Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΡΩΣΙΚΗΝ ΑΝΤΙΡΟΣΩΠΕΙΑΝ MISSIA

Τήν Δευτέραν, 4ην/ 17ην Ἰουνίου 2019, ἑωρτάσθη ἡ ἑορτή τῆς Δευτέρας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς ἑορτή ἀποδόσεως ἰδιαιτέρας τιμῆς καί λατρείας εἰς τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον ἐπεφοίτισεν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν καί ἐφώτισε τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, εἰς τήν ἐν τῇ Νέᾳ Ἱερουσαλήμ Ρωσικήν Ἀντιπροσωπείαν MISSIA καί εἰς τόν Ναόν αὐτῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Εἰς τόν ναόν τοῦτον προεξῆρξεν τῆς Θείας Λειτουργίας ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί  Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν  Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, τοῦ Προϊσταμένου τῆς Ρωσικῆς Πνευματικῆς Ἀποστολῆς MISSIA Ἀρχιμανδρίτου Ἀλεξάνδρου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Δομετιανοῦ καί ἄλλων Ἱερέων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου, ἄλλων διακόνων, ψαλλούσης τῆς χορῳδίας τοῦ μοναστηρίου τῆς Ρωσικῆς Ἱερᾶς Γυναικείας Μονῆς Ὀρεινῆς καί μετέχοντος εὐλαβοῦς Ρωσοφώνου ἐκκλησιάσματος.

Πρός τό εὐλαβές τοῦτο ἐκκλησίασμα ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος, ἔχοντα ὡς ἕπεται ἑλληνιστί:

«Τήν μεθέορτον πιστοί καί τελευταίαν ἑορτήν, ἑορτάσωμεν φαιδρῶς· αὕτη ἐστί Πεντηκοστή, ἐπαγγελίας συμπλήρωσις καί προθεσμίας· ἐν ταύτῃ γάρ τό πῦρ  τοῦ Παρακλήτου εὐθύς, κατέβη ἐπί γῆς, ὥσπερ ἐν εἴδει γλωσσῶν καί μαθητάς ἐφώτισε καί τούτους οὐρανομύστας ἀνέδειξε· Τό φῶς ἐπέστη τοῦ Παρακλήτου καί τόν κόσμον ἐφώτισεν», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Πανοσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα κ. Ἀλέξανδρε, ἐκπρόσωπε τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καί Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν κ.κ. Κυρίλλου εἰς Ἱεροσόλυμα,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ χάρις τοῦ Παναγίου καί ζωοποιοῦ Πνεύματος, συνήγειρε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ Ναῷ τῷ ἐπωνύμῳ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τῷ ἀνήκοντι τῇ Πνευματικῇ Ἀποστολῇ τῆς Ρωσικῆς Ἀδελφῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας ἐν Ἱερουσαλήμ, ἵνα εὐχαριστιακῶς συνεορτάσωμεν «τήν μεθέορτον καί τελευταίαν ἑορτήν τῆς Πεντηκοστῆς», ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός.

Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς καλεῖται «τελευταία», διότι ἀφορᾷ εἰς τήν Παλιγγενεσίαν καί ἀνακαίνωσιν ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «ὅτε δέ ἡ χρηστότης καί ἡ φιλανθρωπία ἐπεφάνη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ… ἔσωσεν ἡμᾶς διά λουτροῦ παλιγγενεσίας καί ἀνακαινώσεως Πνεύματος  Ἁγίου, οὗ ἐξέχεεν ἐφ’ ἡμᾶς πλουσίως διά  Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν», (Τίτ. 3,4-6).

Ἡ δέ ἔκχυσις ἐφ’ ἡμᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν συμπλήρωσιν καί προθεσμίαν τῆς ἐπαγγελίας τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπί τούς Ἀποστόλους, ὑπό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατά τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, «εἰς τό ὑπερῷον, οὗ ἦσαν καταμένοντες οἱ Ἀπόστολοι μετά τῆς Μαρίας τῆς μητρός τοῦ Ἰησοῦ» (Πράξ. Α’ 13, 14). Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος  καταθέτων τήν μαρτυρίαν αὐτοῦ ἐν ταῖς Πράξεσιν τῶν Ἀποστόλων, «τοῦτον τόν  Ἰησοῦν  ἀνέστησεν ὁ Θεός, οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες· τῇ δεξιᾷ οὖν τοῦ Θεοῦ ὑψωθείς, τήν τε ἐπαγγελίαν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος λαβὼν παρά τοῦ Πατρός, ἐξέχεε τοῦτο, ὃ νῦν ὑμεῖς βλέπετε καί ἀκούετε», (Πράξ. 2, 32-33).

Τήν ἔκχυσιν ταύτην τοῦ ἁγίου Πνεύματος προκατήγγειλαν οἱ ἅγιοι Προφῆται Ἰωήλ καί Ἰεζεκιήλ, λέγοντες ἀντιστοίχως: «Καί ἔσται μετά ταῦτα καί ἐκχεῶ ἀπό τοῦ Πνεύματός μου ἐπί πᾶσαν σάρκα», (Ἰωήλ, 3,1), «Καί δώσω ὑμῖν καρδίαν καινήν καί Πνεῦμα καινόν δώσω ἐν ὑμῖν», (Ἰεζεκιήλ 36,26). Τό καινόν δέ τοῦτο πνεῦμα, λέγει ὁ σοφός Παῦλος, ἐδόθη ἡμῖν ἀπό τόν ἱερέα τόν μέγαν, δηλονότι τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν ἐγκατεστημένον ἐπί τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν. «Ἔχοντες οὖν ἀδελφοί καί ἱερέαν μέγαν ἐπί τόν οἶκον Θεοῦ προσερχόμεθα … ἐρραντισμένοι τάς καρδίας ἀπό συνειδήσεως πονηρᾶς καί λελουμένοι τό σῶμα ὕδατι καθαρῷ κατέχωμεν τήν ὁμολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ. Πιστός γάρ ὁ ἐπαγγειλάμενος», (Ἑβρ. 10,21-23).

Μέ ἄλλα λόγια, ἡ ἁγία Πεντηκοστή εἶναι ὁ χρόνος, κατά τόν ὁποῖον τό Ἅγιον Πνεῦμα, τῇ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός καί τῇ συνεργίᾳ τοῦ Υἱοῦ κατέστησε τούς Ἀποστόλους μέλη τοῦ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡμεῖς δέ τῇ δυνάμει καί ἐνεργείᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνεδύθημεν διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τόν Χριστόν, ὡς διδάσκει ὁ μέγας Παῦλος:  «Ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε», (Γαλ. 3,27)  καί πάλιν ὁ θεῖος Παῦλος  ἐκτυπώτερον «καί γάρ ἐν ἑνί Πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν, εἴτε ᾿Ιουδαῖοι εἴτε ῞Ελληνες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καί πάντες εἰς ἓν Πνεῦμα ἐποτίσθημεν». (Α’ Κορινθίους 12,13).

 Τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ἡ ἐν πνεύματι τελοῦσα Ἐκκλησία ἀναδείκνυται Σῶμα Χριστοῦ καί οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὡς λέγει ὁ ἱερός ὑμνῳδός: «Τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν, ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας».

Κατά τόν Κλήμεντα Ρώμης ἡ Ἐκκλησία «ἐφανερώθη ἐν τῇ σαρκί τοῦ Χριστοῦ, δηλονότι ἐγένετο Σῶμα Χριστοῦ κατά τήν ἐνσάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἐγένετο τῇ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὅ,τι γίνεται ἐντός τῆς Ἐκκλησίας γίνεται διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διά τοῦτο ἡ Πεντηκοστή συνδέεται μετά τῆς ἐν τῷ κόσμῳ φανερώσεως τῆς Ἐκκλησίας.

Τό ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ὁ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, περί οὗ ὁ Χριστός ἔλεγε εἰς τούς μαθητάς Aὐτοῦ ὀλίγον πρό τοῦ σταυρικοῦ Του Πάθους: «Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε καί ἐγὼ ἐρωτήσω τόν Πατέρα καί ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν,  ἵνα μένῃ μεθ’ ὑμῶν εἰς τόν αἰῶνα, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας», (Ἰωάν. 14, 15-17).

Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει:

«Ὁ Κύριος εὐκρινῶς διΐστισιν ἡμῖν τῶν προσώπων τήν ἑτερότητα. Ἐάν γάρ ἀπέλθω, φησί, παρακαλέσω τόν Πατέρα καί ἄλλον πέμψει Παράκλητον ὑμῖν. Οὐκοῦν Υἱός μέν ὁ παρακαλῶν, Πατήρ δέ ὁ παρακαλούμενος, Παράκλητος δέ ὁ ἀποστελλόμενος».

Κατά τόν ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας, ὁ Παράκλητος εἶναι «Τό τῆς ἀληθείας Πνεῦμα τοὐτέστι τό τοῦ Υἱοῦ». Οὗτος ὁ Παράκλητος εἶναι ἡ δύναμις καί ὁ διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ὁ προστάτης ἡμῶν, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων: «Μέγαν τοίνυν ἔχομεν παρά Θεοῦ σύμμαχον καί προστάτην, μέγαν διδάσκαλον Ἐκκλησίας, μέγαν ὑπερασπιστήν ὑπέρ ἡμῶν… Παράκλητος δέ καλεῖται [Τό Πνεῦμα τό ἅγιον] διά τό παρακαλεῖν καί παραμυθεῖσθαι καί συναντιλαμβάνεσθαι τῆς ἀσθενείας ἡμῶν», (Κατήχ. 16,20).

Τήν βαθυτέραν σημασίαν τῆς «τελευταίας» ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς καί δή τῆς «μεθεόρτου», δηλονότι τῆς σημερινῆς τῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διατυπώνει ἐναργέστατα ὁ ἱερός ὑμνῳδός λέγων: «Γλῶσσαί ποτε συνεχύθησαν διά τήν τόλμην τῆς πυργοποιΐας. Γλῶσσαι δέ νῦν ἐσοφίσθησαν διά τήν δόξαν τῆς Θεογνωσίας. Ἐκεῖ κατεδίκασε Θεός τούς ἀσεβεῖς τῷ πταίσματι· ἐνταῦθα ἐφώτισε Χριστός τούς ἁλιεῖς τῷ Πνεύματι. Τότε κατειργάσθη ἡ ἀφωνία πρός τιμωρίαν· ἄρτι καινουργεῖται ἡ συμφωνία πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν “καινουργίαν τήν ἐν Χριστῷ πρός σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν”,  ἀλλά καί τήν ἑνότητα τῆς πίστεως ἡμῶν καί τήν κονωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ φωτίσαντος τούς Ἀποστόλους, δι’ ὧν ἐλάβομεν τήν δόξαν τῆς Θεογνωσίας, προσήλθομεν ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἵνα διαδηλώσωμεν ἀπό τήν Ἁγίαν Πόλιν Ἱερουσαλήμ αἱ ἀδελφαί Ἐκκλησίαι, τουτέστιν ἡ ἐπί τοῦ σταυρικοῦ  αἵματος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ τεθεμελιωθεῖσα καί ἐν τῷ Ὑπερῴῳ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἐγκαινιασθεῖσα Σιωνῖτις Ἐκκλησία μετά τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας τῆς διά τοῦ αἵματος τῶν νεομαρτύρων αὐτῆς ποτισθεῖσα.

Τόν τοῖς ἁγίοις ἀποσταλέντα Παράκλητον παρακαλέσωμεν, ἵνα σκηνώσῃ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν καί μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «ἔγγισον ἡμῖν, ἔγγισον ὁ πανταχοῦ, ὥσπερ καί τοῖς Ἀποστόλοις σου πάντοτε συνῇς, οὕτω καί τοῖς σέ ποθοῦσιν ἕνωσον σαυτόν οἰκτῖρμον, ἵνα συνημμένοι σοι ὑμνῶμεν καί δοξολογῶμεν τό Πανάγιόν Σου Πνεῦμα». Ἀμήν. Ἔτη πολλά.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μακαριώτατος ὑπεγράμμισε τήν σημασίαν τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τήν ἀποκατάστασιν καί στερέωσιν τῆς πληγείσης ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν.

Μετά τήν Θείαν Λειτουργίαν ἠκολούθησε τράπεζα, παρατεθεῖσα παρά τοῦ Προϊσταμένου τῆς MISSIA Ἀρχιμανδρίτου Ἀλεξάνδρου. Κατ’ αὐτήν ὁ Μακαριώτατος προσέφερεν εἰς τόν Ἀρχιμανδρίτην Ἀλέξανδρον εἰκόνα τῆς Θεοτόκου Ἱεροσολυμιτίσσης, ὁ δέ Ἀρχιμανδρίτης Ἀλέξανδρος ἔδωσεν εἰς τόν Μακαριώτατον εἰκόνα τῆς Ἁγίας Εὐφροσύνης.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΩΣΣΟΦΩΝΟΝ ΚΟΙΝΟΤΟΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΝΑΖΑΡΕΤ

Τό Σάββατον, 26ην Μαΐου/ 8ην Ἰουνίου 2019, παραμονήν τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προεξῆρξε θείας Λειτουργίας εἰς τήν Ρωσσόφωνον σήμερον ἐνορίαν τοῦ Πατριαρχείου τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κτισθέντος ὑπό τοῦ Πατριάρχου Δαμιανοῦ τό ἔτος 1911 καί χρησιμοποιηθέντος ὑπό Ἀραβοφώνων Ὀρθοδόξων τοῦ Πατριαρχείου ἕως τοῦ ἔτους 1948, ὅτε ἐξ αἰτίας τῆς Ἀραβο-Ἰσραηλινῆς διενέξεως οἱ ἐνορῖται αὐτοῦ τόν ἐγκατέλειψαν, φθαρέντα δέ σύν τῷ χρόνῳ, διεξεδίκησε τό Πατριαρχεῖον ἐπί τοῦ Πατριάρχου Διοδώρου καί ἀπό εἰκοσαετίας τώρα χρησιμοποιεῖ αὐτόν διά τούς ἀφιχθέντας ἐκ Ρωσίας Ὀρθοδόξους Ρώσους, τήν ποιμαντικήν εὐθύνην τῶν ὁποίων ἔχει τό Πατριαρχεῖον.

Τῆς θείας Λειτουργίας ἐπί τῇ αὔριον μνήμῃ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νικαίας τό ἔτος 325 μ.Χ.  προεξῆρξε ὁ Μακαριώτατος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἰορδάνου κ. Θεοφυλάκτου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Καλλίστου ἡγουμένου τῆς Ι. Μ. Ἁγίου Χαραλάμπους Ἱεροσολύμων, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου ἡγουμένου τοῦ Ἱ.  Προσκυνήματος τῆς Κανᾶ, τοῦ ἱερέως τῆς ἐνορίας ρωσοφώνου Ἱερομονάχου Σεργίου, τοῦ Πρεσβυτέρου Συμεων, ἄλλων Πρεσβυτέρων καί τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου, ψαλλούσης χορῳδίας ρωσσιστί καί μετέχοντος πυκνοῦ ἀριθμοῦ πιστῶν τῆς κώμης ταύτης τοῦ Migdal Ha-emek.

Πρός τό εὐσεβές ἐκκλησίασμα τοῦτο ὡμίλησεν ὁ Μακαριώτατος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως αὐτοῦ:

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ  Ἰησοῦς τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασον σου τόν υἱόν, ἵνα καί ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, καθώς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωήν αἰώνιον. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσι σέ τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὂν ἀπέστειλας  Ἰησοῦν Χριστόν», (Ἰωάν. 17, 1-3)

 

“Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ Χάρις  τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ Ναῷ  τοῦ Ἁγίου Νικολάου ἐν τῇ πόλει ἡμῶν Μουντζέντελ,  ἵνα εὐχαριστιακῶς καί δοξολογικῶς  ἑορτάσωμεν μεθ’ ὑμῶν, τῶν ἀποτελούντων τό Ρωσόφωνον καί ἀδιαίρετον μέλος τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων  τήν ἐτήσιον μνήμην τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων, τῶν συνελθόντων ἐν τῇ πρώτῃ Οἰκουμενικῇ Συνόδῳ ἐν Νικαίᾳ [ ἐν ἔτει σωτηρίῳ  325].

Ἡ Ἁγία ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησία τιμᾷ ἰδιαιτέρως τήν μνήμην τῶν Ἁγίων 318 Πατέρων, διότι οὗτοι ἀνεδείχθησαν ὄχι μόνον γνήσια ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά καί ἀληθινοί τῆς Οἰκουμένης διδάσκαλοι καί Ποιμένες, ἀκούοντες εἰς τό παράγγελμα τοῦ σοφωτάτου Παύλου λέγοντος:  «προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τήν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος. ἐγώ γάρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου», (Πράξεις 20,28-29).

Οἱ λύκοι οἱ βαρεῖς δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς γνωστούς αἱρεσιάρχας τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ, τοῦ Μονοθελητισμοῦ καί πολλῶν ἄλλων συναφῶν καί διεστραμμένων διδασκαλιῶν, ὡς προέβλεψεν ὁ θεῖος Παῦλος λέγων «καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν», (Πράξ.  20-30).

Οἱ θεῖοι καί θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας  εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐφύλαξαν τήν παρακαταθήκην, δηλονότι τήν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου ὡς παρέλαβον αὐτήν ἐκ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων,  «ἐκτρεπόμενοι τάς βεβήλους κενοφωνίας καί ἀντιθέσεις  τῆς ψευδωνύμου γνώσεως»,  (Α’ Τιμ. 6,20).

Ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου ἀφορᾷ εἰς τήν αἰῶνιον ζωήν. Καί ποία εἶναι ἡ  αἰώνιος ζωή; εἶναι ἡ γνῶσις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, δηλονότι τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς λέγει ὁ  Σωτήρ περί τοῦ ἑαυτοῦ Του: «Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσι σέ τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὃν ἀπέστειλας  Ἰησοῦν Χριστόν». (Ἰωάν. 17,3).

Ὁ Χριστός ἐπεξηγῶν τήν φράσιν «ζωήν αἰώνιον» καθορίζει τί εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή καί ποῖος ὁ τρόπος ἢ τό μέσον διά τοῦ ὁποίου ἐπιτυγχάνεται αὐτή. Σχολιάζων τούς Κυριακούς τούτους λόγους ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Μητέρα τῆς αἰωνίου ζωῆς τήν πίστιν ὡρίσατο διά τῆς ἀληθοῦς θεογνωσίας τήν δύναμιν… Ζωή γάρ ἡ  γνῶσις  ὡς ὅλην ὠδίνουσα τοῦ μυστηρίου τήν δύναμιν καί εἰσκομίζουσα τῆς μυστικῆς εὐλογίας τήν μέθεξιν,  δι’ ἧς τῷ ζῶντι καί ζωοποιῷ προσοικειούμεθα Λόγῳ».

Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ γνῶσις περί τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ σημαίνει ὅτι πρέπει νά γνωρίσωμεν τόν Θεόν Πατέρα καί Υἱόν Αὐτοῦ τόν Χριστόν προσωπικῶς, ὅπως ἀκριβῶς γνωρίζομεν πρόσωπα, μέ τά ὁποῖα συζῶμεν ἢ  συνδεόμεθα στενῶς.

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν προσωπικήν γνῶσιν ἀπέκτησαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι γενόμενοι μαθηταί καί φίλοι τοῦ Χριστοῦ, ἀκούοντες εἰς τό παράγγελμα Αὐτοῦ «ὑμεῖς φίλοι μοῦ ἐστε, ἐάν ποιῆτε ὅσα ἐγώ ἐντέλλομαι ὑμῖν», (Ἰωάν. 15-14).

Αὐτήν τήν παρακαταθήκην τῆς γνώσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ κηρύσσει, εὐαγγελίζεται καί καταγγέλλει διά μέσου τῶν αἰώνων ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία εἰς πάντα ἄνθρωπον «ὃς ἂν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι», (Ματθ. 16,25).

Ὡς ἄλλοτε «εὐλαβηθείς ὁ Νῶε κατεσκεύασε κιβωτόν εἰς σωτηρίαν τοῦ οἴκου αὐτοῦ καί κατέκρινε τόν κόσμον», (Ἑβρ. 11, 7), οὕτω καί ὁ Χριστός κατεσκεύασε τήν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ εἰς σωτηρίαν ἡμῶν, ἐπί τοῦ σταυρικοῦ καί ἀπολυτρωτικοῦ αἵματος Αὐτοῦ, τοῦ ἐκχυθέντος ἐπί τοῦ φρικτοῦ Γολγοθᾶ.  Διό καί ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων δέν ἔχει σύνορα ἐθνικά.  Τά σύνορα τά «ἐθνικά» τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων εἶναι ὁ τόπος τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου,  δηλονότι τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας ἐν Βηθλεέμ, τῆς βαπτίσεως Αὐτοῦ ἐν τοῖς ρείθροις τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ, τῆς Σταυρώσεως ἐπί τοῦ κρανίου τόπου, τοῦ Γολγοθᾶ καί τῆς τριμεροῦς ταφῆς καί Ἀναστάσεως αὐτοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις.

Ἡ Ἁγία ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία κατεστάθη ὑπ’ Αὐτοῦ τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος Χριστοῦ ἡ ἀκένωτος πηγή, δηλονότι  ὁ τόπος καί ὁ χῶρος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποίαν τό ἅγιον Πνεῦμα κατῆλθεν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπί τούς Ἀποστόλους, οἵτινες «ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν καί ἐπί αὐτό», (Πράξ. 2, 1-2). «Ἦσαν δέ ἐν Ἱερουσαλήμ κατοικοῦντες Ἰουδαῖοι ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπό παντός ἔθνους τῶν ὑπό τόν Οὐρανόν», (Πράξ. 2,5), ὡς λέγει ὁ Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής  Λουκᾶς.

Αὐτήν τήν πραγματικότητα, «τήν ἀπό παντός ἔθνους τῶν ὑπό τόν Οὐρανόν»  (Πράξ. 2,5) ὑπάρξεως Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν διακονεῖ ποιμαντικῶς καί λατρευτικῶς ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία κατ’ οὐσίαν ἀποτελεῖ τήν καλιέλαιον, εἰς τήν ὁποίαν «οἱ κατά φύσιν», δηλαδή «οἱ ὁμόδοξοι ἀδελφοί ἡμῶν» ἐγκεντρίζονται τῇ ἰδίᾳ ἐλαίᾳ, (Ρωμ. 11,24), ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος.

Ἡμεῖς σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, προσήλθομεν, ὡς ὁ κανονικός ποιμήν εἰς τήν αὐλήν τῶν προβάτων ἡμῶν, ἵνα διαδηλώσωμεν τήν ἑνότητα τῆς πίστεως ἡμῶν καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἰδού λοιπόν διά τί ἡ Ἁγία ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Σταυρικοῦ Πάθους, τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς Πεντηκοστῆς, καί ἰδού διά τί ἡ Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων ὀνομάζεται Μήτηρ ἁπασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν, ὁ δέ αὐτῆς Προκαθήμενος διάδοχος τοῦ πρώτου Ἱεράρχου τῆς Ἐκκλησίας γενικώτερον, Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου.

Παρακαλέσωμεν τούς σήμερον τιμωμένους Ἁγίους καί Θεοφόρους Πατέρας τῆς πρώτης ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἵνα μετά τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας πρεσβεύωσι τῷ Θεῷ  καί Σωτῆρι ἡμῶν ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Μετά δέ τοῦ θείου Παύλου εἴπωμεν: «Καί τά νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καί τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ, τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καί δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν», (Πράξ. 20,32) καί  ἀναλυτικώτερον: καί τώρα σᾶς ἐμπιστεύομαι, ἀδελφοί, εἰς τόν Θεόν καί εἰς τόν Λόγον,  Τόν ὁποῖον ἡ χάρις  Του μᾶς ἀπεκάλυψεν καί ὁ Ὁποῖος Λόγος Του θά σᾶς προφυλάξῃ ἀπό πᾶσαν πλάνην καί διαστροφήν.  Σᾶς  ἐμπιστεύομαι εἰς τόν Θεόν, ὁ Ὁποῖος δύναται νά συνεχίσῃ τήν οἰκοδομήν σας καί νά σᾶς δώσῃ κληρονομίαν μεταξύ ὅλων ἐκείνων πού προώδευσαν εἰς τόν ἁγιασμόν, τόν ὁποῖον ἔλαβον διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,  Ἀμήν.

Ἔτη πολλά».

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἡ Κοινότης ἐδεξιώθη τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν εἰς τό προαύλιον τοῦ Ναοῦ.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Τήν Δευτέραν, 21ην Μαΐου /3ην Ἰουνίου 2019, ἑωρτάσθη εἰς τό Πατριαρχεῖον καί εἰς τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα ἡ μνήμη τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγάλων βασιλέων καί ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης.

Οἱ ἅγιοι Κωνσταντῖνος καί Ἑλένη ἑορτάζονται ὑπό τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἰσαπόστολοι, λόγῳ τοῦ Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων τοῦ 312μ.Χ. ὑπό τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τό ὁποῖον ἐπέτρεψε τήν ἐλευθερίαν ἐξασκήσεως τῶν καθηκόντων αὐτῶν ὑπό τῶν Χριστιανῶν, τήν ἐλευθερίαν διαδόσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τήν ἀνέγερσιν Ἐκκλησιῶν. Πρώτη μεταξύ τούτων ἦτο ἡ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἱδρυθεῖσα μεταξύ τῶν ἐτῶν 326-336 μ.Χ. ὑπό τῆς Ἁγίας Ἑλένης, ἐπισκεφθείσης τούς Ἁγίους Τόπους.

Ἡ Ἁγιοταφιτική Ἀδελφότης τιμᾷ τήν Ἁγίαν Ἑλένην ὡς ἱδρύσασαν αὐτήν, διά τοῦτο καί ὁ μοναστηριακός αὐτῆς ναός εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τόν υἱόν αὐτῆς Ἅγιον Κωνσταντῖνον καί εἰς αὐτήν.

Εἰς τόν Ναόν τοῦτον ἐτελέσθη Ἑσπερινός ἀφ’ ἑσπέρας, χοροστατοῦντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου καί θεία Λειτουργία τήν πρωΐαν, λειτουργοῦντος Αὐτοῦ καί συλλειτουργούντων Αὐτῷ Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὧν πρῶτος ὁ Τυπικάρης Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀλέξιος, ἐφημερίων τοῦ Ναοῦ, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Ναοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Εὐσεβίου δεξιά καί τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως κ. Κωνσταντίνου Σπυροπούλου ἀριστερά, συμπροσευχομένων τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἀρχιερέων καί Ἱερέων, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Χρήστου Σοφιανοπούλου καί συμπροσευχομένων πολλῶν πιστῶν.

Ἀφ’ ἑσπέρας μετά τόν Ἑσπερινόν προσηνέχθη τό κόλλυβον καί οἶνος μετά παξιμαδίου, τήν πρωΐαν δέ ἔλαβε χώραν ἐπίσημος ἄνοδος εἰς τά Πατριαρχεῖα, διανομή τοῦ ἀρτιδίου εὐλογίας εἰς τήν θύραν ὑπό τῆς ὑπευθύνου τοῦ ἀρτοποιείου μοναχῆς Σεραφείμας, καί προσφώνησις ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου ἔχουσα οὗτως:

“Χαίροις Κωνσταντῖνε πάνσοφε, Ὀρθοδοξίας πηγή, ἡ ποτίζουσα πάντοτε τοῖς γλυκέσι νάμασι, τήν ὑφήλιον ἅπασαν. Χαίροις ἡ ρίζα, ἐξ ἧς ἐβλάστησε, καρπός ὁ τρέφων, τήν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ. Χαίροις τό καύχημα τῶν περάτων ἔνδοξε, Χριστιανῶν βασιλέων πρώτιστε. Χαῖρε χαρά τῶν πιστῶν», ἀναφωνεῖ ὁ μελῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἐκλαμπρότατε Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος κ. Χρῆστε Σοφιανόπουλε,

Σεβαστοί ἅγιοι Πατέρες κ. Ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Σήμερον ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καί δή ἡ τῶν Ἱεροσολύμων μυστικῶς εὐφραινομένη ἐν τῇ ἱερᾷ μνήμῃ τῶν ἁγίων τούτων ἐνδόξων καί ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης ἐκτελοῦμεν χρεωστικῶς, τόσον τό ὑπό τῆς ἁγίας Ἑλένης ἱδρυθέν πρωτογενές μοναχικόν ἡμῶν τάγμα τῶν Σπουδαίων, δηλονότι τῆς Ἁγιοταφιτικῆς ἡμῶν Ἀδελφότητος ὅσον καί ὁ ἐπώνυμος τῆς Χριστιανικῆς Ρωμηοσύνης λαός.

Ὀρθῶς καί δικαίως ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας χαιρετίζει τόν ἅγιον Κωνσταντῖνον ὡς «Ὀρθοδοξίας πηγή ἡ ποτίζουσα τοῖς γλυκέσι νάμασι, τοῦτ’ ἔστιν τῆς Ρωμηοσύνης τήν Ὑφήλιον ἅπασαν», ἰδιαιτέρως δέ τήν ἁγίαν Γῆν, τήν ποτισθεῖσαν καί ἁγιασθεῖσαν ὑπό τοῦ σταυρικοῦ αἵματος τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ.

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι δι’ ἡμᾶς τούς τελοῦντας καί γεραίροντας τήν παντιμον ἑορτήν τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς γεγονός ἱστορικῆς ἀναμνήσεως, ἀλλά μᾶλλον ὑπομνήσεως τῆς θείας ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς διά μέσου τῶν αἰώνων διακονούσης τά Πανάγια Ἁγιογραφικά Προσκυνήματα ἀφ’ ἑνός καί μαρτυρούσης τό φῶς τῆς ἀληθείας, δηλονότι τό φῶς τοῦ Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἀφ ἑτέρου. Τό φῶς δέ τοῦτο, δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό φῶς τῆς πίστεως τῶν εὐσεβῶν βασιλέων τῆς Ρωμηοσύνης Κωνσταντίνου καί τῆς μητρός αὐτοῦ Ἑλένης, ὡς ἐναργέστατα λέγει ὁ ὑμνῳδός αὐτῶν: «Οὐκ ἐξ ἀνθρώπων εἴληφε, τό βασιλέων κράτος, ἀλλ ἐκ τῆς θείας χάριτος, Κωνσταντῖνος ὁ μέγας σύν τῇ μητρί τῇ Ἑλένῃ οὐρανόθεν ἐξαστράπτων δέ βλέπει, Σταυροῦ τό θεῖον τρόπαιον. Ὅθεν τούτῳ ὀλέσας τούς δυσμενεῖς τῶν εἰδώλων, ἔλυσε τήν ἀπάτην ἐν κόσμῳ δέ ἐκράτυνε, τήν Ὀρθόδοξον Ρωμαίων πίστιν».

Δεηθῶμεν τοῦ μόνου ἐπουρανίου Βασιλέως, ἵνα διά τῶν πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας καί τῶν ἱκεσιῶν τῶν ἁγίων αὐτοῦ θεραπόντων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, καταυγασθῶμεν τοῦ φωτός καί τῆς δυνάμεως τοῦ θείου τροπαίου τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τοῦ γενομένου ὅπλου αὐτῶν κατ’ ἐναντίων καί δι’ ἡμᾶς καύχημα καί εἰρήνη.

«Ἐμοί δέ μή γένοιτο καυχᾶσθαι, εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται κἀγώ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6,14), ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος. Ἀμήν. Ἔτη πολλά.

Χριστός Ἀνέστη”.

Ἀκολούθως παρετέθη πλουσία μοναστηριακή τράπεζα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




H ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΦΡΕΑΡ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒ

Τήν Κυριακήν, 13ην/ 26ην Μαΐου 2019, ἑωρτάσθη ἡ Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος τοῦ Πεντηκοσταρίου εἰς τό ἐν Σαμαρείᾳ καί τῇ πόλει τῆς Νεαπόλεως Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ.

Κατά τήν ἑορτήν ταύτην ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται τό συμφώνως πρός τόν Εὐαγγελιστήν Ἰωάννην  (κεφ. 4,42) γεγονός τῆς συνομιλίας τῆς Σαμαρείτιδος γυναικός παρά τό χεῖλος τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ μετά τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ὅτε καί ἀπεκάλυψεν αὐτῇ ὅτι Οὗτος εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός.

Εἰς τόν χῶρον τοῦ Φρέατος τούτου καί εἰς τόν περικαλλῆ Ναόν τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τόν ὁποῖον ὁ ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰουστῖνος ἀνήγειρε, ἐτελέσθη ἡ θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ.  Ἰωακείμ, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὡς τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Πορφυρίου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰγνατίου καί Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων, ψάλλοντος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Λεοντίου, ἡγουμένου τῆς Κοινότητος  Εὐαγγελισμοῦ τῶν Ραφιδίων, δεξιά ἑλληνιστί καί τῆς χορῳδίας τῆς κώμης Ραφιδίων ἀραβιστί ἀριστερά καί μετέχοντος πολλοῦ εὐλαβοῦς λαοῦ ἐντοπίων Ἑλλήνων, Ρώσσων, Ρουμάνων,  Σέρβων καί εἴ τινος ἄλλης ἐθνότητος.

Πρός τό εὐλαβές ἐκκλησίασμα τοῦτο ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἑλληνιστί, ὡς ἕπεται:

“Ἀγαλλιάσθω σήμερον φαιδρῶς, ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ· ὅτι Χριστός πεφανέρωται, σαρκούμενος ὡς ἄνθρωπος, ἵνα τόν Ἀδάμ ἐξάρῃ τῆς κατάρας παγγενῆ· καί θαυμαστοῦται θαύμασιν ἐν Σαμαρείᾳ προσαφικόμενος· γυναικί δέ παρέστη, ὕδωρ ζητῶν, ὁ νεφέλης ὕδασι περιβαλλόμενος. Διό πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν τόν δι’ ἡμᾶς ἑκουσίως πτωχεύσαντα, εὐσπλάγχνῳ βουλῇ», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

 

 Ὁ Χριστός ὁ ὢν καί δίδων τό ὕδωρ τό ζῶν, (Ἰωάν. 4,10), συνήγαγε πάντας ἡμᾶς παρά τό Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ ἐν τῇ πόλει τῆς Σαμαρείας, ἵνα εὐχαριστιακῶς ἑορτάσωμεν τήν τῆς Σαμαρείτιδος γυναικός ἑορτήν.

 Κατά τήν συνάντησιν καί τήν συνομιλίαν Του ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μετά τῆς Σαμαρείτιδος, ἀφ’ ἑνός μέν προκαλεῖ τόν θαυμασμόν μέ τήν προφητικήν Αὐτοῦ διδασκαλίαν, ἀφ’ ἑτέρου ἐπιτελεῖ θαύματα ἢ καλλίτερον εἰπεῖν σημεῖα διά τῶν ὁποίων πιστοῦται ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή, οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἒλθῃ ἐκεῖνος ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα· λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμί, ὁ λαλῶν σοι», (Ἰωάν 4, 25-26).

 Τά σημεῖα ἢ θαύματα ἐνταῦθα εἶναι ὅτι ὁ Χριστός φανερώνεται εἰς τήν Σαμαρείτιδα καί ταυτοχρόνως ἀποκαλύπτει εἰς αὐτήν δύο τινά: Πρῶτον ὅτι αὐτός εἶναι τό ὕδωρ τό ζῶν. «Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καί εἶπεν αὐτῇ [τῇ Σαμαρείτιδι]· εἰ ᾔδεις τήν δωρεάν τοῦ Θεοῦ καί τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σύ ἂν ᾔτησας αὐτόν καί ἔδωκεν ἂν σοί ὕδωρ ζῶν»· (Ἰωάν. 4,10). Δεύτερον, ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πνεῦμα. «Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», ( Ἰωάν. 4,24).

 Ὁ Χριστός εἰς αὐτήν ταύτην τήν πηγήν, δηλονότι τό Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ «κεκοπιακώς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο», (Ἰωάν. 4,6), ἀλλά καί ἐν τῷ προσώπῳ τῆς Σαμαρείτιδος ἐγνώρισεν εἰς τόν κόσμον τήν θείαν Αὐτοῦ ἀλήθειαν, ἡ ὁποία ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπον ἀπό τόν αὐχμόν/ τήν ξηρασίαν τῆς ἀγνωσίας, ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός: «Ὕδωρ ὑπάρχεις ζωῆς, ἐβόα Χριστῷ ἡ Σαμαρεῖτις· πότισον οὖν Λόγε διψῶσαν πάντοτέ σου τήν θείαν χάριν, ὅπως μηκέτι Ἰησοῦ Κύριε ἀγνωσίας κρατῶμαι αὐχμῷ, ἀλλά κηρύττω Σου τά μεγαλεῖα».

 Σημειωτέον ὅτι ὁ φιλάνθρωπος Θεός, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ἀποκαλύπτει τόν βαθύτατον λόγον τῆς ἀποστολῆς Αὐτοῦ εἰς τόν κόσμον, πρωτίστως οὐχί εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ, ἀλλά εἰς τήν ἁμαρτωλόν Σαμαρείτιδα γυναῖκα, ἡ ὁποία ὄχι μόνον ἐποτίσθη ἀπό τά «νάματα ζωῆς», δηλαδή ἀπό τό «ὕδωρ τό ζῶν» τόν Χριστόν, ἀλλ’ ἀνεδείχθη κῆρυξ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ φωτός τῆς ἀληθείας καί τῆς μετανοίας.

 Τοῦτο ἀκριβῶς, ἀγαπητοί μου, εἶναι εὐάρεστον εἰς τόν Θεόν, ὁ Ὁποῖος θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν καί διά τῆς πίστεως καί μετανοίας λάβουν πλήρη γνῶσιν τῆς ἀληθείας, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος: «τοῦτο γάρ καλόν καί ἀποδεκτόν ἐνώπιον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Θεοῦ, Ὅς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», (Α΄ Τιμ. 2,4).

 Ὄντως ὁ Χριστός εἶναι ἡ «πηγή τῆς ζωῆς», «ἐγώ τῷ διψῶντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς», (Ἀποκ. Ἰωάν. 21,6), λέγει Κύριος. Τοῦτο τό ὕδωρ παρέχει ὁ Χριστός ἀφθόνως εἰς ὅσους ζητοῦν αὐτό μετ’ εἰλικρινείας. «Ἐγώ εἰμι τό ὕδωρ τό ζῶν», (Ἰωάν. 4,10). Τό «ζῶν δέ ὕδωρ» τοῦτο δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό ἅγιον Πνεῦμα, τό Πνεῦμα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ὡς ὁ Ἴδιος ἐπιβεβαιοῖ λέγων: «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ καθώς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοί ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος», (Ἰωάν. 7, 37-38).

 Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει, ὅτι ὁ πιστός, ἀφοῦ πίῃ καί ἰκανοποιήσῃ τήν δίψαν του ἐν Χριστῷ, καθίσταται καί αὐτός πηγή ἰκανοποιοῦσα τάς διψώσας ψυχάς τῶν ἄλλων, ὡς μή μόνον τόν ἐν αὐτῷ καταπιένεσθαι νοῦν, ἀλλ’ ἤδη καί ταῖς ἑτέρων καρδίαις ἐπικλύζειν δύνασθαι ποταμίου ρεύματος δίκην τό θεόσδοτον ἀγαθόν καί εἰς τούς πέλας ἐκβλύζοντα».

 Τοῦτο ἀκριβῶς συνέβη καί με τήν Σαμαρείτιδα, ἡ ὁποία ἐγένετο πηγή δηλαδή ἀφορμή νά πιστεύσουν εἰς τόν Χριστόν πολλοί ἐκ τῶν Σαμαρειτῶν συμπολιτῶν αὐτῆς, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: «Ἐκ δέ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοί ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν [τόν Χριστόν] τῶν Σαμαρειτῶν διά τόν λόγον τῆς γυναικός τῆς μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα», (Ἰωάν. 4,39).

 Τόσον ἡ μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου -«διά τόν λόγον τῆς γυναικός»- ὅσον καί οἱ λόγοι τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ εἰς τήν σημερινήν περικοπήν τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων- «Πολύς ἀριθμός πιστεύσας ἐπέστρεψεν ἐπί τόν Κύριον», (Πράξ. 11, 21), «καί προσετέθη ὄχλος ἱκανός τῷ Κυρίῳ», (Πράξ. 11, 24) διά τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος εἰς Ἀντιόχειαν, ἐκφράζουν καί ἐπιβεβαιώνουν ἐναργέστατα τήν ἱστορικήν πραγματικότητα, ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θά εἰσδύσῃ εἰς τά νάματα τοῦ θείου Λόγου τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ἀναποφεύκτως θά καταυγασθῇ ὁ νοῦς του ἀπό τό φῶς τῆς ἀληθείας καί θά ἀπελευθερωθῇ ἀπό τό πνεῦμα τῆς πλάνης», (Α΄ Ἰωάν. 4,6) καί «τάς ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως», (Α΄ Τιμ. 6,21).

 Τόν Εὐαγγελισμόν τοῦτον, τοῦ φωτός τῆς ἀληθείας, καί τῆς δικαιοσύνης ἐπιτελεῖ ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν Ἐκκλησία ἐν τῷ κόσμῳ, καλοῦσα πάντα ἄνθρωπον «εἰς ἐπίγνωσιν τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί τοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ εἰσι πάντες οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι», (Κολ. 2,3).

 Μέ ἄλλα λόγια, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό θεανθρώπινον σῶμα τοῦ ὑπέρ ἡμῶν σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, δηλονότι ἄνευ τῆς συμμετοχῆς μας εἰς τό θεανθώπινον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀποτελούσης τό μυστικόν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀδυνάτος ἡ ἐν Χριστῷ ἀνακαίνισις ἡμῶν, ἀλλά καί ἡ πρόοδος ἡμῶν εἰς τήν τελείαν γνῶσιν τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποίαν ἐπέτυχεν ἡ σήμερον τιμωμένη ἑορτίως Σαμαρεῖτις γυνή, ἡ ἁγία Φωτεινή, ἡ ἀναδειχθεῖσα πιστή ἀπόστολος καί μάρτυς τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

 Ἡ ἁγία μάρτυς Φωτεινή ἡ Σαμαρεῖτις, μᾶς καλεῖ διά τῶν προτρεπτικῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα, νά μένωμεν ἀφωσιωμένοι καί προσκεκολλημένοι εἰς τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν μέ ὅλην τήν διάθεσιν τῆς ψυχῆς ἡμῶν, ἵνα  ὄντως φανῶμεν ἀντάξιοι τῆς Χριστιανικῆς ἡμῶν ἐπωνυμίας, ἀλλά καί τῆς ἐντάξεως μας εἰς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλονότι τήν ἁγίαν αὐτοῦ Ἐκκλησίαν, ἐντός καί διά τῆς ὁποίας καθίσταται δυνατή ἡ θέωσις ἡμῶν.

 Μετά δέ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Ὅλον καθελών τοῦ θανάτου τό κράτος, ὁ Υἱός σου Παρθένε, ἐν τῇ Αὐτοῦ Ἀναστάσει, ὡς Θεός κραταιός, συνανύψωσεν ἡμᾶς καί ἐθέωσε· διό ἀνυμνοῦμεν Αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας» Ἀμήν. Χριστός Ἀνέστη

Μετά τήν Ἀπόλυσιν ἠκολούθησε λιτανεία καί τήν μεσημβρίαν τράπεζα ὑπό τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου, ὁ δέ Μακαριώτατος εἰς τήν δεξίωσιν ἐπαρασημοφόρησε τόν κ. Τζίριες Χούρη (Abu Khaled), διά τήν προσφοράν αὐτοῦ εἰς τήν Κοινότητα τῶν Ραφιδίων, προσφωνήσας αὐτόν ὡς ἕπεται :

 «Ἀγαπητέ κ. Τζίριες Χούρη, (Abu Khaled),

 Ἡ ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἁγίας τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησίας καί ἡμεῖς προσωπικῶς, μή παραθεωρῶντες τούς καλούς ἐργάτας, τούς ἐργαζομένους ἐν τῷ ἀμπελῶνι τῆς Ἐκκλησίας προέβημεν εἰς τήν ἀπόφασιν, ὅπως ἀπονέμωμεν εἰς ἡμᾶς τόν Τίμιον Σταυρόν τοῦ Τάγματος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος εἰς ἀναγνώρισιν τῆς ἀφοσιώσεως ὑμῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀφ’ ἑνός καί ἰδιαιτέρως τῆς μεγάλης προσφορᾶς ἀφ’ ἑτέρου εἰς τήν Rum Orthodox Κοινότητα ἡμῶν εἰς Ραφίδια.

 Ἡ τιμητική αὐτή διάκρισις ἀφορᾷ οὐχί μόνον εἰς τήν προσφοράν ὑμῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καί ἐν τῇ Πατρίδι, ἀλλά κυρίως καί πρωτίστως εἰς τόν ἔντιμον ὑμῶν βίον καί τήν ἀκεραιότητα τῆς προσωπικότητος ὑμῶν.

 Ὁ σοφός Ἀπόστολος Παῦλος διετύπωσε τήν σημασίαν τῆς «τιμητικῆς διακρίσεως» μέ ἁπλότητα καί σαφήνεια λέγων: «ἐάν δέ καί ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐάν μή νομίμως ἀθλήσῃ», (Β΄ Τιμ. 2,5)

 Εὐχόμεθα, ὅπως ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν καί χαρίσας τό ὕδωρ τό ζῶν εἰς τήν σήμερον τιμωμένην ἑορτίως Σαμαρείτιδα γυναῖκα, καταστήσῃ σέ κοινωνόν τῶν λόγων τοῦ θείου Παύλου εἰπόντος: «Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα, λοιπόν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσοι μοι Κύριος, οὐ μόνον δέ ἐμοί, ἀλλά καί πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τήν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ», (Β’ Τιμ. 4, 7-8)

 Ἄξιος. Χριστός Ἀνέστη. Καί τά θερμά Πατριαρχικά ἡμῶν συγχαρητήρια».

Διαρκούσης τῆς παρασημοφορήσεως προσεφώνησεν ὁ κ. Γιοῦσεφ Νάσσερ (ἴδε video), διαρκούσης δέ τῆς τραπέζης ὁ Μακαριώτατος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ:

«Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Aὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», (Ἰωάν. 4,24), λέγει ὁ Κύριος.

 Ὁσιολογιώτατε Ἡγούμενε καί ἀνακαινιστά τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ Πάτερ Ἰουστῖνε,

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀδελφοί, εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί Προσκυνηταί,

 Εὐχαριστοῦμεν τόν ἅγιον Τριαδικόν Θεόν, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἠξίωσεν νά ἑορτάσωμεν καί ἐφέτος τήν μνήμην τοῦ γεγονότος τῆς συναντήσεως τῆς Σαμαρείτιδος γυναικός μετά τοῦ Θεοῦ Λόγου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Ἡ ὑπό τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησις εἰς τό ἐρώτημα τῆς Σαμαρείτιδος γυναικός, «ποῦ πρέπει νά λατρεύεται ὁ Θεός», «ὅτι Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας Αὐτόν ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν», (Ἰωάν. 4,24), ἀποτελεῖ τήν θεμελιώδη ἀρχήν τῆς Χριστιανικῆς πίστεως εἰς τόν Θεόν τῆς σεσαρκωμένης ἀγάπης. «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ». (Α΄ Ἰωάν. 4,16), διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής.

Τό εὐαγγελικόν τοῦτο κήρυγμα διακονεῖ διά μέσου τῶν αἰώνων ἡ Rum Orthodox Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων. Τήν Εὐαγγελικήν ταύτην ἀλήθειαν μαρτυρεῖ τό ἱερόν τοῦτο προσκύνημα τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ ἐν τῇ εὐλογημένῃ γῇ τῆς Παλαιστίνης.

 Περιττόν νά εἴπωμεν, ὅτι ἡ πηγή τοῦ ὕδατος δέν ἱκανοποιεῖ μόνον τήν φυσικήν δίψαν, ἀλλά κυρίως καί πρωτίστως τήν πνευματικήν δίψαν, δηλονότι, τήν δίψαν τῆς ψυχῆς τῶν ἐνταῦθα προσερχομένων ἀπό τά πέρατα τοῦ κόσμου προσκυνητῶν ὅλων τῶν θρησκειῶν καί δή τῶν Ἀβραμιαίων.

 Μέ ἄλλα λόγια, ἡ διαφύλαξις καί λατρευτική διακονία τοῦ ἱεροῦ τούτου προσκυνήματος, ὑπό τοῦ πρωτογενοῦς μοναχικοῦ Rum Orthodox τάγματος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος ἀφ’ ἑνός· καί ἡ διασφάλισις τῆς ἐλευθέρας προσβάσεως τῶν προσκυνητῶν ὑπό τῶν ἁρμοδίων ἀρχῶν τοῦ Παλαιστινιακοῦ κράτους ἀφ’ ἑτέρου, προάγουν τόν ἀλληλοσεβασμόν καί τήν εἰρηνικήν συμβίωσιν τῶν θρησκειῶν καί πολιτισμῶν.

 Εὐχόμεθα ὅπως ἡ πηγή τῆς Σοφίας καί ὁ χορηγός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ Θεός Πατήρ πάντων ἡμῶν, δροσίζῃ, παρηγορῇ καί ζωοποιῇ τάς διψασμένας ψυχάς πάντων τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, ἡ δέ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἀναδείξασα τήν Σαμαρείτιδα γυναῖκα μάρτυρα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, μεταμορφώνῃ, ἁγιάζῃ καί θεώνῃ τούς ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ προσκυνοῦντας τόν Θεόν.

Ἔτη πολλά. Χριστός Ἀνέστη!» Τέλος προσεφώνησε καί ὁ κ. Γανάμ  (ἴδε video).

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.




Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΙΣ ΡΕΝΕ ΤΗΣ ΝΑΖΑΡΕΤ

Τήν Κυριακήν, 6ην /19ην Μαΐου 2019, Κυριακήν τοῦ Παραλύτου, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προεξῆρξεν θείας Λειτουργίας εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τῆς Ἑλληνορθοδόξου  Ἀραβοφώνου Κοινότητος  αὐτοῦ εἰς τήν κώμην Reine, προάστιον τῆς Ναζαρέτ.

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου συνελειτούργησεν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός, ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὁ Ἁγιοταφίτης Ἀρχιμανδρίτης Κάλλιστος ὁ Προϊστάμενος τῆς ἐνορίας ταύτης π. Συμεών καί ἄλλοι Ἀραβόφωνοι Πρεσβύτεροι, ὁ Ἀρχιδιάκονος Μᾶρκος καί ἔψαλεν ἡ χορῳδία τῆς ἐνορίας ἀραβιστί καί μετεῖχεν ἐν κατανυκτικῇ προσευχῇ πλῆθος λαοῦ.

Πρός τόν λαόν τοῦτον ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἔχοντα ἑλληνιστί ὡς ἕπεται:

“Ἐπί τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ ἄνθρωπος κατέκειτο ἐν ἀσθενείᾳ καί ἰδών σε Κύριε ἐβόα: Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ βάλῃ με ἐν αὐτῇ καί εὐθύς σπλαγχνισθείς ὁ Σωτήρ λέγει πρός αὐτόν. Διά σέ ἄνθρωπος γέγονα, διά σέ σάρκα περιβέβλημαι καί λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω; ἆρόν σου τόν κράββατον καί περιπάτει», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί,

Ὁ ἐκ νεκρῶν ἐγηγερμένος Χριστός, ἡ ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων, ὁ πρωτότοκος τῆς κτίσεως καί Δημιουργός αὐτῆς, συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ ναῷ τῆς πόλεως ὑμῶν Reine, ἵνα ἑορτάσωμεν τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα, ἀλλά καί τό ὑπό τοῦ Κυρίου ἐπιτελεσθέν θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου ἀνθρώπου παρά τῇ προβατική κολυμβήθρᾳ ἐν Ἱερουσαλήμ ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: Μετά ταῦτα ἦν ἡ ἑορτή τῶν  Ἰουδαίων, καί ἀνέβη ὁ  Ἰησοῦς εἰς  Ἱεροσόλυμα. ἔστι δέ ἐν τοῖς  Ἱεροσολύμοις ἐπί τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστί Βηθεσδά, πέντε στοάς ἔχουσα. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολύ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τήν τοῦ ὕδατος κίνησιν· ἄγγελος γάρ κατά καιρόν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καί ἐταράσσετο τό ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβάς μετά τήν ταραχήν τοῦ ὕδατος ὑγιής ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι· ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ· τοῦτον ἰδών ὁ  Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιής γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δέ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ  Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει». (Ἰωάν. 5, 1-15).

Ἑρμηνεύων τήν ἐντολήν τοῦ Ἰησοῦ πρός τόν Παράλυτον, «ἔγειραι, ἆρον τόν κράββατόν σου καί περιπάτει» ὁ ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει:  «θεοπρεπές τό ἐπίταγμα καί τῆς ὑπέρ ἄνθρωπον δυνάμεώς τε καί ἐξουσίας ἐναργεστάτην ἔχων τήν ἀπόδειξιν. Οὐ γάρ ἐπεύχεται τῷ κειμένῳ τῆς ἀρρωστίας τήν λύσιν, ἵνα μή κατά τινας φαίνοιτο καί αὐτός τῶν ἁγίων προφητῶν, ἀλλ’ ὡς τῶν δυνάμεων Κύριε ἐξουσιαστικῶς ἐπιτάττει γενέσθαι.

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Ἰησοῦς διά τοῦ σημείου ἢ τοῦ θαύματος τῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου, ἀφ’ ἑνός μέν, φανερώνει τήν δόξαν Αὐτοῦ τήν θείαν, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀποδεικνύει ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Υἱός  καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὁ Σωτήρ τῶν ἀνθρώπων, δηλονότι  ὁ ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων ἡμῶν. Ἐπί πλέον δέ ἀποδεικνύει ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ ἦν ὁ λόγος αὐτοῦ», (Λουκ. 4,32). Τήν ἐξουσίαν ταύτην τοῦ Ἰησοῦ διεπίστωσιν ἔκθαμβος γενόμενος ὁ λαός, ὅταν ὁ Χριστός διέταξε τά ἀκάθαρτα πνεύματα νά ἐξέλθουν  ἀπό τούς δαιμονιζομένους ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς:  καί ἐγένετο θάμβος ἐπί πάντας, καί συνελάλουν πρός ἀλλήλους λέγοντες· τίς ὁ λόγος οὗτος, ὅτι ἐν ἐξουσίᾳ καί δυνάμει ἐπιτάσσει τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι καί ἐξέρχονται», (Λουκ. 4,36)

Τήν θείαν ταύτην ἐξουσίαν ἀπέδειξεν περιτράνως ὁ Χριστός μέ τήν ἐκ νεκρῶν τριήμερον αὐτοῦ ἔγερσιν, ὡς πανηγυρικῶς ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας λέγων: «Εὐφραινέσθω τά οὐράνια, ἀγαλλιάσθω τά ἐπίγεια, ὅτι ἐποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ ὁ Κύριος· ἐπάτησε τῷ θανάτῳ τόν θάνατον· πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο· ἐκ κοιλίας Ἅιδου ἐρρύσατο ἡμᾶς καί παρέσχε τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος».

Καθίσταται σαφές ἀγαπητοί μου, ὅτι ὁ Χριστός διά τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεώς του ἀνεδείχθη κυρίαρχος καί νικητής τοῦ θανάτου τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας καί ἀπελευθέρωσε τό ἀνθρώπινον ἡμῶν γένος ἐκ τῆς κοιλίας δηλονότι τῆς ἀδηφαγίας τοῦ Ἅιδου. Διά τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός δέν περιορίζεται εἰς τήν ἀφήγησιν τῆς θαυμαστῆς θεραπείας τοῦ Παραλύτου, ἀλλά δέεται τοῦ ἰατροῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ὑπέρ τῆς θεραπείας τῆς παραλελυμένης ψυχῆς ἡμῶν λέγων: «Τήν ψυχήν μου Κύριε, ἐν ἁμαρτίαις παντοίαις καί ἀτόποις πράξεσι, δεινῶς παραλελυμένην ἔγειρον τῇ θεϊκῇ σου ἐπιστασίᾳ, ὥσπερ καί τόν παράλυτον ἤγειρας πάλαι, ἵνα κράζω σεσωσμένος· οἰκτίρμον δόξα Χριστέ τῷ κράτει Σου».

Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ παραλυσία, δηλονότι ἡ ἀσθένεια τῆς ψυχῆς ὀφείλεται εἰς τήν ἁμαρτίαν καί τήν ἀπομάκρυνσίν μας ἀπό τόν Νόμον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί τό θεραπευτήριον, τήν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ. Ἡ ἀσθένεια τῆς ψυχῆς, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ὑπουδουλώσεώς μας εἰς ποικίλα πάθη τῆς ψυχῆς, τά ὁποῖα ἀσκοῦν φθοροποιόν ἐπίδρασιν ἐπί τῆς ψυχῆς. Διά τοῦτο ὁ Ἰησοῦς λέγει τῷ Παραλυτικῷ: «Ἰδέ ὑγιής γέγονας μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοι τι γένηται», (Ἰωάν. 5,14)· κατά δέ τόν θεῖον Παῦλον, τό κεντρί τοῦ θανάτου εἶναι ἡ ἁμαρτία. «Τό δέ κέντρον τοῦ θανάτου εἶναι ἡ ἁμαρτία», (Α΄ Κορ. 15,56).

Ἡ θεραπεία τῆς παραλελυμένης ψυχῆς ἐπιτυγχάνεται μόνον διά τῆς θείας Χάριτος καί τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. «Οὐκ ἐξ ἔργων τῶν ἐν δικαιοσύνῃ, ὧν ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλά κατά τόν αὐτοῦ ἔλεον ἔσωσεν ἡμᾶς διά λουτροῦ παλιγγενεσίας καί ἀνακαινώσεως Πνεύματος Ἁγίου», (Τιτ. 3,5). Ἰδού λοιπόν διά τί ὁ ὑμνῳδός ὡς ἐκπρόσωπος ἑκάστου ἡμῶν διατυπώνει τήν θερμήν ἱκεσίαν πρός τόν Κύριον, ἵνα τῇ θεϊκῇ Αὐτοῦ ἐπιστασίᾳ ἐγείρῃ, δηλονότι ἀνορθώσῃ ἡμᾶς, ὥσπερ πάλαι τόν Παράλυτον ἀπό τά παντοειδῆ ἁμαρτήματά μας καί τά παράνομα ἔργα μας καί ὡς πολυεύσπλαγχνος καί παντοδύναμος Θεός χαρίσῃ τήν ψυχικήν ὑγιείαν, τουτέστιν τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς ἡμῶν.

Τό ἐρώτημα τοῦ Χριστοῦ πρός τόν Παράλυτον τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, «θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» (Ἰωάν. 5,6) ἀπευθύνεται πρός πάντας ἡμᾶς. Καί ὁ μέν Παράλυτος δικαίως ἀπαντᾷ καί λέγει· «Κύριε ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», (Ἰωάν. 5,7). Εἶπε δέ τοῦτο, διότι δέν ἐγνώριζε τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἡμεῖς ὅμως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν δικαιολογούμεθα νά εἴπωμεν  ὅτι δέν ἔχομεν ἄνθρωπον  «ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ βάλῃ ἡμᾶς εἰς τήν κολυμβήθραν», (Ἰωάν. 5,7).

Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ὁ ἐκ Παρθένου Μαρίας σαρκωθείς Λόγος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι  ὁ τέλειος ἄνθρωπος, ὁ πολυέλεος καί φιλάνθρωπος, ἡ δέ Ἐκκλησία Αὐτοῦ, δηλονότι τό μυστικόν Αὐτοῦ σῶμα, εἶναι ἡ πνευματική ἀλλά καί φυσική κολυμβήθρα, τῆς ὁποίας τό ὕδωρ δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό ἅγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ Πατρός, «οὗ ἐξέχεεν ἐφ’ ἡμᾶς πλουσίως διά Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν» (Τιτ. 3,6). Ὁ δέ προφήτης Ἰωήλ λέγει: «Καί ἔσται ἐν ταῖς ἡμέραις [ἐννοεῖ τήν ἐνσάρκωσιν καί ἐνανθρώπησιν τοῦ Θεοῦ Λόγου τοῦ Χριστοῦ] λέγει ὁ Θεός, ἐκχεῶ ἀπό τοῦ Πνεύματός μου ἐπί πᾶσαν σάρκα, καί ἔσται πᾶς ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τό ὄνομα Κυρίου σωθήσεται», ( Πράξ. 2,17-21).

Μέ ἄλλα λόγια, ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου, ἔχομεν ἄνθρωπον, καί μάλιστα ἰατρόν καί θεραπευτήν, ὁ ὁποῖος θεραπεύει κάθε εἴδους ἀσθένειαν ψυχικήν τε καί σωματικήν, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος λέγων : «Καί περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τάς πόλεις… κηρύσσων τό Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας θεραπεύων πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ», (Ματθ. 9,35). Ἐξ ἄλλου αὐτός οὗτος ὁ ἀναστάς Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, παραγγέλλει ἡμῖν λέγων: «Αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γάρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει καί τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται», (Ματθ. 7, 7-8). Χριστός Ἀνέστη!»

Μετά τοῦτο ὁ Μακαριώτατος προσέφερεν εἰκόνα  τῆς Θεοτόκου πρός διαφύλαξιν ἐν τῷ Ναῷ.

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἠκολούθησε δεξίωσις εἰς τήν αἴθουσαν τελετῶν τῆς ἐνορίας, ἔνθα καί ὁ χορευτικός ὅμιλος Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὁ ἱδρυθείς ὑπό τοῦ ἡγουμένου Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας Ἀρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου ἐχόρευσε πατριωτικούς χορούς.

Τήν μεσημβρίαν παρετέθη γεῦμα εἰς τράπεζαν εἰς τήν αἴθουσαν ἐκδηλώσεων τῆς ἐνορίας ὑπό τοῦ Συμβουλίου τῆς Κοινότητος, εἰς τήν ὁποίαν προσεφώνησε καί πάλιν ὁ Μακαριώτατος ὡς ἕπεται:

«Ὃς τάς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτός ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι Αὐτοῦ ἐπί τό ξύλον, ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογενόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ ζήσωμεν· οὗ τό μώλωπι αὐτοῦ ἰάθημεν» (Α’ Πέτρ. 2,24).

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Σήμερον ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία ποιεῖται μνείαν τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ θεραπείας τοῦ Παραλύτου παρά τῇ Προβατικῇ κολυμβήθρᾳ, ὡς ἀναφέρει ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ αὐτοῦ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος.  (Ἰωάν. 5, 1-15).

Ἡ ὑπό τοῦ Χριστοῦ θεραπεία τοῦ Παραλύτου καί πολλῶν ἄλλων ἀσθενῶν κατά τήν ἐπίγειον ζωήν αὐτοῦ ἐπιβεβαιώνει τό γεγονός, ὅτι Αὐτός ἐβάστασεν ὁ ἴδιος ἐπάνω  Του τάς ἁμαρτίας μας, δηλονότι τά τραύματα καί τάς ἀσθενείας μας καί προσέφερε διά τοῦ Σώματός Του θυσίαν δι’ αὐτάς εἰς τόν Σταυρόν. Τοῦτο δέ ἐποίησε διά να ἐλευθερωθῶμεν ἀπό τάς ἁμαρτίας καί ζήσωμεν διά τήν δικαιοσύνην καί διά τήν ἀρετήν. Διά τῶν πληγῶν Αὐτοῦ ἰατρεύθητε, λέγει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος.

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν θεραπείαν ἐχάρισεν ὁ Χριστός εἰς ὅλον τό ἀνθρώπινον γένος διά τῆς λαμπροφόρου Αὐτοῦ Ἀναστάσεως. Τό κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ σταυρωθέντος καί ταφέντος Χριστοῦ διακονεῖ διά μέσου τῶν αἰώνων καί ἡ τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησία διά τῆς διαφυλάξεως ἀφ’ ἑνός μέν, τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων τῶν ἀποτελούντων τά ἀδιάψευστα μαρτύρια τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καί ἀφ’ ἑτέρου διά τῆς διαποιμάνσεως τοῦ εὐσεβοῦς καί Χριστεπωνύμου αὐτοῦ πληρώματος ἐν τῇ ἁγίᾳ Γῇ.

Τήν ἱεράν ταύτην παρακαταθήκην, δηλονότι τόν θεῖον καί πολύτιμον θησαυρόν τῆς Εὐαγγελικῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, καλούμεθα νά διαφυλάξωμεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, ἰδιαιτέρως οἱ Χριστιανοί οἱ κατοικοῦντες τήν ἁγίαν Γῆν καί τήν εὐρυτέραν περιοχήν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἀκούσαντες εἰς τό παράγγελμα τοῦ σοφοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τόν μαθητήν αὐτοῦ Τιμόθεον λέγοντος: «Τήν καλήν παρακαταθήκην φύλαξον διά Πνεύματος Ἁγίου τοῦ ἐνοικοῦντος ἐν ἡμῖν», (Α΄. Τιμ 1,14). Καί συνεχίζει ὁ μέγας Παῦλος παροτρύνων τόν μαθητήν αὐτοῦ καί βεβαίως πάντας ἡμᾶς λέγων, μή μιμῆσαι αὐτούς, μέ ἐγκατέλιπον καί ἀπεστράφησαν τήν Ἐκκλησίαν αὐτῶν. «Οἶδας τοῦτο, ὅτι ἀπεστράφησάν με πάντες οἱ ἐν τῇ Ἀσίᾳ ὡς ἐστι Φύγελος καί Ἑρμογένης», (Β΄ Τιμ. 1, 15).

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι ἰάθημεν τῷ μώλωπι Αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, (Α’ Πέτρ. 2,24) καί διά τοῦ βαπτίσματος συμμετέσχομεν εἰς τόν θάνατον Αὐτοῦ, τόν πατήσαντα καί νικήσαντα τόν θάνατον τῆς φθορᾶς καί τῆς ἁμαρτίας καλούμεθα καί πάλιν νά ἀκούωμεν εἰς τόν πιστόν λόγον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ εἰπόντος τῷ Παραλυτικῷ: «ἰδέ ὑγιής γέγονας, μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται», (Ἰωάν. 5,15).

Μέ ἄλλα λόγια, ἡμεῖς καί πάλιν καλούμεθα, ἵνα μή γενώμεθα μιμηταί τῶν Φυγέλων καί τῶν Ἐρμογένηδων.

Χριστός Ἀνέστη. Ἔτη πολλά”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΕΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Τό ἀπόγευμα τῆς Πέμπτης, 3ης /16ης Μαΐου 2019, ἔλαβε χώραν εἰς τό κτιριακόν συγκρότημα –ξενοδοχεῖον Sergei, προσκείμενον εἰς τήν Ρωσσικήν Πνευματικήν Ἀποστολήν (Missia) τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, κατεχομένην ἀπό τοῦ 1948 ὑπό τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ καί ἐπαναποδοθέν προσφάτως εἰς τήν Ρωσσικήν Ἐκκλησίαν, συνάντησις ὑπό τόν S.V. Stepashin, Πρόεδρον τῶν Περιφερειακῶν καί Ξένων Τμημάτων τῆς Αὐτοκρατορικῆς Ὀρθοδόξου Παλαιστινιακῆς Ἑταιρείας ἐπί τῇ διακοσιοστῇ ἐπετείῳ ἀπό τῆς ἐνάρξεως τῆς διπλωματικῆς ὑποστηρίξεως τῆς Ρωσσικῆς παρουσίας εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν.

Εἰς τήν συνάντησιν ταύτην ἀντεπροσώπευσε τό Πατριαρχεῖον ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος Γέρων Ἀρχιγραμματεύς, ὁ ὁποῖος καί ἀνέγνωσεν ἀγγλιστί τήν κάτωθι προσφώνησιν τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ὡς ἕπεται:

“Mr. Chairman,

Respected Members of the Council,

Ladies and Gentlemen,

Christ is risen!

We greet you with the joy of this Paschal season with the greeting that is also the triumph of our Orthodox faith. From this Holy City of Jerusalem, the light of the resurrection has spread to the whole world.

We welcome this seminar as you meet in Jerusalem. You meet at a time when our Christian witness is so important in support of the Christian presence in the Holy Land and the Middle East, and when the Greek Orthodox Patriarchate is playing a leading role in promoting deeper relationships among the Christian communities here. Such deepening relationships are crucial for the well-being of a vital, vibrant Christian presence.

The Patriarchate is also promoting important interfaith dialogue, and above all we are maintaining the multi-ethnic, multi-cultural, multi-religious character of Jerusalem and the Middle East.

The Church of Jerusalem, which is the Mother of all the Churches, is the guarantor of the unity of the Orthodox Church. We acknowledge especially the role that the Russian Orthodox Church has played down the centuries, and especially during the Ottoman period, in supporting the Church of Jerusalem politically, diplomatically, and of course, financially. But we need to acknowledge that there were also difficult times that tested our relationship; we must learn from them and work towards strengthening our Orthodox unity.

In the spirit of our Orthodox unity, we must learn from the past. We must always speak and act in ways that support the life and mission of the Patriarchate of Jerusalem in this region. We are the one, holy catholic and apostolic Church, and we are under a moral as well as a spiritual obligation to ensure that the identity and witness of the Orthodox Church in the Holy Land and the Middle East rests on the unshakable foundation of our Orthodox unity.

We would like to take this opportunity to express our deep appreciation to His Excellency the President of the Russian Federation, Vladimir Vladimirovich Putin, for his material support for the restoration of the Church of the Nativity in Bethlehem, and for his unwavering support for the mission of the Patriarchate.

We wish you, Mr. Chairman, and this seminar, every success in your deliberations, and we look forward to hearing about the fruits of your deliberations.

Christ is risen!”.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΑΠΟ ΑΡΙΜΑΘΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΣ ΡΕΜΛΗΝ

Τήν Κυριακήν, 29 Ἀπριλίου/ 12ην Μαΐου 2019, ἑωρτάσθη εἰς Ρέμλην, Ἀρχαίαν Ἀριμάθειαν ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωσήφ τοῦ ἀπό Ἀριμαθαίας, τοῦ ζητήσαντος τό σῶμα τοῦ Κυρίου παρά τοῦ Πιλάτου καί ἐνταφιάσαντος τοῦτο μετά τῶν Μυροφόρων Γυναικῶν εἰς τόν Πανάγιον Τάφον.

Τῆς θείας Λειτουργίας ἐπί τῇ  ἑορτῇ ταύτῃ εἰς τόν ἱερόν Ναόν τοῦ ἁγίου Γεωργίου τοῦ Πατριαρχείου προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιεπισκόπων Ἰόππης κ. Δαμασκηνοῦ, Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Θαβωρίου κ. Μεθοδίου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὡς τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μελετίου, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π.  Ἱερωνύμου, τοῦ π. Ἰωσήφ, παρεπιδημοῦντος ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Τσεχίας, τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου, παρουσίᾳ μελῶν τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας εἰς Τέλ Ἀβίβ, ψάλλοντος τοῦ ψάλτου τῆς Κοινότητος Ρέμλης Ἠλιάς, καί μετέχοντος ἐν εὐλαβείᾳ πιστοῦ λαοῦ τῆς Κοινότητος Ρέμλης.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον Λόγον πρός τούς πιστούς ὡς ἕπεται ἑλληνιστί:

«Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος καί ἀντί μύρου τόν ὕμνον προσοίσωμεν τῷ Δεσπότῃ καί Χριστόν ὀψόμεθα δικαιοσύνης Ἥλιον, πᾶσι ζωήν ἀνατέλλοντα», ἀναφωνεῖ ὑμνολογικῶς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί.

Ὁ τῆς δικαιοσύνης Ἥλιος, δηλονότι ὁ ἀναστάς Χριστός, ὁ τοῖς πᾶσι ζωήν ἀνατέλλων συνήγαγε σήμερον πάντας ἡμᾶς, ἵνα ἀφ’ ἑνός μέν τιμήσωμεν ἐν τῇ γενετείρᾳ  αὐτοῦ πόλει τῇ ἁγιογραφικῇ Ἀριμαθαίᾳ (Ρέμλῃ) τόν εὐσχήμονα Ἰωσήφ σύν τῷ συμμαθητῇ αὐτοῦ Νικοδήμῳ· ἀφ’ ἑτέρου δέ ἐπιτελέσωμεν τήν μνήμην τῶν εὐσεβῶν Μυροφόρων γυναικῶν.

Αἱ μέν Μυροφόροι γυναῖκες εἶναι αὐταί, αἵτινες  ἀνέλαβον τά τῆς ταφῇς τοῦ Τιμίου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης. «Ἠρώτησε τόν Πιλᾶτον Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας, ὢν μαθητής τοῦ Ἰησοῦ κεκρυμμένος δέ διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἵνα ἄρῃ τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ· καί ἐπέτρεψεν ὁ Πιλᾶτος· ἦλθεν  οὖν καί ᾖρε τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ, ἦλθε δέ καί ὁ Νικόδημος ὁ ἐλθών πρός τοῦ Ἰησοῦν νυκτός τό πρῶτον, φέρων μεῖγμα σμύρνης καί ἀλόης ὡς λίτρα ἑκατόν», ( Ἰωάν. 19, 38-39).

Τόσον αἱ Μυροφόροι γυναῖκες ὅσον καί οἱ κεκρυμμένοι μαθηταί τοῦ Ἰησοῦ εὐσχήμων Ἰωσήφ καί Νικόδημος εἶναι οἱ ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς ταφῆς καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Διά τοῦτο καί ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία τιμᾷ καί προβάλλει αὐτούς καί δι’ αὐτῶν καλεῖ ἡμᾶς νά συμμετάσχωμεν εἰς τήν χαράν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, προσφέροντες ἀντί μύρων τόν πασχάλιον ὕμνον τῷ Θεῷ καί Δεσπότῃ ἡμῶν.

Μέ ἄλλα λόγια, καλούμεθα νά ἴδωμεν τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης μέ τά νοερά μάτια τῆς ψυχῆς. Καλούμεθα νά συμμετάσχωμεν οὐχί εἰς τό Νομικόν Πάσχα, κατά τό ὁποῖον ὁ λαός ὁ Ἑβραϊκός ἑώρταζε τήν διάβασιν διά τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, ἐκ τῆς Αἰγυπτιακῆς δουλείας εἰς τήν ἐλευθερίαν αὐτοῦ, διά τῆς θείας ἐπεμβάσεως, ἀλλά καλούμεθα νά ἑορτάσωμεν κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Θεολόγον, τό Πάσχα τῆς θείας Χάριτος, δηλονότι τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, διά τῆς ὁποίας ἐπιτυγχάνεται ἡ διάβασις ἡμῶν «ἐκ θανάτου πρός ζωήν καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν», ἐπιτυγχάνεται ἡ μέθεξις ἡμῶν ἐν τῷ Ἀναστάντι Χριστῷ. Διά τοῦτο καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφωνεῖ: «Ὦ Πάσχα τό μέγα καί ἱερόν καί παντός τοῦ κόσμου καθάρσιον». Ἄνευ τῆς κοινωνίας ἡμῶν μετά τοῦ Χριστοῦ παραμένομεν εἰς τήν νέκρωσιν τῆς ἁμαρτίας καί τῆς δουλείας αὐτῆς. «Ὁ μή ὁρῶν καί ἀκούων καί αἰσθανόμενος πνευματικῶς, νεκρός ἐστιν», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης.

Ὄντως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ δεχόμενος τόν Χριστόν ζῇ ἐν αὐτῷ ὁ Χριστός ὁ εἰπών: «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ», (Ἰωάν. 6,54), και «τό γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκός σάρξ ἐστι καί τό γεγεννημένον ἐκ του Πνεύματος, πνεῦμά ἐστι», (Ἰωαν. 3,6).

Ἑρμηνεύων τούς Κυριακούς τούτους λόγους ὁ Ζιγαβηνός λέγει: «Οὐ σαρκική ἐστιν ἡ γέννησις, ἀλλά πνευματική… Λοιπόν οὖν ἡ μέν σαρκική γέννησις αἰσθητή ἐστιν· ἡ δέ πνευματική νοητή καί οὐ χρῇ αἰσθητῶς ἐξετάζειν τό νοητόν, οὐδέ ἀνθρωπίνως τό θεῖον πρᾶγμα».

Μέ ἄλλα λόγια, ἡ Ἀνάστασις τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ  ἀφορᾷ εἰς τήν ἀναγέννησιν ἡμῶν, ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος λέγων: «ἔσωσεν ἡμᾶς ὁ Χριστός διά λουτροῦ παλιγεννεσίας καί ἀνακαινώσεως Πνεύματος Ἁγίου», (Τιτ. 3,5).  Αὐτό τοῦτο ἀκριβῶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον τό τῆς ἀνακαινώσεως ἔδωκεν ὁ Χριστός εἰς τούς πιστεύοντας εἰς τήν Ἀνάστασιν Αὐτοῦ. «Ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐν Αὐτῷ μένομεν καί αὐτός ὁ Χριστός ἐν ἡμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ Πνεύματος Αὐτοῦ δέδωκεν ἡμῖν»,  (Α’ Ἰωάν. 4,13), λέγει ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστής καί Ἀπόστολος Ἰωάννης. Οἱ πνευματοφόροι νηπτικοί Πατέρες  τονίζουν τό γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ὑποδέχεται ἐντός του τόν Ἀναστάντα Χριστόν, ὁ Χριστός γίνεται δευτέρα ψυχή αὐτοῦ: «ψυχή τις δευτέρα τοῖς ἀνθρώποις ἡ Ἀνάστασις», λέγει ὁ ὅσιος Νεῖλος.

Διά νά γίνῃ μέτοχος καί κοινωνός τῆς ἐμπειρίας ταύτης, ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖται ἀπό σῶμα καί ψυχή καί ἀπό αἰσθήσεις τόσον σωματικάς ὅσον καί ψυχικάς ἔχει ἀνάγκην καθάρσεως, ὡς  παραγγέλλει ὑμνολογικῶς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέγων: «Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα, τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως, Χριστόν ἐξαστράπτοντα, καί χαίρετε φάσκοντα, τρανῶς ἀκουσόμεθα, ἐπινίκιον ᾄδοντες».

Τό ἀπρόσιτον φῶς τῆς Ἀναστάσεως, δηλονότι τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ἐθεάσαντο μέ τούς ὀφθαλμούς τούς πνευματικούς, ἀλλά καί τούς φυσικούς – σωματικούς τόσον αἱ Μυροφόροι γυναῖκες, ὅσον καί οἱ Ἰωσήφ καί Νικόδημος. Διά τοῦτο αἱ μέν Μυροφόροι γυναῖκες ἀνεδείχθησαν αὐτόπται καί ἀψευδεῖς μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως, Ἰωσήφ δέ καί Νικόδημος τῆς ταφῆς.

Ἰδού λοιπόν διά τί ὁ Συναξαριστής τῆς Ἐκκλησίας λέγει: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τρίτῃ ἀπό τοῦ Πάσχα τήν τῶν ἁγίων γυναικῶν Μυροφόρων ἑορτήν ἑορτάζομεν· ἔτι δέ μνείαν ποιούμεθα καί τοῦ ἐξ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ, ὃς ἦν μαθητής κεκρυμμένος. Πρός δέ καί τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ Νικοδήμου».

Αἱ θεόφρονες Μυροφόροι γυναῖκες εἶναι αὗται, αἱ ὁποῖαι εὐηγγελίσαντο τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ εἰς τούς μαθητάς Αὐτοῦ,  ὡς ἐναργέστατα λέγει ὑμνολογκῶς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Γυναῖκες μετά μύρων θεόφρονες, ὀπίσω σου ἔδραμον, ὃν δέ ὡς θνητόν, μετά δακρύων ἐζήτουν, προσεκύνησαν χαίρουσαι ζῶντα Θεόν, καί Πάσχα τό μυστικόν σοῖς Χριστέ Μαθηταῖς εὐηγγελίσαντο».

Τό μυστικόν τοῦτον εὐαγγελισμόν τοῦ Πάσχα, δηλονότι τῆς Ἀναστάσεως καλούμεθα νά ἐνστερνιστῶμεν καί ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μιμούμενοι τό Χριστιανικόν φρόνημα, δηλονότι τήν μεγάλην ἀγάπην, ἀφοσίωσιν ἀλλά καί τόλμην τόσον τῶν Μυροφόρων γυναικῶν, αἵτινες «ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπό τοῦ μνημείου· εἶχε δέ αὐτάς τρόμος καί ἔκστασις καί οὐδενί οὐδέν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ», (Μαρκ. 16,70), ὅσον καί τῶν μαθητῶν Ἰωσήφ καί Νικοδήμου, οἵτινες ἐπέδειξαν τήν ἰδίαν ἀγάπην, τήν ἰδίαν ἀφοσίωσιν καί τό ἴδιον θάρρος: «Ἐλθών Ἰωσήφ ὁ ἀπό Ἀριμαθαίας, ὃς καί αὐτός ἦν προσδεχόμενος τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρός τόν Πιλᾶτον καί ᾐτήσατο τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ» (Μάρκ. 15,43).

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, δέν εἶναι ἄλλο τι ἀπό τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, «τοῦ καλοῦντος ἡμᾶς εἰς τήν Ἑαυτοῦ  Βασιλείαν καί δόξαν», (Α Θεσ. 2-12), ὡς κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος. Χριστός Ἀνέστη.

Μετά τήν Ἀπόλυσιν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ δραστήριος ἡγούμενος καί ἀνακαινίσας τόν Ναόν καί τήν Μονήν Ἀρχιμανδρίτης π. Νήφων παρέθεσε κέρασμα εἰς τό ἡγουμενεῖον, ἔνθα καί προσεφώνησε τό ποίμνιον, ὁ δέ Μακαριώτατος ἀντεφώνησεν οὕτως:

«Ὅσοι ἐβαπτίσθημεν εἰς Χριστόν Ἰησοῦν, εἰς τόν θάνατον Αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν, συνετάφημεν οὖν Αὐτῷ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν», (Ρωμ. 6,3-4), κηρύττει ὁ θεῖος Παῦλος.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ἡ ἁγία ἡμῶν τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία ἔχει τό ἱερόν προνόμιον νά τιμᾷ καί νά γεραίρει τήν μνήμην τῶν ἁγίων Μυροφόρων Γυναικῶν καί δή τῶν κεκρυμμένων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, Νικοδήμου καί Ἰωσήφ, ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ πόλει τῆς Ἀριμαθαίας, δηλονότι τῆς σημερινῆς Ρέμλης.

Ἡ σημερινή ἑορτή, ἡ ὁποία κατ’ οὐσίαν ἀφορᾷ εἰς τήν ἑορτήν τῶν ἑορτῶν καί πανήγυριν τῶν πανηγύρεων, δηλονότι τοῦ Πάσχα, δέν πρόκειται διά ἕνα ἐξωτερικόν τυπικόν ἑορτασμόν, ἀλλά διά ἐσωτερικόν καί πνευματικόν. Ὁ σκοπός τῆς Χριστιανικῆς πίστεως καί ζωῆς εἶναι ἓνας  καί μοναδικός, ἡ συνανάστασις μέ τόν Ἀναστάντα Χριστόν. «Αὐτός, ὁ ὁποῖος μυήθηκε εἰς τήν ἀπόρρητον  δύναμιν τῆς Ἀναστάσεως ἐγνώρισεν ἐκ πείρας διά ποῖον σκοπόν ὁ Χριστός ἐδημιούργησε τόν κόσμον», λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τούς Χριστιανούς, «ἵνα περιπατήσωμεν καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς», (Ρωμ. 6,4). Ἡ καινούργια ἐν Χριστῷ ζωῇ ἡμῶν εἶναι ἀναγκαία καί ἐπιβεβλημένη, ἐάν ὄντως θέλωμεν νά ἀποφύγωμεν τόν πνευματικόν θάνατον, ὡς λέγει ὁ μέγας καί σοφός Παῦλος: «εἰ γάρ κατά σάρκα ζῆτε, μέλλετε ἀποθνῄσκειν· εἰ δέ Πνεύματι τάς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦτε, ζήσεσθε.  Ὅσοι γάρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοί Θεοῦ», (Ρωμ. 8, 13-14).

Ὁ σκοπός καί ἡ ἀποστολή τοῦ Rum Orthodox Πατριαρχείου ἡμῶν, τουτέστιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων ἦτο καί εἶναι ἡ διαφύλαξις καί διακονία τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ἀφ’ ἑνός καί ἡ ποιμαντική μέριμνα τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος  αὐτοῦ, δηλονότι ἡ διασφάλισις τῆς πολιτισμικῆς , τῆς παραδοσιακῆς καί κυρίως τῆς ἐθνικο -θρησκευτικῆς ταυτότητος αὐτοῦ, ἀλλά καί τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης καί τῆς εἰρήνης τοῦ Ἀναστάντος ἐκ νεκρῶν Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ. Χριστός Ἀνέστη.

Μετά τήν ἀντιφώνησιν ταύτην  ὁ Μακαριώτατος ἀπένειμεν ἐπιστήθιον ἱερατικόν σταυρόν εἰς τόν Ἀρχιμανδρίτην Νήφωνα, εἰς ἀναγνώρισιν τῆς ἀφοσιωμένης αὐτοῦ διακονίας ὡς ἡγούμενος Ρέμλης καί εἰς τήν βοηθοῦσαν τούτον ἐπί δέκα ἑπτά ἔτη μοναχήν Φεβρωνίαν σταυρόν καί εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Τάφου, τήν μεσημβρίαν δέ τό Κοινοτικόν Συμβούλιον παρέθεσε γεῦμα εἰς ἐστιατόριον τῆς πόλεως.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας

https://www.youtube.com/watch?v=kyhflH3Yluk




Ο ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΣ ΠΑΤΡΑΡΧΗΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

Τήν Τετάρτην,  25ην Ἀπριλίου /8ην Μαΐου 2019, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος προεξῆρξε τῆς θείας Λειτουργίας εἰς τόν ἐν τῇ Δυτικῇ Ἱερουσαλήμ ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἐπί τῇ διαγενομένῃ μνήμῃ τοῦ ἁγίου ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου.

Μετά τοῦ Μακαριωτάτου συνελειτούργησαν οἱ Ἀρχιερεῖς: Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης Ναζαρέτ κ. Κυριακός, ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ καί ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Μαδάβων κ. Ἀριστόβουλος, ἔτι δέ ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἱερώνυμος, ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας Ἀρχιμανδρίτης Θεόφιλος καί ὁ βοηθός αὐτοῦ, γνώστης τῆς Ἑλληνικῆς, Ἀρχιμανδρίτης Ἰωάννης, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Δομετιανός καί ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος τῆς Ρωσσικῆς Ἀποστολῆς (Missia), ἄλλοι ἱερεῖς, ὁ Ἀρχιδιάκονος Μᾶρκος, ὁ διάκονος Χάδερ καί ὁ διάκονος Ἐφραίμ τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας, ψάλλοντος Ἱεροψάλτου ἐκ Ρουμανίας καί ψαλλουσῶν τῶν μοναζουσῶν τῆς Ἀντιπροσωπείας  ρουμανιστί καί ἑλληνιστί και μετέχοντος ἀθρόου εὐσεβοῦς ρουμανοφώνου κυρίως ἐκκλησιάσματος.

Εἰς τό Κοινωνικόν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ἑλληνιστί ἔχοντα οὕτως:

«Ὅταν  δέ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγώ πέμψω ὑμῖν παρά τοῦ Πατρός, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρά τοῦ πατρός ἐκπορεύεται, Ἐκεῖνος μαρτυρήσει περί ἐμοῦ. Καί ἡμεῖς δέ μαρτυρεῖτε ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε».

«Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα μή σκανδαλισθῆτε· ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ», λέγει Κύριος (Ιωάν. 15,26-16,2)

Πανοσιολογιώτατε Ἀρχιμανδρῖτα κ. Θεόφιλε,

ἐκπρόσωπε τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατριάρχου Ρουμανίας κ. Δανιήλ εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων,

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

εὐλαβεῖς χριστιανοί καί παρεπιδημοῦντες προσκυνηταί,

Σήμερον ἐξέλαμψεν ἡ ἔνδοξος Ἀνάστασις τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,  συνεκλάμπει δέ καί ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου καί ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου. Διό καί συνήχθημεν ἐν τῷ ἐπωνύμῳ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ἱερῶ τούτῳ Ναῷ, ἵνα τά μέν, δοξολογήσωμεν εὐχαριστιακῶς,  τόν ἅγιον Τριαδικόν Θεόν Ἀναστάντα Χριστόν καί Θεόν ἡμῶν. Τά δέ, ἵνα  διαδηλώσωμεν τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα τῶν ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν,  δηλονότι τοῦ Παλαιφάτου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων καί τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρουμανίας καί μαρτυρήσωμεν τήν πίστιν τοῦ μάρτυρος τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου.

Τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ προηγήθη τό ἀπαθές κατά τήν θεότητα Αὐτοῦ Πάθος, δηλονότι ὁ διά σταυροῦ μαρτυρικός Αὐτοῦ θάνατος. Αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ ἀπαθοῦς πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἐγένετο κοινωνός ὁ  πιστός μάρτυς αὐτοῦ Γεώργιος καί μέτοχος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. «Ἐνίκα γάρ ὁ πόθος τοῦ Γεωργίου τήν ἀνθρωπίνην αὐτοῦ φύσιν διά θανάτου πείθων αὐτόν, διαβῆναι πρός τό ποθούμενον,  Χριστόν τόν Θεόν καί Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν», λέει ὁ ὑμνῳδός.

Οἱ διῶκται καί οἱ ἀποκτείναντες τόν Γεώργιον ἐνόμιζον ὅτι προσέφερον  λατρείαν εἰς τόν Θεόν, ὡς εἶπεν ὁ Κύριος  τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· «ἔρχεται ὥρα ἵνα  πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰωάν. 16,2). Εἶναι γεγονός  ὅτι πολλάκις   τό ἔργον τοῦ διαβόλου διεξήχθη ὑπό τό ἔνδυμα τοῦ διακόνου τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἁγίας αὐτοῦ Ἐκκλησίας καί πολλάκις ταραχωδέστατοι πολέμιοι τῆς ὑγιαινούσης  διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ (Α’ Τιμ. 1,10) ἐκάθησαν «εἰς τόν Ναόν τοῦ Θεοῦ» (Β’ Θεσ. 2,4). Οὐχ ἧττον ὅμως ἐθριάμβευσεν ἡ νίκη  τῆς ἀληθείας, ὡς μαρτυρεῖ ὁ  Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἐν τῇ  Ἀποκαλύψει αὐτοῦ…

«Καί αὐτοί [οἱ πιστοί μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ]ἐνίκησαν αὐτόν διά τό αἷμα τοῦ ἀρνίου καί διά τόν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καί οὐκ ἠγάπησαν τήν ψυχήν αὐτῶν ἄχρι θανάτου· διά τοῦτο εὐφραίνεσθε οὐρανοί καί οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες», (Ἰωάν. Ἀποκάλ. 12, 11-12)

Ἰδοὺ διά τί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ᾄδει διά στόματος τοῦ ὑμνῳδοῦ αὐτῆς διαπρυσίως λέγουσα: «Οὐρανοί μέν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δέ ἀγαλλιάσθω, ἑορταζέτω δέ κόσμος, ὁρατός τε ἅπας καί ἀόρατος· Χριστός γάρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αἰώνιος».

Τό μαρτύριον τοῦ φίλου τοῦ Χριστοῦ Γεωργίου ἐνέχει  ἰδιαιτέραν θέσιν εἰς τήν χορείαν τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο διότι δέν ἀνήκει εἰς τόν  ἱστορικόν χρόνον τοῦ θανάτου τῆς φθορᾶς, ἀλλά εἰς τόν χρόνον «ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου» κατά τόν ἅγιον Ἰωάννην τόν Δαμασκηνόν δηλονότι τόν χρόνον τοῦ θανάτου τῆς ζωηφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν  Χριστοῦ.

Ὁ μέγας καί σοφώτατος Παῦλος ἐπικαλούμενος τήν ζῶσαν μαρτυρίαν τῶν μαρτυρησάντων ὑπέρ τῆς ἀγάπης τῆς ἀληθείας, δηλονότι τοῦ Χριστοῦ, «ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» (Ἰωάν. 14,6), εἰς τά πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως δι’ ὑπομονῆς ἀντιμετωπίζωμεν  τόν ἀγῶνα τόν προβάλλοντα ἔμπροσθεν ἡμῶν. «Τοιγαροῦν  καί ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καί τήν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν  Ἰησοῦν, ὃς ἀντί τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν», (Ἑβρ. 12,1-2).

Ὁ ἅγιος  Γεώργιος διακρίνεται οὐχί μόνον «ἀπό τό προκείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων» (Ἑβρ. 12,1) τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά καί ἀπό τήν οἰκουμενικήν τιμήν, τήν ὁποίαν  ἀπολαμβάνει καί μάλιστα κατ’ αὐτήν τήν  σύγχρονον ἡμῖν ἐποχήν τῆς ἀντί-ἁγιογραφικῆς -καί δή τῆς ἀντιχριστιανικῆς  Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως.

 Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι  ὁ ἅγιος Γεώργιος, ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ νέφους μαρτύρων τῆς ἀγάπης τῆς ἀληθείας καί τῆς δικαιοσύνης τοῦ Χριστοῦ καί οἰκουμενικῶς ἀναγνωριζόμενος, ἀλλά καί ἐπωνύμως τιμώμενος ὑπό ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων, καλεῖ σήμερον ἐν τῇ ἑορτίῳ αὐτοῦ μνήμῃ πάντας ἡμᾶς καί δή πάσας τάς ὁμοδόξους  ἀδελφάς ὀρθοδόξους ἡμῶν Ἐκκλησίας,  διά τοῦ παραγγέλματος τοῦ θείου Παύλου: «ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε,  μετά πάσης ταπεινοφροσύνης καί πραότητος, μετά μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης». (Ἔφες. 4,1) καί τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως, ὑπέρ ἧς καί δι’ ἧς, ὡς ὑμνολογικῶς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.

«Οἱ μάρτυρές σου Κύριε, πίστει στηριχθέντες, ἐλπίδι βεβαιωθέντες, τῇ ἀγάπῃ τοῦ Σταυροῦ σου ψυχικῶς ἑνωθέντες, τοῦ ἐχθροῦ τήν τυραννίδα ὤλεσαν, καί τυχόντες τῶν στεφάνων, μετά τῶν ἀσωμάτων πρεσβεύουσιν, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

 Παρακαλέσωμεν τόν ἅγιον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον, ἵνα πρεσβεύῃ τῷ ἐκ τῆς ἀειπαρθένου καί ὑπερευλογημένης Θεοτόκου Μαρίας, σαρκωθέντι καί ὑπέρ ὑμῶν σταυρωθέντι καί ἀναστάντι Χριστῷ τῷ Θεῷ καί Σωτῆρι ἡμῶν ὅπως δωρήσηται ἡμῖν ζωήν τήν αἰώνιον καί εἰρήνην τῷ κόσμῳ καί τῇ περιοχῇ ἡμῶν.

 Ἔτη πολλά καί Χριστός Ἀνέστη

Μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ὁ ἡγούμενος  ἀντιπρόσωπος Ἀρχιμανδρίτης π. Θεόφιλος παρέθεσε ἑόρτιον τράπεζαν εἰς τήν Πατριαρχικήν Συνοδείαν καί ἄλλους.

Εἰς τήν παρατεθεῖσαν τράπεζαν ὁ Μακαριώτατος προσεφώνησε καί πάλιν ὡς ἕπεται ἀγγλιστί:

Archimandrite Theophilos, dear Father,

Your Eminences,

Your Graces,

Beloved faithful of this Romanian congregation in Jerusalem,

Dear Pilgrims,

Sisters and Brothers in Christ,

Christ is Risen!

Hristos a inviat!

We greet you in the joy of the resurrection of our Lord Jesus Christ, and we give thanks to Almighty God for this blessed occasion on which we have celebrated the Divine Liturgy with you in this Church of the Romanian Orthodox Church in Jerusalem.

Our gathering today is a visible sign of the common martyria of the Orthodox Church which the Church lives here as well as around the world. The Orthodox Church enjoys a cohesion of faith and life that is more important in our own day than ever before, especially in a world in which the predominant experience is one of division and enmity between peoples. The unity of the Church is a divine encouragement in our divided society.

We learn so much from the Great and Holy Martyr George, who holds genuinely ecumenical significance. For he is revered not just by the Orthodox Church, but also by non-Orthodox Christians, and even by non-Christians. Saint George lived in a different cultural and social context, in which there was so much division and difficulty, but he managed to keep the unity of the faith as well as the unity of the Church.

As we sing in one of our services, the martyrs of the Lord, they were united spiritually with the love of your cross, and so they banished completely the tyranny of the enemy.

In the same way our beloved Orthodox Church must be a witness, inspired by Saint George, to the unity of the faith and the unity of the Church. Our unity is our strength, and the only way to withstand the assaults of our contemporary enemy. As Saint Paul tells us, our struggle is not against enemies of blood and flesh, but against the rulers, against the authorities, against the cosmic powers of this present darkness, against the spiritual forces of evil in the heavenly places (Ephes. 6:12).

We guard the unity of the faith and of the Church with the witness of our conscience, again as St. Paul says: Indeed, this is our boast, the testimony of our conscience: we have behaved in the world with frankness and godly sincerity, not by earthly wisdom but by the grace of God – and all the more toward you (2 Cor. 1:12). Just as the faith cannot be divided, neither can the conscience, and so we do everything in our power to ensure that we serve the unity of the Body of Christ, again as St. Paul says in the Letter to the Ephesians; making every effort to maintain the unity of the Spirit in the bond of peace (Eph. 4:3).

Our unity in the bond of peace, is at the heart of our life as the Orthodox Church, and we know that any kind of schism or division is a wound at the very depth of our common life. So on this blessed occasion, we take this opportunity to renew our commitment to the unity of the Church in spirit and in truth.

MAY the incarnate Logos, who is risen from the dead, warm our hearts and enlighten our minds, that we may ever serve the unity of our beloved Orthodox Church. MAY God bless you, dear Archimandrite Theophilos, and your community, and MAY God bless the peoples of our beloved Romania and our beloved Holy Land.

Christ is risen!

Hristos  a inviat!

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΝ ΚΑΝΑ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΣ ΚΑΝΑΝ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ

Τήν Κυριακήν τοῦ Θωμᾶ, 22αν Ἀπριλίου/ 5ην Μαΐου 2019, ἡ Ἑλληνορθόδοξος Κοινότης τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας ἑώρτασε κατά τήν τάξιν αὐτῆς τήν μνήμην τοῦ ἐν τῇ ἀρχαίᾳ μικρᾷ κώμῃ τῆς Κανᾶ τελεσθέντος θαύματος τῆς μετατροπῆς ὑπό τοῦ Κυρίου τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον, διά τήν εὐφροσύνην τῶν προσκληθέντων εἰς τόν γάμον, τόν ὁποῖον καί ὁ Κύριος ηὐλόγησεν, πρσκεκλημένος ὢν μετά τῆς Μητρός Αὐτοῦ.

Τῆς Θείας Λειτουργίας ἐπί τῇ ἑορτῇ ταύτῃ προεξῆρξεν ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναζαρέτ κ. Κυριακοῦ, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Θαβωρίου κ.  Μεθοδίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἐλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων ὡς τοῦ Ἡγουμένου Θαβώρ Ἀρχιμανδρίτου Ἱλαρίωνος τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Σωφρονίου καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μοδέστου, ψαλλούσης τῆς χορωδίας τῆς Κανᾶ καί προσευχομένων πολλῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν τῆς ἐνορίας ταύτης καί προσκυνητῶν.

Τό εὐλαβές ἐκκλησίασμα προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος ὡς ἕπεται:

«Ταύτην ἐποίησε τήν ἀρχήν τῶν σημείων ὁ Ἰησοῦς ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας καί ἐφανέρωσε τήν δόξαν Αὐτοῦ καί ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν οἱ μαθηταί Αὐτοῦ» (Ἰωάν 2,11), λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Τό ἄκτιστον καί ἀνέσπερον φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ἔνθα ἐγένετο ὁ γάμος, εἰς τόν ὁποῖον ἀφ’ ἑνός μέν ἦτο παροῦσα καί ἡ μήτηρ τοῦ Ἰησοῦ (Ἰωάν. 2,1), ἀφ’ ἑτέρου δέ ἐκλήθη καί ὁ Ἰησοῦς καί οἱ μαθηταί Αὐτοῦ”, (Ἰωάν. 2,2), ἵνα εὐχαριστιακῶς δοξολογήσωμεν καί εὐλογήσωμεν Χριστόν Ἀναστάντα εἰς τούς αἰῶνας.

Διά τῆς συμμετοχῆς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τούς γάμους τοῦ φίλου αὐτοῦ Σίμωνος τοῦ Κανανίτου, τοῦ καλουμένου Ζηλωτοῦ (Λουκ. 6,15) ἐγένοντο δύο τινά:  Πρῶτον μέν ἡγιάζετο τό μυστήριον τοῦ τιμίου γάμου καί ἡ γυνή ἠλευθεροῦτο τῆς κατάρας τοῦ νόμου τοῦ Μωσαϊκοῦ, ὡς διδάσκει ὁ Ἁγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγων: «Γάμος μέν γάρ ὁ τίμιος ἡγιάζετο, ἀρά δέ ἡ κατά γυναικός ἐκποδών· οὐ γάρ ἐν λύπαις ἔτι τέξονται τέκνα, καί αὐτήν ἡμῶν τῆς γεννήσεως τήν ἀρχήν εὐλογήσαντος τοῦ Χριστοῦ». Δεύτερον δέ ἐποίησε τό ὕδωρ εἰς  οἶνον, ὡς μαρτυρεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: «Ὡς δέ ἐγεύσατο ὁ ἀρχιτρίκλινος τό ὕδωρ οἶνον γεγενημένον  καί οὐκ ᾔδει πόθεν ἐστίν· οἱ δέ διάκονοι ᾔδεισαν οἱ ἠντληκότες τό ὕδωρ», (Ἰωάν. 2,9).

Ἐν τῷ γάμῳ τούτῳ ὁ Ἰησοῦς ἐφανέρωσε διά πρώτην φοράν τήν δόξαν Αὐτοῦ, δηλονότι τήν Θεότητα Αὐτοῦ. Μάλιστα δέ, ἐφανέρωσεν ὅτι ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος καταβέβηκεν ἐξ οὐρανοῦ εἰς τήν γῆν, ἵνα οἰκειοποιηθῇ τήν τοῦ ἀνθρώπου φύσιν κατά τόν τρόπον τοῦ νυμφίου, δεδομένου ὅτι εὐλόγως / ὀρθῶς ἡ ἀνθρωπότης καλεῖται «νύμφη», ὁ δέ Σωτήρ Χριστός «Νυμφίος» κατά τόν ἅγιον Κύριλλον Ἀλεξανδρείας.

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ ἐν Κανᾷ γάμος ἀποτελεῖ καί προτύπωσιν τοῦ πνευματικοῦ γάμου, τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ μετά τῆς νύμφης τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μαρτυρεῖ καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἐν τῇ Ἀποκαλύψει αὐτοῦ λέγων: «Χαίρομεν καί ἀγαλλιώμεθα καί δῶμεν τήν δόξαν αὐτῷ, ὅτι ἦλθεν ὁ γάμος τοῦ ἀρνίου καί ἡ γυνή αὐτοῦ ἡτοίμασεν ἑαυτήν. Καί ἐδόθη αὐτῇ, ἵνα περιβάληται βύσσινον λαμπρόν καθαρόν· τό γάρ βύσσινον, τά δικαιώματα τῶν ἁγίων ἐστί. Καί λέγει μοι· γράψον, μακάριοι οἱ εἰς τό δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ ἀρνίου κεκλημένοι. Καί λέγει μοι· οὗτοι οἱ λόγοι ἀληθινοί τοῦ Θεοῦ εἰσι». (Ἀποκ. 19,7-9) Καί ἀναλυτικώτερον, ἄς χαίρωμεν καί ἄς εὐφραινώμεθα ἀπό ἀγαλλίασιν καί ἄς δώσωμεν κάθε δόξαν εἰς Αὐτόν, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου, τοῦ πνευματικοῦ καί αἰωνίου Νυμφίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί ἡ γυνή αὐτοῦ, ἡ πνευματική νύμφη Ἐκκλησία, ἐστόλισεν καί ἑτοίμασεν ἑαυτήν. Καί τῆς ἐδόθη ἀπό τόν Θεόν λαμπρά βυσσίνη στολή καθαρά, πού  συμβολίζει τήν Βασιλικήν τῆς χάριν καί ἁγιότητα. Διότι τό βύσσινον ἔνδυμα εἶναι αἱ ἀρεταί τῶν ἁγίων τῆς θριαμβευβούσης Ἐκκλησίας, τῆς νέας Ἱερουσαλήμ, τῆς αἰωνίου νύμφης τοῦ Χριστοῦ. Καί μου εἶπεν ὁ ἄγγελος. Γράψε. Μακάριοι εἶναι οἱ προσκεκλημενοι εἰς τό δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου, οἱ ὁποῖοι θά μετέχουν τῆς αἰωνίου χαρᾶς· καί μακαριότητος καί μοῦ εἶπεν· Αὐτοί οἱ λόγοι πού βεβαιώνουν τήν μακαριότητα τῶν πιστῶν διά τῆς ἑνώσεώς των μέ τόν Χριστόν εἶναι ἀληθεῖς, εἶναι λόγοι τοῦ Θεοῦ».

Ὅσον δέ ἀφορᾷ εἰς τό σημεῖον, δηλονότι τό θαῦμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον, τοῦτο δέν ἀποτελεῖ μόνον τήν φανέρωσιν τῆς δόξης τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλά καί τόν τύπον τοῦ καινοῦ ἐν Χριστοῦ πόματος, ἐκ τοῦ ὁποίου καλούμεθα νά πίωμεν, ὡς ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός. «Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον, ἀλλ’ ἀφθαρσίας πηγήν ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ, ἐν ᾧ στερεούμεθα».

Ἡμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐπώνυμοι ὄντες τοῦ ὑπέρ πάντων ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ, (Φιλιπ. 2,9), πίνομεν πλέον τό καινούργιον ποτόν, τό «καινόν πόμα», τό ὁποῖον ἀναβλύζει ἀπό τόν Ζωοδόχον Τάφον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι πηγή ἀκένωτη, πηγή ἀφθαρσίας· πηγή, ἡ ὁποία μᾶς χαρίζει τόν ἀνακαινισμόν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ.

Καί διερωτώμεθα, ποῖον εἶναι ἀκριβῶς τό «καινόν τοῦτο πόμα»; Εἶναι τό Τίμιον καί Ζωοποιόν αἷμα τοῦ Χριστοῦ, «τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», ( Ματθ. 26,28). Εἶναι ἡ συμμετοχή  ἡμῶν εἰς τό εὐχαριστιακόν δεῖπνον τοῦ Κυριακοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἔνθα προγευόμεθα τῆς αἰωνίου ζωῆς καί τῆς κοινῆς ἀναστάσεως ἡμῶν. «Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ  ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ», (Ἰωάν. 6,54), λέγει Κύριος. Ἑρμηνεύων τούς λόγους τούτους ὁ Ἁγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «θαυμάσαι προσήκει τόν ἅγιον Εὐαγγελιστήν (Ἰωάννην) τόν εἰπόντα: «Καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο»:, (Ἰωάν 1,14). Οὐ γάρ ὅτι γέγονεν ἐν σαρκί, ἀλλ’ ὅτι γέγονεν σάρξ, ἵνα δείξῃ τήν ἕνωσιν. Μένει γάρ ἑκάτερον, ὅπερ ἐστί τῇ φύσει, καί εἷς ἐξ ἀμφοῖν ὁ Χριστός· ἀπορρήτως δέ καί ὑπέρ νοῦν τό ἀνθρώπινον ἡνωμένος ὁ Λόγος τῇ ἰδίᾳ σαρκί».

Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, καί ἡ ἔνδοξος Αὐτοῦ Ἀνάστασις ἀποτελοῦν τό θεμέλιον τῆς Χριστιανικῆς πίστεως, ὡς κηρύττει ὁ  θεῖος Παῦλος λέγων: «Θεμέλιον γάρ ἄλλον οὐδείς δύναται θεῖναι παρά τόν κείμενον, ὃς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός», (Α΄ Κορ. 3,11) καί ἀλλαχοῦ λέγει: «Εἰ δέ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πίστις ὑμῶν», (Α΄ Κορ. 15,14).

Ἐξ ἄλλου, ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς, ὁ Δίδυμος, ἐπιβεβαιοῖ διά τῆς πιστῆς ἀπιστίας αὐτοῦ τήν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ὡς μαρτυρεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής λέγων: «εἶτα λέγει τῷ Θῶμᾷ· φέρε τόν δάκτυλόν σου ὧδε καί ἴδε τάς χεῖράς μου, καί φέρε τήν χεῖρά σου καί βάλε εἰς τήν πλευράν μου, καί μή γίνου ἄπιστος, ἀλλά πιστός.  καί ἀπεκρίθη Θωμᾶς καί εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου. λέγει αὐτῷ ὁ  Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες». (Ἰωάν. 20, 27-29).

«Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται· Πάσχα καινόν, ἅγιον, Πάσχα μυστικόν,… Πάσχα τό πύλας ἡμῖν τοῦ παραδείσου ἀνοῖξαν», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο διότι σήμερον, Κυριακῇ δευτέρᾳ ἀπό τοῦ Πάσχα, τά ἐγκαίνια ἑορτάζομεν τῆς Χριστοῦ Ἀναστάσεως.

Τά δέ ἐγκαίνια ταῦτα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί , ἀφοροῦν εἰς τήν ἐκ τῆς φθορᾶς τοῦ θανάτου τῆς ἁμαρτίας ἐλευθερωθεῖσαν ἐν Χριστῷ καί διά Χριστοῦ ἀνθρωπίνην ἡμῶν φύσιν, τήν θεωθεῖσαν ἐν τῇ Ἀναστάσει Αὐτοῦ καί οὕτω πλέον δυναμένην μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου. «Λέγω δέ ὑμῖν οὐ μή πίω ἀπ’ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτό πίνω μεθ’ ὑμῶν καινόν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός μου», ( Ματθ. 26,29).

Παρακαλέσωμεν τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, τήν Ὑπερευλογημένην Θεοτόκον καί ἀειπάρθενον Μαρίαν, ἵνα μετά τοῦ νυμφίου καί Ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Κανανίτου πρεσβεύουσιν ὑπέρ ἡμῶν τῷ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντι Σωτῆρι ἡμῶν Χριστῷ ἀξιωθῆναι ἡμᾶς μετασχεῖν τοῦ Δείπνου τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Ἔτη πολλά καί Χριστός Ἀνέστη”.

Τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπολυθείσης, ἠκολούθησε λιτανεία τρίς πέριξ τοῦ ναοῦ καί ἀνάγνωσις τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ θαύματος  τοῦ ἐν Κανᾶ γάμου.

Μετά ταῦτα ἔφηβοι τῆς ἐνορίας ἐχόρεψαν παραδοσιακούς Παλαιστινιακούς χορούς εἰς τό προαύλιον τοῦ Ναοῦ καί τέλος ὁ φιλόξενος ἡγούμενος Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος παρέθεσε τράπεζαν, κατά τήν διάρκειαν τῆς ὁποίας προσεφώνησεν ὁ Μακαριώτατος ὡς ἕπεται :

 Ὦ Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον Χριστέ, ὦ Σοφία καί Λόγε τοῦ Θεοῦ καί δύναμις, δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, Σοῦ μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Πασχαλίου ἑορτῆς.

Ἡ σημερινή ἑορτή τοῦ ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας Γάμου εἶναι καί ἑορτή τῆς ἱστορικῆς πόλεως τῆς Κανᾶ, ἡ ὁποία συνδέεται ἀρρήκτως με τήν πνευματικήν δικαιοδοσίαν τοῦ Ρωμαιορθοδόξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.

Περιττόν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ Κανᾶ καί ὁ λαός αὐτῆς Χριστιανοί καί Μουσουλμᾶνοι συζοῦν καί συνυπάρχουν ἐν ἁρμονίᾳ καί κοινωνικῇ συνοχῇ.

Ἡμεῖς προσωπικῶς εἴχομεν τήν εὐλογημένην ὄντως δυνατότητα, νά ὑπηρετήσωμεν ὡς Ἡγούμενος καί Πνευματικός Ποιμήν ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ προσκυνήματι, πρᾶγμα τό ὁποῖον μᾶς συνέδεσε τόσον με τόν τόπον, ὅσον καί με τόν λαόν καί τούς κατοίκους τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου.

Ἡ μεθ’ ὑμῶν σημερινή συναναστροφή δέν εἶναι ἁπλῶς ποιμαντική. Ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν δι’ Ἡμᾶς. Καί τοῦτο, διότι εἰς τούς παρευρισκομένους ἐνταῦθα ἀναγνωρίζω τήν νέαν γενεάν, χωρίς βεβαίως νά παραθεωρῶμεν τούς παλαιοτέρους, ἡ ὁποία νέα γενεά ἐγαλουχήθη με τά νάματα τῆς Ρωμηοσύνης καί τῆς ἀγάπης τῆς γῆς καί τῶν Πατέρων καί τῶν Προγόνων αὐτῶν.

Τό Ρωμαιορθόδοξον Πατριαρχεῖον, πρέπει νά ὁμολογήσωμεν, εἶναι αὐτό τό ὁποῖον ἀφ’ ἑνός μέν διεφύλαξε καί διετήρησε διά μέσου τῶν αἰώνων τήν ἱερότητα ὡς καί τήν παγκοσμιότητα τοῦ τόπου τῆς Κανᾶ. Ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀπετέλεσε τήν ἐγγύησιν τῆς διατηρήσεως τῆς θρησκευτικῆς καί παραδοσιακῆς ταυτότητος τῶν διαβιούντων ἐνταῦθα Χριστιανῶν.

Ἡ δέ σημερινή Πασχάλιος ἑορτή ἀποτελεῖ τρανήν ἀπόδειξιν καί μαρτυρίαν ἀδιάψευστον τοῦ γεγονότος τούτου. Διό καί κατακλείωμεν τήν ὁμιλίαν μας διά στόματος τοῦ ὑμνῳδοῦ τῆς Ἐκκλησίας Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ λέγοντος: “Ἀναστάσεως ἡμέρα, καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καί οὕτω βοήσωμεν· Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος». Ἀμήν

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας




Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΤΙΤΛΩΝ ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΕΙΣ ΙΟΡΔΑΝΙΑΝ

Τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης τῆς Διακαινησίμου, 18ης Ἀπριλίου/ 1ης Μαΐου 2019, ἔλαβε χώραν εἰς τήν αἴθουσαν τοῦ ἐν Ἀμμάν Cultural Center  ἡ τελετή τῆς ἀπονομῆς τῶν τίτλων τῶν ἐν Ἰορδανίᾳ σχολείων τοῦ Πατριαρχείου, ἤτοι τοῦ «Πατριάρχου Διοδώρου», τῆς Μαδηβᾶς, τοῦ Φχές καί τῆς Ζάρκας.

Τήν τελετήν ἐτίμησε διά τῆς παρουσίας Αὐτοῦ ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, ἐρχόμενος ἐξ Ἱεροσολύμων καί συνοδευόμενος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κυριακουπόλεως κ. Χριστοφόρου καί τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἦσσα Μοῦσλεχ.

Ἡ καλῶς διωργανωμένη τελετή αὕτη ἤρχισε διά τῆς κρούσεως τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου τῆς Ἰορδανίας.

Ἠκολούθησεν ἡ εἴσοδος τῶν ἀποφοίτων, ἑκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων (144) τόν ἀριθμόν, παρουσίᾳ τῆς Διευθυντρίας τῶν σχολείων ἐξ Ἰορδανίας κ. Σουχέϊρας Μπεϊτζάλη, τῶν καθηγητῶν τῶν Σχολείων καί γονέων καί ἄλλων συγγενῶν τῶν ἀποφοίτων καί ἐν συνεχείᾳ καλοσωρισμός ὑπό τοῦ Ἱερέως Πρεσβυτέρου π. Σωτηρίου Χάλασσα.

Ἀκολούθως ὡμίλησεν ἡ Διευθύντρια τῶν σχολείων κ. Σουχέϊρα Μπετζάλη, ἀναφερομένη εἰς τήν προσφοράν τοῦ Πατριαρχείου καί τήν συμβολήν τῶν καθηγητῶν διά τήν δημιουργίαν ἔργου ἐκπαιδευτικοῦ ὑψηλοῦ  ἐπιπέδου εἰς τά σχολεῖα τοῦ Πατριαρχείου.

Ἠκολούθησε ᾆσμα ὑπό καθηγητρίας τοῦ σχολείου τῆς Ζάρκας, προσφωνήσεις ἀραβιστί, ἀγγλιστί καί γαλλιστί ὑπό μαθητῶν ἐκπροσώπων τῶν σχολείων καί ἐκτέλεσις πατριωτικῶν χορῶν καί ᾀσμάτων. Περί τό τέλος τούτων ἠκολούθησεν ἡ προσφώνησις τοῦ Μακαριωτάτου διά στόματος π. Ἧσσα Μοῦσλεχ.

Μετά ταῦτα ἡ τελετή κατέληξε διά τῆς ἀπονομῆς τῶν τίτλων ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου καί τῆς Διευθυντρίας τῶν Σχολείων εἰς ἕνα ἕκαστον τῶν ἀποφοιτῶν μετά τῆς εὐχῆς «καλή ἐπιτυχία» καί «καλή σταδιοδρομία».

Ἐπί τούτοις  ἐπεδόθη εἰς τόν Μακαριώτατον ὡραιότατον ὠμοφόριον καί ἐπιτραχήλιον παρά τῆς Διευθυντρίας τῶν σχολείων κ. Σουχέϊρας Μπετζάλη καί ἡ τελετή ἔκλεισε διά τῆς κρούσεως τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου τῆς Ἰορδανίας.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας