνην σβήνει.

Οἱ Ἀρχηγοί τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ἱεροσολύμων ἀνεκοίνωσαν περαιτέρω ὅτι θά ὀργανώσουν “Διεθνῆ Ἡμέραν Προσευχῆς διά τήν Χριστιανικήν Κοινότητα καί τήν Χριστιανικήν Συνοικίαν τῶν Ἱεροσολύμων” καί ἐζήτησαν ἀπό τούς χριστιανούς ἀνά τόν κόσμον νά παρακολουθήσουν τό γεγονός τοῦτο εἰς τήν Ἱερουσαλήμ τόν Σεπτέμβριον τοῦ 2019.

Διαρκούσης τῆς προσευχῆς ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος παρέδωσε τά κάτωθι σχόλια:

” Ἱστάμεθα ἐδῶ, εἰς τήν Πύλην τοῦ Δαβίδ, εἰς τήν καρδιάν τῆς Χριστιανικῆς Συνοικίας. Εὑρισκόμεθα ἐδῶ, διά νά προσευχηθῶμεν διά τήν ἀγαπημένην μας πόλιν. Ἱστάμεθα ὡς οἱ Ἀπόστολοι πιστοί εἰς τόν Χριστόν εἰς τόν τόπον τοῦ πάθους Του. Ἱστάμεθα μαζί μέ τά ἑκατομμύρια τῶν προσκυνητῶν πάσης φυλῆς καί γλώσσης, οἱ ὁποῖοι ἐπισκέπτονται καί εὐλογοῦν αὐτήν τήν Ἁγίαν Πόλιν. Ἱστάμεθα μαζί μέ τούς ἐνοικιαστάς τῶν ἰδιοκτησιῶν μας, οἱ ὁποῖοι ἐπί μακρόν εἶχον ἀνοικτήν τήν θύραν των διά τούς ἐπισκέπτας καί τούς ἀνθρώπους προσευχῆς μακρόθεν καί ἐγγύθεν.

Ἐκ βάθους ψυχῆς εὐχαριστοῦμεν τούς ἀδελφούς μας Ἀρχηγούς τῶν Ἐκκλησιῶν διά τήν συμμετοχήν αὐτῶν εἰς τό γεγονός τοῦτο καί τήν συμπαράστασιν αὐτῶν. Ὅλοι ὁμοῦ συμμεριζόμεθα τάς κοινάς μας πεποιθήσεις, τήν κοινήν μας ἀνθρωπίνην φύσιν καί τόν κοινόν μας ἀνθρώπινον προορισμόν, εἰδικώτερον ὅσον ἀφορᾷ τά θέματα αὐτά καί γενικώτερον ὅσον ἀφορᾷ τάς Κοινότητας μας.

Ὡς μία Κοινότης συνδιαλλαγῆς ἀρνούμεθα νά ἐπιτρέψωμεν εἰς ἐξτρεμιστικάς ὁμάδας νά διαλύσουν τήν ἀκεραιότητα καί τόν χαρακτῆρα τῆς Χριστιανικῆς Συνοικίας τῶν Ἱεροσολύμων. Δέν δυνάμεθα νά σιωπήσωμεν, ἐνῷ ἡ πρόσβασις μας πρός τά ἅγια Προσκυνήματά μας ἐπαπειλεῖται καί ἡ ἐλπίς διά μόνιμον εἰρήνην μειώνεται. Δέν θά παραμείνωμεν σιωπῶντες.

Ὡς μία Κοινότης δικαιοσύνης ἀπαιτοῦμεν νἀ τηρηθῇ ὁ κανών τοῦ νόμου καί ἱστάμεθα ἡνωμένοι ἐναντίον πάσης ἀποπείρας καταλήψεως τῶν ἰδιοκτησιῶν τῆς Ἐκκλησίας διά παρανόμων μέτρων ἤ ἀναγκαστικῆς ἐκκενώσεως ἀθώων ἐνοικιαστῶν. Προειδοποιοῦμεν ἐναντίον πάσης τοιαύτης ἀποπείρας ὅτι δέν θά φοβηθῶμεν νά χρησιμοποιήσωμεν ὅλα τά νόμιμα μέτρα, διά νά ἀντικρούσωμεν καί νά ἀποκλείσωμεν τοῦτο νά συμβῇ. Παραμένομεν ἔνθερμοι φρουροί τοῦ Καθεστῶτος  status quo  καί διαβεβαιοῦμεν ὅτι οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν θρησκευμάτων ἠμποροῦν νά ἀκμάσουν καί νά ἀνθήσουν ἐντός τῶν τειχῶν τῆς πόλεως αὐτῆς.

Προσευχόμεθα διά τήν εἰρήνην τῆς Ἱερουσαλήμ. Σήμερον ἀπευθύνομεν ἔκκλησιν πρός τούς χριστιανούς ὁπουδήποτε γῆς νά ἑνωθοῦν μαζί μας εἰς προσευχήν καί καλοῦμεν τούς ἀδελφούς καί τάς ἀδελφάς ἡμῶν νά συναχθοῦν τόν Σεπτέμβριον τοῦ 2019 διά μίαν Διεθνῆ Ἡμέραν Προσευχῆς διά τήν Χριστιανικήν Κοινότητα καί τήνΧριστιανικήν Συνοικίαν τῶν Ἱεροσολύμων. Προσβλέπομεν νά ὑποδεχθῶμεν Χριστιανούς ἡγέτας καί προσκυνητάς ἀπό ὅλα τά μέρη τοῦ κόσμου καθώς συνεχίζομεν  νά ἀγωνιζώμεθα νά διατηρήσωμεν καί προστατεύσωμεν τήν Χριστιανικήν Κοινότητα εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν.

Μετά τοῦ Βασιλέως Δαβίδ, τοῦ μεγάλου κυβερνήτου, προσευχόμεθα  διά τήν θείαν εἰρήνην καί τήν ἀσφάλειαν ἐντός τούτων τῶν τειχῶν (Ψαλμ. 122, 6- 7).

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥΣ ΤΗΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΡΕΜΛΗΣ

Τό ἑσπέρας τοῦ Σαββάτου, 16ης / 29ης Ἰουνίου 2019, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου, τοῦ ἡγουμένου τῆς Ρέμλης Ἀρχιμανδρίτου Νήφωνος, τοῦ ἡγούμενου τοῦ Φχές Ἀρχιμανδρίτου Ἱερωνύμου, τοῦ Δραγουμανεύοντος Ἀρχιμανδρίτου Ματθαίου καί τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου, ἐπεσκέφθη τήν σχολήν τῆς Ἑλληνορθοδόξου Κοινότητος Ρέμλης, ἀρχαίας Ἀριμάθειας τοῦ Ἰσραήλ.

Ἡ πόλις αὐτή κατοικεῖται σήμερον ὑπό ἑβδομήκοντα περίπου χιλιάδων κατοίκων Ἰσραηλινῶν καί Παλαιστινίων, μή ἀναχωρησάντων τό ἔτος 1948.

Εἰς τήν πόλιν ταύτην ἵδρυσε σχολεῖον ἡ Κοινότης περί τό 1990, ἐπί ἡμερῶν τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Διοδώρου, τῇ ἠθικῇ καί οἰκονομικῇ συμπαραστάσει τοῦ Πατριαρχείου.

Κατά τήν ἐπίσκεψιν ταύτην, ὁ Μακαριώτατος ἐπεσκέφθη τήν σχολήν ταύτην διά τήν τελετήν τῆς ἀπονομῆς τῶν τίτλων εἰς τούς 24 περίπου ἀποφοίτους, μαθητάς καί μαθητρίας.

Ἡ τελετή αὕτη συμπεριέλαβε διασκεδαστικάς μαθητικάς ἐκδηλώσεις, τάς προσφωνήσεις τῆς Διευθυντρίας κυρίας Ἰλχάμ Μαχούλ, τοῦ Προέδρου τῆς Τζαμαΐγιε κ. Φαΐζ Μανσούρ, τοῦ Ἰσραηλινοῦ Δημάρχου τῆς πόλεως καί τοῦ Μακαριωτάτου, ἀναγνωσθεῖσαν ἀραβιστί ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου,  καί ἀπονομήν τοῦ τίτλου εἰς ἕκαστον ἀπόφοιτον μετά τῆς θερμῆς εὐχῆς ἐπιτυχίας εἰς Ἀκαδημαϊκήν καί ἐπαγγελματικήν δραστηριότητα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας